Alexandra Broeder

Het valt me op dat veel mensen van hun opgelopen kwetsuur een heilige wond weten te maken. Daar waar we vroeger kwets zijn, wordt vaak onstalent geboren. Bijvoorbeeld is er niet naar je geluisterd vroeger, dan wordt je niet zelden een aandachtige waarnemer later. Nou dat geldt zeker voor theatermaker Alexander Broeder. Zij ziet bijvoorbeeld hoe jongeren worstelen omdat ze steeds horen dat ze iets van hun leven moeten maken. En met hen die jongeren organiseren ze een rituelen tocht van theater naar kerk. En ze zeggen wat nou als we de jongeren die nu zo worstelen als klokken luisteren zouden zien. En want ligt het aan de jongeren of aan onze samenleving. Ze liet mensen op een riefjeschrijven waar ze mee zaten. Een kwetsbaarheid of een pijnpunt dat ze het op een stok geplakt en daarmee liepen ze de stad door. Dus mensen gingen hun eigen kwetsbaarheid met trotsbragen. Alleksyndraak kwam daarbij op de term E-go te absolvoo. Dat wordt vaak gezegd tijdens de bied. En betekent zoiets als ik ons schlaje van je zonde. En Alexander vertelde dit naar ik ons schlaje van de last het leven zelf zin te moeten geven. Dat heeft het al. Dat is mooi hè. Ik ons schlaai jou van de last het leven zelf zin te moeten geven. Alleksyndraak, dat komt ze aan. Alleksyndraak, welkom. Dankjewel, leuk dat je bent, gingen ik ook. Ga je gang. De vervondering met Alexander Broeder. Welkom, Alexander. Dankjewel. Je bent theatermaker en je schoed ging taboel onderwerpen. Zoals dood, psychisch leiden. Hoe doe je dat? Want je laat ook het publiek niet met rust. Nee, dat klopt. Ik maak voorstellingen en die worden regelmatig gespeeld door jongeren. Die ik leer ken in een psychiatrische instelling waar ik maskeunsten naar aan verbindt. En eigenlijk gebruik ik die jongeren als een soort gitsen die het publiek in contact brengen met eigenlijk hun eigen donkerte of hun eigen kwetswijd. Zormij gaat het te zorgen over dat te thema's waar die die jongeren in zich dragen, dat dat het iets wat wij allemaal bij ons dragen en dat dat ons allemaal kan overkomen. Wat heel verontrusend kan zijn natuurlijk dat je niet zomaar wegzet in een afdeling ergens, maar dat wij dat ook zijn. Ja, want dat is ook nog wel belangrijk. Het is dus geen creativatie. En het is ook geen doegroepenteaater. We spelen de voorstellingen echt in een professionele context gewoon in het reguliere theaterse kwij. En over het algemeen probeer ik ook heel erg te voor te waken, dat het niet alleen het verhaal van de jongeren is wat op het bodien wordt verteld. Want dan zou je eigenlijk nog steeds kunnen denken van, zo, uit aapjes kijken. Ja, of dat je denkt van, oh maar die tematiek heb ik niet. Ik heb geen anorexiaal. Ik heb geen zater even niks met mij te maken, maar ik probeer eigenlijk daaronder te kijken van waar zit dan die laag die ook aan onszelf raakt en kunnen we elkaar op die laag eigenlijk ontmoeten. En kun je er voorbeeld noemen? Nou, één van de meest bijzondere projecten die ik het mogen doen was vorig jaar, precies een jaar geleden was de premieren. En die hete de gift. En die had ik gemaakt met een meisje, met wie ik al twee eerder projecten had gedeeld. Zet aan noek. En ik kende haar dus over ei lang. Op gegeven moment vertelden zij mij dat zij zich had aangemeld bij het expertise Centrum Utanazie. Legens uitzichtloos, psychisch leiden. En ik merkte dat, dat nieuws, dat zij mij dat vertelde eigenlijk. Daar gebeurde eigenlijk zoveel in mij, dat ik dacht, al mijn reacties gaan over mij, niet over haar. En ik dacht als dat bij mij gebeurt, dan gebeurt dat denk ik bij heel veel andere mensen ook. Noem eens te wat, een reactie? Nou, ah, dat ik haar dus niet echt kon horen in haar dood verlangen. Omdat ik toch dacht, ja, maar je bent nog heel jong, als je nou nog dit en dit en dit probeert. Ja, ik denk dat dat het voornaamste is. Dus dat het tegen iets indruist, dat je zo het zo tegen natuurlijk voelt. om voor de dood te kiezen. En helemaal als je 23 bent. Ja, dat ik daarmee me zelf realiseerde, dat ik, wat ik niet deed, was bij haar aanwezig zijn. Gewoon aanwezig zijn en haar horen en haar zien zonder iets op te willen lossen. En dat maakt eigenlijk dat ik naging denkken van hoe wordt haar überhaupt mee omgegaan in onze maatschappij. En ook aan welke spirituele en filosofische lagen raakt een doodverlangen. En wat zegt dat over onze omgang met leiden en met de dood en met het leven? En heb je een antwoord? Nee, maar wat mij eigenlijk zo geraakt heeft, wat de voorstelling uiteindelijk heeft gedaan, is dat het heel veel liefde creërden en verbinding. En dat heeft me diep geraakt. Dus het was echt een ontmoeting tussen Anouk en het publiek, waarin we dit met elkaar eigenlijk onderzochten. En er waren best veel mensen die vooraf weer stand voelen, of dachten ook gaf als die orgeluil of het mischappset. Of iedereen kwam met zijn eigen gedachte eigenlijk die ruimte binnen hoe die zou gaan reageren. En de meeste mensen zijden dat ze eigenlijk konden verzachten en konden rusten in het verhaal. En in de gedachte of bij zonder. Ja, dat heeft mij ook diep geraakt. Maar ik merk er ook in het werk er aan dat het echt een proces van beoefenen van liefde was. Vanwezig kunnen zijn in het ongemak en in het niet weten. Gewoon bij de ander zijn zonder iets te verdoen. En je hebt ook iets heel bijzonder gedaan met een tocht met jongeren in samenwerking met de karak. Voor jouw nieuwe, hè, de karak. De karak is in jaren, mijn leven ja. En dan bedoelen we dit dominicus in Amsterdam? -Ja, klopt. En je bent samen met de pastoor Arjan Broers met jongeren op padgegaan en met iets bijzonders en ritueel. Voor afgaan dan die voorstelling waar ik net over vertelde. Heb ik met Arjan, de pastoor waar ik net over had. Ook al iets ritueels gedaan, wel de namelijk omdat ik dacht de voorstelling gaat zo over de dood. Ik wil vooraf aan de voorstelling ook iets doen om het leven te vieren. En toen hebben we het publiek en ritueel maaltijd aan geboden. Van uit de vraag is het leven van jou of ben jij van het leven? En daaromheen hebben we toen een ritueel gemaakt en dat was eigenlijk zo'n bijzondere samenwerking. En ergens dropt de Arjan en keer het idee van. zou het niet mooi zijn om een keer een tocht tussen theater en karak te doen. Tussen zijn huis de Dominicus en mijn huis Fraskati theater en daar zijn we toen op doorgaan denken. Is het huis verbond tussen theater en karak voor jou? Ja, absoluut. Voor mij gaat het heel erg over het ritueelijke racter. En ook misschien is het perkerk afhankelijk, maar als ik naar de Dominicus kijk. is dat het voor mij allebei plekken zijn waar je een ruimte instapt van het niet weten. En waar je in de daad onderwerpen mag onderzoeken, zonder dat je een antwoord hoeft te hebben. Maar in die pireode was zo heel veel in het nieuws dat steeds meer jongeren op steeds. jongere leeftijd ook vastlopen. Dus steeds meer jongeren aan de antidepressiva paniek aanvallen, angstklachten, burn-out, soms al echt in de studenten tijd. En we dachten dat vonden wij allebei zo. Daar voelden we zo'n intrinsieke noodzaak bij. om dat te onderzoeken en om daar iets in te kunnen aanbieden of iets licht op te kunnen laten schijnen. Ja, wat hadden jullie nou bedacht met een stok? Ja, met een klarsje, het was echt kliksant. Ja, we zijn uitgegaan vanuit het principe Ego-te-absorbal. Wat betekent, ik ontzlaai je, normaal gesproken van je zonde. En nu wilden we eigenlijk de mensen die meezouden lopen, ontslaan van de plicht. om alles uit het leven te moeten halen, wat er in zit. Dat hoeft niet, of om mezelf zin te moeten maken. Maar dat je eigenlijk kan zeggen, maar er is ook al iets van betekenis aanwezig, waar je aan mee kunt doen. Je hoeft alleen maar interhaken. Ja, en horen jongeren die boodschap nog wel, want wat jongeren nu horen is. gaat overmaakbaarheid, gaat over individualisme en dat jij er alles uit moet halen. Dus het idee dat er ook iets groters is, waar je. dat het niet alleen van jou af hangt? Ja, dat leven heeft als zin. Ja, en volgens nodig ik het publiek uit of ze iets op een bliefje wilde schrijven. wat ze als last ervaren, maar wat eigenlijk misschien ook een bedoeling. in zich draagt waarmee je onderweg bent. En dat antwoord mochten ze op een stok prikken die wel mooi was vormgegeven. En daar liepen we met ze alle, dus met je eigen last, maar wel in collectiviteit. instilte door het centrum van Amsterdam op kopeavond met kerst. Wow, ja, naar de dominicus toe. En hoe was dat? Ja, dat was zo'n indrukwekkende ervaring. Ja, we hebben daar echt hele mooie, dieper reacties op gekregen van mensen. Zo mooi. Ja, en ik ben nu al een paar keer aangesproken door jonge mensen die zij de oe. je hebt was toch van de tocht. En die zijn dus na de tocht, naar de dominicus blijven gaan. En wat ze eigenlijk los van elkaar allemaal teruggave is dat ze zijde. dat ze het gevoel hadden onderdeel te zijn van een soort nieuwe spirituele beweging. of een soort nieuw antwoord op een gemis. Dus dat het iets is waar ook onder jongere zo'n behoefte aan is. En er is een bekende psychiator Jim van Os. En die zij in trouw, dat eigenlijk het grootste. De grootste ziekte van deze tijd, misschien wel, is dat we mensen laten opgoeien zonder spirituele dimensie. En ergens hoop ik door de rituele die ik aan het ontwikkelen ben, om daar ook iets in aan te bieden. En dan vind ik het zo waanzinnig dat dat dus eigenlijk ook op die manier werkt. Dus dat de mensen die daar zijn geweest, ook het gevoel hebben van "oh, maar hier gebeurt iets wat ik mis, wat er nu niet is." Het is ook opwindend omdat het niet alleen voor die jongeren en die mensen die dus inderk herkomen geld, maar ook voor de kerk zelf, die kunnen ook die doorstart gezien. Ja, ik denk dat dit echt een spannende tijd is. Ja, mijn hand heuk ook hoor. Ja, ja. Maar dat idee van, we hangen ons zorgen of wat dat ook is aan een stok en we gaan de stad door, dat is ook uit de boesveer, of uit de schaamte, uit de. Isolumenten ook misschien. Ja, dat is mooi dat je het zegt, want dat is precies wat mensen terug, dat ze eigenlijk hun eigen schaamte voorbegingen. Ja, dat ze eerst nog dachten, oh, lopen ik hier in stilte, maar dat ze eigenlijk een paar mensen zei, ik ging met trots, mijn eigen kwetsbaarheid, dragen. Maar ook dat ik ons klaarje van zinvol te moeten zijn, ik om moeten laat zijn monok die dat zei, ik ben monok geworden omdat ik het levende bewijs wil zijn van ik ik ben nutteloos. Dat vond ik zo troost. Ja, dat is het ook ja. Ja, en het is zo lastig net als bij die rituelen maaltijd te vragen, is het leven van jou of bij jij van het leven. Ja. En ook van, eh, ik ontstaan je van de last, mensen denken toch snel als of je daarmee wil loos wordt. Maar dat is het niet. Nee. Het gaat eigenlijk ook over een soort uit alemen en dat je jezelf daar even tussen uit magalen en. Ja, en het doet de vertrouwen ook. Als jij zegt, ben jij van het leven, dan voel je het als troomen eigenlijk, hè? Ja, voor ik heb dat wel, voel dan instand een soort. Oh, ja. Net als de spong van Kierkegaard, ik weet niet of je dat phénomeneenkent, de spong in het vertrouwen of in het geloof, noemt hij dat. En dat gaat eigenlijk over, hij beschrijft dan een proces wat er aan vooraf verant dat je vastloopt, dat je echt niet weet hoe je verder moet. En dat je dan op een gegeven moment besluit, ik vertrouw me toe, ik neem de spong in het geloof. Ja. En ik dat de resonerde bij mij, hoor, maar ik dacht altijd, ook, ja, dan ga ik dat doen, ik ga er niet spongen. En ik realiseer me steeds meer dat het gaat over niet iets doen, want dan gaat het weer over mij, als of je het kan, maar dat het een intrinsieke houding is die je aan moet nemen. En wordt gesprongen? Ja, het is zeggen, ik ben bereid, ja, ik ben bereid of ik vertrouw me toe, hier ben ik. Dat is eigenlijk de basis, ik ben bereid zijn. Ja. Ja. Ja. Wat voor mij is je? Wat is er lachen? Ja. Ja, dat heb je. Ja, dat is zo groot of zo, ja. Ja, goed vooraf. Wat voor mij is je? Wel, ik ben nou heel sensitief. Wat vaak werd benoengd is dat ik een te grote fantasie had. Moet je stond? Ja, ik heb daar later veel over, nagedacht, omdat ik dacht grappig het werden zoals iets negatiefs gezien. Mijn moeder werd er ook voorgewaarschuwd. Ja, ze ziden dat ik dan de realiteit en fantasie niet uit elkaar kon houden. Wat je vak wordt is, wat mijn vaker is, ik heb dat heel goed. Je hoeft niet aangepakt. Nee, ik weet dat ik toen eigenlijk altijd al zo jammer vond, dat ik dacht. Oh, wat een rare levenshouding, dat alles zo, ja, maar dat is maar fantasie. Of jij maar bij jou is altijd alles zo? Oh ja. Hesterings of altijd zo groot, of altijd zo. Waar heb je toegeleerd hier in te houden? Ja. Ja, is er een soort waarheid in je dat je altijd te veel bent als je niet op past? Nou, niet dat ik te veel ben, waar ik het bijvoorbeeld echt aan merk. Ik ben bijvoorbeeld op dat spirituele pad waar we het nu over hebben, ben ik echt een laat bloeier. Het is wel het eigenlijk altijd iets heel wezenlijks voor mij is geweest, maar ik dat bijvoorbeeld heel erg heb geleerd om weg te duwen. Dus voor mij was die spiritualiteit stond heel erg in verbinding met iets wat onveilig zou zijn, of waarover werd gezegd. Ja, maar dat is niet waar of dat is fantasie, of dat, dat is gedoe, of ja. Het heftig, hè? Je zegt het even. Ja, ja, dat is wel heftig zeker. Nu ik ook merk nu het zo tot bloeie komt, hoe wezenlijk het vormen is en hoe, nou ik vond bijvoorbeeld hier zitten. Ik kijk er heel erg naar uit, maar dat vond ik bijvoorbeeld op bouwde laag ook spannender dan en koel spreken over een project, omdat dit natuurlijk ook een programma is wat gaat over iemand's persoonlijke spiritualiteit. En dat er iets in mij nog steeds denkt hoe je daarover uit spreken. Dat kan een afwijzing of ordeel of. Ja, maar is het ook zo dat als je als kind op iets heel belangrijks van jou wordt afgewezen, dat is natuurlijk beschrikkelijk. Maar is er ook een moment dat je moet stoppen met dezelfde daarin af te wijzen? Dus zeg maar dat je en het zelf het kind begint af te wijzen? Ja, maar ik denk dat dat de hele. het hele probleem is, van heel veel. probleem in ons volwassen leven. Ik denk dat je hier de kern aanraakt. Dus dat wij eigenlijk op een gegeven moment precies dat gaan doen, dus dat wij zelf ook dat kind afwijzen. Ja, het verlangen naar bescherming, naar je vader, naar je moeder. Als jouw vader was er niet echt, he? Nou niet zeg maar, helemaal niet. Hoe zat dat? Nou mijn vader die toen mijn moeder eigenlijk zwanger raakte, kreeg mijn vader koudwatervrees even een korte bebocht gezegd en die heeft zich uiteindelijk teruggetrokken. Maar mijn vader is spans, dus die woont ook daar, over de berg, op de etenrieg. En mijn moeder is nu uit eigenlijk wel nog terug naar Nederland gekomen, die woonden daar eigenlijk al heel lang. Dus die was daar ook naar toeverhuisd. Is toch naar Nederland gekomen om daar te bevallen. Ergens nog met de hoop dat dat wel weer goed zou komen, maar dat kwam niet meer goed. En mijn vader heeft dat eigenlijk ook zich helemaal om trokken aan. Nou eigenlijk hoort door de bocht gezegd mijn bestaan, ontkent. Ja. Ja, dat heb je terug. Ja. En heb je hem ooit ontmoet? Ja, ik ben hem toen, ja ik heb hem een keer ontmoet, toen ik achter was voor ongeluk. Nou ja, je kan je voorstellen dat dat wel echt een hele cruciale. Dat wist jij? Nou, we waren op vakantie daar en we liepen hem tegen het leven, en mijn moeder zei ja, dit is je vader. Maar ja, ik was acht. En daarna. Ja, moet zeggen daarna zijn er best wel wat problemen in mijn leven ontstaan. En dat als kind, de koppel je dat natuurlijk niet, heb je geen idee. Maar achteraf gezien is dat natuurlijk allemaal reactie geweest op dat moment. En dat je als kind natuurlijk helemaal niet kan processen, hoeveel impact dat heeft. En kun je dat helemaal niet verbaliseren. Dus ga je het op een andere manier uit. Ja. We hoeveel. Ja, ik ging me heel veel van huis weg lopen. Bijna als of ik, ja ik weet, achteraf gezien misschien testen of we moesten ook zo laten gaan of. Ja. En heel veel slaaproblemen. Dus ik denk echt een groot gevoel van. Ja, als je die afwijzing ook nog is zo eigenlijk gepersonificeerd krijg of er zo. Ja. Daarvoor was het een technogice abstract. En dan staat iemand letterlijk voor je en wijst je eigenlijk opnieuw af. Wat heeft dat zeggen? Ja. En heb je hem nog een keer ontmoet of? Ja, ik ben hem uit eindelijk gaan zoeken toen ik 27 was. Een beetje zo'n spoorloos achter verhaal. En dat was wel heel bijzonder omdat hij toen net gescheiden was. En het bleek achteraf dat zijn nieuwe vrouwen heel erg achter. De afstand zeg maar tussen ons zalt, maar goed. Wat we doen, hij staat zelf bij geweest. Dus hij was echt net zelf een hele nieuwe kwetsbare fase in zijn leven. En echt net op het punt om contact met mij te gaan zoeken. Dus het was vrijwonderlijk dat ik op dat moment had besloten om dat te gaan doen. Dus toen is er wel een tijdje in de contact met hem geweest, maar ja, het blijft te zoeken als ik heel eerlijk ben. Wat, dat wil je wel? Ik weet eigenlijk, is het een contact waarvan je dan niet zo goed weet wat je daar eigenlijk mee moet. Omdat hij natuurlijk nooit kan niet meer. Ja, ik ben heel dankbaar dat ik hem heb gezien. Dat heeft rust gebracht. Dat ik weet wie het is, maar om te zeggen dat ik nu echt heel duidelijk weet wie hij voor mij is. Of wat voor rol hij dan in mijn leven vult dat zou ik echt niet kunnen zeggen. En je ziet ook wat voor consequentie het heeft gehad in je hele leven? Ja, heel erg. Ja, je was alleen met je moeder. Ja, ja. Heftig. Is het dan zo dat voelt het als of jij Alexander in dit geval de uitingsform is van verlaten zijn? Dat dat jouw taak is ook om het te begrijpen of te hun leven of. Ja, dat vind ik altijd een spannend gebied om het zo ver door te trekken. Het is ook je grote kracht natuurlijk. Ja, zeker. En dat is ook wel mooi, vind ik ergens zelf. Dat toen ik eigenlijk werk begon te maken met jongeren met een psychische kwetsbaarheid. Dat eigenlijk mijn eigen verhaal veel meer ook een rol begon te spelen binnen dat werk. Het is ook echt zo'n interseek noodzaak voeden dat het daar niet meer is. Maar ik heb hier echt een verhaal in te vertellen, en ik wil hier ook over spreken. Dus ik voelde ook dat met een kracht dat die verwondingen natuurlijk ook met een kracht in verbinding staan. Ja, verwondering en verwondering. Ja, zo daar ook. Nou ja, je hebt toch die prachtige uitspraak van Rumi, van de wond, is de plek waar het licht binnenkomt. Ja, dat vind ik er zo waar. Je hebt een heel mooie, het is ook trouwens een mooi voorbeeld. Rielken was ook een eenzame man. Ja, en die ging brieveschrijven aan een zomer iemand in vijzer. En dat zijn hele mooie brieven. Ja, een belachelijk jong was die. Wies je dat? Nee. Hij was geloof ik echt midden twintig toen die dit schreef. Het is prachtig, wil je het volledig? Ja, zeker. Wij hebben geen reden tot argwaan, je heeft onze wereld. Want zij is niet tegen ons. Heeft zij verschrikkingen, dan zijn het onze verschrikkingen. Heeft zij afgronden, dan behoren die afgronden aan ons toe. Zij naar gevaren, dan moeten wij proberen ze lief te hebben. Als wij ons leven maar in de richten volgens de stelregel, die ons aanraad altijd voor de moeilijke weg te durven kiezen, dan zal dat gene, want ons nu nog het allervreemst toeschreiend, ons zeer vertrouwd en getrouwen worden. Misschien zijn alle draken uit ons leven wel princessen. Die er alleen maar op wachten ons is mooi en moedig te zien. Misschien is alles verschrikkelijke in diepste wezen, wil het hulpelozen dat ons om hulp vraagt. Ja, wat doet het met je? Voor mij zit een tekst die op heel veel lagen résumeerd. Een hele persoonlijke lach. Maar ook de noodzaak die ik zelf voel binnen dit leven en binnen mijn werk. Naamlijk de uitnodiging aller eerst om naar binnen te durven kijken. En ik vind het soms nog steeds wel wonderlijk ook de processie die ik zelf doorloopt. En dat soms mensen toch nog kunnen zeggen, maar is dat nou geen navelstaardereij? Of is dat geen privilijze? Ik denk als meer mensen inderlijk werk of schaduwwerk zouden doen. Ik denk echt altijd een wereld een betere plek is. Ja, plek is. En met veel meer liefde. Ja, want je doet dat voor het heel. Ja, dat denk ik in ieder geval. Dat ik denk het is geen individuele daad. Het is iets wat je ook doet voor het conductieve. Ja. En wat mij heel erg raakt, die laatste twee zinnen, vind ik wonder schoon van de draken. En misschien is het meest verschrikkelijke eigenlijk iets heel kwetsbaar. En dan kom je natuurlijk weer bij die kinddeelen uit dat ik denk we hebben als mens. Nou ja, als je het hebt over die stukken die ik net beschreven uit mijn eigen jeugd. En de flinkdeel van mijn leven heeft daaruit bestaan om daar niet naar terug te hoeven. Dus om maar gewoon te vluchten. Dus iets wil is er op ingericht om zo jezelf te beschermen om niet weer naar de pijn van dat kind te hoeven om niet naar die afwijzing te hoeven. Alleen het lastig is dat op een gegeven moment die vlucht, of dat beschermingsmegen, is me afweer wordt of destructie. En dan moet je dus aan de bak en aan het werk. En dan ben je zo bang voor wat je tegen gaat komen. En uiteindelijk is vaak wat je tegenkomt eigenlijk dat hele, helpeloze, kind waarzo veel schaamte en pijn en verdriet omheen zit. Ja. Maar dan is ook vaak daar het verborgen geschenk. Als je daar in manier toe kunt, dan wordt het draak een proces. Ja. Als we durven kiezen voor de moeilijke weg. En ik moest laat slangen, want ik was met mijn moeder ingesprek. En die zei, wat zei ze nou, ik denk dat ik dat wel mag zeggen. Zij verzuchten iets van dat ze zei, ja, telkens denk ik, nou nu ben je gewoon op een rustige plek. En dan verzin je weer iets. Je bent altijd maar. Ja, ik hoef ze altijd maar. Voor haar was dat iets dat je denkt, waarom zou je zo leven? En ik denk ook, maar ik zou niet anders kunnen en willen. En hoe was nou ook weer die zin, die jullie zo'n zijde? De het leven? Is het leven van jou van je leven? Ja. Ja. Hoe is dat nu voor jou? Ik ben zeker van het leven. Ja. Ja. En ik voel echt. Nou, wat voor mij een van de grootste cadeaus is die ik heb mogen krijgen. is dat ik denk, oh ja, die draken zullen er altijd zijn. Maar ik heb het gevoel dat ik er licht op durft te laten schijnen. En dat ik voor het eerst een keuze ervaring in of ik me erdoor daadleden of niet. En ik denk wat in ieder geval bij mij heel vaak gebeurde en ik denk bij je hoeveel mensen. is dat je getrikker draakt in een oude pijn of in een oudstuk, maar dat zelf niet door hebt. Ja. Waar door je eigenlijk niet meer als vol was van de reageert, maar als dat kind. Ja. Dat meestje van acht wat tegenover in mijn geval haar vader staat in. Ja. Maar als je dat niet door hebt, dan blijf je telkens op die laag reageren. Ja. Neemt eigenlijk dat trouw maar je over. En dat je dan kan voelen kiezen ik voor de voornouwing. en voor de angst of voor het verdriet of voor het trouwmaadeel. of kiezen ik daar waar de liefde zit, waar de vrijheid zit. Precies. En dat je eigenlijk iedere keer opnieuw kijkt, ben ik vrij in hoe het moet reageren. Daarmee zag je dus eigenlijk dat wij vrij kunnen zijn. En dat de emoties niet onzebaas zijn, maar dat wij. Ja, maar ik denk dat het emoties kunnen kijken. Ja, maar dat dat wel een enorme beoefming. Ja. Het is een spannend pad ook. Ja, maar ik vind het ook te gek. Ja. Maar het is ook een heel spannend pad. Ja. Nou, ik wens je een goede reis. Dank je wel. En ik wil wel af en toe je tegenkomen. Ja. Dat lijkt ook bijzonder. Dank je wel. Als je wicht, jij bedankt. (C) TV GELDERLAND 2020