Aflevering 348 - Te veel vrijheid

MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. dus eigenlijk luister je dus heel vaak wel naar je podcast zoals bijnie iedereen die er zit. En dan komt er altijd z'n moment dat je zegt van laat het los. En nu kun je alleen nog maar de dingen doen die je wil doen. En dan krijg ik altijd een R-worm omhoofd. Want dan denk ik ik kan dus echt alles doen wat ik wil doen. Ik heb eigenlijk al mijn verplichtingen is een beetje uit mijn agenda weten te krijgen. En dan weet ik niet wat ik moet gaan doen. En dan komt er eigenlijk ook nog eens bij kijken dat als ik ik kan wel iets verzien kan ik wel had leuke dingen verzien. Maar daar heb ik altijd iemand bij nodig. En dat maakt je afhankelijk van je vrienden. Dat heb je bij de zenuwen in het leven ja. Dat je afhankelijk bent van elkaar. Ja en dan heb ik gelukkig genoeg vrienden die ook wel allemaal in zijn voor iets leuks. Maar ik merk nu dat als. Ja ik heb mijn agenda zo leegeschept van alle verplichtingen dat ik een beetje stress ga ontwikkelen bij de hele gewoonen kleine dingen in het leven. Dus bijvoorbeeld een omitje maken of even naar de supermarkt gaan. Dan krijg ik al een R-worm van. Dat is niet best. Nee. Ik dacht wel blijf de probleem van Monique. Nu zitten we in een euro krijgen van naar de supermarkt gaan is niet heel erg handig. Dat is niet prettig gelijk. Nee nee dat is vooral waarom ik denk. Het is niet gekocht waar ik dan. Ja dat is het niet. Zodat we ervoor bedacht hebben. Dan is er niets aan de hand. Dat ga ik gewoon en dan is er. Ja dan moet ik er even. Nou dit vind ik een fascinerend begin van een gesprek. Waar gaat dit? Waar gaat dit? Je is de jogers een goed georganiseerde vrouw die de leven op orde heeft. Alle verplichting hebben me lever gebannen. Een dingen moeten doen is geen enkel probleem. Ik vat even samen voor zoveel zoveel. U behaupt trouwens nodig is maar goed. Maar als een lange lingen moet, het niks aan de hand. Maar dan mag je naar de supermarkt op eigen initiatieven en dan komt er een error. Ja, dat denk ik in een vraag het gewoon mijn man. Als jij er bent neem je dat er een dat er voor mee. Als hij dan op vakantie is, of twee weken weg en ik moet op een geven moment omdat alle vriesladers leeg zijn. Dan ben ik gewoon naar drie dagen mee bezig dat ik dat er heen moet. Wat is dat dan voor erer in je hoofd? Ik kan er niet zoveel vertellen. Eigenlijk, wat er heel goed weer geeft wat er dan gebeurt is als deze podcast op de oude gacht was geweest. Voor de luisterhuis, we zitten nu aan de Breitland. Dat is mijn thuisadres. Ik heb hier ook een studio. En we hebben een studio aan de oude gacht. Dat zitten we dus niet nu. Nee, maar ik dacht in eerste stant dat het oude gacht er zijn. En dan wist ik weet ik dat het probleem zich gaat afspelen naar de podcast. Dan denk ik van, ik vind u het recht superleukig stad. En mijn oude staat dan toch een gerage. En het is dan toch al een beetje wein tijd of boel tijd en denk ik, ik heb zin om even een terrasje, weinig even ontlade. Leuk stad in een klein omitje hoef, maar een half uurtje te zijn. En dan rijk naar huis. Dan gaat het meest voerlijk aan komen. Ja, bij de deur denk ik al, zal ik het cent een verder in lopen of zo'n koffer als een beetje richting de parker gerage gaan. En dan zie ik een winkeltje en ik zag daar naar binnen gaan. Ja, ik heb haar geniks nodig. Dan ga ik loop ik door en dan zie ik een terrasje en dan denk ik, ik zou hier gaan zitten of daar gaan zitten. Ik hoop dat je ze tussen stoeelen. Nou, ga je zitten, denk ik. Ik zou ik wel afreken en kan ik zo meteen weg lopen. Je beschrijft eigenlijk leven wat we allemaal hebben. En voldoeringen, stromen en keus is. Maar voor Monique is dat eror. Nou, op een gegeven moment dan denk ik, zal ik mijn telefoon pakken, zal ik mijn tals laten. Dat gaat maar door en door en door en dan denk ik, geniet ik hier wel van. Zit ik hier nou een beetje, te genieten jouw vnee. En dan denk ik ja, ik kan er zo goed naar de auto lopen, auto pakken lekker naar huis. Ploffe-pijs en hier schrenken ik daar een glaasje wijn of van iets wat er voor in. En dan kan ik daar even ontladen. Ik ben een halve vuurtje over de rikwurtuur bij een kuis. Maar ja, dat maakt gewoon natuurlijk. Dat je denkt, waarom ga ik niet gewoon even, dat waarom ga ik niet even de stad in. Ik vind dat heel leuk. Of wat dan? Nee, ik vind het heel leuk. Maar ik vind het een beetje stiklijk. Ja. De hele tijd, er hoor. Ja. En dan denk ik, als er iemand bij is, dan stelt mijn hoofd geen enkele vraag. Dus je hebt me leeg. En wat is dan de fundementelle vraag die je hoofd de hele tijd stelt? Ja, dat gaan we nog of niet. Van die kleine keus is waarvan ik op gegeven ben denk je, ik heb hier geen zimmer in. Laat mij gewoon vrij zeg maar zonder na te denken een beetje meanderen door zijn stad heen. En dat kan je niet? Nee, dat kan ik niet. Maar dat kan volgens mij helemaal niemand. Want alle keusendengels die je beschrijft, zijn vooral bij keusendengels, die eigenlijk brein van eigenlijk mensen voor duurend produceren. Zal ik dit? Zal ik dat? Dus zal ik weggedoen, hoe lang heb ik hier? Is het nog leuk? Ja, als ik het zelf. Ik vind het niet raar. Maar dus ik herkend dat allemaal. Alleen bij jou komt er een eror bij en dat vind ik fascinerend. Ik loop ook door de stadings, ik denk naar links, naar rechts, hier blijven, vingen nog leuk. En dat loop ik maar ook dan af te. Het is niet alleen wat ik aan het doen ben. Mijn brein is ook, nee, ik heb wat jij zeg, dat heb ik ook. Alleen ik denk dan niet eror. Of ik ga dan helemaal niet te stad in. Dus jij doet er iets bij, wat ik fascinerig vind. Ja, of nou, ik doe het wel. Ik dacht mezelf wel uit in dat opzicht. Alleen vink er gewoon dan niks aan. Uit eindelijk ga ik nog niet meer. Het lijkt als of. Om hem in te dörndaarlijke verwachting is wat jij moet doen in het leven. Er is een verplichting, hier moet hier een paar mensen zijn. Dat zijn ze weg. Maar zodra je er geconfronteerd wordt met vrijheid, dat alles kan, dan een slateren soort. Wat is het paniek, stress, een onbehagen doen? Ja, meer onbehagen. Onbehagen. Wat is er er aan het onbehagen? Ja, die vraag komt ook verwachten. Maar ik vind het wel vervelend dat als ik dan niet weg ga, of voordat je weg gaat, dat ik dan met het onbehagen al thuis zit, waar je denkt van ja, dat. Het is niet een prettige voelmstrest te hebben. En ik wil eigenlijk niet dat het erger gaat worden. Ja, hoe niet hierover gaat Pique, hoe het erger gaat worden natuurlijk. Want dit is een vorm van onbehagen. Daar kan ik je niet meer helpen. Dat is een heel korte podcast. Je zou zeggen, ik kan het er gewoon opbreken. Je bent 8 minuten onderweg. 12 minuten is het er gewoon. Als je iemand zegt, zo werkt nou een beetje hersens. Nou, zo werkt een e-mail, hè. Ja, accepteer het. En dan bel je altijd maar iemand op als je even 3 minuten de straat op wil. Noem maar wat. Dan valt er wel al in ieder geval een vraagstuk weg. Van moediger iets mee of niet. Want dat gaat ook nog eens de hele tijd in je hoofd. Want wat vind je dan. Die vraag gaat je dan, waarschijnlijk ook verwacht. En je had tot nu alles verwacht wat ik doe. Dus vind ik wel fijn. En wat vind je dan van jezelf? Dan met zo'n erer in je hoofd zit in een café. Moet ik langer niet blijven wat zal ik bestellen. Wat vind je van jezelf? Dan zou je aan het male ben over niks. Want dat is het toch, hè. Het is male over niks. Ja, het is male over niks. Ik vind daar niet te veel van. Ik denk wel dat heel veel mensen het hebben. Dan geloof ik je niet even. Nee, ik vind dat niet in die zin van de sneu. Ik vind het gewoon vooral heel vermoeiend. Ik vind dat een beetje dat ik denk van 'ja, jammer dat ik dit niet weg krijg'. Dit geval. Oké, je overtuig me. Je zit niet de sneuze heldpilt bij, dat geloof ik wel. Nee, dat. Maar ik vind het een kunnen te rikoren nog breken. Er zit nu een negen al van uit. Wat is erger dat het leven soms wat onbehaagelijk is? Waarom wil je dat weg hebben? Mijn schrijpen zo'n onbehaag, dat hebben we allemaal. Nou, omdat ik het beperken, omdat ik het echt ook dingen niet meer ga doen tevaar, weet je, ja, het gaat je beperken. Het wordt je niet meer voor te krijgen. Dat is straf, ik maak geen antwoordel mevraag. Dat is je erger. En dat je onbehaag gevoelt en dat je daarna gaat handelen, dat is. Dat overtuig je meetuurlijk. Dat is heel frustreren, want je gaat dingen niet meer doen, die misschien wel wil doen. Maar dat is geen antwoordel mevraag. Wat is erger dat je soms wat onbehaag gevoelt? Nou, op zich is dat niet het allemaal. Dat zeg je met je verstand, maar je vind dat ergen niet prettig. Dus je moet de vraag even serieus nemen dan. Wat is er voor jou erg aan dat het leven soms onberagelijk is? Nou, letterlijk is het geen. Is het geen. Ja, het is gewoon een heel onprette gevoel. Wat is er erg aan dat je soms onprette gevoelde? Wat is er erg aan? Ja, soms voor jou. Als ik jou een klap geef, doet Pijn, is onpretteig. Als je wordt aangeerd door een auto, doet Pijn. Als een gelieftervoje dood gaat, ben je heel onszent verdrietig dat doet Pijn. Maar ja, dat is Pijn niet en onbehagen, te kleiner dan Pijn. Maar dat hoort toch bij het leven? Ja, omdat ik het denk ik. Ja, daar kom misschien op een punt. Ik vind het ergens niet nodig. Het is onnod. Kijk als je zegt, ik heb echt verdriet om iets wat er is gebeurd. Ja, dan ga je dat aan of in. Maar als je zin denkt, dit vind ik een soort zinloze stress. En je hebt een soort idee dat er een leven mogelijk is, zonder zinloze stress, soort hoop. Nou ja, ik ga gewoon stress over iets van leuke dingen doen. Dat is toch. Dat zou toch echt. Ja, dat kan je bij me niet bedenken dit. Nou, ik zou zeggen, hallo. Welkom, land in de wereld waar iedereen in leeft. Dit soort onbehagenlijke momentjes. Die stron van keuze dingetjes met stressjes die erbij horen. Ja, de helaas kan je niet me helpen, die hoort bij het leven pech gaat. Ja, en ik weet ik wel dat er genoeg mensen zijn die dit hebben. Maar het voelt ook ongemakkelijk om. Ik heb een huis ook midden in de status. En ik heb er nog een interplatte land. Dus ik wil. Wat dat gaat er gezegd, maar alles voor jou wil. Ja. En dan ben ik in de status dat het was in vakantie tijdens iedereen weg. Dus ik kan vrienden. - Dan kan ik aan vakantie. Dus ik dacht van, ja, als ik nu voor de deur uit moet prachtig weer, dan moet ik nu. Ja, dan moet ik dat in mijn eentje doen. Ik dacht, ik stond er zo. - Nee. Dus ik geef hem jezelf een taakje. Ik denk dat ik een kijkof die winkel en hoek nog een leuk planten heeft, want ik kan wel plantje gebruiken. En dan sta ik daar en ik denk dat ik. Ja, maar ik zal nog eens een planten showen. Dan lopen ik door naar de hoek van de straat en denk ik, ik ga een bakke koffie drinken daar en daar. En dan denk ik, ja, ik heb thuis eigenlijk net wel lekker een koffie. Wat doe ik hier? - Ja, wat doe ik hier? Nou, ik ben gewoon naar de plokje weer terug. Als ik al binnen 10 minuten weer thuis. Je beschrijft mijn leven. Dat heb ik ook alleen. Ik ga er nog niet van laten we hou om dingen te doen, en jij wel. Dat is echt wel een probleem. Je zit hier niet. Je gaat ook niet dat er een coronieme halen. Het is niet zo dat je geen probleem hebt, je hebt echt wel een probleem. Maar voor mij heb je een probleem gebasseerd op een non-probleem. Je hebt een serieus probleem als gevolg van iets wat gewoon gewoon gewoon is. Maar wat je wel van jij denkt dat het een probleem is. Ja, al die probleem is. - Ja, al die probleem. Wat is dit kritisch of. - Niet helemaal, want jij zegt zelf die laatje dan. Je beperkt je echt, je zet niet door. Nee, dat zeg je niet. - Oh, nee, zo. Wat ik denk te zien is, jij geconverd dit met de enorme vrijheid van het leven. Ja. En dat praat ik nu met jou over. Maar dit is een probleem wat we allemaal hebben. Als je alle verplichting hebt gedaan, waar ga je daar leven dan over? Het antwoord is geen idee. Van maak je zelf een beetje. Dit hele leven in mijn ofder is een beetje bezigheidsterepie. Als je alle verplichting hebt gedaan hebt, als je geen oordog meer is, je hebt de eten te drinken. Je leeft een luxueze omstandighet zoals veel mensen in Nederland. We leven niet in gas of de oekrinen. Dan heb je we andere dingen aan je hoofd. En dan geconverd dit met de enorme vrijheid dat anders kan, dat is helemaal niet zo'n fijn. Want dan moet je zelf een beetje leven gaan organiseren. En dat is precies wat jij beschrijft. Ik ga er in vliegen, ik ben hier niet kopen, ik vind het wel leuk. Ik heb me in mijn huis, ik neerf ik het wel leuk. Ik heb het wel in mijn noodig. Ik vind het wel een beetje gekoopt. Dat soort gezijk hoort bij wat ons brein doet met vrijheid. En even mijn pincin niet afmaken. En omdat jij denkt dat het onbehag iets stom is of het niet bij het leven zou moeten horen, ga je dan maar de vrijheid uit de weg. En dat laatste stuk jammer. Want daar doe je niet dingen die je misschien wel leuk zou kunnen vinden. En dan dat 10 minuten ontdekt dat het helemaal niet leuk is, dat hoort bij het leven. Ja maar ik denk wel, ik ben alleen op reis geweest naar Australië. En dan brees je hier met een eentje met de karn of een rio. Een eentje te wel de taal. Je hebt zelfs een taal barriën, dat is niemand's voor echt Engels. Ik ben zelfs een keer alleen op wintersport gegaan. Ik heb me zelf heel vaak een schopende bekond gegeven. Ik ben een keer alleen op koeingig gaan, avond. Ik ben alleen op buurse ko, allemaal dingen die voor mij eigenlijk heel groot zijn. Voor andere mensen die daar geen last van hebben. Nee, het is veel mensen groot. Ja, en ik heb het natuurlijk, heb ik op die vakantie echt wel een hele leuke dingen mee gemaakt. Maar het eerste wat ik doe is in een dat een zes iemand vinden. En daarmee de koeingin of soms wel dagen optrekken, omdat tot die tijd heb ik al die stress factor. En dan denk ik moet iemand vinden. Ik bedam er gewoon meer van hetzelfde. Maar ik heb me langer getuigd. Tot nu doe ik dan, als ik dan terugkijk daarop, is het vond ik het een zware vakantie. Het hoogt de punt, maar ik heb heel veel gedoe. En dan denk jij je jezelf dat hele tijd aan doen? Nee, ik ben niet meer. Dus niet meer. Dat zou je niet meer gaan doen, dan heb je al die keer meegemaakt. Ja, het is niet meer. Maar het is wel inderdaad dat ik me nu meer laat hangen naar, als ik er toch niet op die maal van geniet warm zou ik het dan doen. Nou, zo te horen heb je die dingen toen gedaan, omdat het niet iets was wat je een beetje een leuke vrijheid wil dedoen, omdat je ook iets wil de bewijzen. Ik kan naar de koeingin. Ja, ik dacht altijd dat iedereen zich in bewijzen. Ik dacht dat mensen die alleen op vakantie gaan, die gedoen dat om iets te overwinnen, dacht ik altijd door. Dat toen ik nog dacht dat iedereen een beetje hetzelfde brein had. Dat zal veel mensen gelden, maar anders weet ik het niet. Nee, er zijn ook heel veel mensen die een vriendinnen van mij, waar je dan aan spiegelt. En dan weet je je hebt gewoon de grote pech, maar 53 was je toch? Heb ik goed onderzoek? Ja, ja, ja. Ik moet altijd zitten op was er met verkeerde getallen noemen. En je hebt gewoon de pech dat je je hele leven op orde. Je hebt een ander uitdaging. Je getest die weet je nu wel. En de hoef gewoon niet zo heel veel meer. En wat dan? Ja, dan ontstaat de pijlosen diept het grote ravijn van de vrijheid dat alles kan en dat je alles wat je de toet gaat afgaren. Ja, waarom dan? Nou, jammer, welkom in de wereld weer in uw band. Dit gaat gewoon niet meer weg tot dat je in de oorlogsgebied komt of een ramp mee maakt. Nou, dan moet Monika handen, dan hoef je niet meer af te vragen. Wat moet je doen? Nee, dat is geen bepaald door noodzaak. Maar de noodzaak is uit je leven en dat is niet vrijheid. Nou, welkom in die pijlosen wereld van de toetalen. Mogen we het hele niet allemaal zijn. En veel sterk te ermee. Ja, dan wordt het toch een kwart op het kast. Nou, we zijn er niet zo waar. Want dat je het gaat vermijden, dat is jammer natuurlijk. Ja, dat is niet best als je niet meer naar de supermarkt gaat. Maar eigenlijk ga ik wel, want ik moet wel. Tot dat je echt moet. Ja, maar kan ik er 3 dagen over doen. Hoe leef je als er niks moet? Ja, dat vraag ik me ook vaak over. En ik weet ook echt wel dat ik hier in zeker niet alleen ben. Maar je bent daarin met die geen gezegend zijn, met dat de verplichtingen gedaan zijn. Ja. En dat niet echt iets meer hoeft. Ja. En wat dan? Ja. Maar ik last eigenlijk als je op vakantie bent, je liggen naast het zwembad en je verveeltje. Dan is het echt wel je eigen schuld en je eigen probleem. Dat kan niemand iets aan doen. Dan heb je alles perfect op orde en dan vraag je al via wat nu. Maar in dat soort situaties, dan ga ik wel bewegen. Als ik echt denk van nou, dit is zo. Dan weet je wel dat ik niet heel zo verrijzen om dan in de hotelkamer te gaan zitten of naast het zwembad. Dan ga ik dus bewegen. Ja, maar dan denk ik ook dat je zo hoort dat je dan dan ook als je niet eens bent in een van de land, dat je dan gaat wannen, dat je dan heel lang moet hier blijven. Ja, deze week moet die terug naar het hotel eens nog wel leuk. Dat gaat het ook gewoon weer door. Nee, klopt, dan ga ik te kroegen en dan vind ik iemand en daar ik loon mee. En dan is het dan voorbij, dan kan ik echt vakantievieren. En ik heb een hele mooie gedachte vind die misschien bij aanhaakt en je moet me zeggen wat jij ervan vindt. We vragen ons vaak over wat gaat dit leven over, dat is de zin van het leven. Maar de kunstens eigenlijk het leven de zin is een rivier. Om je je laten meevogen door wat je wilt, door wat te gebeurt, wat op je pad komt, waar je zin in hebt. En de hele vraag wat is de zin van het leven te vergeten, al doen them. En dat beschrijf je perfect, want als je dit buitenland bent met iemand in de kroeg, dan vergeet je dat, dan ben je daar. Dan ben je in het hier en nu. Maar zo lang je er zo draaien er buiten gaan staan en dan gaat kijken waar slaat dit allemaal op? Ja, dan gaat dat bereim in manen van wat de week hier zo werkt als bijn. De donpel je onder in het doen van de dingen en de vraag is er irrelevant geworden tot dat je niet meer ondergromt. En er is hier weer. Dit is de ellende van het leven die we allemaal hebben te dragen. En dat is niet een jouw en dat kan niet anders. Je bent niet stukje, je bent iemand die gewoon gezegend is, met een lever in weinig hoeft. Ja, ik heb dit ook wel helemaal kapot geanaliseerd. Dat schiet lekker wel. Alleen pannet ik nooit uit die vraag van, ja, moet ik hier concrete is mee, kan je hier iets mee of moet je te willen laten? Die kan je helemaal niets mee. En dat is het problem. Het is echt een problem. Het is een problem van die piramienen van Matzler. Weet je waar? Eet je erin? De voeding kom je boven in zingeving. Het is het problem dat we op die vraag niet zomaar. En wat is de bedoeling van het leven? Hoe moet ik me tijd invullen? Wat doe ik om een dag naar de stad gebandelen? Wat doe ik dan precies? Er is geen antwoord. Ja, zelfs zinge. Ik heb ook mezelf toegedwonn om niet te. En zin te geven de dingen te gaan doen. Als het taalmaatje van statushouders geworden, heb ik drie, twee, drie jaar gedaan. Ik vond het me gewoon verplicht om dat te doen. Maar niet dat ik dacht van, die kan ze dit weg. Ik heb er nu niet meer mee. Wat ik zei, het leven is een grote bezigheidsterepie. En de vragen, wat moeten we dan doen? Nu we de keuze hebben. Dat is natuurlijk ons en het luxe keuze om daarin te kiezen. Wat moeten we doen met bij ons past dat we leuk vinden? En dat is gewoon ingewikkelde zoektorch. Die gaat gepaard met dat verduurende gemaal. Ja, nee ik wil niet. En zonder is de vraag weg? Ik noem het ook een luxe problem. Ja, klopt als ik gewoon. Het is de luxe problem, maar het is echt wel een problem. En ik. Het is een heel grappig problem. Ik ben er niet in de eeuw. Ik ben eigenlijk wel uniek ook met je vraag. Maar het is een diep van de sowieso veel zoektorch. waar je eigenlijk pas mee geconvanteerd wordt als alles op orde is en je niks meer hoeft. Maar dan is het er wel. Nou, wat je denkt ook van, ik ga geen probleem of zoeken om maar gingen mee te filmen. Nee, en hoeft je er niet, maar je hoeft je er niet uit, maar hij mag ook leeg zijn. Maar als je dingen gaat verwaarden die je gaat doen met je afgaget, ja, waarom doekstal er, dan om er geen me doen je helemaal niks meer. Dat is niet zo handig. Dus ik heb een vraag aan jou. Weetende ons realiseren dat het leven één grote pijloze openvlakte is in jou leven. En dan is het hele vraag weer weg deze. Weetende dat je je leven zich in deze crisis van alles kan en niks hoeft. Zo vat ik het maar even samen, bevindt. Hoe zou je dan, en dat is een vraag die ik aan jou heb. En dan wil ik me even een beetje over nadenken. Hoe zou je dan je dagen aan één kunnen rijgen en je beslissingen kunnen nemen? Ik bedoel het als mijn partner ziek zou zijn. Nee, ik bedoel het niet. Als en is jou leven van je nu in de luxe deur staat van zijn, niks moet en alles kan. En dat is dat geeft een enorme keuzes stress en de verduret gemaakt waarom doe ik het, wat is de vriendinke het leuk of niet. Weetende dat je jou leven nu in die fase is. Voraas nog, wat dat kan zomaar over een jaar, vijf, en tien jaar, heel erg veranderen. Hoe zou je leven dan vanaf nu dat je de deur uitlopen kunnen vorm geven? Heb je daar een antvoed op? Waar gaat jou leven dan nu over? Nee, ik zou nu doorgaan zoals ik altijd al zo als ik nu doe. Alleen, ja, ik denk dat ik wat meer nog meer dingen mag zijn met mensen. Ik blijf gewoon afspreek met vrienden. Gewoon een beetje doodkagelebizig wat je doet. Ja, ik heb een heel leuk werk. Ik heb een werk, ik heb een werk, ik is bijna een hoop, die is een groot woord. Maar ik kan er echt mee van maken. Maar ik zeg als tegen vrienden, ik wil niet dat ik ooit een kist liggen dat er dan zo'n PowerPoint met duidelijk. Dus deze logo zou ik wel ontworpen. Dat is jouw nivoor. Nee, dat is natuurlijk een beetje zo grappend doeld. Maar soms bekrijpt je wel dat je denkt, ik moet gewoon meer bewegen en buiten. Maar wat wil je dan? Als je je kist liggen dat ze laten zien op de PowerPoint. Eigenlijk niet, voor mij wou ze die hele dien schangen. Dat is een fijne antwoord. Maar je weet je dat het een fijne antwoord. Want anders ben je alleen maar een leven voor je laatste uur dat je daar ligt. Nee, nee, dat kan je nu leven van wat je nu wil. Nee, dat is echt een beetje een laatste. Maar je gedacht is ook echt over nu. Het grote problem met jou leven is dat je gewoon ongelofelijk goed georganiseerd hebt. Je hebt het gewoon allemaal heel erg op orde. En dan ontstaat er keuze stress gedoe. De paniek van de enorme vrijheid. Ja. Onel plosbaar, moet je meer doen. Ja. En ik hoop dat je dus gewoon, je hebt beschreven dat even tevende ga je de stad in. En winkelinseren. Dat je dat gewoon blijft doen. En dat wil je de hoofd aan het zomaar dat je denk grappig. Zo werkt dat. Betekent verder niks. Haai schouders over op. En dan in de naapigzinnig naar huis gaan. Nu of. Oh ja, wel. Het maakt helemaal niet zo heel veel uit. Wie weet kom je met een tegenmaakje, braatje mee. Het doet er allemaal niet zo veel toe. Maar dat is gemal. Dat houdt pas op om een moment dat je helemaal eerst ingestort bent, de tijd vergeet. Veel hem helemaal kijkt of een intense gesprek hebt in iemand. Of je werk op gaat, dan is het weer weg. Maar als het raadie verplichting allemaal wegvallen, dan moet dan is het weer. Ja, het kijk ik het voelt nu een beetje als of je opgeeft met in een. en gaan bij een opzoek moet naar een leuk gesprek. Spontaan, ergens, om het geslaagd te maken. Ik plaat van dat je gewoon kan gepliseren hebben van het onderweg zijn. Ja, maar jij denkt dat je je leven niet geslaagd is als je dit soort gemal hebt volgens mij. Nou, dat niet mijn leven niet geslaagd meer dat je denkt van mij. Die dag of de activiteit of dat je echt. Ik ga het raadie zitten, ik heb niemand gesproken. En dat is een hele domme over de uur. Ja, ik weet het. Kijk te daar, maak je een grap van. En je krijgt de gedachten niet weg. Nee. Dat zit je daar aan het raadie zitten. Ik beschrijf nu gewoon mijn eigen leven. In je eentje van, wat doe ik hier eigenlijk? Ja, koffie drinken. Hoe lang dan, weet ik veel. Ik sta nog geen nemen. Ja, ik sta nog geen idee. Ja, ik sta mijn hoofd. Ja, maar dat is niet alleen jouw hoofd. Dus ik hoop door te zeggen dat ik precies zelf heb dat je niet van rediseert. Dat je met iets moest zien te leren leven waar we allemaal gedoen hebben. Ja. Nee, op zich is het. Kijk, ik had het zelf in die ze ook wel bedacht. Van ja, zo werk, nou, ik wil je brein. Dat kan je waarschijnlijk niet verraamd. Welkom in het team van al die mensen die dit ook hebben. Maar ik dacht, ik was heel erg ook bezig van moet ik hier iets mee of moet ik het gewoon. Nou, je moet helemaal niet smijst, maar je kan het wel niet. Wil ik je mee is ook een hele goede vraag, maar je kan het wel iets mee. En dat is het geweldige boek Flo. En de schrijver heeft zo geweldig ingewikkeld naar een 6-malienzki of zo iets. Het betekent gewoon timmenman in Nederland, maar dat is zo hoog gaarsgeloof ik. In Gelderland heeft een boek over Flo gescheven. Ik weet niet of je het boek kent. Het bestaat al heel lang. En in ieder geval hij heeft zichzelf te vragen zelfs. Wat is het sommige mensen helemaal samenleikend te vallen met wat ze doen? Helemaal. Nee, hij begon met gelukse onderzoek. We waren onder mensen gelukkig van. En hij kwam me achter door allemaal mensen te onderzoeken. En hij liet ze aan een kastje mee nemen, op een schaal van 0 tot 10. Hoe gelukkige ben je nu? Je moest dan steeds 'Piep' crezen, 'Piep' je moest ze een reactie geven. En ik kwam me achter dat wij op ons gelukkig zijn. Eigenlijk als we ons zelf vergeten zijn. Maar we zou opgaan in wat we doen. En gesprek of bijgebreven van het even. Zo opgaan we iets wat we doen. Dat we als we ons zelf vergeten. Ja. En het beste. het beste doe je dat. Dat kon je ziet hebben. Ik heb even een bekunstenaar zachtje. Bij topsport zachtje. Bij ook bij gewone mensen. Het verschijts geloest zich vooral voor als iets moet doen. Wat netisch te moeilijk is, wat je spannend vindt. Maar je zou je aannacht op moeten focusen. Dat je die verdurene vragen, wie ben ik? Dat je de vraag vergeet. Dan ga je helemaal op in wat je doet. En dan als je voorbij is. Dan word je weer als wagen bakken. Oeh. De tijd staat dan als wagen ook stil. Als je een leven wil maar in je min, dan wordt lastig gevallen door deze vraag. Waar ben ik nou bij bezig? Is er dus de kunst om dingen te doen die je leuk vindt? En die net te moeilijk zijn. Ja. Maar dat moet je niet doen om het probleem op te lossen. Dat moet je dan doen. Dat is dan te sauken dan vanuit mijn omdekensvielische vie aan toewelen. Voeg dat moet je doen om het je het leuk vind om te doen. Niet omdat je dan ben ik in vloer. De ben ik in vloer, de vraag wat dat bij is. We bezig een probleem op te lossen. Nee, en in die zin. Doe ik dat al. Kompansjes bedenken dingen. Dat zijn best wel vraagtukken. Ook doelgroepen bereiken kan er echt wel helemaal over in opgaan en denken. En ik heb veel vrienden mensen om me heen gesprekken. Dus in principe doek dat allemaal. Maar het is vooral. In een daad als ik naar buiten ga. Dan komt het dan echt die strom van de vraag in mijn hoofd. Over hele kleine dingen zoals graklings of rechts. Vooral dat. En thuis, jo, in corona tijd, met die lockdown. Ik denk dat is echt mijn leven. Wat daar mag hij last van. En zo mag je ook leven. Je mag ook nu leven als of het kronen is van mij, maar alles. Ja, in mijn hoofd denk ik, nee, kom op. En dan moet je het eruit bewegen of nu moest. Ja, maar je. Ik wil me niet werken, dus. Maar je nogmaast ik er halen ze al nu. Je beschrijft een zoekkocht in de vraagstek, waar we allemaal onze weg in zoek moeten zien te vinden. Ik kan je er niet me helpen. Nee, het is wel je moet er dragen. Nou, je hebt in zeker zin al geholpen om te bevestigen. Je bent niet gek, het is niet raar. En de pog in dit probleem op te lossen. Maakt er een probleem wordt. Ja. Wat ik vaak zeg, vaak is het probleem dat we een probleem van maken. Dat we een probleem hebben. Dit is gewoon een probleem. Je hoeft er niks mee, je hoeft niet op te lossen. En het is er dragen, dragen. Ja. Toch nog vrijvlood. Ik ga hem in de. We zitten op de 30 minuten. Dus ik heb het idee dat hierover gezegd is, wat er gezegd over kon worden. Heb je dat idee ook? Ja, ja. Ik had al een beetje verwacht dat dit niet op te lossen. Op te lossen is met een trucje. Ja, hoogheid dat je misschien zou zeggen van, ik ga het heel stom vinden allemaal. Beweer het van te voer al. Pak je, kan je erover vermaken dat ons brein zo werkt. Maar dat is gewoon. Dit is hoe het is. Dit is hoe het is. Ja. Ja. Hier gaat zo de deur uit en dan. Ja, heb ik gewoon, dan ga ik naar huis. Ja, ik heb daar al gehad was geweest en had ik mijn dilemma gehad. Want dan dacht ik van, ja, en dan ga ik toch even zat in. Maar nu denk ik, ja. Ik heb hier een dagelijke doelbinnen zoals Zenmonkken, die na een begin van een dag met allemaal zandkorls, een heel patronen leggen. Die maken dan een heel mooi ding van. Alvandag weet ik veel weken lang. En die is heel mooi, zet het maken is klaar. en dan begint het weer overnieuw. Maar dat is ook de manieren om de tijd te vergeten. Nee, dat ga ik niet. Dan zou je die gelukkig van wonen. Nee. Oké, voor mij schrijmen er wel. Ik wil er wel even gezegd hebben. Het is een oogeschaan, een klein luxuele problem. Maar het confeltert als met de grote diepeviele zoveel. excesiele vragen en problemen van het leven. Dus in die zin is het ook een groot vraagstuk. Ja, en voor mij werd het vooral dat je er stress bij gaat ervaren. Dat maakt het. Dat moet ik bewegen in die zin. Ik moet een antwoord vinden. En als er ook geen antwoord is, is het ook een antwoord. Ik hoop dat het antwoord is. Het antwoord is dus maken geen problem van dat dit soms een problem is. Ja. Ga ik doen? Ik ben benieuwd en waarom contact is als altijd. Ik ben benieuwd naar je leden, gedage met twalingen en je maalende hoofd. En om een trash te zitten, je afraag een wat doe ik hier en hoe lang blijf ik hier? Nou, dat je niet geval, dat kan ik je wel mee geven. Dat je niet geval dat moment als een komisch lot van het Universum kunt aanvaren. En het is toch grappig. Heb je alles en een beetje ongelukreur? Het is toch gewoon. Ja, je lacht hier. Dus ja, oké. En daar is het je was zoals gezegd. We hou contact. Ja, dank je wel. Behe benieuwd hoe het nu is met de gast, het onze podcast. Blijf dan nog even luisteren. Want we vroeg een tijdje laten om een update en die ga je nu horen. Hoi, dit en perteel. Twee maanden geleden was ik benieuwd op gesprek. Hoe het nu met mij gaat. Na, er is natuurlijk niet zo veel veranderd. Behalve dat het vraagstuk of ik iets aan mezelf moest veranderen. Dat dat van mijn schouders af is gevallen. En dat vraagstuk maakt het probleem natuurlijk ook veel groter dan het in werkelijkheid is. Ik probeer wel beter na te denken bij dingen of ik me laat beperken of dat ik er gewoon echt geen zin in heb. En verder ga ik alleen maar leuke dingen doen met andere leuke mensen. En ik wil jullie hartelijk dank dat ik mee mocht doen aan de podcast. Ben je een trouwe luisterer en wil je ons ook vinesiel steunen? Dat kan via pet je af. Op die manier kunnen we de podcast namelijk gratispleis aanbieden aan iedereen die wil luisteren. Zonder irritante advertentie is of een betaal hier. Doneren kan dan van een open man. Dus gaan naar www.petjeaf.com/omdenken en wordt lid van onze club. Onze dank is groot.