Go back

Como nacio ABROAD LIFE? Enterate en 20min como y por que estamos donde estamos.

21m 50s

Como nacio ABROAD LIFE? Enterate en 20min como y por que estamos donde estamos.

Teksti on keskustelu, joka pohjautuu näyttämötekstiin sovitettuun elokuvaan. Keskustelussa analysoidaan elokuvan keskeisiä teemoja, kuten valheiden ja totuuden roolia perhesuhteissa sekä yhteisönä elämisessä. Käsitellään sitä, miten valheita voidaan pitää välttämättöminä tai jopa myötämielisinä, ja pohditaan kulttuurisia eroja siinä, miten eri kansallisuudet suhtautuvat valheisiin. Elokuvassa neljä henkilöä joutuvat kohtaamaan omat ristiriitansa ja petoksensa, mikä pakottaa katsojan miettimään omia valheitaan. Keskustelussa tuodaan esiin elokuvan tekniset haasteet, kuten sen, kuinka pitää visuaalisesti mielenkiintoinen neljän hahmon dialogipohjainen tarina, jossa tapahtumat keskittyvät yhteen taloon. Korostetaan näyttelijöiden ja dialogin keskeistä roolia sekä sitä, että kameratyöskentelyn tulisi palvella tarinaa, ei häiritä sitä. Lopuksi mainitaan lyhyesti kansainvälinen onnellisuusindeksi, jossa Suomi on kärjessä, mikä herättää lyhyen pohdinnan siitä, mitä onnellisuus todella merkitsee eri kulttuureissa. Elokuvaa suositellaan viihdyttäväksi ja ajatusta herättäväksi kokemukseksi.

Transcription

2310 Words, 12700 Characters

Finnish
Moi, jääpät ja tunteet potkesten ja valjopollareinen kuuden jaks on sisältösaadessa. Mykeisko sitä laun rohkeasti siitä, mikä on vahvutta? Uusimassa jaksossa vieran korispella ja Sean Hopkins. Vöinne mä ollut ihmisten mielyttä ja nyt on se tilanne, että mun vahvuus on se, että mä osaan olla oikeesti rehellisesti omaitsin, kun mä vihdoin tiedän, kuka mä oikeesti puorin. Seanin sekä muut yhdessä vahvempia jaksat löydet kaikissa suosituimista suorataoista palveluista. Terve tuloa vahvuusmatkal. Ser potkast. Täällä on kuten hyvää, mutta se on kuten hyvää. Täällä on kuten hyvää, mutta se on kuten hyvää, mutta se on kuten hyvää. Mykeisko sitä. Meitä on kuten hyvää. perspective on tactics. más largo sea esa creencia, el tiempo no pasa, pero pasa. Y eso es realmente lo que. El conflicto aquí. Además, hay una etapa de los niños maravillosa que es ya cuando te quitas los marronazos de Cosón V.B. Desde los dos, tres años hasta los 12, 13 años esos diez años son increíbles. Es la mejor etapa de un chaval, porque ya empieza la prodelestencia, que tú sabes lo que habla. Sabemos, sabemos. Y ahora de la esencia te puedo volver loco. Y acá yo trabajo con niños, que les durante muchos años, no era su padre, pero era una especie de hermano mayor, con niños de Billy Ellos, con los de Gris, con las nías de Matilda. Y eso se trabajó durante muchos años y fuimos elazando otros proyectos. Cuando tenían diez años eran maravillosos, y un día en 14 ya empiezas a. Y el año de 16, 17, te queríamos que habéis dado. Pero ahí hay unos años que lo dicen en la película, que son unos años tan maravillosos que no quieres que se acaben. Claro. Y luego, claro, Alilo de esta mentira se contataca con otra mentira, a la otra familia. Y la verdad es que la película se convierte en que consideramos mentira, que consideramos necesario contarnos, que mentiras consideramos necesarias contarnos para poder vivir en comunidad o seguir viviendo juntos. Y eso también, esta película, sí que entre cuatro personajes, acaba haciendo grandes reflexiones sobre la convivencia, en ese sentido. Sí, porque incluso lo que le dicen a Italia su hermana, es tú, has estado también viviendo una mentira. No me veas aquí con que nosotros estamos mintiendo a nuestro hijo, porque tú llevas mintiendo teatimisma y te has hecho tus propias mentiras durante años para quedarte aquí mientras yo estaba cuidando a nuestro padre. Entonces sí que el texto es que es muy interesante. A mí cuando me lo mandaron, fue una livió porque cuando me mandan, generalmente como medias, para que me ofrecen, suelen ser unas patochadas increíbles. Y, a repente, encontrarte un texto que es divertido, que era interesante y que hablaba de temas importantes que los personajes no eran tontos. Y lo que hicimos nosotros en los ensayos fue intentar llevar es un poco más al extremo y que no hubieran ningún tipo de parodia, ni en la pareja española que fueron los típicos paletos, que van a la altura y que los de la altura no fueron unos sádicos, casi con los chavales, sino que sus argumentos tuvieran peso. Yo muchas de las cosas que dice Olavi, el cuñano, luego las conras absolutamente. Es que reflexionar, claro, porque son muy lógicas, te vas poniendo en el lugar de todos en algún momento. Tienes reflejado con cada uno de los personajes. Esto es una adaptación de una obra de Teatro, ¿no, David? Sí, de Marc Angeletti, Cristina Clemente, y ellos mismos escribieron en el guion de la película. Una obra que ha tenido muchísimo éxito, estuvo aquí como tres años en Madrid, en Barcelona también, hasta un mundo de tiempo, y lo han vendido, creo, que aquí en Cepaíces, un texto que va a viajar un montón, además. Sí, porque habla un poco de todos nosotros. Hablábamos del cuñado Finlandes y la ponía esprimes a mezcla de nacionalidades de los personajes para abordar cuánto de sesgo cultural hay o no a la hora de mentir o decir una mentira piadosa. Vamos, que si es algo universal y propio del ser humano, o si se puede hacer algún tipo de ranking de que nacionalidad miente más que otra. Yo sospecho que la diferencia entre vuestra idea de la magia y la mía puede ser un tema de ideoseincrasio de país. Es que no, no sé qué te refiere, es la vida. Ah, pues lo que quiero decir es a egenética de país, ¿no? Y vosotros os habéis creado en un país donde la trampa y la mentira son la base de la sociedad. Hombre, Bravibas, un poco fuerte, ¿eh? Pero no lo teméis como nada, persona. De verdad, han me dice cosas de estas todos días. -Ijá. -Bueno. Es que agradable. No, porque le encanta como buscar las diferencias culturales. No tendías que escuchar como habla de los suecos. No, no, no, no, no. Y ya ves como la castellano, que no ha parado hasta conseguir la perfección, ¿eh? Pero, a ver, de verdad, no me inventó nada así, digo que en vuestro país ser un mentiroso puede incluso ser un acto heroico, más que un problema. -Perdona? -No, no puedes discrepar. Eso es así. Mira la mon, por ejemplo. Yo. sí tú. ¿Qué pasa con Ramón? Yo qué. Es que el personaje de la vi piensa que mentir en España es casi casi un deporte nacional, pero luego se descubre que él ha mentido, por lo menos ha contado una cosa o no, le ha contado una cosa muy importante a su propia hija. Y esto, claro, nos pone a todos frente a un espejo, de nuestras propias contradicciones. No sólo mentimos a los demás al final, también es otra reflexión sobre lo que nos contamos a nosotros mismos. Sí, claro. De hecho, la peor y un intiroso, creo que nos la contamos a nosotros mismos, porque aceptar algunas cosas es complicado, claro. Es como que mentiras son válidas, ¿no? Hay mentiras que sí y otras que no, según para quién. Sí, se engañan mucho, sí mismo. Mucho, mucho. En cierta manera, la vitina es la patria del pícaro, del mentiroso y del corrupto. Es ese sentido de tormes. No pasa que no gusta que te lo diera. Porque la había viajado otros países que no voy a mencionar porque hay un simple cenimosis de conada, pero se me ocurre en dos o tres, que. Sí, sí, que estamos en la parte. Pero luego las series nórdicas han demostrado que esconden en el sota, por así decirlo, esas mentiras. ¿Quién que la mentira es en la condición del ser humano? No, que es necesaria, además, para sobrevivir. Conocéis en la vida real, la compañeros padres que piensan como Lavi. El mejor de pierdan radicalizados en el interior. Yo sí, yo sí. Sí. Sí. Y es un tema sobre todo cuando en niños. Claro, no contarles ninguna mentira y. Bueno, el niño. No es mi hijo en la peli. ¿Sabía perfectamente la verdad? Así. Hombre, lo estuvo soltando en el caminero que llegó a un momento. (RÍE) Que yo dije menos más que no me traje a la niña. No, no, no, vamos, decí. (RÍE) (Apues, no me te dijeron con eso.) Y yo pensando, "Hay la niña". "Hay la niña, la madre no le decía nada". La niña. Pero la niña también sabía todo. O sea, que no les habían contado absolutamente de nada. Yo creo que saben más de lo que dicen y nos hacen pensar que crean que no le había sido adelante. Claro, sí. No te creas que en ningún momento dijo, "Hoye, callan que hay otros niños delante". Eso es otra fácil. Luego está la amenaza de, bueno, pues lo buscamos en internet. ¿Por qué? ¿Por qué os buscamos en internet? ¿Le pregunta Alexa? Yo creo que más difícil. Yo lo que antes, yo le preguntaba algo, mi padre, y eso se quedaba a la palabra de El Viena. No había otra manera de encontrar una explicación. No me iba a ir al tomo de la enciclopedia, es lo que tenemos en casa para encontrar información. La última era negra y era preguntas para los padres y educadores. Y era que realmente nos interesaba porque ahí estaban realmente las cosas interesantes. Ahí estaban. Claro, sí, ahora está todo en. Está todo un Google. ¿Y Roda, ¿estéis de verdad en la ponia? No. A la ponia se ha ido Natalia. Sí, sí. Eso es que es una ventira de la película. Eso sí, Roda, vamos en Bilbao. Que es lo más parecido a la ponia. ¿Cómo está la cosa a ver? Lo que tengo que decir es que mandar una serie de casas de referencias de la ponia. Y una de ellas era prácticamente igual que la casa en la que hemos rodado en Bilbao. Entonces, cuando me pasaron de las fotos de la casa de Bilbao, de monguía, dije, "¿Qué es igual que la de la ponia?" Y el productor dijo, "Es exactamente igual, no hay que irse". Y está en clavada. Ahí, yo creo que ha hecho mucho daño la decoración de la multissuperficia, esta de redecor a tu vida que todos sabemos. Que todos es igual. Nosotros tuvimos que redecorar la casa en la que hemos rodado porque el dueño de la casa es un fanático de los barcos. Entonces, tiene toda la casa y una de maquetas de barcos. Es gigantes. Entonces, tuvimos que cambiarla, pero sí que es cierto que toda esa madera, el cristal, era prácticamente igual que casas de la ponia. Y era un poquito más caro y se la ponia que Roda en Bilbao. Claro, y eso es significativa que menciones la casa, el cristal, los pasillos. Es una casa muy grande, porque al final es una película en la que son cuatro personajes. Que recuerda un poco a un dios salvaje en algunos aspectos, pero que claro, para un director y para unos actores esas dinámicas de cómo mover la cámara, de cómo dar dinamismo a lo que, al final, no deja de ser una discusión gigante. Bueno, pues eso también la casa tiene que ayudar. No sé cómo fue la planificación y la coreografía con todos los actores. Mira, evidentemente, si haces una pelea así, tienes el miedo de que te queda claustrofóbica, que para el espectador se ha aburrido visualmente, estar siempre en el mismo espacio. Entonces, lo primero es intentar moverlos por la casa con lógica, que tampoco sea un disparate que se muevan, porque, en dicho, cambiamos una cosa, ¿verdad? Que si van a una vez a la cocina, decimos, ¿por qué se van a la cocina? Si están hablando, para moverlos nosotros. El vino no está en la cocina. Entonces, si te da miedo hacer una película de cuatro personajes que hablan, pues no la hagas, pero no intentes convertir una película de cuatro que hablan en un thriller con persecuciones, porque ridículos. Entonces, partiendo de ahí, sí que intentamos eso, que tuviera un poquito de movimiento la casa, que se fueran moviendo por las estancias, y nos ayuda mucho que tuviera cristal la casa, porque tenía mucha profundidad. También nos complicó mucho la asistencia, porque el director de fotos se volvió loco con los reflejos. Y luego yo lo que es mucho tiempo de noche. Todo la película. Y lo que yo no quiero hacer nunca es hacer cosas con la cámara que vayan en contra de lo que estoy contándose, a ponerme a girar de repente o hacer muchos cortes o hacer. en cuadres que fueran más peculiares, que llamara más la atención, porque lo que nos interesaba aquí era el diálogo de los personajes, entonces todo lo que fuera en contra de lo que estaban hablando. lo desechamos absolutamente. Sí, es que es una película donde todo está en el texto. Es una película de actores, realmente. Entonces, ponerte a servirierías, no tiene mucho sentido, está todo ahí. Hace unos días comentamos un informe anual sobre el índice de felicidad en diferentes países, haciendo 40 países de todo el mundo. Y el primero, ¿es? No, no. El primero, no, España está en el puesto 38, ¿sí? 40 y tantos. 38, 38. Pero el primero, es Finlandia. Sí, sí, sí. ¿Vosotros que habéis grabado en la ponia que nos había vivido? Pero eso es porque está para novela ahí. Pues cuando lo leí, yo no daba crédito. O sea, no sé, no entendí nada, porque además es un pece en el que pasan semanas y semanas sin ver el sol. ¿Más? Sí, eso es por ninguna tan complicación. ¿Y a eso hicidios también? Por lo menos, sí. ¿Tantes? Entonces, no sé, ¿qué entienden por felicidad? También habría que preguntarse, ¿qué es el que es? Claro, por felicidad. ¿Qué es la hacer una actitud y en otra? Es que creo que esos indicias de felicidad lo saben con. La cosa económica también, de bien estar económico y demás también, pero es verdad que si he prestado el primero, esa disfacción con la sanidad, con la educación y demás, si quizá no tanto con las relaciones. Bueno, en España no hay tan mal, entonces. Bueno, yo es la vez que prefiero ver aquí, ¿qué es? ¿Y la verdad? Sí, no tengo mucha ganar yo de mi a Finlandia, ¿no? Mañana se estrenan los tienes la ponia. Se sentimos no para ir con niños muy pequeños, pero es muy recomendable para el resto, para pasar un buen rato, para reírse, para reflexionar sobre un montón de cosas de la vida en la que cualquiera la verdad nos podemos sentir identificados. Está dit ser rano, Natalia Verbe, que muchísimas gracias. Muchas gracias, Mara. Muchas gracias. Gracias. Para no perder ningún episodio, síguenos en la aplicación o la web de la ser, podí un podcast o tu plataforma de audio favorita.

Podcast Summary

Key Points:

  1. Keskustelu pohjautuu näyttämötekstiin sovitettuun elokuvaan, joka käsittelee valheiden ja totuuden monimutkaisuutta perhesuhteissa ja yhteisöllisessä elämässä.
  2. Teemat käsittelevät kulttuurisia eroja valheiden kertomisessa, henkilökohtaisia ristiriitoja ja sitä, miten valheita käytetään suojellakseen toisia tai itseämme.
  3. Tekstissä korostetaan elokuvan näyttelijäkeskeisyyttä, dialogin tärkeyttä ja haastetta luoda visuaalisesti mielenkiintoinen kokemusehdoista, joissa on rajoitettu määrä hahmoja ja tiloja.
  4. Lopussa mainitaan lyhyesti kansainvälinen onnellisuusindeksi, jossa Suomi sijoittuu korkealle, mikä herättää keskustelua onnellisuuden määritelmästä.

Summary:

Teksti on keskustelu, joka pohjautuu näyttämötekstiin sovitettuun elokuvaan. Keskustelussa analysoidaan elokuvan keskeisiä teemoja, kuten valheiden ja totuuden roolia perhesuhteissa sekä yhteisönä elämisessä. Käsitellään sitä, miten valheita voidaan pitää välttämättöminä tai jopa myötämielisinä, ja pohditaan kulttuurisia eroja siinä, miten eri kansallisuudet suhtautuvat valheisiin. Elokuvassa neljä henkilöä joutuvat kohtaamaan omat ristiriitansa ja petoksensa, mikä pakottaa katsojan miettimään omia valheitaan.

Keskustelussa tuodaan esiin elokuvan tekniset haasteet, kuten sen, kuinka pitää visuaalisesti mielenkiintoinen neljän hahmon dialogipohjainen tarina, jossa tapahtumat keskittyvät yhteen taloon. Korostetaan näyttelijöiden ja dialogin keskeistä roolia sekä sitä, että kameratyöskentelyn tulisi palvella tarinaa, ei häiritä sitä. Lopuksi mainitaan lyhyesti kansainvälinen onnellisuusindeksi, jossa Suomi on kärjessä, mikä herättää lyhyen pohdinnan siitä, mitä onnellisuus todella merkitsee eri kulttuureissa. Elokuvaa suositellaan viihdyttäväksi ja ajatusta herättäväksi kokemukseksi.

FAQs

Vahvuusmatka on sisältö, jossa keskustellaan henkilökohtaisesta vahvuudesta ja rehellisyydestä itsensä suhteen. Siinä vieraina ovat muun muassa Sean Hopkins, ja se tarjoaa näkökulmia vahvuuden löytämiseen.

Elokuva 'La Ponía' käsittelee valheita ja niiden roolia perhesuhteissa sekä yhteisöissä. Se sijoittuu taloon, jossa neljä henkilöä käyvät keskustelua, ja se pohjautuu menestyksekkääseen näytelmään.

Elokuvassa tarkastellaan, onko valheiden kertominen universaali ihmisen piirre vai riippuuko se kulttuurisista taustoista. Hahmojen kansallisuudet, kuten suomalainen lanko, nostavat esiin erilaisia näkemyksiä valheesta.

Elokuva kuvattiin Bilbaossa, koska siellä oli talo, joka muistutti lähes identtistä taloa 'La Poníasta'. Tämä ratkaisu säästi resursseja, ja sisustus tehtiin vastaamaan pohjoismaista tyyliä.

Ohjaus keskittyi luonnolliseen hahmojen liikkumiseen talon tiloissa ja hyödynsi lasiseiniä syvyyden luomiseksi. Kameratyö oli vähäeleistä, jotta dialogi ja näyttelijöiden suoritukset pysyivät keskiössä.

Elokuvassa esitetään, että lapset saattavat tietää enemmän kuin aikuiset luulevat, ja he reagoivat valheisiin omalla tavallaan. Se herättää pohdintaa siitä, miten aikuiset kertovat totuuksia lapsille.

Chat with AI

Loading...

Pro features

Go deeper with this episode

Unlock creator-grade tools that turn any transcript into show notes and subtitle files.