Co zmienił ruch Oburzonych (Dział Zagraniczny Podcast – Odcinek Solowy#019)

[MUZYKA] Dzień dobry. Nazywam się Macie w Kroszewski, a to jest dziowe gręńczne. Podkast o wydarzeniach na świecie, o których w polskich ma jak słuchać niewiele, albo wcale. Wysłuchasz to rozmów z ekspertami od Ameryki Łacińskiej, Afryki, Azji, Oceanii, a także mniej znanych tematów europejskich. A od czasu do czasu także odcinka solowego, w którym samodzielnie przybliżą Ci jakąś historię. Jeżeli interesują Ci podejmowanej tu tematy, możesz bezprzyść mają działalność, dobro władną wpadną serwisie Patronite, pod adresem Patronite.pl, płama na przyzcie oza gręńczny. Równo 10 lat przed publikacją tego odcinka w Hiszpanii zaczęła się pokojowa rewolucja. Na ulicę Madridu wyszło wtedy 25 tysięcy wściekłych osób. W Barcelona nie 15 tysięcy, tyle samo w Saragłość w Granadzie, np. 5 tysięcy. I ta wyliczanka mogłabym izająć jeszcze dobry kilka minut, bo w całym kraju manifestowano w ponad 50 miastach. Dziś od tamtejszych wydarzeniach mówi się Kinsę M, czyli 15 M od 15 maja kulminacyjnego dnia tego społecznego wzburzenia. Ale oczywiście ruch miał kłym przekorzenie i o wiele dłuższe następstwa. Nie można zrozumieć ówczesnej atmosfery bez uświadomienia sobie, jak mocno międzynarodowy kryzys gospodarczy odcisnął się na Hiszpanii. O czym powtarzam do znudzenia w bardzo wielu odcinkach historii najnowszej tego kraju, ale inaczej się po prostu nie da. Po jego wybuchu na bezrobociu znaleźć się co czwarty obywatel, a wśród tych po niżej 35 roku życia niemal co drugi. W tamtym czasie przychodziłem np. pod dużernym pracy w Barcelona to kolega zakręcała dwa razy. W poszukiwaniu zarobku wymigrywało 800 tysięcy Hiszpaniów, zregły właśnie tych najmłodszych i często zmuszonych pożucić ten sposób wyłuczony przez lata zawody, jak np. mój kolega Zbada Hoss, Architekt, który w dominikanie po prostu sprzątał hotelę. Liczba samobójst w zrosła o jedną piątą każdego dnia zabijało się 10 osób. Co prowadziło do jeszcze kolejnego problemu, bo według ówczesnych stawek średnikost po grzebu wynosił 2.200 euro, więc żeby zaoższeść bliskim takich wydatków, tylko w samej andaluzji 3,5 tysiąca osób podpisało dokumenty na przekazanie swoich zwłok do szkół medycznych. Pamiętam, że wiedział medycyny uniwersytut w granazie, który wcześniej w ogóle borykał się z brakiem ciało na zajęcia anatomi, musiał wtedy ogłosić, że nie będzie ich więcej przyjmował, bo po prostu nie ma dla nich miejsca, a nie ma też pieniędzy na to, żeby prowadzić pogrzeby na własną rękę. Wielu ludzi naprawdę decydowało się wtedy na drastyczne kroki. Jest jeszcze jedna historia, która bardzo utkwiła mi w pamięci, mężczyznę z kastajon, którego rodzina popadła w ciężkie długi. Pstań wili załatwić to w dramatyczny sposób, ciągnęli losy, kto z nich zrobił sobie fizyczną krzywną, żeby wyłudzić od szkodowanie od ubezpieczyciela, no i padło właśnie na niego. Jaskuszczym odjął sobie w tym celu rękę, ale sprawa od razu wzbudziła podejrzenia, no bo cięcie było zbyt czyste jak na wypadek, a w dodatku kikut miał z jakiegoś powodu zmaltrytowany palec serdeczne. I dedektywi, zagęcji, wynajęcie przez ubezpieczyciela, wyciągnęli potem zmęszczyzny wyznanie, że po prostu przed tym całą operacją musiał się upić, bo inaczej nie dał wy rady i zapomniał przez coś ciągnąć obrączkę. A po wszystkim musiał ją siłą zrywać z opłuchniętego palca. Jaskuszczym zamiast od szkodowania, dosył trzy i pół roku więzienia za uszóstwo. Każdy go kto wtedy odwiedzą kraj najbardziej po oczach bieły chyba porzucone budowy domów, czasami całych w ogóle osiedli, najczęściej wokół madrytu, wandaluzji i nowy spach kanaryjskich. Nie ma żadnych dokładnych danych na ten temat, ale najczęściej przytaczane szacumki, mówiły wówczas o milionie sześciu set tysiącach pustostanów w całym kraju. A równocześnie przymusowymi eksmisjami objęto wtedy 600 tysięcy mieszkań. I to właśnie w taki atmosferze, co chwilę odbywały się większe i mniejsze protesty organizowane przez oddolne ruchy obywatelskie, odobrze, oddających ducha tam tego czasu na zwach. To między innymi "Huventut" się infutura, czyli młodzież bez przyszłości, "Nolesbotys", czyli niegłosuj na nich, demokrasja realcia, czyli prawdziwa demokracja już i estado de Malestar. I to będzie trochę trudniejsze do przytłumaczenia, bo "Malestar" to jest po polsku dosłownie niepokój, ale dochodzi o coś innego. Malestar jest antonimem "Bjenne Star", czyli państwa "Dobrybytu", "Dobrybyt", to jest właśnie "Bjenne Star", więc skośniam "A" stado to jest państw, więc "A" stado "D" "Malestar" jest przeciwieństwem państwa "Dobrybytu", więc może to być np. państw odyskomfortu. Mieszli dobrze, to tłumaczy nie znalazłem sztetnego dobrego antonimu po polsku, ale generalnie to wszystko się wpisuje w to, jak szczególnie młodzi hiszpanie postrzegali właśnie wtedy swoje własne państwa. I wszystkie te wspomniane organizacje jeszcze kilka mniejszych razem wezwały do marszu pod hasłem "Nie jesteśmy to warem w rękach polityków" i "Bankierów". Datem wybrano na 15 maja 2011 roku, bo tydzień później odbywały się wybory regionalne, powszechnie postrzegane jako "prolog" do wyborów ogólnokrajowych, które miały odbyć się za kilka miesięcy. Ale skala protestów tego dnia zaskoczyła nawet samych organizatorów i pod wpływem emocji, część z nich po dotarciu na "Puerta del Sol", czyli najwolnniejszy plac "Madrytu", zdecydowała się tam zostać na noc. Ale z gromadzenie o świecie rozbiła policja, która arysztofała kilkanaście osób. I to była iskra. Kilka godziny później na "Puerta del Sol" stały obozywisko, rozbiło 10 tysięcy osób, a jeszcze tego samego dnia w ich ślady poślimieszkańcy kilku dziesięciu miast i małych też miasteczek w całym kraju. I tak właśnie narodziło się "Kinsem" czasem nazywane "Ruchem oburzonych". Później przez wiele tygodni codziennie, równo 21, wszystkie te zgromadzenia wybuchały. Tyścia ludzie krzyczało, waliło w garnki, potrzącało pękami kluczy. Kierowcy w przejrzających samochodach nie ściągali rąk z klaksonów, to było po prostu jedna wielka wpuria. Ale nie chodziło tylko o hałas, bo poza tym na placach dyskutowano, pisano postulaty, domogano pociągnięcia się do odpowiedzialności skrompowanych polityków i bankierów. Domogano się stworzenia bardziej bezpośredniego modelu demokratycznego, więc z tego całego ruchu po wielu tygodniach wszyscy, którzy w nim uczestniczyli, mieli nadzieję, że wyłoni się taki nowy, wspaniały świat. No ale się nie wyłonił. O tym, co zostało z tych idealów "Kinsem" można by napisać grubą książkę, a być może nawet jest na to jeszcze trochę za wcześnie. I nie spełnę na godzinny podcast, to jest zakrutko na taki temat, musiał będzie zrobić kilkanaście odcinków. Ale jest jeden owoc, w zasadzie trzy owoca, tej niespełnionej rewolucji, których losy sporo mówią od dzisiejszej hiszpanii. I produktalnie, jak na ruch, który domagą się zerwania ze skompromitowaną polityką, to są to właśnie klasyczne partiami polityczne. Rozził pierwszy. Mówiłam oddeję! Nie każda rena byków hiszpanii, to monumentalnej z oby tekst promu XIX i XX wieku, który budzi podzi w mięuszników architektury. Są też bardziej współczesne konstrukcje, jak np. zainaugurowane równo w 2000 roku, palesio "Biś ta legra" na południu Madridu. Konkretnie w dziewinicy "Karabancel", gdzie czasem mam wrażenie, że mieszka połowa tego miasta. Dla w niej, w tym miejscu stała właśnie klasyczna plasate Toros, którą uszkodzone na w czasie wojnie domowej i choć częściowo odbudowano po ustaniu walki. Bóźniej działała jeszcze przez lata, to zarządcy cały czas brykali się z kolejnymi usterkami i w końcu znalno, że Taniej będzie ją wyburzyć, a na gruzach wejść w XXI wiek z nowymi możliwościami. Dziś, "Biś ta legra" goście, więc częściej meczekoszykówki czy koncerty modyczne, a "Korid organizuje się przy okazji świąt". Ale atmosferę walki można tam poczuć jeszcze w innych koalicznościach, bo na swojej mityngi, hallę, upodobały sobie partię, które miały wywrócić hiszpańską scenę polityczną do góry nogami. Jeden z nich odbywa się w lutym 2017 roku. Na scenie przed 9 tysiącami zebranych aktywistów przemawia Pablo Iglesios przed kilkomaminutami ponownie wybrany sekretarżą generalnym podemosu. Założonego zaledwie trzy lata wcześniej ugrupowania lewicy, które jest właśnie na fali, i z każdymi kolejnymi wybrami zbliżę się do rządzenia krajem. Iglesias jest więc na szczycie, prostacza przed ciałaczami wizją kolejnych zwycięst, na koniec wznosi w powiesze za ciśniętą pięść. A dwa metry za nim, zebranym na scenie tłumie, rękę do góry podnosi też inni go Rejon, tylko że Polcy składa w fał jak Victoria w zwycięstwo. Mieszcysna jest tak nie świętuje. Tym gestem po prostu już od kilku zresztą lat odróżnia się w publicznych wystąpieniach od bardziej bojowego Iglesiasa, w którym właśnie przegrał walkę o przywództwo w parti. Jej zjazd w Hallibistale Gre jest punktem zwrotnym. Zarówno lat tych dwóch jeszcze do niedawno nierozłącznych najbliższych przyjaciół, jak i samego podemos, który już nigdy nie osiągnię tak wielkiej populerności. Dziśństwo upływałem w mocno-miennych klimatach. Iglesias dorastał bajekas, to jest tradycyjna. lewicowe robotniczo dzielnica medrytu, gdzie samotnie wychowującego matka po prostu o dziedzici, łam mieszkanie pociodzi. I nie przylewało im się, rodzina jeszcze przez lata używała potem mewli właśnie po tej starszej pani. Natomiast Erhon mieszkał z kolei w świeżo wybudowanym bloku z prywatnym basenem, co w tamtych latach w Hiszpanii nie było tak powszechny, jak czasami można mieć wrażenie dziś, w poszłe Lodelarkon, czyli takim miasteczku satelickim medrytu, które od lat placuje się wśród trzech Hiszpanii gmin z najwyższym średnim dochodem na mieszkańca, że różnica jest kolosalna. Ale tak się też składa, że w tym samym miejscu, w tym właśnie miasteczku, na zachodzie od centrum medrytu znajduje się wiedział pulitologii Uniwersytetu Kompultence. Łynton dwa razy, i zawsze miałem wrażenie, że za chwilę będziemy szterumować paładzimowy, bo ściany szerwonej cagły pokrywają plakaty z sierpem i młotem, z czego warom, symbolę, brigat międzynarodowych jest naprawdę sporo anarchistycznych tagów, generalnie cały lewicowy lore, jaki sobie można wyobrazić, można znaleźć właśnie tam. Także, jeżeli ktoś zcepatrzeć na świat z perspektywy Marccisowskiej, to w Hiszpanii naprawdę trudno o lepszy adres niż pulitologia na kompultence. I właśnie na tym wiedzielę poznają się iglesi aż szerchony. Ten pierwszy po skończeniu prawa zaczyna tam doktora, i zostaje wypładowcem. A ten drugi jest świeżo pomaturze i zostaje jego studentem. Od tamtego momentu są nierozłączni, kiedy młodszy z nich zaczyna pisać własny doktorat, dzieli wspólny gabinec z starszym. Dyskusji pracy jest im za mało, więc wieczonami chodzą razem na piwo, a jeszcze dodatkowo weekendy jeżdżą razem w góry pod segowią na podwójne rantki ze swoimi ówczyznnymi dziewczynami. Po obrynieniu prac doktorskich dedykuję mnie sobie nawzajem. Rejon w swojej pisze "Dla Pablo, który bez przerwy walczy". Bo igles jest faktycznie ciągle, ale ten naprawdę ciągle pojedynkuje się na słowa. Nie tylko na wiedziale. Bo w pewnym momencie dostaje propozycje prowadzenia własnego tokszału, tokszału politycznego w takiej małej stacji telewizji. I zaczyna do niego zapraszać gości od całkowicie odmiennych poglądach od jego własnych. Aże, no nie można mówić charyzmy ani oczytania, studia, już to kończył z najwyższym wynikiem na roku, więc po mainstreamowych mediach szybko roznosi się informacja, że jest taki facet, który dobrze wypada kucęc się przed kamerą, a to jak wiadomo podnosi odlądalność. Więc iglesia zaczyna pojawiać się w popularnych programach politycznych, a że jest też fanatykiem filmowym, to np. podczas rozmowy ustroju państwa potrafi rzucać porównaniami do gry o tron. I jak można się domyśleć fragmenty w takich wystąpień, stają się internetowymi viralami. I ta internetowa poplądność jest dla jego kolegów super ważna, bo właśnie zakładają wspólnie partie polityczną. Jest 2014 rok od Kimceme, minęły już trzy lata, a oczekiwana zmiana nie nadaeszła. Dlatego ci polityolody z kompultęcie uważają, że aby się z materiałizowała, trzeba odsunąć odwładzy skorumpowane stary ugrupowania i zastąpić je nowymi. W ten sposób grupa tych pracowników oczelni zakłada podemos, co po polsku znaczy "morzemy" albo być może lepiej "damy radę". Mamy w ogóle taki "w trend", który nie ma nic wspólnego sami historii, ale kiedyś w grana, że rozmawiałem z Hiszpanem, który w samochodzie słuchał "damy radę wówło". Mimo że kompletnie miał pojęcie o czym to jest, po prostu mu się podobało, słuchod duży hiphopu i ściągnął gdzieś z internetu. Ale nie ma to wspólnego, tak jak mówiłem, z tą główną opowieścią, więc wróćmy do niej. Kiedy postaję podemos, to media głównego nurtu traktują mnie trochę sprzemurzenie moka, ale to dlatego, że ich szefowie nie widzą, co dzieje się w tych wspomnianych mędjach społecznościowych, a tam nowa partia króluje w filmikach na YouTube czy w postach na Facebooku, a na przykład na Twitterze już kilka tygodni po założeniu, ma więcej obserwujących niż rządzący do tej donon, Hiszpanium, Partia Ludowa czy socjeliści. W maju 2017 roku zaledwie dwa miesiące, po oficjalnym zarejestrowaniu ugrupowania, podemos startuje w wyborach do parlamentu europejskiego. I szefem kampanii zostaje Erhon, którego iglesias nazywa wtedy partyjnym Szabieląco, więc związ do piłka ża Realumadryc nanego ze swojego strategicznego myślenia podczas gry. A jednym z elementów tej strategii jest umieszczenie na plakatach wyborczych właśnie zanego z telewizji oraz internetowych virali iglesiasa. Efekt, pięciu Europosów z nim samym na czele. Przypomnę, party jest nieje, oficjalnie dwa miesiące. Więc to jest ogromny sukces, tak? Ponim notowania podemosy wystrzelivują. Je sięnią tego roku, niespodziewanie dla wszystkich, w sondażach jest najpopularniejsza partia. Takas ława ma jednak oczywiście cenę. Na przykład iglesias rozstaje się wówczas ze swoim dziewczyną, tą samą strąjdzieził w góry podsygowie. I wcześniej byłoby to oczywiście ich prywatna sprawa, ale teraz jest mielona przez ponad tydzień. W wszystkich programach plotkarskich, a tych jest w friszpani naprawdę naprawdę dużo. Ale też np. w poważny gazetach, bo tak się składa, że Tania Sanchez jest urwunocześnie działaczką innej lewicowej party, więc jest to temat, od którego trudno się przez kilka dni uwolnić. Takie oraz inne sensacje wokół podemos, również dotyczące finansów, w których część okazuje się później prawdą, ale część nie strącają to ugrupowanie z pierwszego miejsca popularności. Ale i tak idzie jak burza. W 2015 roku iglesias rezygnuje z mandatu Europosła, żeby wziąć udział w wyborach krajowych, a po kampanii znów prowadzonej przez Erachona, party jest trzecia i zdobywa z lewiedwie dwa procent niej głosów, od dominujących do tej pory na lewicy socjelistów. No dobra i teraz muszę zrobić ogromne uproszczenie, bo przez następne 4 lata, iż pańska polityka zmienia się właśnie w greotron, i musiałbym wam opowiadać o tym, jak szef opozycyjnych socjelistów został najpierw obalony przez regionalnych baronów, a potem po kilku miesiącach wrócił na szczytu ugrupowania jeszcze potem został premiery, robiąc cudę z matematyką, musiałbym wam opowiadać jak najskuteczniejsza polityczka rządzącej party ludowej, nie był afstanie przyjąć i staryów, bo działacze nie mogli jej wybaczyć, że w polityce znalazło się dzięki wykszauceniu i ciężkiej pracy, a nie układą. I mógłbym wam opowiadać ona naprawdę mnóstwiem, mnóstwia rzeczy, ale po prostu wymagało we to serii kilkudziesięciu odcinków, więc podzulcie, że skróce do minimum, przy okazji troszeczkę też upraszczając. No więc ten 2015 rok, kiedy podajem o swchodzi do parlamentu, to jest rok przełomowy w hiszpańskiej polityce, bo wcześniej objązywał w niej duopol, czyli na przemiennie u władzy wymieniały się dwa ugrupowania konserwatywna party ludowa i wspomniani przed chwilą w socjeliści. Ale w 2015 roku to się bezpowrotnie kończy. Parlament jest rozdrowiony jak nigdy wcześniej i o tej pory, po prostu nie będzie powrotu do sytuacji, żeby najpopularniejsza partia mogła rządzić, od teraz trzeba będzie zawsze zawierać koalicję i czasami w dodatku takie, do których zaprzyświężenia muszą się w trakcie głosowania jeszcze wstrzymać ugrupowania, które nawet w tej koalicji nie są, więc to bardzo komplikuje sprawę. Więc w 2015 roku układanka jest taka, że nikt, nikogo tak naprawdę poprzeć nie chce i rok później trzeba wybory powtórzyć. Iglesias robi na papierze rachunki, wychodzi może, że jeżeli podemos wystartuje wspólnie z lewicową koalicją i skierda unida, która dopiero co sama skiernała pół miliona głosów, to razem prześcigną z socjelistów a on zostanie premierem. Koczuję się jednak nie umie w matematykę, bo to się nie sprawdza i choć w 2016 roku zachowuję trzecie miejsca, to z gorszym wynikiem niż wcześniej. A potem następują trzy lata politycznego chaosu, po których w 2019 roku, iż panie muszą iść do urn aż dwa razy. Najpierw w kwietniu, a potem w listopadzie. I już w pierwszych z tych wyborów podemos spada na czwartę miejsce, a w drugich praci jeszcze 700 tysięcy głosów i pozostaje czwarty największym ugrupowaniu w parlamentzie, tylko dlatego, że niektórym rywalom poszło jeszcze gorzej. Iglesias nie ma już wtedy wyboru i musi się zgodzić na to, co wcześniej wielokrotnie odrzucał, czyli podemos zostaje mniejszościowym koalicjantem socjelistów. Ale partia robi to już bez rachona. Jak się składa, że on do większej ustępliwości, współpracy z tamtym ugrupowaniem, namawiał jeszcze w 2016 roku, czyli trzy lata wcześniej. I ten kongry spartyjny w Halli Bista legre, od którego zaczęłem ten rozdział, był właśnie walkomoto, która z tych dwóch wizji będzie nominować podemosz, i Jechon przegrał. Formalnie pozostał wtedy numerem dwa w partii, ale były to już tylko pozory. Przez to być iżecznikiem prasowym i w parlamentzie musiał się przesiąść rząd wyżej, a jego miejsce koło iglesiasa zajła nowa rzeczniczka i renemomtero. Prywatnie partnerka, szefa, podemos. Te para ma już w ogóle trójkie dzieci, a Jechon, dawaj nie odłączny, towarzysz. Do dziś nawet ich jeszcze nie widział, bo ci niekdyś przyjaciele praktycznie ze sobą już nie rozmawiają. Kiedy młodszy z nich w 2019 roku odrzedz partii, założył własne ugrupowanie maspa iś, to iglesiasa poinformował o tym SMS-em na 5 minut przed oficjalną konferencję prasową. A na tej ostatniej wystąpił w towarzystwie członkini tego nowego ugrupowania, "Tani Sanchez", czyli tej samej dziewczyny, która towarzyszyła Jemu i właśnie iglesiasowi w swojemu ówczyznemu partnerowi wyjazdach w góry. Jedzie się Tania Sanchez jest doświadczonym polityczką, nie przypadkowo się znalazła w tej partii, ale wtedy wszyscy oczytywali to jako stryczek w nos ze strony tej pary wobec iglesiasa. Podemos swoje największe sukcesy św. wświęciło właśnie na fali żądanki i semy, wiedzieli na całkowitą odmianem skorumpowanej klasy politycznej. Ale gdy zmiany nieprzeszły wystarczająco szybko, a nowełgrupowanie ugrzenzło w politycznych targach ze starymi, to rozczarowana część wyborców po prostu odpłynęła. I zatrzymać ich, nie mógł też sami Iglesjez, który rządzących krajem nazywał publicznie Kastą i jeszcze przed założeniem podemów skrytykował znanego prawicowego polityka za to, że ten kupił sobie luk susowy apartament za 600 tysięcy euro, a tymczasem trzy lata temu razem z partnerką sam zeczydował się na zakup domu właśnie za 600 tysięcy euro. W opublikowanym w Marcu sądarzu Centro-D Investigación i Socialochika, czyli najważniejszym hiszpańskim osiódku, badania opinii publicznej, Iglesias był drugim, najgorzej ocenianym liderem politycznym w kraju. Rozdział drugi. Jesteśmy dużo bliżej tego, żeby Katalonczyk został premierem Hiszpanii, niż żeby Hiszpania rozpadła się z winny Katalonii. Na te słowa 10 tysięcy osób pada w zachwyt i nagrazej głośnym aplauzem. Jest grudzień 2015 roku i tłum wypełnia znaną wam już hallem Bista Legre. W koże tym razem nie są to działacze podemos, tylko siódę lanus, czyli populsku obywateli, party, która ma wówczas zmieć Hiszpanią z drugiej strony sceny politycznej. Ugrupowanie wyprzed zakońcamy, bo powstało jeszcze w 2006 roku, ale rozkwitło właśnie na fali rozbudzonych w te emocji. Wcześniej zupełnie się nie liczyło i najbardziej znany było z tego, że jego lider Albert Riwera pozował nago na plakacie wyborczym. To właśnie on jest z tym Katalonczykiem zrostaczanej Bista Legre Bizi, a osoba wypowiadające tamte słowa o nim to Ines Arimadas, szefowa party w Barcelona. I żeby zrozumieć dlaczego po latach ledwo, co przekraczenia progów wyborczego, gwiazda z Światornos na gle rozbysła, musimy się przenieść właśnie do Katalonii. W piście sobie w Google Ramon Beringer. Pamiętawam się pojawiać kilka postaci historycznych, czasem zapisywanych jako Beringer Ramon. Tak nazywali się bowiem następujący po sobie chrabie we Barcelona i dwóch z nich było bliźniekami, którzy po śmierci ojca mieli współżądzić, dlatego dla ich odróżnienia jednemu z nich przedstawiono kolejność imion. Najwyraźniej musię to jednak nie spodobał, bo w pewnym momencie kazał zamordować brata. Co z kolei niespecjalnie musiał płaciło, bo zakarę wysłanego na przymusową króciate do ziemi św. i słuch po nim zaginął, a usterów zastąpił go bratanek. Oczywiście nazywający się Ramon Beringer. W każdym razie ci władcy rzędzili Barcelona w latach 18 1337 i w tym czasie rozciągnęli jej panowanie na terytorium mniej więcej pokrywające się z dzisiejszą katalonią. I w dodatku ostatni z nich dzięki dobrej małżeństwu rozpoczął unium personalną z sąsiednim aragonią, która pozwoliła Barcelona podbić. Valencje, baléary, korsykę, sardynie, siecilie i to uczyniło z miasta najważniejszy wówczas sport, może się dziemnego. W ramach tej wspomnianej unii kataloniska rysztokracja miała zagwarantowaną sporo niezależność mimo tego, że króla aragonie był równocześnie charabią Barcelona. I tak pozostało, kiedy noszący koronem ferdinandy II w 1469 roku wzięł ślup z Izabelą królową Casteli. To jest to sama dwójka, która wysła kolumba za Atlantyk, ale z ważniejszych ich zdaniem rzeczy w domu dokończyła rekąk fiste, rządzonej przysmózu Manu Fandaluzji, tym samym tworząc podwaliny nowożytnej Hiszpanii. I o tam tej pory katalonia funkcjonowała już zawsze w jej ramach, chociaż czasami w ciężkich okolicznościach i chodzi mi tu oczywiście o 1714 rok, kiedy w ramach tak zwanej wojny o sukcesję Nowy Grul Hiszpanii, Filip Pionty Bourbon, resztą przynodę kobocknie zasiadającego na Hiszpańskim Trojnie Krula. Z dobył opowiadającym się z jego przeciwnikiem Barcelona, po czym dwódcy broniących jej sił odcięto głowę i na 12 lat wystawiano na widę publiczny, a na miasto nałożone jeszcze specjalny podatek, z którego utrzymywano okupującą go armię. Natomiast tu jest super ważna uwaga. Nie walczyli ze sobą wtedy katalointczycy i Hiszpanie, na tej samej zasadzie na jakiej np. podgrumwaldem nie walczyli polacy z Niemcami. W większość ludzi po prostu nie postrzegała się wówczas w takich kategorjach, a pojęcie narodu powstało dopieroc 100 lat później w połowie 19 wieku. I dopiero wtedy możemy mówić o rodzaniu się katalność z kości, zresztą bardziej odgórnym niż oddolnym. Bo w 19 wieku Madrid jest jednak dość preferyjnym, niespecjalnie będącym w Węgardzie Miasteczkiem, czyli trochę jak Warszawa swoją drogą w tym samym czasie. Tym czasem Barcelona jest ten tnia oncym życiem portem przemysłowym ze świetnym połączeniem sparyżem, czyli wówczas bez dwóch zań europejską stolicą numer jeden. W związku z czym na miejscu kwitnie literatura, atworzący ją artyści zakładają ruch o nazwio odrodzenie i starają się zbudować naród katalnoński, mitologizując przeszłość i bazując właśnie na języku. W swoją drogą to jeszcze dodatkowy szybki w trend, bo gdzieś w Hiszpanii mówi się aż 17 rożnymi dialektami właśnie hiszpańskiego, ale obok niego w kraju obowiązują jeszcze cztery języki urzędowe. Jest to galisiejski, baskiiejski, katalonijski oraz oxytański. Tym ostatnim posługuję się zaledwie kilka tysięcy mieszkańców do liny Arran, która formalnie jest częścią kataloni, ale którzy nie czują większych związków kulturowych z tym większym regionem, związku z czym zapowiedzieli, że gdyby katalonia ogłosiła nie poległo się w Hiszpanii, to oni ogłoszą nie poległo się od kataloni. W tej sprawie, jak widać, nie ma prostych rzeczy. W każdym razie, język kataloniński od tego 19 wieku jest podstawą katalonińskiej tożsamości. Zadekto Turygenerała Franco był oczywiście oficjalnie tempiony, nie można było np. pisać w nim nawet na nagrobkach, ale od powrotu demokracji stał się obowiązującym w miejscowych szkołach, gdzie Hiszpanii uczy się dziś jak języka obcego, w takim samym wymiarze godzinowymi, jak np. angielskiego. I zanim polityków wprowadzających takie zasady miało, to uchronić katalonińskorz przed zanikiem, bo znacznaczna część mieszkańców regionu nie jest już dziś etnicznymi katalonczykami. I widać to np. po partii Ciudad Anus. Weźmy np. Albertariberium, czyli właśnie szefa ugrupowania tego samego, który pozwłon na go na plekacie. Jego ojciec wychował się w Barcelona, czyli to jest w tej chwili jedna z najmodniejszych dzielnic miasta, niesamowicie zgentryfikowana przez Airbnb, ale jeszcze trzydykady temu była zamieszkiwana przez mówiących po katalonińsku robotników portowych. Z kolei Matariberie jest imigrantką zarobkową, stypoło andaluzjskiego Pueblow-Lanko, czyli jednego z tych górskich białych miasteczek, rozsianych po regionie spółtnie kraju. I to jest tradycyjnie najbiedniejsza część Hiszpanii, skąd w połowie XX wieku ludzie zaczęli masowo przeprowadzać się właśnie za pracą do zindyustralizowanej kataloni. Ożegad Gdyriwera przychodził na świat w 1979 roku, to w całym regionie mieszkały już 840 tys. anda ludzijczyków. A do tego dochodzą też oczywiście przyjeźni. Z innych części kraju czy w ogóle imigranci z innych krajów, którzy też zjeżdżali tam za pracą albo w innych celach, no bo kto by nie chciał mieszkać na przykład Barcelona. Dlatego, choć od samego początku XX wieku na miejscu działy liczna organizacja domagający się niepodległości kataloni, to przez cały okres demokracji po parcie dla tej dii nie przekraczało kilkunastu procent. I nagle wszystko zmienia się wraz z kryzysem gospodarczym. Katalonia zmaga się dokładnie z tymi samolimi problemami, co reszta Hiszpanii. Gdy wybucha kinceme, to obozowisko w Barcelona jest drugim, najliczniejszym po tym w Madrycie. Lokalne władze prowadzą jeszcze silniejszą politykę cięć, niż te krajowe, i w czerwcu 2011 roku premier rządu regionalnego musi się dostawać do parlamentu helikopteren, bo kilka tysięcy oburzonych odcina do niego inne drogi dostępu. Partia, która rządzi katalonium od świeci wieku, musi więc odwrócić uwagę i stawia właśnie na niepodległość. Rok wcześniej Hiszpanii Tribuną Konstytucyjny uznaje bowiem, że w statucie autonomii, czyli dokumentie określającym, na jakich zasadach herigon może decydować o swoich sprawach wewnętrznych, musi zostać skryślony fragment o tym, że katalnąńczycy to naród. To wywołuje na tych miastowe oburzenie. Dwa tygodnie później w Barcelona milion osób, bierze udział w demonstracji pod hasłem, jesteśmy narodem. Milion, to naprawdę daje do myślenia. No dobrze, i tu muszę zrobić dokładnie takie same uproszczenie, jak w poprzednim rozziale, bo i naszej to nagranie miało by dziesięć godzin. Więc bardzo chciałbym wam opowiedzieć, jak syn żordego pudzola, też żordy pudzol, zostaje złapany z walizką pieniędzy wywożoną do Andory, czyli sąsiednie go raju podatkowego, albo jak pójdźdemont jeszcze rano ma nieogłaszać niepodległości, ale zostaje zastraszony przez grupkę studentów, więc po płudniu jednakiemu głasza, ale na wszelki wypotyk tak, żebygnit nie miał pewnościć, czy naprawdę mi ogłosiło po co sobie robić problemy. Albo jak Oryl Džungeraz wygrał wybory do parlamentu europejskiego siedząc zakretami, bo w przeciwieństwie dostrujnego wcześniej polityka za własne przekonania był gotowy iść do więzienia, a nie pomieszkiwać w bilgińskiej w wiliopocennej przysłanów. Ale nie mam czasu o tym wszystkim opowiadać, więc zgodnie z najlepszym tradycją polskich mediów, straszcze te wielowątkowe skomplikowane wydarzenia do paru zdanii. Na fali oburzenia tym wydarzenia, roku, trybunału Konstytucjinego, który zabroił Katarzyńczykom nazywania się narodem. Po parcie dla niepodległości poszybowało w sondażach z kilkunastu procent do niemal 50. Choć nigdy nie przekroczyło tego progu, to trzy domagające się tego ugrupowania, w tym wspomnianek, które wcześniej rządziło regionem prześciewaźwiku, zdałały jesienią 2017 roku zorganizować referendum niepodległościowe i przegrały wszyscy. Organizatorzy, bo im się nie udało, rozgłówny hiszpańskie partie w tym rządząca partia ludowa, które nie dały rady powstrzymać głosowania. I powiedziałam, że wszyscy altróch się zakolupowałem byli jedni zwycięstcy, czyli właśnie Ciudadanos. W sondażach zawsze nieznacznie przeważali zwolennicy pozostania Katalonii w państwie hiszpańskim, ale w przeciwieństwie do niepodległości owców nie mieli swojej wyrazić tej reprezentacji politycznej. Tymczasem Ciudadanos było właśnie lokalnym Katalonińskim ugrupowaniem, które w 2006 roku, czyli na długo przed tymi wydarzeniami, zostało założone przez mieszkańców Barcelona, którzy już wtedy sprzeciwiali się ewentualnej secesji. Albert Riwera, wówczas w 2006 roku, został wybrany na przewodniczącego w sumie przypadkiem, bo po prostu na tym pierwszym spotkaniu założyciele uzgodnili, że przyznają to stanowisko pierwszej osobie na liście ułożonej alfabetycznie. I okazuje się, że Albert to jest najwyrażniej bardzo dobrej mnie dla polityka. Już kilka tygodni później Riwera, pozuje nago na wspomnianym plakacie, co ma symbolizować na rodziny nowej partii. Ciudadanos robią wtedy bardzo słowy wynik 3,09%, ale tak się składa, że akurat w Kataloni próg wyborczy to jest właśnie 3%, więc tym rzutem nataśm na lideru uprowania wchodzi do regionalnego parlamentu. I tam szybko uczy się nowych rzeczy, na przykład politycznych hipokryzji. Po jeszcze na początku kariery zdradza, że jego ulubioną książką jest zbuntowany Biblia i Bertarianizmu, ale kiedy orientuje się, że to słabo wypada w sondażach, to zaczyna opowiadać, że jednak playing denem i brytyjskiego, ale osiadowego w Hiszpanii dziennikarza John Kargina, która opowiada o pojednają narodowym werpy a po zakończeniu, a part-Heidu. Riwera świetnie wypada też przed kamerą. Jest młody, jest przystojny, jest najlepiej wysportowany, spośród lokalnych polityków, bo dwukrotnie był mistrzem Kataloni w pływaniu żapkom, a do tego ma natura polemisty, więc coraz chętniej zapraszanie do programu w telewizyjnych pełno go też w mediach społecznościowych. I wszędzie tam krytykuje z jednej strony Kataloniski Nationalizm, czasem zresztą pokataląńsku, a z drugiej, unłużane w skandalach korupcyjnych stare ugrupowania polityczne, zwłaszcza prawicową partię ludową. Na fali Kinseme konserwatywni wyborcy tej ostatniej szukają jakieś odmiany i nadzieje pokładają już mnie tylko w regionie L w całym kraju, właśnie w "Syudadanos". Efekt jest następujący. Najpierw wyborach regionalnych. W 2012 roku partia potraja swoje poparcze i zdobywa 7,5% głosów. W ciągu następnych trzech lat bujska wiecznie rozbudowuje struktury w całym kraju, albo w chłania małe, lokalne ugrupowania i w kolejnych wyborach regionalnych wchodzi do lokalnych parlamentów od asturya z napłunocy po endaluzjemu na południu, a w rodzimyj kataloni zostaje drugą największą partią. A to jest właśnie 2015 rok, kiedy w "Parlamentie Krajowym" zostaje ostatecznie pogrężony ten dółopól ludowców i socjalistów i zaprzełom odpowiedzialnej jest nie tylko trzecie podemos, ale właśnie też "Syudadanos", który zostaje czwartą siłą w kortezach. Albert Liwera wyjeżdża do Madridu i w Barcelona zostawia Ines Arimadas, ten samą, która dopiero co opowiadała w "Bista Legre" o przyszłym premierze Katalonczyku. Jey rodzice pochodzą z salamanki, ona dorastała w "Abandaluzji" do Kataloni, przeprowadziła się już po studiach, więc niepodzielność terytorialna Hiszpa nie jest dla niej polityczną podstawą. W tamtym czasie, riewerem dość często prównywano z "Iklęsiasem", ale moim zdaniem to właśnie Arimadas bardziej przypomina lidera podemos, bo ma ogromną charysmę w publicznych w sprzemówieniach nie polimizuje, tylko atakuje przeciwników politycznych, tak jak właśnie lider podemos. Takie miejscowy program satyryczny w Katalonińskiej Telewizji Publicznej, złośliwie przedstawiają wtedy jako lalkę Barbie, ale charakterologicznie, to jest bardziej "Giaijou" czy "Giaijane" w tym przypadku. Ja już kadkiedy w 2015 roku nastawione pro niepodległościowo miasteczko pod Barcelona mogłaszają personaną grata, to już kilka tygodni później podczas kampanii wyborczej Arimadas robi tam kilka obowiązkowych przystanków, żeby pokazać wszystkim, że niczego się nie boi i potrafi wejść też w Paszcze Lwa. I dzięki temu po dwóch latach, na czerl lokalnych struktur party, wygrywa z nimi wybory regionalne w Kataloni i chociaż nie ma zdolności koalicyjnej, to staje się twarzą przeciwników niepodległości. Ale w Madrycie Albert Filiwera gra w tym czasie WaŁank i poważnie się na tym wykłada. 2018 rok to jest szczyt populerności świudadanos. Są darzy placują party ponad wszystkimi innymi. Kilka miesięcy później okazuje się trochę przeszacowane w wyborach ugrupowanie zajmuje dopiero 3 miejsce, ale to i takie zwielki sukces bo wyprzedziło podemos a od party ludowej dzieli jej niecały procent. W związku z czym zwycięstcy socjeliści oferują im wtedy koalicją rządową. Ale Filiwera odmawia. On chce być szefem rządu, a nie w wicepremieram i uznaje, że w tym celu siódad anus musi być największym partią naprawicy. Aż do tego momentu ugrupowanie prezentowało się jako centrowe, w którym odnaleźć się mogą nie tylko młodzi konserwatyści, ale też np. rozszczorowani wyborcy socjeliściów, między innymi dlatego właśnie lider tej ostatniej partii proponował mu tę koalicję. Ale Filiwera z tym kończy. Zagłównego wroga uznaje właśnie tę lewicową partię, zaczyna głosić coraz o strzejsze hasła w końcu bierze udziału wspólnej manifestacji ze skrajną prawicą. I dla centrowych wyborców to już jest za dużo. W prześwieżonych wyborach z organizamanych pół roku po ostatnich z 7 straci 2,5 milionagłosów. A socjeliści tworzą rząd z Podemos. Upokożony ribera składa demisję wycofuje się z polityki. W marcu 2020 roku w 7 miesiącu ciąży na czele z ciudadaną staje Ines Arimadas. Pierwsza kobieta Fiszpanii, szewująca tak wielkiej partii, które jednak cały czas stacza się w sądodzi. Rozdział trzeci. I znowu jesteśmy w Hollywood-style, a legle. Arena, dudni tym razem muzyką i przekrój stylowy wynajątego na tę okazję DJ jest naprawdę dość imponujący. Najpierw leci Manolo Escobar, Król, andaludziskiego Stylu Coplan, taki Hischpanii Krzysztof Krawczyk na starydach. Ale już następna pisanka to jest popowy hitryk jego Martina. I to jest za go od pewien zgrzyt, bo portorykańczyk jest wyautowanym gejem, będącym już pośluwie zaszfedem, którego rodzice byli syryjskimi i migrantami. A tymczasem ludzie przemawiający ze sceny, najchętniej zabrał inni lipy, jednego i drugiego. Jest bowiem paździennik 2018 roku, a w wistale gre swój Kongres organizuje box, partia z krajnej prawicy. Zanim zacznął się przemówienia, no telebibnie wyświetlone są największe, zdaniem ugrupowania, zagrożenia dla Hischpanii. Powiliśmy się ogląda więc najpierw republikańskie flagi i sztansów wojny domowej, potem aktywistki z femenu, czyli wkóźnego z akcji protestacyjnych ruchów eministycznego, a w końcu czarnych migrantów przez kokojących przez zasięki w sełcie imeli, czyli dwóch Hischpanii hęklawach w Afryce Północnej. Na scenie i w kuluarach działacze box opowiadają co trzeba zrobić, żeby kraj wrócił na właściwe tury. Więc tak, imigrantów deportować. Ratujących ich namużyszy dziemnym pracowników organizacji pozarządowych, osądzić i wsadzić do więzienia. Ustawę o zapobieganiu przemocy wobec kobiet z 2004 roku, znieść. Tak samo, zresztą, jak uchwalone trzy lata później prawo nakazujące defrankizację przestrzeni publicznej, czyli nas ulic lub pomników upamiętniających dyktaturę. Aborcji zakazać, również w przypadku ciąży pochodzącej z grą, a ma już na tej samej upci zdelegalizować, choć w tym przypadku szefoswopartii dopuszczam możliwość związków cywilnych, oczywiście na pewnych warunkach, jak to mówią. Miesiąc po tym zjeździe w istale grę, dokładnie 40 latu referendum, w którym 91% głosujących hiszpanów zatwierdziło nowądemokratyczną konstytucja. Przez cały ten czas, partie skrajnej prawicy nie były w stanie nawet zbliżyć się do progówy borszego, ale właśnie w tym rocznicę zmienia to woks. Iż pań z kontrolstwormacje porównuje się czasem do polskiej. W jednym i w drugim kraju przedstawiciel edyktator zgodzili się demokrytyzacją. W jednym i drugim przypadku robiono to narate i rezygnując z rozliczania ludzi regimeu, na co w obu przypadkach decydułano się ze strachu przed reakcją obsedzonych przez nich sił mundurowych. Hiszpania zresztą pokazała, że nie były to obawy na wyrost, bo w 1981 roku grupa takich właśnie Frankistów próbowała przeprowadzić za Machstanu, o czym do dziś przypominają ślady pokulach w ścianach kortezów. Dlatego od osób równujących polską i hiszpańską transformację wielokrotnie słyszałem, że pomijając ten jedny najpizod, obie są przykładami pokojowego okresu przejściowego. Ale to nie prawda, bo pokojowego może tak, ale spokojnego w żadnym razie. Od 1976 roku, czyli pierwszego pełnego od śmietci Franco, do 1982 roku, czyli rok po nieudanym za Machstanu, z powodu przemocy politycznej zostało w hiszpanii zamordowane, 498 osób, a kolejnych 450 odniesł obrażenia. Częsią PR idzie faktycznie na konto Frankistów, na przykład, 32 osoby zginęły na rozbijanych manifestacjach, a 7 zmarło po torturach. Ale 68% wszystkich przypadków idzie na konto ETA. Baskijska organizacja tarystyczna w produkt samym sposób przyczyniła się doszli przy jej transformacji, bo w 1976 roku jej bojowcy zamordowali Luisa Karadro Blanco, ogoloważanego za następcem schorowanego już wtedy Franco, z krajnie prawicowego, twardo głowego premiera, który na pewno nie dopuściły do wprowadzenia demokracji. Ale Celle META nie była walka z reżimem, tylko nie podległeś kraju basków, więc kiedy nowe rządy nie chciały do niej dopuścić, to teruryści tylko nasili lili swoje ataki. Na przykład w rekordowym 1980 roku zamordowali 90-1 osób. Członkowie grupy ranili, porywali, zastraszali i wymuszali płacenie haraczu, który nazwali podatkiem rewolucyjnym. A z największym rozmachem działali w domu, czyli w małych baskijskich miasteczkach, gdzie każdy zna każdego. I w takich właśnie warunkach dorasta Santiago Abascal, przyzwyza użycie Lbox. Przychodzi na świat pół roku po śmierci Franco w Amurio, czyli gminie będącej bastionem baskijskiego nacjonalizmu. Ale mimo tej atmosfery akurat jego rodzina wyznaje dokładnie przeciwne wartości. Dziadek, jeszcze w czasie dyktatury, zostaje burmistrzem z politycznego nadania, a ojciec w czasie demokracji przewodniczącym miejscowej komórki party ludowej. Każdego 12 października w święto dniach hiszpańskości a baskalowie zamawiają w kościelem szejąza ojciezną, nie za krajbasków, tylko za hiszpanie. Potem organizują mecz piłkarski i piki, na którą wywieszają hiszpańskie flagii. Dla eta, to jest wystarczające jasne deklaracja. Co prawda, zamordowani zostają dwa i bliscy przyjaciele, co Santiago, a nie jak ktoś z jego własnej rodziny, ale z tym patycy grupy ciągle przysłają im groźby. Raz w nocy wymalowują je w ogóle farbą na bokach należących do abaskalów koni i w końcu puszczają z dymem należący do nich sklepodzieżowy. Gdy przyszły za użycieł box odwiedza dziewczyną, to jej sąsiad przychodzi po prostu i go żeby przedstawił samochód z podbloku, bo w razie zamachu bombowego wspólnoty mieszkaniowej nie stać na remont fasady. Po osiągnięciu pełnoletniości Santiago wyrabia sobie pozwolenie na broń i nosi ze sobą pistolet nawet do dziś. Choć eta przestała przeprowadzać się w 2011 roku, a jakiś czas później w końcu się rozwiązała. Każą rzeczę dorosłujesz obaskal wstępuje do partii ludowej, w jej strukturze pnieśę po szczerach kariery, ale kraj basków okazuje się dla niego zaciasny. Dlatego w 2010 roku przeprowadza się dostolicy, gdzie trafia pod skrzydła Esperansja Gir, że lasnej damy prawicy rządzącej wspólnotom autonomicną madrytu. Więc bask ląduje wstolicy akurat w samoporem na bybuch kolejnych, afer korupcyjnych związanych z jego ugrupowaniem. Ponieważ jednym z głównych motywów stających za kinceme, być może w ogóle głównym była wściekłość obywateli na powszechnę łapownictwo ich polityków. I znów, jak w poprzednich rozdziałach, muszę zrobić ogromny skrót, bo nie starczyłoby mi miejsca na opowiedzenie o tych wszystkich sprawach. Na przykład byłem skardniku partii ludowej, który ujawnił, że przez lata prowadził law grupowania podwójną księgowość, w ramach której przyjmował koperty z pieniędzmi i na którego procesie po raz pierwszy w historii musiał znałać urzędujący premier. Albo, o tak zwanych czarnych kartakredytowych, czyli sprawie, w której były minister gospodarki, kierując ratowanym z państwowych pieniędzy bankiem, rozdał kilku dziesięciu znajomym karty kredytowe podpięte pod specjalny fundusz, z którego wydali oni ponad 15 milionów euro, płacen w ten sposób, za wszystko od wycieczek zagranicznych pożarówki. Albo wreszcie, o szefie prowincji Castajon, który wbrew wszelkim prognozum ekspertów, zlecił wybudowanie lotniska za 150 milionów euro i choć nie zadbał o załatwieniemu pozwolenianą obsługę ruchu, który w nocześnie kazał na przeciwko postawić kilku metrów i posąk siebie samego, a gdy urząd skarbowy zaczął dociekać skąd na jego koncie kilkaset tysięcy euro przekonywał, że wygrał je na loteri. Dwa razy. Już tylko jako ciekawoska dodam, że pan w ogóle wygląda na zło wrogom postać z bonda, bo występuje publicznie tylko w ciemnych okularach, a to dlatego, że gdy miał dziewięć lat, kolega wyłupłym mu oko nożyczkami. Ja wiem, jak to już miał, ja tego naprawdę nie wymyślam, tego to się po prostu wymyśleć, nie da to musiało się zdarzyć, bo jakby przyszło komuć do głowy, to przucił by pomysł napisania takiego opowiadania książki stan ruszew filmowego, bo ludzie uznali to za niedożeczne. A jednak wszystkie te sprawie się zdarzyły. I skęciłoby by w moich popowiadł więcej, ale oczywiście nie mam czasu, ale poświęcę jednak kilka chwil na przybliżenie w moich ulubionych historii Mikołajka. No więc absolutnie wszystkie sprawujący władzę ugrupowania polityczne w całym kraju, były zamieszane w większy lub mniejsze aferykorupcyjne od kataląńskich nacjonalistów po Andeluzyjskich socjeliśców, ale żadna nie była już w takim stopniu skompromitowana, jak właśnie partia ludowa we wspólnocie madrytu. To najbogadszy i najgęściej zalogniony region w kraju, w którym konserwateści rządzą nieprzerwanie już od 26 lat. I to połączenie sprawiło, że w pewnym momencie dla wszystkich działających tam developerów wymóg dawania łopówek był tak oczywisty, że nie widzieli problemów poceniu również dziecku. Franciszko Nikolasz Komesji Iglesias, chwili swojej wspaniałej, naprawdę wspaniałej przygody miał co prawda 20 lat, ale też z tak bardzo dzieci inną twarz, że powyścił sprawy najaw media powszechnie przechściły go LP-Kenio Nikolasz, czyli właśnie Mikołajek, jak w tych książkach dla dzieci. Zaczęło się od tego, że chodził do prywatnej szkoły dla dzieci bogatych rodziców, wśród nich oczywiście polityków partii ludowej. I chłopak ubierał się w garnitur, robił sobie z nimi zdjęcia, nie z kolegami tylko z tymi rodzicami, właśnie z tego ugrupowania politycznego. I raz udało musiu nawet z fotografować z Jose Maria Massnarem, czyli byłem konserwatywnym premierem, wciąż bardzo wpływowym w swoim dawnym ugrupowaniu. Mikołajek zaczął wykorzystywać tę pomiadkę jako sposób na przekonywanie rozmowców, że ma świetne kontakty w partii, i okazało się, że blef działa. W 2011 roku, gdy partia ludowa zdobyła wyborach większość absolutną, to chłopak świętował to na balkonie ich siedziby, tużobok przyszłego szefa rządu i jego ministrów. Mikołajek namawiał deweloperów, żeby przekazywali mu łapówki jako pośrednikowi, ale oczywiście nikomu ich przecież nie przekazywam. Zamiast tego opłacał sobie samemu limuzynymi ochroniarzy, żeby pozować na coraz to nowe postacie. Raz wpływowego polityka prawicy, raz wysokiego urzędnika narodowej agencji W. W. A. R. R.S. członka rodziny kralewskiej, który organizuje obiad dla samego monarchy. Przy tym ostatnim blefie w ogóle udało musię zanknąć ruch samchodowy na ulicy przylegającej do restauracji, potem sam zjat kilka dań. Brzmi to nieprawdopodobnie. No cóż, w 2014 roku, gdy został w końcu resztowany przez policję, okazało się, że zaledwie kilka tygodni wcześniej wkręcił się na zamkniętom dla publiczności, część obchodów i naugracyjnych nowego króla Filipa VI. Media zupodobaniem przedrukowywały wtedy fotografiem, na której ściska rękę monarchy. Monarchy, którego ojciec przypomnę już tylko dla zasadę bomba, o tym całej osobnej odcinek podkastu, więc monarchy, którego ojciec musiał abdykować właśnie przecież ze względu na korupcję. No dobrze. Gdy sprawą i kołajka wychodzi na jaw, Santiago Abascal, już od roku jest poza partią ludową i przewodzi świeżo założanemu box. Ugrupowanie oficjalnie postało właśnie jako odpowiedź na korupcją konserwatystów i próba od nowy moralnej prawicy, choć, jeżeli pogrzebać głębiej, to temu ty wydają się wątpliwe. Wspomniana, że dla zna dama prawicy w Madrycie postawiła powiem Abascal, a na cele fundacji, w której poza nim pracował tylko jedno osoba, i organizacja nie przeprowadziła żadnego projektu, ale dostało od wspólnoty Madridów finansowanie wystarczające wysokie, żeby na rok przed opuszczeniem szeregów partii ludowej, Abascal zrobił 82,5 tys. euro, czyli więcej niż wynosiła pensja uwczesnego premiera. W ogóle deklaracja rzeczywistość to w przypadku przewodków są często rozbierzne sprawy. Na przykład, jedna z jego propozycji to przywrócenie powszechny służby zdrowia, również dla kobiet, których wcześniej w ogóle ona nie upowęzywała, i on sam chętnie pozuje w koszulkach i bluzach z incyniami różnych hiszpańskich sił zbrojnych. Sank w tym, że sam nigdy warmi nie był. Przed osadacznym wygaszaniem poborów w 2001 roku unikał go idąc dwukrotnie na studia, i ostatecznie po 8 latach nauki udało mu się zrobić licencjań z socjologii. Półosekwencję brakuje mu też w życiu prywadnym. Publicznie prezentuje się jako praktykujący katoliki obrońca tradycyjnej rodziny, ale pierwszą żonę, strąb miała już dwójka dzieci, poprosiło rozwód po 8 latach odzłożenia przysięgi, bo poznam młodszym Instagramerkę. I z kolei z tą drugą też nie śpieszył się do usankcjonowania związku, bo para wziłaś lub dopiero podoczykają się kolejnej dwójki małych abascalów. W każdym razie, gdy bask staje na czele box, to partia rodzice tragicznie. Wyborach w 2015 i 2016 roku zdobywa w całym kraju zaledwie 50 tysięcy głosów, czyli dokładnie 0,2%. Ale już rok później, w Katalonii odbywa się referendom niepodległościowe i abascal do strzega szansę. Prawnicy ugrupowania spadają prywatne oskarżenia wobec przywódców niepodległościowych w regionie. Partia przeprowadza wielką kampanię w mediach społecznościowych, a jej szef biedzie udział w każdym możliwym wywiadzie, w którym oskarża inne prawicowe, wartej oto, że są słabe oraz zbyt pobożliwe dla secjej sujnictw. Strategie działa. Liszba członków Woks w miesiąc rośnie o niemal połowę. Ja waskal idzie za ciosem. Rok później prowadzi intensywną kampanię przed wyborami regionalnymi wandaluzji do tych czasowym bastionie socjalistów. Teraz oczywiście skompromitowanych aferami korupcyjnymi oraz chaosem na szczytach politycznych. Boks ma świetne notowania we lehido, szklarniowym zagłębił, gdzie miejscowie i śpani odladczują ogromną niechęć do pracujących tam i migrantów o tym mam też osobny odcinek, więc nie będę o tym opowiadał. Ale aba skal zwraca się też do innych grup, które czują się coraz bardziej zagrożone. Do myśliwych, do miłośników, kolidy albo np. do robotników z rodzinami w kataloni, którzy boją się niepodległości tego drugiego regionu. I w efekcie partia zdobywa 11% głosów tej zlej ogromny sukces. Więc teraz wystarczy ich za ciosem. Szefowie partii ludowej i ciudadano z przestraszeniem i wzrostem konkurenta próbują mówić do wyborców jego językiem. Ale to tylko pogarsza ich sytuacja, bo głosy przepływają właśnie do woks i w wyborach wiosną 2019 roku zdobywało no 10% stając się pierwszym od śmierci generała Franco ugrupowanym z krajnej prawidzy w kortezach. A już kilka miesięcy później w kolejnych prześpieszonych wyborach poprawia jeszcze ten wynik do 15% przyskakuje siódat namus oraz podemus i staje się trzecią siłą parlamentarną. I to, że woks jest skrajnie prawicowe to niepodlegalne w odnupliwości. To jak wystarczy spojrzeć na te ich hasła wyborcze, które przytaczają wcześniej albo na to, że podczas ekschumacji Franco z glorifikującej reżim do liny poległych, partia była jedynym ugrupowaniem politycznym, które oficjalnie protestowało. Ale to nie znaczy, że sami jej wyborcy też są skrajnie prawicowi. Jednym z najważniejszych myślicieli w współczesnych był zmarły w 2014 roku Ernesto LaClau. To jest argumentyński filozów to był argumentyński filozów, który z własnej uliczy zne uciek przed dyktaturą wojskową zaczął wykładać na Uniwersytecie w Essex. W swoich pracach skupił się na opisie zjawiska populizmu. Nie potem piał go, tylko wpisywał w część tak zwanej radykalnej demokracji. Włażo bowiem, że jest niezbędną częścią współczesnego świata, bo daje głos pominiętym i marginalizowanym. W czasie kryzysu, gdy znaczna część społeczeństwa, nie czuje się reprezentowana i postrzega dotychczasowej instytucji, jako nie działające i skompromitowane, to sytuacja sprzyja pojawił się czegoś, co LaClau nazwał pustym znaczącym. Jepusty znaczące to może być na przykład charysmatyczny lider, albo może to być samo hasło, na przykład właśnie "precz z kasztą". Chodzi o to, że jest to czynnik, który jest w stanie równocześnie wertykułować te niezaspokojane potrzeby różnych grup, ale też nadać im jakiś jeden wspólny mianownik. Pusty znaczące może jednak zadziałać jedynie, jeżeli w społeczeństwie wytworzy się antagonist, tak "lut" kontraelity. Naracja wedle, której na drodze dyspojęnia rządań zwykłych ludzi, stoi jakichś rodzaju "salon" i jedynym rozwiązaniem problemów jest pozbycie się tego ostatniego. I to była właśnie a sentia kinseme. Obywatele wykorzystani przez banki, oszukani przez polityków, pozbawieni przyszłości z pierwszym, w ogóle powiennym pokoleniem żyjącym na niższym poziomie niż jego rodzica. No więc ci obywatele potrzebowali takiego pustego znaczącego, jak nazywaje "lachlał". I w ciągu tych 10 lat od powstania kinseme na różnych etapach próbowały je wypełnić na swoje sposoby zagospodarować nowe partie. Najpierw podemos, potent "Fioda danos", a teraz to samo dodając oczywiście solidną dawkę i nienawiści, robi po prostu box. I na razie ugrupowanie jest na trendzie wznoszącym, ale doświadczenia poprzedników pokazują, że ta chossa może się skądzić zasadzie w każdej chwili. Tym bardziej, że od zeszłego roku w parti rodzą się podziały, niektórzy działacze zarzucają kierownictwu niedemokratyczne rządy, a inni mówią o potrzebie większego umiarkowania wgłoszonych hasłach. No i jest jeszcze jedną szczegól. Pamiętacie, jak w pierwszym rodzicielem mówiłem o opublikowanym marcu tego roku w sondarzu popularności literów politycznych? Mówiłem, że Pablo iglesje się z drugimnego żyjej ocenianym. Jedyna osoba z gorszym wynikiem od niego, to właśnie są te gławce. Epilogue. Mówiłem, odde! Dziesięć lat temu Kim sejmy zaczęło się tuższedł wyborami regionalnymi i tak się składa, że z kolei w tym roku półtore tygodnia przed tą rocznicą wspólnotem adytu znów wybierała swoje władza. Więc pomyślałem, że to jest dobre okazja przyjrzenia się jak poszło bohaterium dzisiejszego odcinka. Wygrała partia ludowa, choć tak naprawdę nie jest to zwycięstwo ugrupowania tylko jego stołecznej liderki i Sabel Diazza Juso, polityczki, która jeszcze trzy lata temu była w swoim rodzinnym mieście niemalnie znana. A teraz przy rekordowo wysokiej frekwencji przekonam adu siebie cztery procent głosujących. Więc kiedyś trzeba będzie osobno powiedzieć jej historii, ale wspomina mu o tym teraz tylko dlatego, żeby nie było żadnych wątpliwości, że w tych wyborach zwycięstczyni grała w swojej własnej lidze. Za to wiej cieniu atrakcji nie brakowało. Po pierwsze, niespodziowanie lo wszystkich największą partię mołpozycyjną zostało mas Madrid, czyli ugrupowanie założone przez inny go Rechona, który znów pokazał, że umiekierować kampaniom jak mało kto. Choć zaledwiał włos bo cztery tysiące głosów, to jego formacja wyprzydziła socjelistów, czyli dokonała dokładnie tego, o czym swego czasu tak bardzo marzył Paweł Leśius. Ten ostatni też zaskoczył. Tuż przed wyborami ogłosił, że ryzygnuje swójkci wicepremiera i poprowadzi stołecznych towarzyszy w walce ogłasy. Ale po raz kolejny okazało się nieskuteczne, potem oszajło dopiero piąty miejsca. Upokarzony lider ogłosił, że w związku z rzeka się wszystkich funkcji, udaje się na polityczną emerytorem, a kilka dni później w symbolicznym geście obcią kitkę do tej pory przez lata wyróżniającą go z grona innych przywódców partyjnych. Największymi przegranem nie okazali się świadatnospu. Wybory do wspólnoty Madridu były przed terminowe. To, że w ogóle do nich doszło wynikało z ryzyko, jakie ugrupowanie podjęło w innym regionie, gdzie postanowiło porzucić do tych czasowego koalicjanta, czyli partie ludową, i zacząć rządzić wespół socjeli stami. Ale plan nie wypalił, bo kilku polityków siedanonus porzuciło barwy, i równocześnie sprawa stała się pretextem dla konserwatystów do zorganizowania wyborów właśnie w Madridcia. I siódatonus został w nich zmasa krowana, podczas kampanii nawet syn lideralisty ogłosił, że nie będzie najogłosował, i ostatecznie partia nie przekroczyła nawet progł wyborczego. Do już jest kolejna serii porażek, z których najbardziej dotkliwa myjami i serwmatyczników ugrupowania kataloni. W lutym też odbywały się nam wybory regionalne, po których ugrupowanie z pierwszego miejsca w lokalnym parlamentzie spadłasz na szusta. I Nessa Rimades nie traci wiary w odbicie się odna, ale trudno pozbyć się wrażenia, że puka już w nie od spodu. Aboks z 9% powalciem trzyma się swoje średniej. W Madridcie przewodzimy Rosjumu na stereo charizmatyczna polityczka, która trzyma partyny standard, jest przeciwna edukacji seksualnej, aborcji, możeństwą tej samej puci. Uważa też, że transpocząły dzieci są wymystłem ideologii gender. A, i zapomniałem, nie wierzy w katastrofek imatyczną, no bo jak żeby inaczej. Są ty jako abaskal, wie imieniu za oferowo już wstępnie, że w Madridcie Boks poprzez zaprzysiężenie zwycięszczyni partii ludowej, a jeżeli dostanie propozycję wejścia z nią w kualizję, to też te rozwarze. I do złożenia w przyszłości takiej samej oferty na poziomie krajowym naciska teraz naszefa całego ugrupowania, bo wybory krajowe są przewidziane na 2023 rok i niesiony o ostatnimi sukcesami abaskal już widzi się w ławach rządowych. To jest mały, naprawdę mały fragment opowieści o tym, iż panie z 10-leciu można by ją prowadzić naprawdę długo, patrzeć na ją z innych stron, dyskutować o tym, co wam tutaj powiedziałem, bo warto pamiętać, że przedstawiam fakty, ale można je zawsze troszeczkę inaczej zinterpretować, czego też tam wszystkich zachęcam. Natomiast na sam koniec chciałem powiedzieć, że Kinsem miał odmienić hiszpanie, miał przynieść bardziej sprawiedliwy i demokratyczny, ład, społeczne. Nic się z tego nie spełniło, nowy wspaniały świad się nie ziściło, ale to nie znaczy, że nie można marzyć, że kiedyś jednak nadajdzie. I to już wszystko w tym odcinku podkastruj dział zakończylił. Na kolejny zapraszam za tydzień prezyzji niewczuartnych po południu. Ta audycja postaje dzięki wyjątkowej społeczności słuchaczyki słuchaczyń. Jeżeli chcesz, to również możesz wesprzeć mają działalność, dobro wolną wkładu w serwisie Patronite, podaresem Patronite.pl, ułamany przez dział zagraniczny. Dzięki takiego finansowań produkują nie tylko tych podkast. Dział zagraniczny to różne rodne informacje o wydarzeniach, pomerycałacińskiej, afryce, azji, warsoceanii, które publikuje na mojej stronie internetowej dział zagraniczny.pl, a także na Instagramie, Facebooku czy YouTube. W każdym serwisów znajdziesz mnie wpisując w wyszukiwarte dział zagraniczny. Do usłyszenia! [BLANK_AUDIO]