Aflevering 343 - Alles geven tot ik instort

♫ Lijkt het jou leuk om samen met gelijkgestemd op gesprek het vooral zo in deze podcast. Doe dan mee met de omdenkringen. Dit zijn groepjes van vier tot acht mensen, voornaamelijk podcastluisteraar, zozij, die het interessant vinden om samen over het probleem te praten, om ze op die manier lichter te maken. Er zijn inmiddels al ruim 160 omdenkringen door het hele land. Heb je vragen over hoe het werkt, of hoe je een trempel om mee te doen? Op dinsdag 24 maart om 8 uur zaathons organiseren wij in online informatieavond. Samen met Bertolt Gunnster bespreken we hoe een omdenkring precies in zijn werk gaat en kun je al je vragen stellen. Klik op de link in de omschrijving van deze aflevering en meld je graad eens aan. ♫ Welkom bij de omdenkend podcast. In deze podcast luister je elke week mee met een open, hardige gesprekken die Bertolt Gunnstervoer met mensen over hun probleem. Samen onderzoekersen wat ze kunnen doen om een probleem kleiner te maken of zelfs te laten verdwijnen. Soms kan dat door het gewone op te los, maar vaker zullen je verwachting of een zeldpilt moeten loslaten. In sommige gevallen kun je niks anders doen dan wahrnemen dat het probleem er nou helemaal is. En af en toe kun je het probleem omdenkeren. ♫ Goeie morgen, het is de sneeuwers weg hè? De sneeuwers weg. Heb je dat je bezig houden dat de sneeuw er was of weg was? Ja, het heeft me wel bezig houden. Ik had een video online gezet. En daar werecht heel veel mensen opgegeerd. Wat ik zo de sneeuw zag dat het eigenlijk zo van moest te vertragen. Nee, dan was het ook snel haast. Dat weet je wel. De auto schingen lang zouden bochtel van de trempen. Mensen blijven binnen, schuifelen, schuifelen. Ja, dat is een hele hele mooie. Jullie prokaren ja, ik vanaf mooi. Ja. En zo, we zouden eigenlijk ingefroegen moeten zijn met ze alle. We worden veel aardig gevonden. Ja, misschien wel een beetje, maar wordt het ook meest zijn van. Ook wel. En daar gaat het misschien over of niet. Wie ben je, hoe heet je, wat doe je? Wie heb je tegenover mij? Ja, ik ben met mij. Ik ben 27. En ik doe van alles in het leven en ik ben op eigen media bereivend opzetten. En daarnaast zoek ik eigenlijk nog om betalen dan. M'n beetje meer vaste geiten kreeren. Ik heb een paar huisdieren. 15 kippen. 5-10 kippen. Ja. En 3 schapen. En tot vorige week twee geiten, maar nu helaas nog maar één geiten. In geiten heeft het overleven. Het leven van de verlaten. Ja, dat zie je. Ja, ja. En ik woon ergens in het paradij, maar ik ben niet echt zeggen waar, want het is niet helemaal gauw. Maar daar. Maar prachtig blijven we voor jou. Maar niet helemaal gauw. Nee. We gaan het niet over hebben. Nou ja, we gaan het daar denk ik wel over hebben want dat is redelijk hier ben. Nou, dan gaan we meteen doorna wat is je problem. Toch dan. Het is altijd zo intens het leven aanpak. Of nu dat niet bewust. Ik denk niet bewust. Ik ga nu alles intens aanpakken, maar dat gebeurt gewoon zo. En dan intens op een niet prettig gewoon in hem. Ik vind intens best leuk klinken. Ja, het is. Doe dingen door of ze dozen niet. Doe ze intens hoera, maar blijfbaar voelt het voor jou anders. Ja, heel vaak. Het is heel fijn en leuk en goed omdat ze op die manier te kunnen ervaren. Maar soms is het ook gewoon heel veel. Voor bijvoorbeeld over het huisje, wat ik heb gebouwd. Vertel. Ja, ik was. Eigenlijk best wel lang had ik een gevoel van het thuis zijn. Het thuisvoelen ergens vond ik best wel moeilijk. Dus ik heb altijd in mijn hele leven lang zo gevoeld van. Ik weet niet of ik ben. Twee minuutjes, zeg maar hele leven lang, je bent 27. Er komt nog veel meer aan hoor, als goed is. Het hele leven lang tot nu toe, maak je hem af. Tot nu toe, altijd maar nooit echt ergens thuis gevoelt. En ik had altijd een soort onrust in mijn lichaam dat ik overal naar het heen wilde. En de verschillende landen gewoond, en megeerde, het geziensteeden, alles. Maar mijn grootste dromen zijn in het bus te gaan wonen. Dus dat heb ik vorige anderhalveer geleden dat ik dat gedaan. En toen dacht ik na. Nu. Komt de rust. Een bus. Je zou een busje dan stilstaten of moet de bus ook rijden? Nee, hij reet wel. Dus ik ging naar Poertigal, vorige jaar, als ik er in mijn poertigal en de winter. Dat was fantastisch. Maar ik voelde ook dat het terug was in Nederland, dan dat ik hier dingen wilde opzetten. En toen was ik hier in Nederland in die bus. Maar ja, dat is helemaal niet fijn. Omdat Nederland gewoon geen camperland is. Dus ik voelde weer die zelfs onrust die me hele leven al het gevoeld. En toen dacht ik, oh, misschien moet ik even naar binnen kijken waarom die onrust er is. Toen kwam er dus een klein huisje op mijn pad. En dacht, hier ga ik mijn plek maken en dan word ik rustig. Maar dat was de eerste plek ooit waarvan ik dacht, woho, hier voelde ik rust, hier moet ik zijn, denk ik. Dat is dat paradijs, wat je dat ilegale paradijs. Ja. Maar ik kan ook heel naar ives zijn. Dus het was eigenlijk gewoon een schuur. Dat was niks. Dat was geen geëel, dat was geen waterleiding, dat was geen elektra. Dus ik moest dat allemaal zelf doen. Ik dacht, oh, ik doe dat wel even in de maand. Ik had twee linker handen, ik geef eigenlijk een beetje hoe ik moest klussen. Had een inspraat in de volledertijd. Had, want je bent handen geworden. Ik ben handen geworden, ik heb het ik afgelopen zomer, vier maanden. Maar ik onderbrek je toch even, dat is nu een probleem dan. Ja, ik ben een heel moest gesprek aan het voelde. Maar ik geef niks, je bent intensen plek voor jezelf gaan maken dus. Toch niet te horen, ik geef geen probleem. Toch, nee heb je een leuk zitje in het paradijs geaard in een fijn door jou bij mijn kijklust. Van twee linker handen heb je een beetje een klust van geomorde. Wat is je problem? Als ik zeg maar, waarom moet het zo intens? Waarom moet ik mijn hele leven, moet dan even stoppen? En al vier maanden lang ben ik in deze heel huis aan bouwen. En dan is het toch leuk? Kijk, ik wist dat je dit ging zeggen. Oh god, hoor. Maar. Dit is gewoon een voorbeeld van heel veel mensen in mijn leven. En dat is leuk allemaal. Tot je de balans niet meer hebt. En tot ik dan bijvoorbeeld eigenlijk drie keer me leven wel over spannen als je lekker gebeurnaat bent geweest. En dat vind ik best wel. Dat is het risico van dat je de volledig ingoond, ja. Ja, en dat vind ik dus het problem. Maar zit er dan een idee dat er geen rem op zit, of dat je erin door slaat, wat is dan. Ja. zo en toezien in dingen. Dat het inderdaad door slaat. Toch even advocaat van een duivel zijn, want je al had voelen aankomen. Maar wat is de mis meer om te zeggen, hoor, je bent 27. De dingen planen is ingewikkeld. Je vindt dingen heel leuk. Wees er blij mee, je hebt zin in dingen. Nou, daar gooien de volledig in. Ja, dan loop je wel eens de risico dat je dat verkeerde in schat. Nou ja, dat moet je dan in de loofah je leven leren. Dat je net niet te veel hou je op je verschouders op je vork, schouders en dingen draagt. Nou in. Nou in. Dat is de keerzijde van Antezas, mijn en passie en de volledig vogan. Ja. Wees blij dat je die drijven hebt. Ja. Ergens snap ik ja. Maar het voelt ook vermoeiend. En ik voel ook dat ik niet weet, en wat je een deel hoort en dat. Het is gewoon heel veel. Vertel je zo van die emoties dan, die nu los komen? Ja. Dit is een goon van, wat is dit? Onderroering, verdriet. Waar is willen mij mee bezig? Welke woorden zou je zelf geven aan wat er met je gebeurd nu? Intentiteit, veel, er komt wat veel binnen. Ja, ik weet niet even, hier zijn we al. Maar er gebeurde en er gebeurde nog steeds veel met je. Ja. Kijk toen je maar ook uitnodigde voor dit gesprek toen zij van heel veel mensen hebben je last van. Toen was ik echt een beetje enzo van, is dit een geautomatiseerde email. Er hebben echt heel veel mensen hier last van, of het voelt vaak, maar zoveel ik de enige ben die dit zo, dit leven zo intensen. Nou, dat zit iemand tegenover je niet hetzelfde heeft. Ik heb heel vaak gedacht, je zal mij maar zijn. En die dint dat je dat gevoel herkent, toch niet? Ja. Het verompecht met jezelf, een beetje. Je zal jou maar zijn, dan wil je dingen zo graag een stortje erin. Ja, dat is ook heel veel moeiend. Ja, dat is het. Dus ik ben nog steeds een beetje aan het zoeken. Heeft jou talent, drive, passie, hoe welke worden er ook bij passen? Het plezier te leven, hoe je het ook zo noemen. Schaps komen wel bij jou, welke woorden jij er aan zou geven. Maar is dat niet er gewoon soort onstuimengepaart wat lastig is te bereiden? En dat je dat moet leren, maar wees blij dat je dat paardt, dat je erop kan plaatsnemen. Ja, erg is wel. Ja, maar het wordt een probleem als het dus door slaat. Geeft daar dan is een goed voorbeeld van, maar dan overtuigd meemaar dat je niet net alleen maar een handicap hebt. Ja, nou ja, ik heb bijvoorbeeld ook wel toen ik studeerde, dat ik ook teel school maastricht. En toen zat ik daarbij in dispute, wat ik echt helemaal niks vond eigenlijk. Maar ik wist dat. Alltags, jij was zeg maar het gek, maar geen maar niks, je vanaf helemaal niks. Nee, maar ik was nooit opgegroeimend mensen in mijn omgeving die dat hadden. Die dat hadden gehad, of dat je dat hadden ervaren, dus ik was gewoon daar. Maar ik was eigenlijk jarenlang iets hadden doen tegen me gevoel in. En dat ging op een moment zo erg op mijn druken dat ik ook een etesdornis heb ontwikkeld. Waar ik 8 jaar lang last van een brad en waar ik eigenlijk nooit zoveel de hulp voordoorft durft te zoeken. Ja, ik kan dat zelf over. oplooseren. En ik denk dat als ik op zo'n manier deze intensiteit van het leven niet kan dozeren, dan wordt het wel problematisch. Ik weet nog niet zo goed waar de gesprek over gaat en waar er toegaat, maar er geeft niet. Daarom zit je hier. Als het zelf had geweld, had je er ook niet gezeten. Maar laten we even alles wat je gezegd hebt even pakkeeren zo. En wat ik wel interessant vind, daar zit misschien een sleutel of een antwoord, of een inzicht. Wat is het dat je als we erin in die spuur blijft zitten wat je niet leuk vind? Waarom heb je daar niet gewoon, waarom ben je daar niet gewoon mee gestopt, of hij het gestopt? Dit is een vraag. Nou ik heb eigenlijk ook elke half jaar, als je dan de nieuwe jaar en dan elke half jaar begreft, ik stop hier mee, ik levert alles in die trekken niet meer. Maar ik was denk ik toen nog te jong om echt een beslissing voor mezelfs kunnen maken, ik ga dit nu nu maar doen. Wat je het teegen dan? De druk van mensen, van buitenaf, die wij toch in een ompraten. Want wat zouden ze van je gevonden hebben als je gestopt zou zijn? Slap. Slap. Die komt lekker snel. Slap. Je mag niet slap zijn van jezelf. Nee. Vertel je dat het niet over jij en slap zijn dan? Nou ik denk dat dit ook wel waar die intensiteit misschien uit voort komt, is ook een soort bewijsdrang. Van ik kan het wel. En als ik dit dus doe ik een huisbaus, ik kan het ook nog tegenmaken, dan ben ik niet slap. Ik kan het wel. Ja ik kan het wel. Hoe zit het met jou en je jeugge in je opvoeding of waar je vanna komt en laten zien dat je het wel kunt? Hoe bedoel je als in je voet? Dat is je vorige leeftoe, je ouders, welke boodschap je hebt je meegekregen? Hoe heb je op school of daarna bewezen door door te zetten? Dat je erbij hoort te, hoe zit sterk en doorzetten, versen slap zijn, hoe zit dat i0-leven-vv-even? Nou mijn moeder, die vertelt me al jarenlang één verhaal op me alles heel erg bij blijst. Ik zit op een puntje van stoe, met gespitst, vertellen verhaal. Ja. Ik kom uit eindhoven toen, ik woon de eerst op een ene plek waar meer in het centrum te zijn, daarna een andere plek voor huis. En ik goep 1 en 2 deden dus op een andere school dan dat ik naar goep 3 ging. Dus ik zat denk ik in goep 2 en dan hoe ben je dan? Ja, echt jong, 4, 5 en ik had wel vriendinitjes, maar ik zei eigenlijk nooit iets. En tot tot de dag dat er vriendinitjes voor mij tegen mij zei van waarom zeg ik jij eigenlijk nooit iets? En van dat moment lijkt je wel een soort switchknop die is ongaan, van het toen ben ik gewoon gaan praten en de voorgond gaan nemen en het was over een soort schild of zo aan, hang? Een schild aan, hang. Ja. Het is niet een lamp, maar een schild. Ja. Een pose, een doen als of. Dat is schildkling niet fijn, toch? Nee, ik zeg maar het voelde ook niet. En hoeveel je terug kan gaan, er is zoveel lang het uitgeleen, maar het voelde niet als ik dat verhaal hoor voelde het niet oprecht. Het is te willen mij niet een pose deed dat ze compraten en de bijhoorden en meedate. Ja. Is dat schildt en een masker? Ja misschien wel. En dat zijn je moeder dan, want je zei het zo wie je moeder. En daarvoor ging je op het puntje van me stil zitten. Ja, maar moeder, die vertelde dus dit verhaal van dat dit was gebeurd. Oh, die meen. En dat was het grote verschil, is dat als ik thuis was bij mijn ouders dan zei ik eigenlijk nooit iets. Ja. En als ik op school was, ook op drie vliegwijs is, dan was ik een heel ander mens, bleek wel. Ik was een groep vijf, toen prezenteerd ik de hele bond, we dag van die hele school aan elkaar. Het er wel, dan kan ik thuis en dan moest mijn moeder dingen uit met gekregen, want ik niks durf te vertellen. Thuis was je nou meer de stille willen mij. Ja. En wat vond je, als je moeder, had je moeder een mening over die observatie die ze meerdere keer aan jou verteld heeft, wat vond ze er afhan? Nou, ik denk wel dat zei wel verdriet ook daarom heeft gevoeld omdat ze niet, ze wilden zo graag ook echt mij, denk ik, op die manier kennen en met mij op die manier verbinden. Als je wel de ook dat je dat praten leuke meisje was, ben je dat? Ja. Of was. Oh jeetje. Dat verjaardens heel vermoeiend was om je zelf op die manier te representeren zeg maar. Ja. Misschien wel. Misschien wel of wel? Nou ja, ik heb er nooit zo vernagen dat ik dat het inderdaad vermoeiend was, want als ik thuis, dan heb ik gewoon gewoon terugtrek. Nou, dus denk dan nu dan is overna. Was het dan voor jou voelder het als druk dat je voor je moeder een praten het leuk extra vet mijse moest te zijn, omdat je moeder dat fijn vond voelder het als druk? Ja, denk ik het wel. Denk het is het in ja. Dat verplaatst je even aan dat mijse die dus bonte dag zijn, dus niet de bonte avond heb je dat goed gehoord, heb bonte dag. Het is langer dan een avond he, heb je hele ponte dag gegeven aan elkaar geklest, toen je eigenlijk niet met eigenlijk gewoon een stil in tevredig is toch mijse, dat liefst alleen maar zijn. En dan kom je thuis en dan voel je daar de druk dat je moeder wil dat je eigenlijk gewoon doorgaat in die manier van doen. Ja. Dit is een twijfelangige ja, voor plaatsjes terug naar het mijse wat je doen was, naar die dag die je gehad hebt en hoe je thuis kwam, dat je je moet heel erg op je thuis kwam, dat je de tweede geloof om dat te doen en ik heb de indruk dat je het goed hebt gedaan, maar dat ze dat ze de knap vonden dat ze hier waar deed, je knikt heen nu ja. Ja ja ik hoorde ook dat ze andere ouders zeggen, moeder, wij zijn er ook van dochten. Nou ja nou het is de nieuwe Linda de Moel en blauwe blauwe. We hebben die manierde. Ja, je bent de hell ingecomplimenteerd. Ja eigenlijk wel ja. Ja. En je moeder vond dat tof. Maar die zag het niet. Snap je, die zag het thuis, zag die dat niet. Nee. En dus jij was een dezepsie en te leuistering voor je moeder. Nou ik weet niet of ik dat zo kan zeggen. Nou denk dat dan is wel van haar. Of je hoeven niet meer mee eens te zijn. Ik ben om niet, het gaat mij om het gevoel wat je als mij als je had die de mond te dag aan elkaar geklets had en dat je thuis kwam, het gevoel wat je had want dat je daar dan eigenlijk niet veel kon zijn. Dat was lastig toch, mag ik dat zo zeggen. Ja ja ik heb een vaak het idee of het gevoel had dat dat maar wat iets van me wilde of zo. Dus het gaat dan zwaar me choper over gaan we naar en ik zou altijd nee nee nee nee. Ja en hoe voelen dat aan? Dat doet lang voor dat je daar gaan worden over kunt te geagengun geven. Hoe oud voel? Hoe te die mond te dag hoe we oud versieden. Wat verleef dat dat je ongeveer welke groep was het? Ach, goed vijf. Ja, dus je bent 8 jaar, je kom je hoe voelt dat dan, hoe voelt dat dan dat je een moeder heeft van je als mijse weet dat zij verwacht dat je thuis ook gewoon zo in die manier van doen door gaat. Hoe voelt dat? Veel druk als er veel druk om er het gelicht. En hoe voelt het om? Hoe voelt het om veel druk te krijgen? Veel over wel de grond. En mogen je verstreerd boos verdrietig heb je daar ik probeer en probeer hem een gevoel naar boven te hengelen. Hoe voelt dat? Als het wordt een beetje mistig in mijn hoofd als er verder niet helemaal bij kan. Nou dan laat we de tijd nemen om de kui of de mist op te gek. Ik ga gewoon zeggen hoe ik me denk ik zou voelen. Machteloos en gefrustreerd en op de neck gezeten en lastig gevallen. Je moet natuurlijk, je moet het, is het nu blij met jou. En dat lijkt me dus een hele rare dubbelen boodschap. Het is blij met een versie van jou die op school best wel wil zijn, maar die voor jou heel vermoeiend is. Dus ik zou daar heel, ik zou me in een gespergaat brengen, ik zou het heel frustreren vinden. Ja. En ik zou ook zo het boosheid voelen die nergens de toek aan, want je moet het best met je voelen. Dus die boosheid kan nergens landen. Zo zou ik me voelen. Ja ik weet ook nog een ander voorbeeld. Ik voel dat mama altijd zei van dat het zo gezellig van het is dat herfiedelingsvermaar kwamen eten, want dan horen ze in ieder geval een keer iets over mijn leven en dan vertelden zei ik vertelde nooit iets ofzo. Ja, dat was gewoon de stille, niet thuis, maar dat was niet de bedoeling. Hoe was dat aan om te horen dat je moedertegen zijn neem is, vriendinities mee, want dan horen ze te minst wat over jou. Nee, het ging meer, deze zijn niet neem vriendinities mee, maar het was meer als je er zijn. Ja, het is zelfde. Nou, wat wij heel vaak doen is een kritiek verpakken in de vorm van compliment, dat heeft je moeder heel goed gedaan. Je moeder was ook echt blij mee, maar ik ben hier niet om je moeder zwarte te maken, maar ik ben je met jou onderzoeken van hoe het is als mijse van die leeftijd gecomplimenteren worden en gewaderen worden in een richting die niet zo maar bij jou past. Ja, maar dat vragen moet dus af of dat niet bij me past dat op een podium staan, want ergens voelt dat heel klopend, bijvoorbeeld afgelopen weekend, was ik op het extedigdens festival en daarom were hul gedansd en ik was daar ook aan het vrijwillig aan te helpen en last minute veel de presentaten voor de open stage uit. En toen wie pak die plek? Dat deed ik. Ik voelde gewoon, dit wil ik dat doen met jou en in het Engels drie-urlang dat gehoost en mensen zeg maar die die zal die wat voller en voller en niemand liep weg en het was gewoon en mensen zei je zelfs daarna nog van, ik vond het helemaal niet erg als er geen optredens waren, want dat kom ik naar jou luisteren en zeg maar ik voelde me zo vol met energie dat ik dat had gedaan en het ging zo natuurlijk en na afgelopen waren ook tientallen mensen naar me toe van woordel, wat deed jij dit natuurlijk en het is niet normaal en daarna voelde ik me ook zo vol met energie dus. Ik ga een jaarje liepen want dit is een heel stuk nieuwe informatie wat heel overtuigelijk klingt. Ja, dat heeft je voeltje dat heel erg, jezelf ook. Heel erg, ja. Ik moet een beetje met jou hebben, we zijn een beetje rond dat zoek ik moet deze de handen doorgestijnen denken, ik weet niet of je hebt kent. Nee. God samence, dat krijg je alwe word. ook niet wat stuiver zin is, een zwiebetje en People to clown natuurlijk. - Zewetje en People to clown wel. - Een beetje wel daar. En heo, handen doorgestijn. Hij is een kabaretje, maar hij is ongelofelijk introvert. Hij is een hele social handige man. Hij is liefde een beetje alleen, maar op het podium is hij helemaal zichzelf. En dan kan hij vanuit zijn introvert te zijn. Kan hij gewoon een helemaal public bespelen. En hij is dus zeg maar een introvert de extravert. Hij is al erbij op de ene van de manier. En als jij dus vertelt dat je zo bij die bond de dag of op zo'n ecstetic dance festival, helemaal in je wheelhuis, in je krachtmende en je helemaal de tijd vergeten, die vloek komt van zo beschrijfende, dat doen we heel overtuigend. Dan is dan de heel belangrijk deel van wat je gewoon kunt. Maar je hebt ook een hele sterke behoefte om gewoon je mond te houden en je op de sluiten en niks te noemen. - Klopt. - Klopt, hè? Je hebt gewoon twee talenten, twee behoefte, twee vadergegen. Alleen hoe druk je die in één leven? - Ja. En dan komen we even terug en wat je vrij in begin van het gesprek is. Die ecstatische kans kan opgaan. Dat lukt je wel. Alleen de kans van rust en verstelling en stoppen met dingen. Meneer de dispute stoppen of als je erom met klussen bent, om te zeggen, nu een dag even niet of misschien moet het project maar stoppen. Maar dat wordt besluiten nemen, stoppen. Die zijn voor jou moeilijk en dan kom ik terug wat je eerder zij. Omdat je dan jezelf was slapen even hard. - Ja. Dus ik zit gewoon tegen een hand van heel raar multitatantheed iemand die zowel de stilte als het publiek waardeert. En dat is allemaal bij elkaar alleen maar een groot talent. Zo zou ik willen lebelen. Alleen je systeem druk je de ene kant op. - Ja. Als ik ben je slapen moet wel doorgaan. En dit is bij mij heel duidelijk naar voren gekomen in dat alleen maar al het door willen gaan. Dat ik heb PCOS. Ik weet niet of je weet wat het is. - Ja, natuurlijk. Ik heb geen idee. Lekker voor de luisterhuis. Ik weet hem duural leuk. Wat zijn je precies? - PCOS. Wat is dat dan weer voor iets? - Het is de meest hormonale stornes ondervrouwen. - Maar die wil ik dan weten. - Ja. - De meest hormonale stornes. Waar is de afkorting van? - Policies teus over waarim is in de room. - Ja. - Het betekent eigenlijk gewoon dat je hormonen helemaal uitbeland zijn. En het heeft er heel veel verschillende uitingsvormen. Maar eigenlijk weten ze er ook nog niet zoveel van. Dus je wordt ook maar soort van aan je lot overgelaten als je deze diagnose krijgt. Bij mij was het zo van toen ik stelde met de pilt, was ik drie jaar lang had ik geen menstruatie. En de art er zijn helemaal tegen mij. Ja, we kunnen niet helpen als je geen activiekeender wens hebt of als je niet aan het conceptie wil. Dus ik was zo van heuward. - Het is toch raar, er is toch een probleem? - Ja, er is een probleem. We zou kunnen dat niet oplossen. En eigenlijk een moment dat ik dus wel de verzachting inging en stopte met dingen en in busging wonen en naar portugal ging reizen, echt heel erg die verzachting inging toen kwam dat terug. - Eind interessant. - Ja. - Dat rijden natuurlijk heel erg met wat vergevonden hebben. - Ja. - Dat de versilling in deur vergaan dat daar je bevrijding zit. - Ja. - Maar ik vind het ook dood-eng. - Waarom? Wat is het dood aan? Dood-eng aan. Ik denk dat ik dat zo zoveel weet, maar zeg jij het maar. - Oh, dan ben ik benieuwd, zeg jij het. - Zal ik het zeggen? - Ja, goed. - Dan kan je mensen kwijtraken. - Als ik de versstillinging ingaan, dan kan ik mensen kwijtraken. - Ja. - Wil je dat eens toe lachten? - Nou, je bent leuk, anders als je hebt ideeën, je kan een hele zalema-kaar lullen, je kan een mond te dag gaan maken, kletsen, je moet even in je leuke als je extrevert bent, als je prato op jezelf, die wordt ontzettend gewaardeerd voor die kant. En die kant van dat stil, daarvoor heb je op je vlikere kreegend door een meiswad bij jou in de heel op jongen leeftijd, zij je minder dan stil. Dus je raakt mensen kwijtraks je stilbind. - Ja, maar even omdat er nu een serie dit is geneerdje die dat echt mij zij, die was ook met mijn bevriend toen ik niks zijn, maar ze was ook met mijn bevriend toen ik wel ging praten. - Maar ze vond je gewoon niet zo leuk als stil en willy? - Ja, je wil helfers mij wel. - Ja? - Ze was gewoon, ja, we speelden wel, maar het is niet dat zij. - Heb je niet ervaren als dat zij een duidelijk beeld had van dat er een betere versie van jou mogelijk was? - Ja, misschien dat wel. - Ja. En iedereen wil toch de betere versie van zichzelf zijn? - Ja. - Ja, wat het ook is als ik de versstilling ingaan dan denk ik, ze zijn als zij. Dat is niet erg. - Ja, maar dat heb ik ook. - Ja. - Maar dan heb ik wel een goede volgende vraag. Wat is er nou komen misschien op een nieuwe lag, een nieuwe vraagstuk? Wat is er gaan dat er leven zij is, soms? - Ja, ik voel gewoon zo veel maaktrang en zeg maar levens energie die ik wil gebruiken en benutter. Dat ik denk ja, als ik dan dat allemaal niet gebruik, dat zij, dat zonde. - Zij? Oké, zonde, vraag, teken, zonder. Wat bedoel je precies met zonde? - Ja, ik denk dat er ook veel mensen zijn die misschien niet die leven, energie zo. - Ja, je hebt het talent en dat is een gift en die moet je daar gebruiken, anders is het zonde. - Ja. - Je moet je wel? Ja. - Ja, je zoveelde het hè? - Ja, ik ben gedalentheden, ik heb energie, ik ben blij, ik mag blij zijn dat ik dat heb, u behaupt, andere mensen hebben het helemaal niet. Ja, als je dat niks toe met dat talent, dat is zonder. - Ja. - Stel nou, ik ga jou helpen, ik ga jou gewoon de pijn induwen, stel nou dat je gewoon alsmaar die energie niet gebouwd, alsmaar. En heb ik niet over een uur, of vandaag maar over jaren, zit dat maar een beetje in je half afgebouwd hille gale omgeving. Mietje zijd te zijn, zai, ok, maar ik heb uiteindelijk alsmaar dat talent niet, alsmaar. Wat vind je daar dan van? - En ik denk wel een beetje deprimerend. - En wat is dat deprimerend aan dan? - Ik zie meteen een soort build voor me dat is een beetje grouw hoort en dat is dat ik, dat is heel veel in mijn leefte, maar dat ik dat dus niet naar buiten kan brengen. - Dat snap ik helemaal. - Ja. - Wat is daar er gaan dan? - Ja. - Dat is gewoon zonde. Waarom ik dat dan niet zou doen? - En zonde, dus ik ga nu even het grote woorden gebruiken. Dus als je altijd talent hebt en het vuur van binnen, en je doet die hele leven niks mee, dan is het zeg maar zonde, een soort verspeeld leven. - Ja. - Zo voelt het hè. - Ja. - Dit is dit een stevig jaar. - Ja. - Oké, dat voelt dan als een verspeeld leven. Als je dat alles wel zou doen, dat je 80ste, 90ste, hoog opgelijden vrouwen las ik verwogen, ik ga het onder schatten hoe oud worden, de kans dat jij 90 voor het is meer dan 70% las ik. Maar goed, dit te zijden, stel je met 90, want dat ga je dus ongeveer halen. - Het is dat precies. - Nee. - Ja, met al die bruising energie aangebiedt je een grouw doorgeleefd, dan heb je dus een verspeeld leven gehad. - Ja. - Tof voelt het. - Ja. - En dit is een goede ja. - Ja. - Is het ook zo? Is dat zo? En dan voeg ik licht ik wat hoe kunnen wij weten wat een speeld leven is, een verspeeld leven, een zin van nutter, fijn goed leven en wat een zin, weet je dat met zekerheid ook? - Nee. - Nee. Dus wat heb je dan aan de overtuiging dat je talenten of in beter gezegd misschien je energie, je levens energie moet gebruiken, zodat je geen verspeeld leven hebt. Wat heb je aan die overtuiging? Wat hoe zou het zijn om die overtuigingen dus niet te hebben? - Ja, dat valt er aan het is voor het lastig. - Ja. - Ik zie ook een jenel. Ik zie ook helemaal fysiek helemaal zo inzak in kakken eigenlijk. - Ja. - Hoe voelt dat om die lastig van je schouders te voelen voelen? Hoe is dat? - Ja, heel zacht, de beslissen nu niet. - Ja. - Je ligt gewoon de zachtje gaat lachen. - Ja. - Ja. - Het voelt een druk niet ook mezelf oplecht. - Ja. - Want elk gaat wat scherp formuleren, maar ik denk dat er voor jou zo moet voelen. Als je bezig bent in een club, met je inmiddels twee rechten handen en die bent lekker bezig en je hebt even geen zin meer gaat zitten. En ja, ik ben moe. Dat kan je één minuut doen, twee minuten, vijf minuten. Maar daarna ontstaat bij jou meteen onrust, want je moet door. Dus je gaat niet om dat jij zelf niet alleen maar geen verspilt leven dat je dat aan voor mij er bent, maar ook die vijf of die minuten van je tijd, je draagt op dat moment te verspielen. - Ja, maar ik kan dus ook heel goed niks doen. - Ik geloof ik hem niks van. Ik denk dat je heel goed niks kunt doen, omdat je weet dat je maar geen met wel wie iets gaat doen, of omdat je aan het bijkomen bent. Omdat je weet, dit heb ik nodig, zodat ik daarna weer pristeer dan ik geloof ja gewoon niet zo. - Ja. - Heb je voel je betegap nu of niet? - Ja. - Ja. - Ik heb het nooit zo bekeken, want inderdaad is het echt gelaten op omdat ik weet dat ik weer dingen ga doen, ja, dat klopt. Ja. - Ja, zo waar. - Dus slap zijn speelt zeker een rol. Extravert moeten zijn dat je dat gebeert voor het speelt zeker een rol, maar dat zijn allemaal eigenlijk, maar dat zit dat niet. Dat zit niet in jou grote frustratie. Dat jij een idee hebt over wat een watervull goed niet verspild leven is. Dat ziet er uit dat je allemaal energie hebt, dat je dat allemaal dingen mee doet. - Ja. - En het zou fijn zijn als je dat mag doen, daar is helemaal niks mis mee. Want het is tof om zo'n feest aan me gaat er lullen en dat is tof en geniet daarvan. Ik heb er ook geen enkelijke kritiek of sensoren op. Als ik je vader zou zijn zou ik tot zijn dat om dood dat die dat zo kan beleven, dat zou ik echt heel tof vinden. Maar ja, grote probleem is dat je dat niet mag, want dat je dat moet. - Ja, ik moet best wel veel van mezelf. - Ja, en dat is gebasiteerd. Ik ga hal even op de angst anders een verspild leven te hebben. Dat je talenten verspilt. Oh man, je zou me opstaan in een dag, je talenten niet gebruikt, maar dat is er erg. Nog even het je zee, je hebt een verspild leven, dan moet we niet hebben. - Nou ja. Wat gebeurt er allemaal met je nu? - Ahm. en wat is er moeilijk aan? Dat accepteren dat dat niet meer hoeft? Ik heb ook wat aanvoort met z'n jijd maar. Ja, dan kom je dus weer bij dat ik te kom dan weer bij dat ik het zoende vind. Maar dat is gewoon een haaling van zet. Ja. Nee, ik dacht dat je iets anders zou zeggen. Wat zou je? Omdat je dan een organiseren principe in je leven kwijt men, omdat je dan niet meer weet waar het leven over gaat. In plaats van een soort uitroepdeken, mijn leven is met talenten benutte, zitter een vraag teken, weet ik veel waar mijn leven over gaat. Ja. En niet weten, niet weten wat de bedoeling van het leven is, is ergens verwanderen, want je hebt geen leideraad, dan te zeggen als je nou maar talenten benut, allemaal dingen doen en mijn passies gebruik, dat is het goede leven. Het is fijn om een soort idee te hebben hoe het leven hoort te zijn. En zonder idee is het wat lastig er leven. Want er sta je op en dan ja, weet ik veel. Ja. Ik hoop dat jij een leven gaat lijden met weet ik veel. Ja, misschien heb ik ook een in mijn leven veel richting proberen te zoeken. Misschien is het eerst in de spuut en dan zit in vrouw is het naar het buitenland en dan hoek je vrouw is het naar het buitenland en dan in een bus wonen en dan weer dit en dan weer dat en het is de hele tijd voor van dingen die ik misschien aan het zoeken ben. Ik denk dat jij gewoon als van het zoeken en hoe je talenten kunt gebruiken en dat hij heel erg gebruik moet worden volledig en zo'n niet en heb je een probleem. Of zit ik nou iets aan te praten? Nee, denk ik wel, dat is klopt. Want ik heb een helpvraag om nog te onderzoeken dat meisje die van die bonte dag vindt een grappig kennenlijke bonte avond, bonte dag. Dat meisje die van die bonte dag thuis komt verplaatsje even in dat je haar ziet. Daar is komen, je als op hangen, hoe en die de behoefte heeft aan het verurs. Stel dat jij een lief hebben de moeder van dat meisje zou zijn en je zou die behoefte zien, je zou dat zien. Want zou je dat tegenhazeggen? Ja, kom maar, het is goed. Maar even lekker chillen. Maar even lekker niks doen. Ja maar ik ben morgen weer iets doen en ik ben heel onrestig. Die bonte dag was leuk, ben na moe, maar ik wil nog zo van meer en ik ben morgen ook iets doen en vanavond nog eigenlijk nu al. Maar ik zou niet weten wat en ik vind het heel saai omdat ik niet weet wat ik wil. Ik denk niet dat ik zo thuis kwam. Mijn vraag is, stel dat je die onrust voelt. Die onrust ken je. En misschien is dit niet helemaal het goede voorbeeld om het aan te toetsen. Maar wat zou je tegen yourself zeggen als je die onrust voelt? Dat is de kernvraag. Welke boodschap zou je zelf kunnen geven? Eigenlijk zet je dat net daar heel veel over het roud. Ja, dat het er nog zijn, die onrust. Maar er ben je niet vanavond? Nee, er ben je niet vanavond. Zelfijzen als je onrust niet meer de hele tijd voelt of van hiervallig veel minder voelt. Ja. Mij het is goed zo, je hoeft niks te bewijzen. Dat afdoe is het leven saai nou en die talent hier dat komt wel. Daar komt wel een van de reformen voor. En zo niet, dan is het blijkbaar iets anders waarop je pad komt. Het leven is niet bedoeld dat je al je talent allemaal gebruikt. Dus dood vermoeiend. Het is een haarresterade. Haal leverresterade. En chill wat je zelfs zijn. Maar nou heb jij het even gezegd, nou heb ik het gezegd hoe landen dat soort woorden bij jou? Ja het land zeker. En ik voel rust als ik dat hoor. Maar die zit ook meteen weer, komt het erin boven van. Dat kon je nu wel aan gezien voor gezien. Ja, heel goed. En dan, wat is dat dan? En dan dan? Dit is zo'n sterke overtuiging die ik dus heb, dat ik het heel moeilijk vind om die los te laten. En het geeft dan even de precies er worden aan de overtuiging waar verwijs je dan haar? Het dingen moeten van mezelf. Het mijn talenten moeten gebruiken, mijn leven, levense energie moeten kunnen inzetten. Ja, en dan komen we terug bij waar we waren toch. Want anders heb je een verspeeld leven. Ja. Dus ja, we hebben hem wel gezien. En dat je hem niet zo maar los kunt laten, dat begrijp ik. Want dit heeft jou hele leven gewoon heel groot deel georganiseerd. Het is een heel belangrijk organiseer in principe geweest. Benutje talenten, dat is simpel, dat is een goede leven. En ik begin jou hier hopelijk in een vervaringen staat. Want dat je gewoon net wel zeker en net zoals iedereen eigenlijk niet zo heel goed weet waar het leven precies over gaat. Ja, ververzinnig of het doe is wat. Maar ja, wat ververzinnig werk niet altijd, dat is niet werkelijk laten los. Ja, maar dat zeg jij onwakkelijk, laten los. Ja. Mijn kopen dat je ook zo makkelijk gaat leven, zo makkelijk als ik het zeg. Dat je morgen opzaterd dat je een voelje de stemming hoofd gaat doen, gaat dingen doen. Benutje talenten en dat je zei, hoor, is er gaan weet ik veel waar het leven over gaat. Ik wil koffie nu of T, met mijn wandeling maken, bekijken maar een beetje een beetje poes. Ja. Zo makkelijk kan het zijn hoor. Ja. Het is alleen, het zit zo deep in jou en zo lang al. Ja. Ja, we zitten nu 39 minuten te praten. We hebben het wel gevonden. Na mijn overtuiging, maar ik wil niet zeggen dat het makkelijk is om het los te laten. Nee. Maar ik wil zeker niet zeggen dat het om mogelijk is om het los te laten. Dat luistert dit, spreken maar een paar keer terug en bij haar halen op een gewinstand jezelf afgangen. Waar ben ik in helemaal zna mee bezig met me hele leven, als ik maar voor zelf vooruit te duur, dat ik niet mag verspillen. Ja. Waarom stopt daarom mee? Maar als ik dan iets aan jou nog vraag jij bent ook heel erg aan te creëren, toen hij schrijven boeken, boek. Oh man, oh man, ja. Ik heb ook wel de hele leven, heb ik al soort iets van ik ga nog weer in mijn leven boek schrijven. Dat voel ik gewoon echt. Ja, om organiseren het maak dingen, hoe heb je niet ook zo'n levense energie in je die dat. Tuurlijk, natuurlijk. Maar ik wil het, maar ik moet niks. Ik heb God zei dat ik een vader gehad, die mij soort boodschap heeft gegeven. Als je er geen zin in hebt, heb je er geen zin in doe ik. Ja. Dan kijk ik het maar, de hoeft niks. De mag niks moet alles mag. Dat is mijn grond overtuiging. Dat kan ik echt zo voelen van jongens of aan. Daarin heb ik echt mijn vader als een heel groot voorbeeld gehad. Een dee en maak de mama geen moe uit, als ik met dee wat ik leuk vond. En dan wel, als je het doelt, doe het al goed, want dan wordt het gewoon leuker. Maar dat is meer hoe het werkt. Dus ik heb heel erg geleerd. Ik doe niks over helemaal, of ik doe ze helemaal niet. En dat tussen in, ja, je boodschapen doe de zo. Wat daar moet, weet je wel. Dat doe je een beetje in de zijder, voor je leven. Maar voor de dingen die ik, waar ik vond, kan kiezen, met werk of mijn hobby zoveel. Ja, als ik het doe, doe ik het helemaal volledig. Dat is leuk, dat hek je, je zit te knikken de hele tijd, wel ik praat. Dat hekken je. Dat ook. Het is super leuk om die creëren en de energie te voelen. Ja. Maar ik hoop dat jij na de gesprek er iets mee mag en niet meer iets mee moet daar zitten, bevrijding. Ja. Dat als je morgen dood gaat, ja, maar dan was het dat. Ja, pech gaat. Dat komt er een bus van op zei, is toch heel erg. Mijn moment is te verdrietig en zo. En allemaal terug. We gaan toch even dood. En dus waarom ben je dan in het heem als aan bezig een niet verspild leven te leiden, om een soort idee over wat voor leven je hoort te leven in plaatsland gewoon te leven. En dan hoort zij en niet weten, en moest zijn gewoon bij. Ja. Dus je vraagt, maar Jess zelde mijn vraag. Is hij dan mee beaalde word? Ja. En hoe is het om te luisteren dat het antwoord? Nou ik heb meteen dan dat komt er een vraag waarom je op van hebt je dan een tip, tips, hoe ik dat kan doen. Ja, mijn aantal belangrijke, ik kan een e-sol zijn. Als ik iets niet leuk vind, dan het lukt me gewoon niet om dingen te doen die niet leuk vinden, want ik boos en woedend en dat moet, dat alle doel je houd moet uit me leven. Dus als ik dingen, als je een dispute, ik zat zo lang mee gestopt als ik jou was, flikken op een beetje een spuit. Als je een leuk vind, niet leuk klaar. En waarom doet er niet doen? Dat natuurlijk moet belastig met aan een boodschap. En heel veel koffee in het leven, dingen die gewoon moeten, vind ik ook niet echt, die doe ik dan, maar daar ben ik niet voor geboren. Die doe ik noodzakelijk. Waar ik voor geboren ben, is dingen doen die ik ga er wel. En dan ga ik ook, dat talent heb jij, dan ga ik helemaal voor. Ik kan mezelf helemaal de revalisten, dat is heerlijk. Maar dan moet je ook niet verslaafd aan zijn hem. Dat is het als me opzoekt. Je hebt ook gewoon nodig dat je het even niet weet of dat je boek bent, nadat mag. Mensen denken dat ik heel bruist het leven heb, maar ik heb ook hele saaien periodes, dat ik gewoon een beetje in, ik heb nu een aantal maanden aan mijn boek gewerkt, dat is echt saai. Ik vind het ook niet leuk, je doet het tegen me zin, maar ik vind het wel heel leuk dat er een boek is straks. Maar goed, dan zie ik er wel echt te praten zo. Hoe landen al dit soort woorden bij jou? Ja, wel. Goed, ik zat het kijken naar de hangt hier een boord achter in jouw contour. Daar staat op discipline zonder passie, zoals stucht doorlopen, doodlopen de wens. Ja. En dat voel ik dus wel ook heel erg. Van soms vind ik het moeilijk om een soort lijnte voelen van Waneer, is iets echt een passie en ga je daar 100% mee door of Waneer ben je nou iets aan het doen, toen word je het eigenlijk niet echt wil, maar ga je toch maar doen omdat je het er aan doen bent. Zo draai je erget of je de energie afneemt of je te geen zin in ziet het tegenop of je bent boos of geversteerd, neem al die gevoelers ontsetend serieus en kap met iets. Of ga door tegen je zin, dat is ook een heel bevrijdende gedacht. Voor mensen snapen dat er niet, ik heb het vaak gezegd ik kan, ik sport met tegen zin. En zo ja, je moet het toch zin in hebben, je moet het, ik het is helemaal niet mijn passie, schrijd eruit, het is nodig van van mijn fysiek, van mijn lichaam in de orde te houden, dat ik het werk kan blijven doen wat ik doe. En daar, dat doe is heel belangrijk, dus ik sport gewoon met tegen zin. Maar uiteindelijk zitten wel, uiteindelijk heeft het doel, ben ik wel, ik ben nog gepassioneerd voor waar het een onderdeel van de vormd. Maar de Corfé horten gewoon bij en dat is niet zo erg. Ja. Ja. Heb je een grote talent hoor, echt, dat je als meisje zo'n bonte dag aan elkaar kletst of als je op zo'n festival ineens die rol kunt nemen, is echt een grote talent. Maar ik hoop vanaf vandaag dat je er iets mee mag en dat als je er helemaal niets mee doet, dat het ook een oké leven is. Ja. Het doet er allemaal niet zo wat toe. Nee. Ja, dat is voelt rustig als je het zegt. Nou, gaan er zo leven. Maar ik heb het je nou verteld. Dat had het gewoon zo doen. -Ja. Saai en spanning en actie en stilstand. Iets willen geen zin in het hefmaak aan. Het zijn twee polen die elkaar de hele tijd nodig hebben. Je kunt niet als voor een beweging zijn, zonder rust te nemen. Om armert als twee kanten van dezelfde medaille, dat heeft gewoon dit leven. We begonnen over sneeuw. -Ah! Wat grappig over het stilstand komen. We hadden het hele gesprek al gevoerd in de eerste twee minuten. Ik wou namelijk zeggen, ga leven zoals de natuur. Je hebt de lente zomaar herf zwintig. Zonder komt het allemaal tot stilstand en de natuur heeft het nodig. Maar jij begon met sneeuw en het august. Je had het antvoordal. Je gaf je eigen antwoord in de voor. Nou, ben hem al droerd. -Vlep begrest het. De klopt toch wat ik zeg. -Ja, het klopt zeker. Het zie je het leven als een eeuwig duurend, siggerhaden, chiclishe vorm van rust, actie, groeien, afsterven. Dat is zo gaat het gewoon. -Ja. Jij moet als met de zomer in. -Ja. Ja, dood voel. -Dat voel je. Ik heb even afgelopen vijf jaar. Ik moest ik altijd de zon achterna de zomer in aanggaan door. We hebben hem hoor. -Nu, ik wou in Nederland ben de eerste keer dat ik hier in de winter ben. Het voelt zo rustig. Ik hoef naar het heen, het is gewoon. Hoet je. -De sekel is hond. Ja, ik ben er wel hoor. -Ja. We kunnen langer doorkletsen, meer volbden bij halen. Maar waar je voorkomt is, hier wil je een antwoord op je vragen. Voor mij hebben we die gevonden. Wil je die nog enkeers samenvatten? -Ja. Je voelt ongelooflijk levense energie, dat is een groot talent en een groot geschenk. Omarmend, koesteren. Het is heel erg fijn omdat je kunnen voelen. Tof. Het is heel fijn als je er iets mee mag. Maar dan kun je leven dingen doen, dingen mee maken, op pad gaan. Heerlijk. Zelfijst en als je zo kunt leven. Maar dat kan je niet. Want je moet je talenten gebruiken, als je voorduurigd als met de zomer in, maar dat is dan een niet verspeeld leven. Daar zit de kern. In een natuur wordt van alles verspeeld dat het stilstand. In de natuur maakt ook heel veel zade aan. En er komen een paar paar van uit. De natuur wordt van alles geprobeerd en heel van dan van mislukt. En sommigeningen lukken wel. Nou, hoe zou het leven, hoe zou het zijn? En ze zeggen het leven in harmonie met de natuur. Dat zijn er woorden die normaal nooit zo kiezen. Maar ik denk dat het wel heel erg klop bij jou. Dat je zou gaan leven in harmonie met hoe in de natuur dingen ook. Ze zeggen ontvouwen en dan weet dat stilstand komen. Onvouden dat stilstand komen. Ja. Dat is mijn poging tot samen van dit gesprek. Nou, dat vind ik een hele mooie samenval. Heb je daarbij mooi afronen in de slotwording gesproken? Heb ik die gesproken? Ja, voelt het voor jou afronen in de slotwording dan? Voelt het wel rond? No, geleden gaan we gaan. Hoe zit je dat nu bij? Er is er ook veel gebeurds in mijn hoofd. Ik denk dat het heel fijn is als ik deze opnaam terug kan luisteren. Als ik dan even kan landen in de slotwording. En het als een hele kopt te even luisteren. Maar nee, heel fijn. En je hebt echt ongroveel energie, talent, vermogen te creëren. Dat zie ik ook. En dat is heel tof om te zien. Dat wil ik ook nog even gezegd hebben. Dat is een groot sching. Ja. Maar ik is niet meer mag. Maar iets meer mag. Ja. En je moet niks. Ja. Oké. Nou, dan sluit ik af zo'n zultijd. We houden contact en over paarden. Dan ben ik heel erg benieuwd. Dan gaan we de lente in, maar het is nu dus januari. Dus ergens rond uitverwouw. We beginnen maart, zullen we contact met je opnemen. En dan ben ik benieuwd. Moet staan met de stilstand en het er al er niet tot leven komen. Ik ook. Oké. Dank je wel. Tot dan. Goed gedaan. Ben je benieuwd hoe het nu is met de gastet onze podcast? Blijf dan nog even luisteren. Want we voegen een tijdje laten om een update. En die ga je nu horen. Hey, die de Bertolt en alle luisteraars. Hier heeft een update voor mij. En ik vind dit al een luisteraar van de ondening kapotkast. Al het een van de leukste momenten van de podcast. Dus nou, geniet van mij de update. Het is nu over twee maanden geleden dat ik het gesprek met Bertolt heb gehad. En ik heb het ervaren z'n heel bijzonder, mooi en inzichtelijk gesprek. Ik vond het heel bijzonder om het ervaren hoe snel we tot de kern kwamen. En ik kende Bertolt natuurlijk niet. En ik vond het gewoon heel mooi om te zien hoe snel en hoe inzichtelijk. En hoeveel vragen er wel er gesteld. En toch ook wel z'n heel veel lagen afgepeld. In dat gesprek zelfs. Ik wam steeds weer de leek wel tot de nieuwe inzichtels. En dat vond ik ook wel heel mooi. De dagen en weken en na de hoe dat landen. Nou, ik ging natuurlijk over de intensiteit van het leven. En hoe is dat aanpak in de podcast? En ik kan je wel vertellen die intensiteit die is niet abgenomen. De dag en na ben ik na het gesprek met Bertolt en ik heb ten dag stilte meditatie in Kran. En daar voel ik me ook nog om de boel te medigen. Dus dat was ook redelijk intens. En toen heb ik veel gewerkt op zet. We hadden ook de langen zware dagen. Toen ging ik mee als coach naar de camino. Ja, ze hadden al een kompastel al lopen. En ook iets van meer dan 120 kilometer gelopen in een paar dagen. Nou, ik kan je ook even voorstellen dat het redelijk intens is. Toen kwam ik terug en weer veel gewerkt op zet. En nu, m'n eet was ik twee dagen terug en toen ben ik gewoon helemaal ingestort. Ziek, riep. Maar ik zit nu over in Marokovie 2 en 1 af week. Nog steeds met een beetje klachten en een beetje riep. Maar ja, ik denk dat de riep ook een beetje symbol staat voor dat mijn lichaam ook wel even aangeeft en hij vond mij even goed geweest de afgelopen tijd. En dat voel ik ook wel heel erg dat het even klaar is. En dat hele tijd al moeten van mezelf dat daarmee ik wel even klaar mee. Dus dat heb ik wel echt meegenomen uit de podcast. Het telkens ik opnieuw inzien van het mag. Alles mag en ik mag dingen doen en ik mag dingen op starten en zo maar het moet niet meer. En ik voel ook wel dat het een beetje klaar is met de integratiteit. Is gewoon zo belangrijk. En ja, dat ben ik wel steeds meer aan het integreren eigenlijk en aan het leren. Dus dat heb ik me wel heel veel gebracht in de podcast. Vroeger mij het berg dat het ook nog over het paard in de podcast. Ja, dat is het niet de soort paard wat je moet leren bereiden. Blijf, zeg maar. En die voel ik ook wel heel erg. Die is er eigenlijk éénmaal en ergens mag ik die ook leren bereiden. En is het misschien ook iets onvermijlijks in mijn leven? Nee, ja, het heeft me dus heel veel gebracht, het gebreng. Het is nog steeds ver, z'n buel, dus twee maanden geleden. En je moet niet echt rust geweest in de toest tijd. En ik voel dat die rust dus nu wel even gaat komen. En dan gaat het ook wel goed brengen. Ga je lekker serveen, ga je lekker werken als het mag niet dat het moet. Ja, ik ben vooral heel dankbaar dat ik zo me leven mag invullen. Want ik snap ook dat het niet de standaard is. En dat ik niet vier te grieberen de week op contorje. En dat ik al deze dingen mag doen en dat ik daar ruimte voor heb. En ja, ik ben heel dankbaar dat ik het leven zo mag leven eigenlijk. Ik zie ook wel erin. Dank je wel, behert tot voor het gesprek. Ik vond het veel bijzonder. En nou, als iemand dit luistert en denkt, "Hee, ik wil even met jou gesprek, of ik er ken dit, dan rij ik naar benuit, stak zeker voor open." Oké, goedjes.