Go back

Czego uczy nas tragedia w Krakowie? Jak pokonać dekadencję | #KulturaPoświęcona

from Kultura poświęcona

1h 26m 34s

Czego uczy nas tragedia w Krakowie? Jak pokonać dekadencję | #KulturaPoświęcona

Transkrypcja analizuje tragiczny zamach w Krakowie jako nie tylko pojedynczy przypadek, ale jako jeden z najbardziej ryzykownych przejawów szeroko rozgrywanej choroby społecznej. Głównym odniesieniem jest niechilizm internetowy, który tworzy struktury z transgresjami, gamifikacją i hierarchiami, w których młodzi ludzie, szczególnie nastolatki, rozwijają się w środowiskach, które nie oferują sensu. Autorki podkreślają, że to nie jest tylko problem psychiczny ani polityczny, ale wynik wewnętrznej dekadencji społecznej – stanu, w którym społeczeństwo przestaje działać jako jedno całość, a części odchodzą na marginesy, tworząc "cienie" społeczeństwa. W tym kontekście pojawia się koncepcja dekadencji jako choroby organizmu społecznego, podobnej do autoimunologicznej choroby, gdzie tkanki społeczne atakują własne struktury. Zjawisko to jest poważne i uznawane, ale nie może być tylko wyjaśnione przez psychologię ani politykę. Wartościowe pytanie, które stawia się: czy społeczeństwo może się powrócić do zdrowia, potrzebując duchowej i kulturowej rekonstrukcji? Odpowiedź jest w tym, że tak – tylko poprzez budowanie nowej, wspólnej wartości, która wypełnia brak sensu i zapobiega dalszemu rozpadowi. Przede wszystkim to podkreśla potrzebę duchowej refleksji, a nie tylko technicznej analizy, by zrozumieć, co się dzieje, i jak to naprawić.

Transcription

10844 Words, 72169 Characters

Polish
[MUZYKA] Datej 7 listopada 2006 roku zapamiętamy tak samo jak 10 kwietnia 2005 roku. Przez wiele lat będziemy wspominać, co robiliśmy, gdy doszły do nas tragiczne, no winy. Zamęch w pekowie dokonany przez Michała O, z którego ręki zginęło łączni i 9 osób, a 16 zostało randych, to przerarzająca zbrodnia. Kulturalę ku zaś, w której żyjemy skłania nas do tego, aby bardzo szybko odkryć przyczyny tej wielkiej tragedii. Wszyscy szukamy odpowiedzi. Dlaczego? Co kierowało tym młodym człowiekiem? Potygodnie od tego wydarzenia chcemy dziś w kulturze poświęconej zaproponować przede wszystkim duchową refleksję na temat tej tragedii, która zaczęła się 20 metrów od miejsca, w którym nagrywamy dla was ten podcast. Spróbujemy dziś odpowiedzieć na pytanie fundamentalnej wagi. Czy zeszło sobotni zamach to tylko jednostkowy przypadek, czy być może najbardziej drastyczny przejaw choroby, jaka toczy nasze społeczeństwo? Ja nazywam się Konstanty pilawa, a Zenom Studio jest Piotka Szczyszyn, a to kolejny odcinek kultury poświęconej audycji klubu Jagielląńskiego na czasy post-Cześcijańskie, a więc takich, które chcą, a jednocześnie nie potrafią zapomnieć obogu. Cześć, kaszczu. Dzień dobry, witam serdecznie, dobry wieczór. Miną tydzień od tragicznego wydarzenia, które rozegrało się bardzo niedaleko miejsca, z którego nagrywamy. Wiem, że ty kaszczu w trakcie tej zbrodni byłeś niedaleko kilometr od tego mniej więcej wydarzenia. Szwędają się po krakowskim Kazimieżu. Jest to dla nas wyjątkowo odcinek kultury poświęconej, dlatego że jesteśmy mocno związani z krakowym, z rynkiem głównym. I wszyscy dzisiaj zastanawiamy się dlaczego doszło do tej tragedii. Miną już tydzień, więc wielu z nas zapewne jest już zmęczony tym tematem, ponieważ media, co z godziny na godzinę bombardują kolejnymi, niesprawdynnymi newsami. My dzisiaj tak, jak już zresztą zapowiedziałem w intro, będziemy starali się przekazać Wam słowa nadziei i też jakąś buchowo refleksję na temat całego tego wydarzenia w naszym stylu. To znaczy w takim pogłębionej analizie zjawisk społecznych i duchowych. Ja chciałbym na początku wskazać takie trzy kluczowe wyjaśnienia, które słyszymy cały czas od tej feralnej soboty i żadenu. Dodajmy cały czas, czyli teraz jak nagrywamy jest wtorek, podałeś data publikacji, chyba to jest ważne, bo być może coś jednak jeszcze się dowiemy. Być może czegoś się dowiemy, mamy takie nadzieje, że. Tylko pozytywne rzeczy, że nie zdezaktualizuje się nasza interpretacja, sądzę, że jest no to niewielka szansa. Te trzy wyjaśnienia uprażczające rzeczywistość to po pierwsze wyjaśnienie polityczne i tutaj do aktu państwowej nieprzyzwojtości doszło ze strony ministra Marcina Kierwińskiego, który jako minister spraw wewnętrznych i administracji stwierdził, że bez właśnie bez podania żadnych argumentów, że sprawca miała utra prawicowe poglądy, wicie rozumiecie, każdy prawak to potencjał na takiego zbrodniarza, skandaliczna wypowiedź. Po drugie, to co mnie nie przekonuje, to jest sprowadzenie tej całej tragedii do choroby psychicznej sprawcy, takie głosy też do mnie dochodziły. Mam z tym problem, ponieważ uważam, że to jest byt proste poradzenie sobie z dysonasem poznawczym, to znaczy, skoro uznajemy, że to jest osoba chorap psychicznej, to znaczy niepoczytalna, to już nie musimy się zajmować tym tematem, co więcej, ta niepoczytalność do mnie mana może prowokować taki wniosek, że być może nawet pod świadomie będziemy uspredliwiać tego sprawcę właśnie z tego powodu, że jest niepoczytalny i to też jakoś mnie odrzucaj i moralnie oburza. No i po trzecie, to pojawiły się również podejrzenia, że profil tego przestępcy, który bardzo szybko został jakoś odszukany przez wielkie redakcje, ale też zwykłych internantów, z tego bardzo wiele było fake newsów, nadal proszę nania uważać, przypomina za machowców zestanów zjednoczonych, to znaczy, mamy taki profil młodego człowieka wyalienowanego skrytego, który radykalisuje się na tajemniczych forach internetowych i dokonuje aktów nich ilistycznego terroru. To jest dosłownich ilist, tutaj jest słowem kluczem i dotyka realnie istniejących zjawisk, tu maczących nam wiele zamachów podobnych swojej strukturze, dotych, które miały miejsce w stanach zjednoczonych i dla mnie kaszu to jest bardzo efektywne, przepraszam, efektowne wyjaśnienie tej tragedii, ale znowu moim zdaniem nie mamy dowodów na to, żeby stawiać tak mocne tezy i obawiam się, takiego, w takich fali strachu, które tego typu wyjaśnienie może spowodować, no bo nagle możemy sobie wymaginować, że w każdym koncie naszego osiedla, bloku, miasta są młodzi najczęściej mężczyźni, zagubieni, frustrowani nich iliści, którzy zaraz będą dokonywać masowo takich mordów, bo jeszcze takiej paniki społecznej, i chyba ona udziela nam się wszystkim w ostatnim tygodniu. Czy ty się zgazasz na taką rekonstrukcję tych teorii i moich wątpliwości wobec nich, myślę, że z naszej perspektywy dla potrzeby tego odcinka najistytniejsza będzie ta trzecia, która rzeczywiście jest tam sporo rzeczy do odkopania i wyprostowania i tutaj wydaje mi się, że spośród tych trzech ona jest najbardziej jednak mimo wszystko przekonująca. Tak, no jest takie mądresłowe, gdy są nas poznawcze, który bardzo szybko chcesz jakoś przekroczyć, w tym przypadku co i tej tragicznej historii, ewidentnie szczególnie w odniesienie do interpretacji psychologicznej ma wrażenie, że to zaszło, czyli z dzieje się rzecz straszna, która wyrzuca nas, z jakiegoś powiedzmy po rządku, więc potrzebujemy szybki odpowiedzi i rekonstrukcji sensu. I rzeczywiście jakoś pierwszą naturalną odpowiedział może być na przecież to jest wariat, to jest człowiek, który jest chory psychicznie, wspomniałeś, że to ci obuża moralnie, natomiast ja też obawiam się, że na bardziej najbardziej podstawym poziomie jest to po prostu fałszywa droga na skróte, tak, no jeżeli każdy tego typu czyn będziemy kwalifikować w kategoriach medycznych, to paradeksalnie trochę sobie ułatwiamy sprawę, to był wariat, więc jego tygodny wytualnie, jakby przeżył do trzech. Ja trzeba było by go zamknąć w szpitaly psychiatrycznym, to są jakieś takie prawda jednostki gdzieś tam na marginesach, więc zasadniczo nie mamy się czego aż tak bardzo obawiać, więc to jest jakieś mówię poznawcza droga na skróty, w przypadku pierwszej go zjawiska czy nie ministra kierwińskiego. Myśmy oczywiście później, później, czyli po sposobocie na drugą nóżkę interpretację wskazujące, że prawda Michał Obył, lewicowcem, bo tam ktoś się pojawiały niebeżytam jakieś w flagalgie BT, żarty z Jana Pawła II, więc jakby na tych miast potrzeba wskazania tego winnego i wpisania go znowu istniejąc już od dawna spór polityczne, szybko instrumentalizacje na potrzeby zakwalifikować tego człowieka, bo do jednego, do do drugiego obozu, no jest to na poziomie też jest kość poznawcze moralnym dosyć no obrzedliwe no po prostu, i jest nowo poznawcze jest to strategię, która jest ponownie ślepa uliczką. Trzecia interpretacja, czyli wpisania działań Michał O Wszerszą subkultura internetową wydaje mi się rzeczywiście krokiem poznawczo najciekawszym, choć ani teraz kiedy to nagrywamy, ani być może nawet w przyszłości nie zostanie na tyle wiedzy takiego kompletu wiedzy, żeby móc jednoznacznie, jednoznacznie to stwierdzić, czy rzeczywiście tak było, natomiast nie wiem to fakturza dla mnie, to może być najbardziej inspirujące poznawczo, bo tak nawet jeżeli to nie był bezpośredniej, bezpośredniej był zasadnienia jego zbrodni, to wydaje mi się, że z perspektywy najbliższej przyszłości to może być miejsce z którego tego typu pojedyncze jednostki mogą się pojawiać i tego typu nihilistyczna zbrodnie mogą się w jakiejś częstokliwości powialać i z tego powodu wydaje mi się, że warto się nad tym ciudd dłużej pochylić tak, przejdźmy zatem do wiedzy na ten temat, bo sporo jest takich uproszczeń wydębacie publicznej, że na przykład mieliśmy z takimi uproszczynnymi do czynienia w kontekście tych zamachów, incidentów, przemocy w polskich szkołach, że to są jakieś challenges, że to jest jak internet, że to są jakieś czaty w grach komputerowych, te wszystkie takie powielane opinie ludzi, którzy generalnie nie znają tematu, więc warto odnosić się do tego zagadnienia na podstawie tekstów ludzi, którzy po prostu zajmują się ten tematem i jest ich sporo, rzetelnych analiz w internecie, taką jedną z analiz jest materiał Karola Grabiaza na portalu więzi, który opisuje to, z czym ja się zmagałem, to znaczy chodziło o taki wielki deficyt wiedzy, skoro w Polsce dotychczas nie mieliśmy do czynienia z takimi wydarzeniami, A one w sposób udzący. na ją zamachy dokonywane przez młodych zfrustrowanych mając czy w Stanach Zinoczonych, to dlaczego te zamachy w Stanach Zinoczonych się wydarzały i tak naprawdę z czego to się bierze. No i okazało się, że tam jest to dość szeroko analizowane zarówno w kontekście działań służb amerykański i jak i w kontekście badania tego zagadnienia w nauce, a także w takich powiedzmy materiałach reportażowych. Jest taka jednostka nihilistik violent extremizm w skrócie NV-E i to jest taka kategoria przestępstw określanych mianem po prostu teroryzmu nowego typu w Stanach Zinoczonych, które to określenie jest przyporządkowywane do bardzo podobnych zajść, jakie mieliśmy z czym niestety mieliśmy do czynienia w tych polskich szkołach czy teraz właśnie w zeszłym sobotę w Krakowie, jakbyś mógł trochę dla tych, którzy nie czytali tekstu grabiasa i do tego tekstu będziemy oczywiście odwoływać w opisie pod materiałem, żebyśmy trochę o tym o tym porozmawiali taka twarda wiedza na temat tej jednostki i z czym to się w ogóle jednym temat? Tak, kostek wspomniał o zelinkowania do tekstu "Karola Grabiasa" też zelinkujemy dwóch innych materiałów, z których też będę teraz jakby rekonstrując to, tam się odwoływał. Jeden to jest materiał o tostwa czerwiego błąd cela z serwisu w "Diatlantic" jest też analiza, żeby nie tutaj nie powiedzieć źle, autorstwa Marka André Adgentino, który w "Sticte w kontekście amerykańskim" tym tematem się zajmował. Pierwsza rzecz apropatego niechilizmu ja propos interpretacji, które się pojawiły tych politycznych. Wydaje mi się, że one pod tym kontem są i jakimś punktem wyjścia. Tak, bo najpierw mieliśmy założenie, że to jest ekstremizm prawicowy. Wóźniej było założenie, że. No wybraj wik. Tak, no wybraj wik. Zresztą, przepraszam, podbił też Minister Waldemar Zurek i Prokurator Generalny, który mówił, że Michał Orczytał Brewika i Obrewiku. Czyli wszystko, że wiadomo, prawda? Czyli kolejny z band pokielowicki. Ale dobra, jedziemy. Nie będę się uruchamiał. Później pojawiły się interpretacje lewicowe. Wczoraj, w stosunku wczoraj mam na myśli poniedziałek, od dzisiaj kiedy nagrywamy, służby pokazały flagę, czy taki symbol odwołując się znowu do szeroko-rozumiennej ideologii libertarianjskiej, prawda, taka flagę "don't threaten me". I to wszystko wprowadza nas pewnego rodzaju konfuzję. Ale konfuzję dla zrozumienia tego zjawiska nienihilistycznego teoryryzmu jest fundamentalna, bo nagle się okazuje, że to jest coś kurcze znowu, poznawczy naturalne, że próbujemy zakwalifikować mierę racjonalnie po butki tego człowieka, jeżeli uważamy, że no były polityczne. Tak, no to jak wypadałaś przykład Brewika, nie? No to szukamy właśnie jakiegoś manifestu, szukamy by, jakby twardego, nawet jeżeli nie będziemy się z nim zgadzać, ale bo będziemy uważać go za szalone, ale jakiś manifest, który by wskazywał celu, podejmbowanej działalne. To jest ideologia, która prowadzi się do zbrodnej, to jak z Brewikiem, czy z todem Kaczyński, na przykład. Tak, tak, Kaczyński, czy jak byśmy sobie na z leweł stronę, ja wiem, "fraxe czerwonej" armii w latach, bo bodajże 60-70 w RFAN, gdzie też mieliśmy do czynienia z lewicowym teoryzma. Tak, i to się wydaje jakby naturalną ścieżką. Tymczasem to, co stanowi istotę tych zjawisk, jest to, że interesują nas tak naprawdę uzasadnienienie, interesują nas konkretne barwy polityczne, interesują nas w językiem internetowym, sama krawędziowość. Chodzi o to, żeby było radykalnie, że było edji. A co tak naprawdę tam jest? W sensie pod kątem treści. Jest to mniej istotne albo w ogóle nieistotne. Onowie się okazuje, że chodzi o to, żeby popełnić rzeczy, które są właśnie radykalne, które są transgresyjne, które są, to jest jedno z uzasadnienia, czy będę mówił później, są przystup przemocą dla przemocy i paradoxalnie dla mnie. To jest nawet, wiesz, jeszcze bardziej przerażające. Bo tym, próbujesz, mówiąc metaforycznie, zdecydentwikować twarz przeciwnika. Jak popatrzeć, dobra, to jest jakaś maska lewicowa, maska prawicowa. I jakby się ciągać ten maski, tam nic nie ma. Jest po prostu człowiek, który właśnie z nich ilistycznych powodów, bez twardego uzasadnienia, po prostu strzela i z tej perspektywy jest to, dla mnie zło i jeszcze bardziej zatrważające. No tak, i wydaje mi się, że rzeczywiście adekwatnia jest nazywać taką postawę wobec rzeczywistości Michelismem, bo to jest takie samo wyłączenie się poza nawias wspólnoty, poza jej symbole, wartości, poza cokolwiek, czyli nie ma znaczenia jakie konkretne pole znaczeniowe ma dany symbole, tak, czy to będzie jakiś symbole jednej czy drugiej skrajnej ideologii. Tylko chodzi o to, czy jakiś świętości, na przykład, jak w przypadku tego Jana Paweł II. Chodzi o to, aby wywołać konkretny efekt w tej społeczności, od której ten człowiek się dystansuje. Taka wieczna zabawa, ironia, pomieszanie wszystkiego ze wszystkim, tylko po to, aby właśnie wzbudzić jakieś emocje, wzbudzić zainteresowanie tą prowokacją. To, na co zwróciłem, uwaga już nie pamiętam, w którymś z tekstów, ale to jest taka postawa prowadząca do zbrodni, dlatego tak się sugeruje w tym helistycznym ekstermizmie, ponieważ ona połączona jest takim wielkim poczuciem braku zprastwa. I te prowokowanie i wieczne trollowanie wszystkiego całej rzeczywistości ma sprawić, że to, co publikuje w internecie, będzie miało jakieś konsekwencje. Aż do tego momentu zbrodni, która ma być takim aktem stworzenia siebie, czyli zamani festowania swojej podmiotowości, jakiegoś takiego satanistycznego, czy jakby to nazwać demonicznego procesu przekształcania siebie jako jednostki, która jest poza wspólnotą, jako niższa od tej wspólnoty, do tej jednostki, która jako wywyższa się ponadnią, bo panuje nad życiem i śmiercią losowych ludzi. Ta losowość też oddawanych strzał jest tutaj jedną z charakterystyk tego określenia niech helistwająłem ekstermizm. Brzmi to przekonująco i kochrentnie, po prostu spójnie na poziomie jakieś postawy i rzeczywiście może być jakimś wyjaśnieniem konkretnych przypadków ze stanu znaczonych, kopykanie, czy rzeczywiście mamy prawo, aby opowiadać w tych kategoriach o tym, co wydarzało się w tych polskich szkołach, czy teraz na rynku krakowie? Na poziomie pew do podobieństwa uważam, że tak, tutaj chciałem się odwołać do tekstu Marka Andra Adgentino, który posiedział na tych forach, po to jest jeszcze ważna rzecz. Kolejna, która utrudnia identyfikację, jakby całego tego zjawiska. Gdzie ten ekstremizm się objawia? Pozdę, że się objawia w internecie, co od razu można by powiedzieć, bo może mówią, że trzeba wystarczy przestać grać w gieta albo w inne strzelanki, prawda, to wtedy nie będzie takiego mordowania, bo kiedyś to prawda dzieciaki się powiły na podwórku, a to wszystko przez ten internet. To jest bardziej skomplikowane. Pookazuje się, że tak jak nie da się jednoznacznie skazać politycznej identyfikacji tego typu działań, tak na poziomie infrastruktury, to jest jakaś taka mógławicowa, confederacja, różnych for, różnych stron internetowych, gdzieś na granic tego internetu powiedzmy szeroko dostępnego i tak zwanego darknetu. I to jest pierwszy problem. Drugi problem jest taki, że wszystkie te właśnie dosyć takie mógławicowe pozamykane mniej lub bardziej miejsca w internecie, tworzą coś w rodzaju jakichś takiej struktury wręczesoterycznej. W którymś momencie są takie kręgi, do których ty możesz wejść, ale żeby wejść tam, musisz popełniać coraz bardziej transglesyjne, jakby prawda edji praktyki. Wspomniałeś o tych tak zwanych challengeach, bo to w ten sposób się, się do Polski debaty przy okazji tych nożowników, już nołach pojawiło, i okazało się, że do pewnego stopnia jest to prawda Argentina zwraca uwagę, że w części tej infrastruktury rzeczywiście istnieje coś w rodzaju takiej symbolicznej waluty i w konsekwencji jakichś symbolicznej hierarchii, jest jakaś taka przerażająca rodzaj gamifikacji, że ty po prostu zdobywasz punkt uznania w tych środowiskach, internetowych, ale żeby to zrobić, no to musisz popełniać te kolejne coraz bardziej problematyczne czynne. Jadzęc na zwraca uwagę, że te katalog tych różnych przestęp zbrodni albo działań, które po prostu budzą moralne obrzedzenie za bardzo szeroki, możesz się teczyć kwestii przestępstw seksualnych, zwiedzanych z dziećmi, możesz się teczyć samookoleczania, może polegać na krzywdzeniu zwierząt, może polegać na tym, że wchodzi się, że tak powiem, do offline-u i na gle zaczynasz w ramach tych szczelendrze, niszczyć komuś samochodę, dokonywać podpalać co więcej. Ten autor w sensie Marcandra Arbidentino, korzystając z tutaj działań raportaryskich, postanowił zrekonstruować i więcej liczba przestępstw wynikających z tej aktywności internetowej, żeby pokazać, że to nie jest tylko ich wyłącznie. Pisanie moralnie obrzydliwych rzeczy w internecie ewentualnie jakieś prawda tutaj i poprzez internetowa połączenia jakiś prawda wspólnych działań Ty zwraca uwagę na choćby odbieranie sobie życia wspólna tak jakby transmitowana i on zwrócił uwagę, że w przypadku lat 2020, 2025 toż pokazuje w tym artykule wskazuje na moment covidowy jako taki przełomowę moment. W którym intensyfikacja tego typu zjawisk postępowała. On zwraca uwagę, że przez tych 5-6 lat, nieźmy do czy nie ze 190,4 arysztovaniami, które były powiązane właśnie z to społecznością, jednostych społeczności tzw. Komnetwork i tych 194, 194, 194 arysztofań doszło w 29 różnych krajach. Od stanów zjednaczonech kurcze po maroko, więc to jest zjawisko przez fakt, po wszechności globalności siedzi. Którym może docierać też do Polski też odpowiadając na pytanie, czy to jakby nie jest załatwa odpowiedź, bo skoro w Stanach to dlaczego w Polsce. No właśnie przez to, że mamy do czynienia niestety z czymś w rodzaju międzynarodówki jakiejś takiego mi znarodówki z łamów, więc metaforycznie. I druga już się oddaje głos, że narzająca rzecz, z tej statystycznej części, o której Argentina pisał, to jest średnia wiekła arysztovanych osób. Z ledwo powyżej 20 lat. I co więcej, on zwraca uwagę, że z roku na rok ta średnia spada. I on tutaj podaje przykład, że najmłodszym spośro tej 190-4 przypadków, to mówimy o 11 latku, a ofiara miała lat 8. Więc apropo tego też młodego wieku, że to jest jakby zjawisko, które tyczy się przede wszystkim nastolatków, albo młodek dorosłych, to w tym artykule mamy potwierdzenie, że rzeczywiście tak wygląda nic. Ciekawę o czym teraz powiedziałaś, takie właśnie wiedzy nam bakuje dzisiaj w debacie publiczne. Ja chciałem zwrócić uwagę na trochę szersze zjawisko niż ten radykalny ekstermizm, który jest związany z tym nichilizmem internetowym, ponieważ mam takie głębokie przekonanie, że w jakim sensie każdy z nas jako użytkownik nie tylko darg netu, ale po prostu internetu współczesnego. Jest uczestniciem, współtwórcą, często ofiarą tego internetowego nichilizmu i wiecznej beki ze wszystkiego. Jeden z autorów, czyli ten Charlie Warsaw z Dietlantik, opisywał sytuację zamachu na Charlie go kilka, kiedy jeden z świadków tego wydarzenia transmitował całe wydarzenie, całe ten zamach na tiktoku i później kończąc transmisję, jakby nie zapomniał o tym, aby zachęcić innych swoich ludzi, którzy to oglądali do subskrybowania jego kanału. Ja się to skojarzyło z tą reakcją Tomasza Sakiewicza z Republiki, który właściwie robił to samo. Na żywo relacjonował, poczuł, że tam będą zasięgi, że będzie coś warstego pokazania przyjechał do krakowa z Warszawy i snu swoje spiskowe teorie. Jednocześnie kilka dni wcześniej sprzedając zegarki przed trybunami konsytycyjnym. Jest to jakaś postawa nich ilistyczna, czy ośmieszania pewnych wartości, których przyjechało. Jak było to właśnie nagranie z reaktorem Sakiewicza, gdzie ten człowiek tam z zakadru krzyczał, że się już go naprawdę to każdy był ten człowiekiem. Każdy był ten człowiekiem, no mówmy się, jakby muszę kurac na moment docenić, bo oprócz całego postironicznego zła. Takiej właśnie języka memowego, który potrafi właśnie w stronie ilistyczną ewoluować i umożliwia traktowanie, czy gokolwiek na poważnie, co jest w ogóle na poziomie językowym składnikiem, też właśnie tej całej ilistycznej. Tak zwanej to ładnie, to adgentina określił Edo Sfery, czyli krawędziosfery, tak jakby całego tego uniwersum, o którym mówią wcześniej. Ale są takie momenty, kiedy ten język memowy może nam pomóc właśnie przy okazji z atakowania krytyki tego typu zachowania, gdy aktor Sakiewicz. Tej są doskonane te fragmenty, jakby babitwa pod minastirif, to redaktor Sakiewic, by spól palenoru, prawda, transmitową na żywo słuchajcie. Tutaj nie ma, a nie jednego żołnierze rohano, ja nie wiem jak to mogło do tego dojść, prawdopodobnie nam jestnik Donald Tusk. Nie zadbał o bezpieczeństwo kruestwo gondoru, co mogę powiedzieć? Lubię jak opowiadaż męmy, i jest tego jest klasycznym motyw kultury poświęconej. Ja bym powiedział, że to jest taki przykład zarówno pozytywny, negatywny, funkcji po prostu internetu i tej wszechobesnej ironii. To znaczy, że ona spełnia taką rolę regulatora emocji społecznych. I to jest coś, co zwraca moją uwagę, jak czytałem książkę "Franca Forediego", jak działa lęk kultura lęku w 21 wieku. Jestem trakcie lektury tej książki tylko ją przejrzałem, natomiast to co zwróciłem moją uwagę, to to, że takie momenty stresu, które pojawiało wielkiego kryzysu również w całej wspólnocie, uruchamiają taką lawinę i planą reakcję łańcuchową. Dzisiaj bardzo często nawet nie tak poważne i tragiczne wydarzenia, jak to z ostatniej soboty w Krakowie. Wyzwalają takie wielkie emocje społeczne. W Fordystera się nas przekonować, że żyjemy w tej kulturze lęku, która ma to do siebie, że każdę zło, którego doświadczamy, jest automatycznie przez nas wyobraźniane. Ja wczoraj zostanę zaproszony do audycji radiowej w Radiu 357 i tam redaktor prowadzący zadał mi pytanie, co tak naprawdę teraz powinniśmy robić jako społeczeństwa, jakie systemowe reformy należy teraz wprowadzić, żeby nie dopuszczać do takiej eskalacji przemocy w innych miastach, bo wszyscy obewiamy się, że tego typu czyny mogą być naszladowane przez innych. Czytając Fordiego odpowiedziała na to pytanie, że tak naprawdę nic nie powinniśmy robić, ponieważ to nie jest czas, aby wprowadzać wielkie systemowe reformy w duchu takiej budowy, nieomal państwa policjnego, które wracili tego wielkiego społecznego lęku, będziemy robić, cokolwiek, żeby opanować emocje ludzi. To biotrek trudnostki też na naszym kanale, też zalinkujemy do jednego odcinków, który zwraca na to uwagę w kontekście tych poprzednich aktów przemocy w polskich szkołach. Że jest to jakieś kuriozalne, że wprowadzamy na przykład jakieś takie elektryczne karty dla nauczycieli i nie wpuszczamy żadnego rodzica do szkoły uczniom robiono kapsówę, tak zwadną wszystkich rzeczy osobistych, patrzą do tych tornistrów. Część szkół poszła na zdalne, zewnątrz wiele, właściwie chyba cały uniwersytyw Jagielląskim był również teraz w poniedziałek po zamachu także zamknięty na anostacjonadne zajęcia. To wprowadza taką atmosferę jeszcze pogłębiającego się lęku, czegoś co de facto sprawia, że te zagrożenie, które było przypadkowe, które nie dotyczy całego społeczeństwa, może urastać do jakiegoś wielkiej paniki. I takie wprowadzanie takiego rygoru u państwa policjnego jest efektem odwrotnym do zamierzonego, bo ludzie zamiast spokojnie żyć, stają się po prostu wiecznie zestresowani i nabuzowani. I dlaczego o tym mówię? Mówię o tym dlatego, ponieważ te wyjaśnienie, o którym cały czas teraz mówimy, czyli tego ekstermizmu nich listycznego w odniesieniu też do zamachu w Stanach Zjednoczonych, ma takie ryzyko, że my po prostu będziemy cały czas myśleli o tym, że skoro jest to jakaś już społeczność i jakaś sukultura, jakieś zjawisko podawałaś statystyki, że już set było tych zatrzymań i to na całym świecie się działo, że będziemy żyli w takim przekonaniu w następnych dniach, no że o to w każdym bloku, w każdej dzielnicy, każdego miasta, mamy ileś tam tego typu Michałów o, którzy mogą dopuścić się podobnych zbrodmi, skoro oni tworzą jakoś społeczność i chcą nasz tutaj jakoś powybijać wszystkich. Jest rzeko takiej paniki, chciałbym, żebyście do tego foredwie go tutaj odniósz. Tak, no i poziomie jeszcze historycznym miałem jedna skojeżenia, oprojekt, wspomniałeś w tym państwie opolicyjnym i takiej właśnie, chyba trzeba powiedzieć przy moim zdaniem nadbiernej reakcji, to była reakcja amerykańskiego rządu na zamachu Wład Trade Center. Tak tam też jakby stopień i zaawansowanie później zastosowanych narzędzi właśnie w logice. Śledzenie i bezpieczeństwa było bezprecydensowa w świecie zachodu, w ostatnich dekadach. Rzeczywiście się zgadzam, że takie zagrożenie istnieje i to, w jaki sposób ja bym potraktował historię Michała O, ale także to w subkulturę całą emigmatyczną, którą tutaj staraliśmy się tego pokrótce zrekonstruować, bo to jest naprawdę skomplikowane uniwersum. Ja to traktuję trochę jak taki duchowo moralną homurkę pod schodami naszego społeczeństwa. Czy coś w rodzaju, jak mówię, mógł odarknęcia, no właśnie jak prawda Cię. na internet coś w rodzaju cienia. Ponom towarzyszy, natomiast z perspektywy nazywimy to iluściowej, to jest rzeczywiście coś marginalnego. Jak powiedziałaś o tym, że teraz będziemy wypatrywać Michała o każdej klatce, no to było rodzaj na reakcji, podobnie jak wspomniałem o tym prawda wydarzeniach połotry i centrum. I rzeczywiście o czym pewnie powiem jeszcze w dalszej części odcinka, to co należy obaraczyć i robić to obudować infrastruktury nadziei. I sporo tego też, że to bezpośrednio po zamachu było o czym też powiemy na końcu, natomiast to co wydaje mi się istotne, mimo wszystko w tym kontekście, dlaczego należy szukać, nawet jeżeli to jest pewnego rodzaju niejzdąknięcie poznawcze, ale znalezienie jakiegoś takiego kulturowego, ale też, zimnie to infrastrukturolnego podglebia. To jest to, że one mogą mimo wszystko się powtarzać, dalej będą jednostkowe, nadal będą tragiczne, ale warto w taką wiedzę mimo wszystko się wyposażyć, no bo to jest stanowi. To mam na myśli całą to właśnie szeroką subkultura niechydistyczną, stanowi pewnego rodzaju podglebie społeczno-kulturowe zachodu, które mimo wszystko i nawet na kambie tego pojedynczego artykułu, marka, andra, aragentina, odnosza takie wrażenie, że może się po prostu naszilać i może rosnąć cały czas będzie peryferyjne, cały czas będzie mniejszościowa, ale może po prostu właśnie w taki ponuro przerazająco demoniczny, ale jednak spektakularny sposób oddziałewać na resztę społeczeństwa, która będzie żyła poza tą logiką niechydistyczną. No właśnie, teraz chciałem trochę przejść do tego, czy to są naprawdę tak bardzo różne części naszej rzeczywistości społecznej, to znaczy w miarę zdrowa większość, która istnieje zgodnie z jakimś jednym kodem moralnym i na marginesie tego jest tak komórka pod schodami, jestem cień naszej wspólnoty, są ci nich iliści, którzy nam zagrażają, chociaż są w niewielkiej liczbie tak jak słusznie powiedziały, czy to może jest trochę bardziej skomplikowane, to znaczy, że mamy do czynienia z pewnym spektrum nichilizmu, to znaczy, że każdy z nas jest jakoś nim zarażony, jako pewną chorobą duchową, a tak naprawdę to, co wydarzyło się w sobotę w Krakowie jest tylko najbardziej radykalnym, najbardziej krwawym, przejawem tej choroby, która toczy całą wspólnotę, to jest kontroversyne pytanie i zagadnienie zdaje sobie sprawę, ale dlatego chcemy mówić o tym ostrożnie i spokojnie. Tutaj jak w tej pierwszej części naszej rozmowy kluczowym terminem był nichilizm, tak w tej drugiej części tym słowem kluczem będzie decadencja, decadentyzm, natomiast zanim jeszcze do tego, bo wydaje mi się, że jesteśmy w inni naszym słuchaczom pewne przejście, to chciałem zwrócić twoją uwagę jeszcze na bardzo ciekawe cytat, to znaczy, cytat, który pochodzi z książki "Day Labyrinna", która jest poświęcona historii takiego serwisu "Forczan", gdzie to był jeden z pierwszych takich sieci, jak powiedziałeś o tej konfereracji różnych obgawicowych, takich miejsc w internecie, to było jedno takie jedno z pierwszych miejsc, gdzie tego typu drastyczne treści się pojawiały. To jest ciekawe, nie w kontekście "Forczana", ale w kontekście jakiegoś długiego trwania tego lifilizmu w kulturach zachodnich, to znaczy, że ten "Day Labyrin" stara się nas przekonywać, że tak naprawdę nichilizm współczesny, to jest ostatnia subkultura, jaka została oddziedziczona po tych subkulturaach lat 80-tych i 90-tych. Przypominam ci, że kilka miesięcy temu nagraliśmy odcinek "O nichilizmie właśnie" na podstawie jednego z artykułów Mary Harrington na "Unheard", gdzie ona właśnie sugerowała, że ten obraz z transpotingu z słynnego filmu jest tak naprawdę pokazaniem tego lifilizmu, który rzeczywiście istnieje jako postawa społeczna w latach 90-tych. Chciałbym, żebyś trochę opowiedział, jeśli jesteś w stanie to zrobić, bo to jest dla pomy trudne zagadnienie, czy rzeczywiście ten "Day Labyrin" ma rację, że ten "Nichilizm" na 90-tych związany ze schylkowością wieku z taką właśnie driktę decadencją poprzedniego wieku, czy to jest coś, czego dzisiaj oglądamy kolejną mutację i ten internet jest tylko narzędziem, którym zapośnictwem, którego mamy do czynienia z taką wielką zmianą postaw i subkultury właśnie tej "Nichilizycznej", którą znamy z lat 80-tych, 90-tych. I tak i nie, westyklasy trzeba powiedzieć klubu igleńskiego. Dlaczego i tak? Bo wydaje mi się rzeczywiście, że mamy tutaj do czynienia z mutacją. Przy czym ta mutacja, no to jest po głębianie się stadium chorobowego. Wcześniej użyłem takie go słowe, jak transgresja, że te praktyki, które te poszczególne grupki z tej głowicowej konfederacji, te aktywności, które mi podejmują, one są coraz bardziej skrajne. Czy to będzie kwestie nie wiem, oglądania jakiś poszarpanych z włoką, okazuje się, że taka subkultura też jest niej, która zainteresowaniem są po prostu oglądanie z włogą, jakiegoś wypadków samochodowych tego typu rzeczy. Czy to będą zwolennice, czy tutaj prawdę coś fani, estetyki gore, jak jakby idziesz coraz bardziej, to trochę mi to przypominało mechanizm, które przy różnych innych okazjach zwracaliśmy na niego uwagę w przypadku pornografii, że w któryś momencie po prostu, żeby w ogóle wiesz coś mówiąc kolokwialnie poczuć, musisz zwiększać dawkę bodźców i znowu kjawędziowość doświadczeń. I mam wrażenie, że w przypadku tego nichilizmu o obecnej postaci dałoby się wyresować coś w rodzaju, jak też też przy okazji, wcześniej użyłeś tego słowo, które też wydaje mi się tutaj słuszna z pektrum. I to byłoby coś bardziej radykalnego, a teraz na drugą nóżkę, dlaczego nie. Jak sobie przy okazji odcinka przypomniałem słynny monolog wnego bohatera z transpoliting. Właścić się w życiu. Właścić pracę. Właścić się korea. Właścić się familieniu. Właścić się w środku. Właścić się korea. Właścić się korea. Właścić się korea. Właścić się korea. Właścić się Jest taki fantastyczny monolog, pokazujące korzenie tego nichilizmu, głównego bohatera, główny bohaterów, którzy w tym filmie występują. Bardzo jakby upraszczając i skracając, mamy grubkę po dwudziestu parolatków, którzy mają poczucie, że żyją w rzeczywistości, w której właśnie nie są w stanie być podmiotowi, w której nie są w stanie by prowadzić normalnego życia, w której uciekają w narkotyki, bardzo upraszczając całą film, ale znowu. Jak zaczęliśmy nasz odcinek od tego, że w przyszłości na poziomie pewnej diagnozy politycznej dało się znaleźć te manifesty, dało się znaleźć uzasadnienia. Tutaj cały czas jesteśmy w stanie znaleźć uzasadnienia. Ba, wydaje mi się więcej, też zresztą w tym odcinku, którym wspomniałeś, jeśli pamięśmy nie z wodzi, zwracaliśmy na tę uwagę, że na poziomie diagnozy tam było dużo prawdy. Od razu mam skojeżdżenie z innym filmu, który nie pamiętam, czy w tekście Harington się pojawiał czy nie, czyli jeden z naszych ulubionych wspaniałych filmów, Fight Club. Znowu na poziomie rozwiązań sytuacji społeczno-kulturowej, no to nie będziemy popierać wysadzania budynków i niszczenia banków, ale na poziomie diagnozy kurde, no umówne się. - No tak, krytyka kapitalizmu w wiecznie gości w tym podkaście. Zresztą monolog, głównego bohatera, Fight Clubu, zresztą też. - Też za chwilę go wstumiści funkcjonuje w tym podkaście jako pewien stały motyw naszych rozmów. To jest ciekawa intucia, nie pomyślałam o niej, to znaczy, że jak rozumiem, czy bohaterzy nihilizmów obrazowanego w popkulturze w latach 90. byli bardziej podobni do tego przysłowowego Teda Kaczyńskiego, a ci współcześni to właściwie wspólnym mianownikiem ich działań jest po prostu asensowność. - Tak, tak, tak. - I ideologiczność. - Można by powiedzieć, że ci nihilizści. To w fukulatę byłby na intruchę na inną rozmowę wydaje mi się, nie do końca byli nihilistyczni, czy po prostu byli przekonanie żyją w rzeczywistości, które nie oferuje im sensu, oni łaknał tego sensu, i nawet jeżeli szukają go nieco zaradykalnie, trochę na oślep, ale jakby tam jest pewna gorączkowość i pragnienia uzyskania tego sensu. Ja że to też stoi, za tym dlaczego te filmy mimo tego, że ci bohaterowie prawda, jak grane, tak, ta ilu, darden, choćby, oni wzbudzają na jakimś poziomie sympatia, jakby kibicyluje się im, ja. Jego bym miałby się odpowiedzieć, dlaczego to. Kibicujesz, bo mają sobie coś z fatalistycznego, błędnego rycerza, a ci w spółcześniej, niechiliście, prawda, z tego ciemnego internetu upraszczając teraz, oni nie są żadnymi rycerzami i są by jakby, o to jest jeszcze jedna ważna, wydaje mi się ważna różnica. Wcześniej użyliśmy tego określenia, określenia, czy opisywaliśmy tu post ilonia, nic nie jest na poważnie. Jak się obejrzysz, obejrzysz sobie ten fightclub, tam o coś chodziło, oni byli poważnie, a jeżeli to było błędna, błędna powaga w sensie, jakby proponowana rozwiązania były błędna, to on jednak hierarchizowali jakoś rzeczywistość, a to jest kolejny element, który w tej spółczesnej infrastrukturze nichidistycznej występuje, tam już nie ma za zwyższennej hierarchii, no nie, zostajecie po prostu o tym przepraszam, to jeszcze powiem krótko, bo o tym fajnie też Adgentino pisał, starając się jakby zidentyfikować różnego rodzaju motywację poszczególnych elementów tej infrastruktury, że są tacy, którzy po prostu są nichidistami, mi zantropami, nie nawidzą po prostu świata, najchętniej w skrajnej przypadkach dążył do samo destrukcji. Ale są na przykład też tacy, dla których tak naprawdę to, co w przemocy jest najciekawsze, to jest to, że ona jest pewnego rodzaju ceremonią, pewnego rodzaju wiesz, aktem takim teatralnym publicznym, takim estetycznym, a niestetyzują przemocy. I to jest dla nich jakby cel sam w sobie, nie wiem, sztuka dla sztuki, jest to przerażające, ale w jednym i w drugim przypadku jest jeszcze trzeciej przypadek, jak wspomieliśmy o tej takiej grywalizacji, no co też tacy zdaniem Adgentino, którzy traktują wejście do tej dziwnej, zdegenerowanej społeczności jako okazji, do tego, żeby tam się piąć w poszczędlach, iż dyskiś rodzaj, spełniania statusowo-nercystycznej potrzeby, bycia zauważonym i jakiegoś paradoksalnie, to jest jakieś takie chęć zdobycia poczucia sensu, które jest jakby w stosunku do tego coś społeczeństwia i co jest jakby przyjęte moralnie, jest zupełnie na opak, ale to jest przerażające, że tam cały czas nie wszystko jest jakiś rodzaj potrzeby, która patologicznie próbuje być ze spokajana, ale w sposób, który no często jak już powiedzieliśmy, jest ostatecznie asensowny i przerazający. Czy to na fali tych wydarzeń w szkołach, czy to jak słyszymy za każdym razem te paralizujące informacje zaocanów, czy to, co, co, o czym rozmawiamy dzisiaj, czyli zbrodni w Krakowie, takie podstawe pojęcie, którym ja się dzisiaj posługuję, żeby jakoś to objąć rozumę, to jest pojęcie stary pojęcie dekadencji. Dlatego zwróciłem uwagę na ten, na ten Marie Harrington, na tą refleksję, że od końca lat 90. mamy do czynienia z jakimś kontynuum a nie jakąś wielką rewolucją, no ponieważ żyjemy już w latach 30. XXI wieku, a mam takie wrażenie, że desintegracja społeczna, społeczeństwa zachodnich w tym polskich, tylko i włącznie postępuje i takie wrażenie schylkowości, które w kulturze europejskiej właśnie jest określane tymczasem dekadencji tego Foundes Jeklu, końca w wieku XIX i wieku XX, aż do wybuchu pierwszej wojny światowej, że to jest taki czas, który dzisiaj powraca, że to jest czas, który my funkcjonujemy. Natomiast sporo już w klubie ja gońskim od dekadencji pisaliśmy, pisaliśmy, oni chociażby w tekstach w numerze o nadziei postrześcijańskiej i ten numer z racji tego, że za tak całkiem niedawno zacznie się advent, to też zalnikujemy do tych naszych materiałów. Na początku jeszcze nie definiując, czym ta dekadencja jest, to chciałem czy zapytać, czy to jest pojęcie, który tak samo organizuje twojej myślenie na temat tych wydarzeń, czy to jest jakaś taka, powiedzmy inteligencka, wstawka, skądś tam, która trochę nie przystoi do analizy tego tematu. Bo ja cały czas się jakoś tak wacham w swoim tekście, który napisałem od razu, właściwie po, po tym wydarzeniu, który opublikowaliśmy, poniedziałek w osatecznej redakcji wykreszliwiam to słowo "dekadencja". O, to nie wiedziałem. Nie chciałem. Nie chciałem, nie chciałem przeinterektualizować tematu. Nie? Natomiast pytanie do ciebie, powtarzam, czy to jest dla ciebie pojęcie słowo, który też jakoś organizuje w swoich głowie to, co dzieje się dzisiaj w Polsce. Znowu jak wydaje mi się jak z tym interneta. To znaczy, to nie jest tak, że my teraz za, za pośrednism szerokiej diagnozy kulturowej w sposób bardzo bezpośredni, wytłumaczymy, to, co się wydarzyło, o choćby w Krakowie. A nie z dekadentem, tak, pod koniec XIX wyku, dekadentami, bo nie wiem, już orane teraz, nie musiał powiedzieć na zwisko po francusku. Bodler? Tak, a tym razem się przygotowałeś do skonałek. Szaryl Bodler. I że to jest to samo. To, co wydaje mi się w przypadku tej dekadencji istotne, to jest wyrysowanie pewnego trzeczszego tła kulturowego, pewnie diagnozy duchowej, co wy, z czego jakby wynika moim zdaniem potrzeba wyrysowania takiego tła, bo człowiek nawet w sposób nieświadome, pewien duch czasu, w tym też właśnie kulturowy wymiar rzeczywistości w tury funkcjonuje, go współtworzy. Więc bardzo ważne jest wyrysowanie tego tła, nawet jeżeli jego wpływ na konkretne biografie i konkretne już nawet czynne, jest mocno zapośredniczone i niejednoznaczne, ale jednocześnie mam poczucie, że jest niezbędny dla zrozumienia szerokiego kontekstu. To jest trochę jak na początku mówiliśmy, że nie możemy wszystko redukować do nie wiem, interpretacji jednoznacznie politycznej albo do diagnozy psychicznej czy szerzej rozumianej po prostu klinicznej. Podobędzie upraszcześć rzeczywistość, która moim zdaniem jest po prostu złożona i dlatego tak istotno jest to, żeby próbować łapać rzeczywistość, także na poziomie tym kulturowym, więc nie miałbym się przy intelektualizowania, noż to wyczesami lubimy to zrobić, więc. Dobrze. Ale nasza słapaść. To jak już mnie uspledliwiłeś, to teraz zapidamy pasę i nie jedziemy. Na początku. No jest to żałania, prawa jazdy, tak że kochani prowadzimy się. Sił, nie sprzedawaj, nie. Bardzo wyrożliwy temat dla mnie. Antryger Uorgingu. Na początku słownikowa definicja, tego czym jest decadent, może nie słownikowa, ale taka, która niejakoś rzuciła mi się w oczy. Na ostatnie z uwielu. Słowo decadent, określa typ osobowości, wyrosłej w trudnych warunkach z chylku wieku, chodując, chodujący individualizmowi, estetyzmowi poczucia bez silności, wobec świata zewnętrznego i sprzeciwianiu się po wszechnie obowiązującym normom moralnym. To jest taka definicja, którą gdzieś znalazłem, która jakoś koresponduje z takim pisarzem i też krytykiem literackim, można chyba też również powiedzieć filozofem, który w XIX wieku był jeden z pierwszych teoretyków decadencji, jako takiej, czyli pol burjet. I tam przedstawiliśmy sobie jego teorię decadencji, taki fragment z jego zbioru essayów, gdzie pokazuje na początku interpretując właśnie poezje botlera, idzie od poezji do społeczeństwa jako takiego i używa takie klasycznej metafory dla w ogóle filozofii polityki, to znaczy społeczeństwa jako organizmu. To znaczy, że jesteśmy podobni do jako wspólnota polityczna, do organizmu, składającego się z różnych części, z różnych członków, i kiedy cały ten organizm jest dobrze uporządkowany, to energia każdego z tych części ciała zmierza do jakiegoś jednego celu. Taki organizmu się być zorganizowany właśnie w wokół konkretnych wartości, wokół konkretnego kodu moralnego i decadencja jest takim stanem zmierzchu tego organizmu, kiedy poszczególne części tego organizmu społecznego odłączają się od całości i uważają, że bardziej lepiej, bardziej adekwatnie jest żyć na marginesie albo odłączając się po prostu tej wspólnoty. Więc bóżet wiązał to z taką nastrojowością, pełną właśnie pessimizmu, nudy, ale też dobrobytu nadmiaru, jakiegoś, który jest kontekstem takim, powiedzmy, społecznym takich upadających, zmierzchających organizmów politycznych, no i mnie się wydaje, że tak sformułowana w jaknoza bardzo mocno przystaje do społeczeństwa zachodnich i również przystaje zaczyna niepokojąco przystawać do społeczeństwa polskiego, które po prostu społeczeństwem zachodnim się staje, jak już wielokrotnie tutaj analizując konkretne dane sociologiczne, pokazywaliśmy w odcinkach kultury. To jest ode mnie takie dwie powiedzmy definicje. Wiem, że przygotowałeś jakieś swoje przeciwstawienie na dzięki lekturom, które znasz. Chciałbym, żebyś uzupełnił ten obraz burżeta. o swoje refleksja. Pierwsza rzecz, zanim próba zastanawienia historycznej dekadencji z tym współczesną jej butacją na moim zdaniem, to jest chyba wydaje mi się jedna rzecz, którą warto w tym mieście podkreślić, bo ktoś mógł powiedzieć, jak usłyszał pomatafora organizysteczną i się zorientował, że to jest podcast konserwatywnej gatolickiej, to powinien pamiętać o cho, zaczyna się. Czyli trzeba by do mówić, że to wszystko akurde upadło, bo ludzie nie chodzą do kościoła i nie wierzył w ponadboga. To, co jest istotna zarówno u burżeta, jak i generalnie w rozumieją dekadencji, to jest to, że ten porządek, jakiś szeczy porządek społeczny, który ma charakter szeroko rozumiane normatywne, moralne, to nie musi być porządek konfesyjne. Po prostu chodzi o pewnego rodzaju szeroką makrów, które społeczną, która zakłada, że istnieje o pewne transmitowane odgórnie w zorce społeczne czy kulturowe, w wybec których to jest jakby twoje kuczy, używanie z matafore telefonicznej, to jest twoje oprogramowanie, które masz w grane, prawda? Ten system taki. Software. Software, po prostu, tak? Które jest transmitowane przez nie wiem, prawda kultura, przez szkołę, przez różnego rodzaju instytucje, które można właśnie rozumieć w kategorach tych pasów transmisyjnych. Natomiast w sytuacji, w której tego typu właśnie transmisji zaczyna brakować, nie rozstrzygając czy w treści ma bardziej charakter konserwatywny czy bardziej lewicowy, czy będzie miało charakter bardziej konfesyjny, czy będzie jakimś próbą stworzenie świeckiego porządku, to wydaje mi się, że jest wtórne i tak trochę digresyjnie, ale w trakcie przygotowania do odcinkami to przyszło do głowy, że tutaj też jest przyczyna dla której część nawet słuchaczy naszych, część naszych wspierających sobie skutujemy na dyskordzie, to oni zwracają uwagę, czy podkreślają to, że ja słucham kultury poświęconej, ale też słucham dwóch lewych rąk. Że ta potrzeba stworzenia czy istnienia w świecie, który właśnie nie jest decadęski, jest wspólna ludziom bardziej lewicowym, kradycyjnie rozumianym lewicowym, jak i bardziej nam, i nigdy się okazuje, że wiesz, że nie chcę teraz jakby deprecjonować, bo ostatecznie ten spór, otreści z ważniejszymi spór o formę, ale nagle się wiesz, okazuje kurcza, że ta potrzeba istnienia i życia w świecie, który jest uporządkowany, ustrukturyzowany i z czymś, co łączy ponad wyznaniem. I to jest dla mnie, na jakimś poziomie ciekawe i druga apropotego, jakaś tam prawda na dotka odwołania, a tym się przypomniałam, mieliśmy już dawno, tam jeszcze z Bartim, z wszystkim odcinek na kandywy książki Roberta Krawstowskiego, Michniku. Było takie fragment, gdzie zwracaliśmy uwagę, że my jako, czy, czy, czy, czy Bartek, łatwiej było nam się dogadać z zionącym ogniem, a damy Michnikiem, który jednocześnie jest tym, który na jakimś poziomie stara się przynajmniej, gdy, na poziomie teoretycznym, czy na poziomie pewnej diagnoze rzeczywistości, odwoływać się do imaginarium sześcięńskiego, niż do ludzi, którzy są młodsi od nas, a wtedy to boku, odnośnie ideologii łok. Natomiast teraz, już się zamykam ci oddaj głos, widzisz, masz cytacie ładne. No poczucie, że znowu, łatwiej byłoby nam się dogadać właśnie, i jest nam się łatwiej dogadać, zupraszczając delerowcami, niż, nie wiem, było mi się łatwiej dogadać, z nimi niż z, pamiętam, że mówię, że za bardzo, że, i, ale wrzucego, znikiem fantesem, jest takim pozmodernistycznym, współczesnym, jednym z przedstawicieli, najpopularniejszym, jednym z najpopularniejszych przedstawicieli ruchu maga. 20 parolatek, pod kaster, zwany influencer, typ, który mówi, że Hitler i Stalin to jest to samo. Oni są obaj, byli fajni, bo to są eżowcy. Albo, że wiesz, łatwiej się dogadać z klastycznie rozumienem lewicowcem, niż właśnie z takimi eżowcami, z tego nihilistycznego, wiesz, z tej, szeroko rozumiem, nihilistyczny infrastrukturę internetowej, bo tam tym ludziom przynajmniej to oceś chodziło, a trochę jak chodziło oceś teile Rowi Dardenowi. Dla mnie to pojęcie dekalencji, dlatego jest jakoś tak potrzebne dzisiaj i bo, bo łapie bardzo wiele strog za ogon z takich zjawisk, którymi się zajmujemy w kulturze poświęconej na, na co dzień. Ten cytacznik, o który, który mówi, że to jest jeszcze raz Frank Fordi. Tamy taki rozdzielik, poditułem desorientacja moralna, główna siła napędowa kultury lęku. I on tu zauważył, że cytując historiczne badania relacji między lękiem społecznym a zagrożeniami, sugerują, że intensywność lęku jest odwrotnie proporcjonalna do autorytetu dominującego systemu znaczeń, czyli systemu reguł, zasad i założeń, które uznaje się za oczywiste, czyli po prostu kodu moralnego całej wspólnoty. Więc to znowu takie, takie pokazanie źródła tego lęku społecznego sugeruje także, że być może z powodu braku tego wspólnego kodu moralnego, no jest to też jakaś jedna z przyczyn tego kryzysu zdrowia psychicznego. Oprócz tego, skoro nie mamy tego kodu, to również zatraciliśmy we wspólnocie politycznej Patos, powagę, za wszystkiego ironizujemy, wszystko jest śmieszne, wszystko jest związane z jakimiś brakiem powagi, czyli znowu jest to takie, taka ironia charakterystyczna również dla czasów decadęckich, które starają się z kandalem, jakichś zwracają na siebie uwagę, przełamać to w rzek obecną nudę i brak znaczenia, przez kolejną transgresję. To też jest charakterystyczne dla czasów decadęckich, o czym pisał polburżet. To, co jest również dla mnie ciekawe z perspektywy czasu szczególnego czasu, w którym się znajdujemy po tym zamachu, to, że mamy takie brażenie wszyscy, że z jakiegoś powodu jesteśmy jak gotujące się żaby, gdzie nie zauważyliśmy tego momentu, w którym popadliśmy po prostu w jakąś społecznym nienormalność, że stan, gdzie byliśmy jako taką ustautowany społeczeństwem wokół jakoś systemu wartości, do stanu społeczeństwa zdezintegrowanego coraz bardziej, następuje nie falą kolejnych wielkich jakichś wydarzeń, tylko jakimś takim społecznym, niezauważalnym procesem. Ta decadencja jest taka choroba, która jest właściwie ona postępuje cała raz i nie zauważalny, jakiś takim powietrzem kulturowym, którym oddychamy i obawiam i to jest takie paralizujące, że my nie jesteśmy w stanie się zorientować, a być może takie wydarzenie, jak to to w sobotę, kiedy jeden stan kończy się na drugim. Ja w tym swoim tekście, który napisałem, użyłem tej metafory organizystycznej, bo dla mnie rzeczywiście jest tak, że ten zamach jest kolejnym przykładem przejawu tej choroby, która nastoczy. Najbardziej radykalny do tych czas i najbardziej przerażającym. Porównałem to do takich komórek, które atakują swój własny organizm w logicze działania, choroby autoimologicznej, immunologicznej. Czyli mamy zdrową tkankę społeczną, która nie jako jest infekowana, przez takie postawy, aż do tych skrajnych, które mieliśmy w sobotę, w sobotę, to powoli już naprowadza nas na temat, jak tę decadencję przełamywać, bo oprócz tego całego mroku, tego cienia, o których mówiliśmy, oprócz tego nihilizmu i całej tej atmosfery, jakiegoś schyłku, są jeszcze przykłady, jak z tego wychodzić, jak duchowo się uzdrawiać, dzięki konkretnym postawom i ludziom, ale nie chcę tak radykalnie kończyć tego wątku. Ja się zastanawiam, a chwilę wciemności. Zostanimy na chwilę jeszcze wciemności, zapewne może coś do dodania. Ale krótko. Był cytat z Fura Diego, więc ja mam cytat i jeszcze jednego człowieka, a propos tego nawiązania, bo że nie nawiązania, tezy, że ta potrzeba pewnego szeczszego porządku nie przynależy tylko i wyłącznie konserwotystom i katolikom, to jest cytat ze wstępu do książki, bo tułem z obrodnia kaprala lortiego, wydana przez wydewnictwo kronu. Sautorem tego wstępu jest profesor Wawczynie Serym Kiewicz. Autor Teksiążki, czyli "Pierle Rzandr" jest ciekawą postacią, bo to jest jednocześnie historyk, jednocześnie psychanalitek, w ogóle prywatnie przyjaciel rzaka lakana innych francuskich lewaków. Więc to jest ważne, że cydujemy człowieka, który, który, że tak powiem, naturalnie nie przynależy do imagina rym intelektualnego konserwotyzmu i tak zdaniem szerokoro zmiana i prawicę. I ten leżandr korzystając między innymi z narzędzi psychanalizy, tak naprawdę to, co on zaproponował, coś się na poziomie diagnozy, i pewnej wizji człowieka, to jest ku, trzeba miałem takie, czy tam tym stęp profesora w Rym Kiewiczem, miałem takie, to jest nasz człowiek. To jest nasz. To jest nasz. Bardzo, jakby skracając zanim ten krótki cytat bardzo skracenckiego myśl, To myślę, że generalnie lezan w dół przekonane z człowiek, żeby ty też. a propos takich klinicznych interpretacji z początku, żeby człowiek albo być istotą zdrową musi być istotą, która zakożenia się w kulturze, zakożenia się w mitach, rytuałach i w tradycji szeroko rozumianej i że dopiero wtedy on się staje człowiekiem przez kulturową socjalizację. Znowu nie rozleża, to końca nie rozstrzyga, jaka treść, kiedy je się za tym powiedzmy takim, jaką to określa, antropologią dogmatyczną, natomiast krótki cytat, jest nowyjący zpośrednio tego cytatus z Furediego, który wydaje mi się istotne. To właśnie tam chodzi o państwa Afryki. Leszandr zobaczy postanowoczesną perwersję kultury za hodu, która produkuje na swoich paryferiach, ale także w swoim centrum, nowy typ ludzki. Człowieka wykorzenionego z tradycji, skazanego na poszukiwanie oparcia w sobie i nie potrafiącego tego oparcia znaleźć, a przez to popadającego w pomieszanie, dezorientacje, chaos. Ten nowy dziki zamieszkuje nie tylko gigantyczne miasta śmietniki w Afryce, ale czy także upiorne podpalyskie helemy i rozpadające się blokowiska Europy Wschodniej. Ja mam poczucie, że w tym cytacie jest opisane etap dekadencki sprzed inhilistyczny infrastruktury internetowej. Że to jest jeszcze powiedzmy w wersja oflajnowa tego zjawiska. Jak wcześniej mówiłeś, że odwoływaliśmy się do lat 90. Ten tekst pola budżeta, to jest 1881. To naprawdę już mamy długie trwanie tej choroby. Jeszcze ostatnie rzecz, a propos właśnie zestawienia powiedzmy tego etapu założycielskiego dekadencji i tego współczesnego. Bo ktoś wydaje mi się znowu, mógłby nas zatakować, no kurda. Przecież dekadencja to bozywisko literackie, odnosząca się do ówczesnych elitkulturalnych jest społeczny. To byli literaci, prawda pisarze, burżułazia, restokracja, znudzone elity Europy Zachodniej w tamtym czasie. Co wydaje mi się istotne, a propos różnicy podobieństw? To to jest, po pierwsze to, że moim zdaniem mam to nie jest egalitaryzacją, czy demokrataryzacją dekadencji. Ona się po prostu rozlała. I tak jak wtedy tyczyła się periferyjny i części społeczeństwa. Ale tej, która jest powiedzmy klasowo-boazdentyfikowana najwyżej, to tutaj mamy do czynienia z dekadencją, która w tej infrastrukturze internetowej raczej tyczy się, powiedzmy tak zwanych ewrymenów, normalców. Ewentualnie ktoś powinien powiedzieć, że może nawet kogoś w rodzaju, może nie podklasy społecznej, ale tych, które znajdują się na peryferiach. No i tu znowu na momencie, odwojenia się do Michała O. Strotypowo, tak mamy do czynienia z człowiekiem z Bags, z Polski B, Tokasz, tam pojawiało się też z interpretacja, że miał być zezdrosny o karierę siostry, więc jakieś takie powiedzmy elementy periferyjne dalej tutaj występują. Jest jeden element, który wydaje mi się istotne przy tej dekadencji. Drugi element istotny, który jest różnicą, jest taka świetna książka, która już kilkukrotnie nają się w Kulturze Boświęconej, powoływałem, powoływałem się raz jeszcze jak historia kultury holandryskiego modlisa extenca. Świętowiosne coś w rodzaju historii kulturowej, pierwszej wojny światowej. Ja strasię oddając ówczesnego ducha czasu, znaleźć się właśnie takie, tak jak teraz na prawdę w tym odcinku, staramy się to zrobić, szersze tło kulturowa, które zaprowadziło społeczeństwa Europy Zachodniej do wojny i on zwraca uwagę, że owszem był moment dekadencki, pewnego znudzenia, znurzenia, poczucia nienasycenia, nudy, która nie potrafi znaleźć ujścia, ale że wojna była sposobem na ujście, rzeczywiście, ale w czymś w rodzaju powiedzmy taki hyperwartości, czy na początku działań wojennych i zarówno czy to byli Niemcy czy Anglicy zdaniem modlisa extenca, jako społeczeństwo, oni się cieszyli, że ruszał do walki, bo byli przekonani, że w ten sposób zademostrują pozytywne wartości swojej cywilizacji, czy to będzie cywilizacja angielska, czy szeroko rozumiona anglosaska, czy ta bardziej kultura niemiecka, to jednej i drodzy mieli jakiś pozytywny program. Natomiast to dzisiaj, że mam wrażenie dekadenckość w tej wersji nihilistycznej, jest jakby czymś na opak, czy tam odpowiedź jest taka, jest nienasycony, więc co robię, teraz zdecyjnie, bo bysto wchodzę w ciemność. Ale i to już trochę powiedziałeś tak naprawdę w tej pierwszej definicji, dekadencji, którą przywołałeś, są elementy wspólne, czyli element ucieczki w hyperindywidualizm. To właśnie taki poczułcie, głęboko egzystencjalna, nienasycenia, byki braku poczucia sensu, wydaje mi się, że to jest drugi bardzo istotny element i trzeci, poszukiwanie sposobów na zaspokojenie tych potrzeb w coraz bardziej perwresyjny i obrzedliwy sposób. Jest dzieje z ciekawe w ogóle, że z dzisiejszej perspektywy czasowej, te wszystkie ekscesy dekadentów z przełoną 19 i 20 wieku, wydają nam się w ogóle absolutnie normikowa. No chłopak i sy tam garniali jakieś narkotyksy. Może z dzisiaj mam we mocniejszy pilsen, niż oni wtedy mieli, nie? Jesteśmy w aktu. - Gdy maty, ja to ma żadnego opiniu malnie, ani służę z tych ganatyk, no attyków nie dalej robą. - Prostiłem troszkę. Ale generalnie chodzi mi, że dzisiaj perspektywy patrząc na ich ekscesy, w sensie dekadentów z przełoną 19 i 20 wieku, żebyśmy powiedzieli, że spoko ono trochę przyrobili przypał wtedy, ale dzisiaj generalnie by to raczej wzbudzało o dziewanie. Więc jakby tak bardzo apropo tej logiki continuełom. Tak bardzo poszliśmy w odnośnie tej transgresji, że dzisiaj już nie wystarczy sobie wziąć opią albo jakoś szokować kulturowo-mieszczan. Nie, dzisiaj po prostu odwala szaść z w internecie, maltretując z wierzęta, bądź dokonując samo akaleczeń albo robiąc jeszcze gorsze rzeczy. I z tej perspektywy, i to jest dla mnie istotne, dlaczego się dzisiaj zajmowaliśmy tą internetową menażę i osob kultur. Że dla mnie to jest jakiś rodzaj współczesnego, kolejnego wcielenia, czyli pierwotnego dekadęskiego ducha, który cały czas Europy Zachodniej do pewnego stopnia przez to przez to kilkadziesiątatnie upuścił. Duch dekadęski unosi się nieprzerwanie nad Europą. Z dekadęcji aresztokratycznej, tej 19 i 20-wiecznej, w XXI wieku mamy do czynienia z dekadęcją plebejską. Klewejską posti roniczną internetową, nic nie ma znaczenia. Tak, ale to chociaż być może jest w pewnym sensie domyślna opcja dla kultury i postawa, którą dzisiaj przyjmujemy wobec rzeczywistości, takie przepełnioną ironią, przepełnionej ironią i dystansem, i z niechęceniem, i nudą, i brakiem żywotności, tak dalej, tak dalej. Natomiast nie chcę tutaj kończyć oczywiście, ponieważ tak, jak ten michilizm, michała o i też tych zamachów, o których też trochę powiedzieliśmy innych, jest takim wielkim unieważnieniem sensu wspólnoty, jest jakimś pokazaniem ostytacyjnym, że cała ta wspólnota nie ma sensu i jej wartości, jej moralność, ich ludzie, którzy ją tworzą, po prostu są bezwartościowi, taki akt i nichilistycznej przemocy, doczekał się również aktów przeciwstawnych, to znaczy tak, jak mieliśmy wielkiego antagonistę, tak mamy również wielkich protagonistów, którzy swoją ofiarą, swoim bohaterstwem właśnie odnawiają tę wspólnotę, sprawiają, że ona na powrót zyskuje swój sens, ponieważ zyskuje bohaterów, których postawy nam imponują, po wszechnie imponują i imponują zarówno Donaldowi Tuskowi, jak i Karolowi nawróckiemu, idziemy w milczący marszu, po to, aby upamiętnić ofiary, OK, ale też, żeby w ciszej zadumia zastanowić się nad tym, jak ta wspólnota może się jakoś poskładać na nowo. I ta nadzieja, jako źródłowa opowie śrześcijaństwa dzisiaj jest nam dawa na przez konkretnych ludzi. To jest Jakub kulik Artur Morański Mateusz Wiertak, Michał Pędziwiatr. Pierwsza dwójka, to są policjanci, którzy dzięki którym zapewne bardzo wiele osób przeżyło i nie było jeszcze większej masakry właśnie w kakowie na rynku głównym i trochę dalej. A ta dwójka to ostatnia, czyli Mateusz Wiertak i Michał Pędziwiat, to lekarze chirurzy, którzy przypadek znaleźli się w tym miejscu, ale zachowali się tak, jak powinni stanęli na wysokości zadania, reanimowali ludzi, ale także później organizowali zespoły operacyjne i wydawali tych brannnych do konkretnych wydawali dyspozycje do konkretnych szpitali. Wielki przykład takiego bohaterstwa. Chciałbym, żebyśmy trochę o nich porozmawiali i czy zgadzasz ze mną jeśli chodzi o tą interpretację, że może dzięki takim przykładom możemy jakoś myśleć o przyszłości, jakoś zna dzieją i tym, że ta decadencja jako domyślna postawa nie musi nas pochłaniać do reszty. Jeżeli patrzymy na sprawę ilościowo, to jest tylko jej wyłącznie potwierdzenie tej intuicy, którą mówiliśmy wcześniej, że OK, zło jest bardziej efektowna, jest przerazająca, a tej perspektywy jest mniejszościowe, w przypadku przynajmniej polskiego społeczeństwa, bo reakcja jest na tych miastowo i niesamowita, jedno rzeczy osób, te poszczególne osoby, które pomagały na miejscu. Bo, co więcej, to nawet nie tyczyć Polaków na związanego się informacja o arżach, chyba norweskich turystów, którzy się znaleźli na miejscu prawda całej tej masakre, i też na tych miast się rzucili na pomoc. Więc nagle się okazuje, że jakby te ukryte heroiczne dobro w człowieku jest czymś, co to zło jest w stanie w jakiś sposób przekryć też niesamowita była dla mnie jednak ta sytuacja i ta reakcja, jednego z tych policjantów, który się przebudził z tej śpiączki. Pierwsze pytanie było, jak ta mój kolegania jest tu kurder, w sensie to jest takie, że jak mówią z demiemicznie znowu muszę nawiązać do memów, że w faciecie to nigdy nie płacisz. Staryn, staryn jest, nie są widać, napisałem ci nawet na jak się przygotowaliśmy do odcinka na Słaku, że przecież to jest patrząc kulturowe, mieliśmy na te nawiązanie bardziej ponudre, no to patrząc pozytywnych nawiązań, to jest jak sami Frodo, no nie. Zio meczki z tego samego postoru, unku policji, jada już tam słaniając w trakcie tej, już interwencji bezpośredniej, jeszcze tego swojego kumpla chciał osłaniać. A obaj, jeśli dobrze pamiętam, obaj mają nie tylko rodziny, ale obaj też mają już dzieci, więc on jakby gdzieś tam z tyługów ze świadomością, że jest mężem i ojcem, mimo wszystko w takiej sytuacji, był gotów oddać życie za swojego przyjaciela. To jest jakby dokładne odwrócenie logiki zastosowane i mimo wolnie przez Michała, a jeżeli tu mamy asensowną masakre i mającą na celu odebranie życie przypadkowym ludziom, to tutaj mamy heroizm, mający na celu uratowanie życia konkretnej osoby. Jak w przypadku Michała było to podkreślane już i wydaje mi się, że to można przyjąć w kategoriach pewnego rodzaju faktów, że był od lutkiem człowiekiem, z którym trudno było zbudować jakoś relacją. Sam był, jak odciniał się od relacji, to tutaj mamy do czynienia z relacją przyjacielską, która doprowadziła do czynów heroicznych. To naprawdę trochę się ogląda, jak jakieś takie wydarzenia wręcz z perspektywy jakichś walki duchowej. Ostatnia rzecz symboliczna, która dla mnie tutaj była istotna, a język symboliczny uważam za prosty jeden z wielu języków, który można opowiedzieć o rzeczywistość, jak to się powie, że to jest jakiś przypadek. To tym poziomie symbolicznym przypadkiem nie jest, to jest godzina, kiedy się to działo. Cała ta strzelanina rozpoczęła się zaraz mniej więcej godzinie 15, czyli w godzinę Bożego Miłosierdzia rozpoczęła się masakra, która miała być przeciwieństwem tego Bożego Miłosierdzia i być przeciwieństwem ofiary Chrystusa, który oddał za nas życie. Tymczasem w ramach tej wielkiej tragedii wylało się też wielkie dobrok, choćby w postaci zachowania tych policjantów, więc to jest jakiś też w ogóle mnie wymiar, bo pośrednio walki duchowej, walki dobra ze złama. To jest kluczowy aspekt, bo człowiek jest istotą symboliczną i mityczną i jesteśmy nie tylko jakby możemy, ale moim zdaniem wręcz jesteśmy zobowiązani do tego, aby opowiadać ten czas w Krakowie jako czas święty, czas mityczny. Nie można po prostu przejść do porządku dziennego i prostu żyć dalej tak jakby nic się nie wydarzyło, ale potraktować to, co się wydarzyło jako na pewną pewne świadectwo, no właśnie mity, który ma taką moc uzdrawiającą, ta legenda tych bohaterów sama się pisze. Akt tego terroru również zamiast stanie, zresztą zacząłem od tego intro, to znaczy, że jestem przekonany, że za kilka naście lat dale będziesz pamiętał, że byłyś kilometr od tego wydarzenia i wszyscy będziemy wówczas wspominali te fale takiej bezinteresowej dobroci, która też była ze strony ludzi. Ludzie z Warszawy albo nasza rodzina dzwoniła pytała, gdzie my jesteśmy, czy udało nam się tam nie być, czy jesteśmy bezpieczni i ten przykład tych wielu, nie tylko tych czterech bohaterów, których znamy dzisiaj z imienia i nazwiska, ale całej rzeszy ludzi, która sprawiła, że ta tragedia nie była większa, zasługuje na jakieś upamiętnienie, zasługuje na jakąś swoją legendę. Być może na jakiś wielki film, na coś, żebyśmy po opowiadali trochę sobie takie przykłady, bo one wytrącają nas z codzienności, zwykłych sporów, zwykłych podziałów, w jakim sensie naturalnych dla wspólnoty tworzą taką przestrzeń jakiegoś pokoju. Ja się obawiam jednak tego, że takie postawy, bo zresztą mieliśmy to z przeszłości Polski, do czynienia, że ta atmosfera milczących marszów i jakiegoś pojednania, wyciszenia tych najbardziej radykalnych sporów, returyki i przemocy również, że to będzie chwilowe. To znaczy będzie oczywiście tak samo jak po smoleńsku, czy jak po śmierci Jana Pawła II. Już byłe zdjęcie, a tam połączone szale krakowi i Wisły, tam mieliśmy już w 2005. Więc ja bym mimo wszystko wiedząc, jak to najprawdopodobniej się skończy, nie dezawłowałbym tego czasu świętego, to znaczy on zawsze jakoś pozostanie tym momentem, który będzie punktem odniesienia. Jakimś wzorcem tego, jak można się zachowywać, bo ja rzeczywiście postawę tych ludzi, czy tam na poziomie symbolicznym, jako po prostu czynny nadające w sensowność społeczeństwo krężyje. No bo jeśli ci ludzie byli w stanie po prostu się poświęcać i dawać z siebie ofiary, żeby inni mogli przeżyć, no to to jest najwybitniejsze, najbardziej do niosły przykład wiary w to tych ludzi, że ta wspólnota ma sens. No zgodnie z taką ofiarą również Chrystusa, tak jak tak krew jakoś użyć niaziemie, ona może być sensowna, to cierpienie może być również sensowne. To dziwej do słowo, wcześniej użyłeś też teraz krew, a wcześniej słowo świadectwo, znowu zastanawiając się na tym poziomie symbolicznym, czy jeszcze jedna rzecz mi trochę wielokresycznie naszej logicze, potencjalnej na tej interpretacji, ale symbolicznie jakoś mnie to uderzyło, że znowu w logicze świata na opak. Wszyscyjaństwie mamy pojęcia męczennika. Jak się indziemy do ziózdu słowo greckiego, Martyr jest także słowem na okreszenie świadka. W przypadku chodzi o to, żeby dać świadectwo być świadkim Chrystusa aż do gotowego, gotowym do tego, aby ponieść śmierć w imię tego świadectwa. Z tej perspektywy, to Michał Obu kimś w rodzaju inwersyjnego czy demonicznego męczennika w tym sensie, że on dawał świadectwo bez sensowności. Jeżeli zakładając, że on miały jakieś osadzenie w tej nihilistycznej infrastrukturze internetowej, to on byłoby świadkiem tamtej ciemności. Tej goczyny miał być, jakby odwróceniem logiki prawdziwego męczennika, zamiast oddawać życia, on to życie zabierał. Jest nową patrząc na te, którzy się poświęcali, res też wyszła informacja, a propos tego, kto jechał w tym białym samochodzie, który został staranowany, a zaofie, że do tego samochodu też Michał ostrzelał i tam było młodem orzeństwo. I teraz mąż jest w szpitalu, bo własnym ciałem osłonił żona. Były jeszcze śmierć niej, oni miesiąc temu wzięli ten ślub. Na szczęście, jak to w Polsce już jest zbiórka. To jest sobie na nią w szadań, więc miał być milion złotych, jako cel, ja oczywiście już jest tam 750 tysięcy i patrzyłam, bo tam na tej drzucenarzywo jest jakby, wiesz, widzisz ten licznik. No i jakby dwa tysiące złotych tam trzy minutki w zosłonie, niesamowite jest już kilka tych zbiórek. Na tych policjantów też już jest bogózbierana kilka milionów złotych, na ich rehabilitacja, przywrócenie do zdrowia i pomoc. W języku taka odpowiedź, jakiejś takiej infrastruktury nadziei, czyli infrastruktury dobra, żeby być jakby pozytywnym, duchowo, pozytywnym odwróceniem tej infrastruktury dekadewskiej, internetowej na poziomie symbolicznym. To też jest coś, co mi się bardzo mocno w oczy rzuca teraz w ramach reakcji na całdu zbrodnia. Te zbiórki, które oczywiście są kochane, to jest można, i jako powiedzieć, że to jest bardzo charakterystyczna sprawa dla naszego społeczeństwa. Cokolwiek się dzieje, co robią Polacy lub zbiórki. Pojęciem pana Rodowo. To są momenty, kiedy takie prawda pospoli te ruszanie zbiórkowej, jednoznacznie pozytywnie można. Ja tutaj jestem za to pozytywną oceną. Jest to infrastruktury dobra, to mu się wydaje ważne, że kurczę. Jak mówimy o tych forach, znowu, tak, że tam, jak następuje pewnego rodzaju radykalizacja i powiedzmy, socjalizacja do ciemności, to tutaj dla mnie znowu super symboliczne jest, super symboliczne bo informacje, które wyszły przy okazji, gdzie, jako przeszłość, gdzie działali, bądź działają, cały czas ci policjanci choćby, nie? Oba imienistranci. Jeden działal dziś w jakimś wątarjacie przez wiele lat pomaga ludziom. Kolejny oddany strażak, chodniczej straży pożarnej. Więc znowu, wydomo, że jakby tam jest kwestia, nie wiem, adrenaliny, kwestie jakiegoś obowiązku, kwestia pojedynczej sytuacji, ale, ale też umiejętności oczywiście, to to nie jest prawdopodobnie przypadek, że w przypadku sobie zapowtórzenia jednego z tych policjantów, jego wyszkolenia wojskowe, bardzo mu pomogła, bo dzięki temu prawda załatwiu sklela, bo było lepiej wyszkolone niż takie powiedzmy klasyczny policjant. I wiadomo, że zawsze takie powiedzmy bardziej indywidualne czynniki, ale ja nad znowu patrząc nieco symbolicznie, zwierzę, jak długa struktura dobra, znaczy oni się wcześniej nieko trenowali w cnotzie, po prostu byli już zakożenieni w jakichś takich drobnych mikrostrukturach, no właśnie moralności, nie wiem jak to do końca określić. Które jakoś ich wzmacniały i budowały jako tych ludzi, którzy ostatecznie gotowi są w tym momencie próby tej próbie sprostać. Więc też mi się to wydawało, kurczę jakoś mega urocze, ostatnie rzeczy, że absolutnie jest właśnie apropo tej symboliki. Jak wcześniej mówiliśmy w kontekście tego zła, że tam mam do czynienia i z te kadencji z transgresją, bo ciąłe pragnienie nowości muszą być nowe bodźce, które coraz bardziej radykalne, coraz bardziej zdegenerowane i tak dalej i tak dalej, to tutaj mamy do czynienia z dwoma policjantami, że są przyjaciółmi, obają mają rodziny, mają dzieci, jeden jest WSP, drugi w wolontariacie, brakowało tylko, żeby się okazało, że któryś gra w jakimś lokalnym grubie w beklasie, oni są przeciwieństwem tej transgresji, tak jak gdyby jest jakby radykalna prostota dobra znowu, jakby w logica, jakby odwrócenia, to jest jakby dokładne przeciwieństwo właśnie do jakiegoś taki chorobliwe i transgresywnej potrzeby dokładania nowych rzeczy. Nie, jakby jestem samem i lubię być ogrodnikiem i się odnajduję w Schajer, jest fantastycznie, bo mówmy się, sam jest tak z bazowaną z orcem maskości z Wiergota. W sumie chciałem już kończyć, ale ten wątek, który poruszyłeś potrzeby zakożenienia w strukturach dobra i ćwiczenia się w znotach stałych dyspozycjach do dobrego jakaś na wykach. Po stawach, tak, niektóre nie są przypadkowe, po prostu mieście nie używane zanikają, oni po prostu są wykołkrzeni moralnie, jako ludzie, to nie jest przypadek, że tak się zachowali. I to jest również powracam tutaj do tej moralnej, czy do tej organizystycznej mojej metafory na końcu samym. Ja ten tekst, który napisałem w świeżo po tej tragedii, zaczęłem od źródło słowa pojęcia kryzys. To mówiłeś o męczynniku, to ja powiem na końcu o kryzysie. Kryzys pierwotnie w grze był używany jako ten moment w chorobie w medycynie. To było medyczne określenie pierwotnie, kiedy organizm wchodził w taki moment graniczny, mógł albo wówczas wyzdrowić, albo po prostu umrzeć. I mam takie nieodparte wrażenie, że właśnie dzięki świadectwu tych bohaterów, my z tego momentu kryzysu właśnie możemy zacząć zdrowienie. Zaczałem poprzednie może wypowiedź od tego, czy będzie może skonkludowałem ją w ten sposób, że zapewne będzie to kolejnych krótko trwały w zmorzenie, nieprowadzące do niczego, ale być może będzie to zawsze dla nas jakieś punkt odniesienia i należy mieć nadzieję na to, że rzeczywiście będzie to ten moment zdrowienia, bo tak jak była wielka zbrodnia, tak były wielkie przykłady bohaterstwa i mi ośierdzia. Takie momenty też takiego czasu świętego mają to do siebie, że nie da się ich powtórzyć. To znaczy w takim momentach możesz się zachować albo przyzwoicie, albo do końca życia się wstydzić tego, jak wówczas się zachowałeś. Takie momenty też tworzą naturalne więzi, bo wytracając takiego dnia powstrzedniego, ja bardzo cieszę się, że zorganizować modlitwę od razu po tym tragicznym wydarzeniu, w poniedziałek. Było takie doświadczenie wspólnotowe, później śniadanie. Mam wrażenie, że dla naszej społeczności było ważne dla wielu różnych społeczności, które teraz gromadzą się wokół tych miejsc w przestrzeni rynku i dalej. Więc na końcu taki apę, żebyśmy już nie przesadzali z tym pesymizmem, że już zawsze będzie tak okropnie i będziemy świadkami kolejnych tego typu wydarzeń. A może właśnie nie, może to będzie taki moment zdrowienia, zachowujmy się przyzwoicie. Nie dolewajmy deftyzycznego tutaj. O, czego? Oliwy do ognia. Tak, deftyzycznego oliwy do tego ognia. Uspokójmy się i wieszmy w to, że możemy z tego inaczej wyjść. To jest moja, moja konkluzyka tego odcinka. Piotr Jaższy. Piotr Jaższy. Piotr Jaższy. Piotr Jaższy. Jak sakiewić coś tam gada, to krzycz się jak ten pola kananimowy. Jestem z tabu mordo. Dobre podsumowanie. Mam nadzieję, że za tydzień będziemy rozmowali już trochę o mniej trudnych tematach, bo to naprawdę ostatnie dni były dla nas też bardzo trudne. Postaraliśmy się przygotować ten odcinek na poziomie dajcie znać. Czy odnajdujecie się w naszej opowieść. Do usłyszenia za tydzień.

Podcast Summary

Key Points:

  1. Zjawisko zamachu w Krakowie jest interpretowane jako wyraz choroby społecznej, nie tylko jako przypadek psychologiczny lub polityczny.
  2. Trzecia interpretacja – powiązanie z nihilistyczną subkulturą internetową – jest najbardziej przekonująca, ponieważ wyraża realne ryzyko i struktury, które mogą prowadzić do takich zbrodni.
  3. Nihilizm internetowy nie jest tylko o jednostkowych działaniach, ale o strukturze, która tworzy koncepcje, hierarchie i gamifikację, gdzie transgresje są regulowane przez punkty i przyznania.
  4. Wiele z tych zjawisk ma charakter zbiorowy, z największym udziałem młodych ludzi między 11 a 20 latami, co sugeruje szerokie społeczne źródła problemu.
  5. Kultura lęku, powstająca w wyniku braku wspólnego kodu moralnego, prowadzi do przejęcia wartości, ironii i przekonania, że wszystko jest śmieszne lub bez sensu.
  6. Zjawisko dekadencji, jak sugeruje polburżet, to stan rozpadu społeczeństwa, w którym części odłączają się od całości, tworząc „cienie” społeczne.
  7. Współczesna dekadencja różni się od 19. wieku, choć zachowuje podobne elementy – nienasyconość, nudy i poszukiwanie sensu w krytycznych, obrzedliwych formach.
  8. Istnieje potrzeba nie tylko poznawcza, ale duchowa – odbudowy infrastruktury nadziei i wartości, która może przeciwdziałać rozpadowi społeczeństwa.

Summary:

Transkrypcja analizuje tragiczny zamach w Krakowie jako nie tylko pojedynczy przypadek, ale jako jeden z najbardziej ryzykownych przejawów szeroko rozgrywanej choroby społecznej. Głównym odniesieniem jest niechilizm internetowy, który tworzy struktury z transgresjami, gamifikacją i hierarchiami, w których młodzi ludzie, szczególnie nastolatki, rozwijają się w środowiskach, które nie oferują sensu. Autorki podkreślają, że to nie jest tylko problem psychiczny ani polityczny, ale wynik wewnętrznej dekadencji społecznej – stanu, w którym społeczeństwo przestaje działać jako jedno całość, a części odchodzą na marginesy, tworząc "cienie" społeczeństwa.

W tym kontekście pojawia się koncepcja dekadencji jako choroby organizmu społecznego, podobnej do autoimunologicznej choroby, gdzie tkanki społeczne atakują własne struktury. Zjawisko to jest poważne i uznawane, ale nie może być tylko wyjaśnione przez psychologię ani politykę. Wartościowe pytanie, które stawia się: czy społeczeństwo może się powrócić do zdrowia, potrzebując duchowej i kulturowej rekonstrukcji?

Odpowiedź jest w tym, że tak – tylko poprzez budowanie nowej, wspólnej wartości, która wypełnia brak sensu i zapobiega dalszemu rozpadowi. Przede wszystkim to podkreśla potrzebę duchowej refleksji, a nie tylko technicznej analizy, by zrozumieć, co się dzieje, i jak to naprawić.

FAQs

To wyjaśnienie jest często używane jako sposób na ułatwienie przetwarzania zagadnienia, ale nie jest w pełni spełnione. Uznawanie osoby za chorych psychicznie może prowadzić do odrzucenia krytyki społecznej i nieobserwowania realnych przyczyn zjawiska.

Wielu analizuje to jako przejaw choroby społecznej, takiej jak dekadencja, która prowadzi do rozkładu wartości i utraty poczucia sensu, co może prowadzić do ekstremistycznych zachowań.

Tak, istnieje wątpliwość, że subkultura internetowa, w której rozwijają się atakujące zachowania, może prowadzić do formowania się grup z ryzykiem przekazania się przestępstw.

Tak, dekadencja to koncepcja, która opisuje proces dezintegracji społeczeństwa, gdzie wartości i normy tracą siłę, a ludzie odłączają się od wspólnoty, co może prowadzić do ekstremistycznych działań.

Tak, internet może powodować formowanie się środowisk, w których zachowania są przekazywane jako zabawne lub eksperymentalne, co może prowadzić do przekazania się przestępstw przez gamifikację i ryzykowne wyzwania.

Tak, obserwuje się wzrost liczby przypadków, szczególnie wśród młodych ludzi, które są zainteresowane transgresją i niestandardowymi zachowaniami, co może być objawem szeroko rozumianej dekadencji społecznej.

Chat with AI

Loading...

Pro features

Go deeper with this episode

Unlock creator-grade tools that turn any transcript into show notes and subtitle files.