Aflevering 32: De verdwenen familie

Nu 3 milieën. Morden in de jaren 80. Aflevering 32, de verdwenen familie. Het is maandag 28 augustus 1989. In een glasfabriek in de Noord-Italianse stad Parma zitten zomaar vakantie erop. De machine is draaien weer en de medewerkers drupelen binnen. Alleen de boekhouder komt niet op dagen. Giseppe Karetta. Begin augustus ging hij samen met zijn vrouw en jongste zoon op vakantie met de camper. Maar niemand heeft zijn sindsdien nog gezien. Het is niet voor Giseppe om zijn afspraken niet na te komen, maar ook in de der op volgende dagen blijft zijn stoel leg. Collega's, vrienden, familieleden, niemand krijgt contact met het gezin. Meer maals wordt de aangebeld bij hun huis, maar niemand doet open. En dat is gek. Giseppe en zijn vrouw Marta hebben namelijk nog een andere zoon die niet mee zo gaan op vakantie. Maar thuis zal blijven in Parma. Zijn naam is Verdynando en ook hij is nergens te bekennen. Je luistert naar Morden in de jaren 80. Een meest sleepende podcast serie waarin we de meest intrigeren de mordzaken uit de jaren 80 onder de loop nemen. De verhalen die je hoort zijn onderzocht en opgeschreven door Lotte Lentes en vertelde mij. Hanneke Henrik's. Let op. Deze podcast serie bevat expliciet de beschrijvingen van geweld. Op vijf september 1989 worden de Karetta's door een familieled als vermist opgegeven. Agenten nemen een kijkje bij hun woning in een keurig appartementen complex in het noord oosten van Parma. En lijkt inderdaad niemand thuis te zijn. Buuren onschrijven de Karetta's als een keurig gezin. Stille teruggetrokken mensen waar geen van de buuren echt inig contact mee had. Als de politie ook wat collega's van Giseppe ondervraagd wordt dat beeld bevestigd. Giseppe was een uiterst betrouwbare medewerker, maar hij vertelde zelde iets over zijn privé leven. En al helemaal niet over zijn twee volwassen zones. Zelfs familieleden van Giseppe en Marta zagen de 22'ers nauwelijks. De jongsten, Nikola, raakt er ons zijn 19'de verslaaf dan heroine. En liep haar ivee op door een vervelde naad. Zijn ouders vingen hem op en hielde hem na dat hij was afgekikt goed in de gaten. De oudste, de 26-jarig Ferdinando, heeft veel mentale problemen en is erg menseschuw. Zelfs met kerst of op zijn eigen verjaardig komt hij zijn kamer niet uit. Giseppe en Marta zouden een maand eerder op vijf augustus voor drie weken op vakantie gaan. Ze wilden met de camper een rondrijs maken door Spanje, Portugal en Gibraltar. Jongsten zo'n Nikola ging mee met zijn ouders, oudste zo'n Ferdinando zou thuis blijven in Parma. Als de politie bij de zaak betrokken raakt, gaan de gedachte voorlopig nog uit naar de meest voor de handlegende scenario's. Een kapot de camper, een ongeluk, de ambassades van alle landen op hun vakantie route worden gealameerd. Maar in geen enkel land is er contact met het gezin geweest. Op 16 september volgt er een eerste huiszoeking. De politie treft een brandschone woning aan. Geen spoor van een wochteling of een misdrijf en ook geen spoor van hun oudste zoon, Ferdinando. Ook de bankgegevens van het gezin worden gecheckt. Op 8 augustus, drie dagen na het geplande vertrek blijkt Ferdinando twee checks te hebben voor zilverd. 5 miljoen leren op naam van zijn vader en 1 miljoen leren op naam van zijn broer. Onder allebei de check staat er een vervalste handtekening. Er is een scheus conclieder hier uit dat Ferdinando en zijn familie een aantal dagen later achternaam moet zijn gereist. Met een hele boel geldt op zak. Geld speelt al vanaf beginnen af aan een groter rol in deze zaak. En dat komt een naam door het beroep van Varadye Zeppe. Hij was boekhouder en beheerde de kas van de plaatselijke glassfabriek. Hij ging over het kontant te geld en had de sleutel van de bedrijfskluis. Toen hij niet terugkwam van vakantie sturen zijn werkgeven op 5 september aan een sleutel maken naar zijn huis om naar de sleutel van die kluis te kunnen zoeken. Op dezelfde dag deed een familielet aangiften van vermissing. Veel mensen vinden die timing op fallend. Je Zeppe's werkgever leek zich verdacht snel zorgen te maken over de sleutel van de kluis. En dus ook over wat er mogelijk in die kluis voor borgen lag. Zodra de persiën lucht van krijgt neemt het verhaal een vlucht. Een boekhouder en een verdwenen kluisleutel kan maar één ding betekenen. Je Zeppe moet geld van zijn werkgever hebben weggesluist. Gune Liste komen met een wilste teoriën. Je Zeppe zou zwittense rekeningen hebben gehad met 10 miljard leren erop. En het gezin zou met dat voor tuin naar de karriëben zijn gevlucht. De glas fabriek verdedigt je Zeppe met hand en tand. De directie verklart dat er geen geld misst en dat je Zeppe geen cent van zijn werkgever heeft gestolen. Maar het narratief dat de karret als elders een nieuw leven zijn begonnen is dan al te weit verspreid. Twee maanden later in november 1989 doen familieleden van het verdwenige zin een emotionele oproep op tv. In Chila Visto, een glut nieuw programma over van miste persoon. Deze oproep leef het voor het eerst bruikbare informatie op. Een man uit Milaan welte politie. Bij Hem in de straat staat alweken een camper met dichtergedijnen. Het is een fort auto roller 34 wit met bruine strepen. Het blijkt de camper van de karretast te zijn. Ook hier, geen sporen van een mistrijf, alles ligt keurig op zijn plek. Maar de vondst bewijs in alk geval dat het gezin nooit op vakantie is gehaan. De officier van je stitie die dienst heeft als de camper wordt gevonden, trekt een conclusie bij niemand op dat moment nog aan wil. Hij is of een overtuig dat de karretast niet zijn gevlucht, maar zijn voor mord. Outen zo'n ver dinando is zijn hoofdverdachten. Hij rijdt zelfs naar parma 130 kilometer verder op. Om zelf een kijkje te nemen in het appartement dat het gezin zo smetterloos schoon heeft achtergelaten. En daar vallen hem een paar dingen op die tijdens de eerste huiszoeken over het hoofd zijn gezien. Een afgebroken tafelbood. Bootschappen voor de gepländerijs die nog in de koelkast staan en drie tandenborstels die nog gewoon in de badkamer liggen. Zijn boodschapp aan de recherche is kort maar krachtig. Stop met zoeken naar via voortvluchtigen, zoek naar drie liggamer en een mordenaar. Maar de officier van je stitie is een roepende in de woestijn. Ook bij de politie in parma wordt over het algemeen aangenomen dat de karretast hun leven in Italië vrijwillig hebben achtergelaten. Half hachtig worden er nog wat vuilstortplaatsen in omgeving onderzocht, maar dat leef het niet zo op. De officier van je stitie gaat terug naar Milaan. En het onderzoek wordt niet lang daarna stop gezet. In de jaren die volgen houden verschillende journalisten zich af en aan bezig met de mysterieuse verdwijning van de karretast. Een tip stuurden verslaggeven naar Algiës, waar het gezin zo'n vastzitten omdat Nikola druk zou hebben proberen te smokken. Maar bij aankomst blijkt dat de algerijnsen politie nog nooit van het gezin heeft gehoord. In 1992 zijn er berichten dat de karretast op Isla Makarita zouden zijn gezien voor de kust van Venezuela. Halve wegen die jaren 1990 melden een aantal landelijke kranten dat gezin Rijk en Gelukkig in Mede-Amerika zou zitten. Kompleet met een foto van Ferdinando op een renbaan in de Venezuelaanse hoofdstad Caracas. Maar mensen die Ferdinando hebben gekend weten het zeker. Dit is hem niet. 9 jaar verstrijken. Mariner, ondanks alle wilde geruchten en speculaties, niets van de familie Carretta wordt vernoemen. Maar dan, 27 op Tobor 1998. In een buitenwijk van Londen wordt een courier op een Suzuki staande gehouden wegen zijn kleine verkeersovertreiding. Op zijn rijbewijs staat een Italiaanse nam. Antonio Ferdinando Carretta geboren in Parma. De dient doen de agent noteert zijn gegevens en laat hem doorrijden. Als de agent eenmaal terug op het bureau de gegevens invoert, krijgt hij een melding. De naam Ferdinando Carretta staat zonder die eerste naam Antonio op een lijst van Interpol. Hij wordt internationaal gezorgd, niet als verdachte, maar als vermist persoon. Enkele weken later staan twee Italiaanse resiseurs samen met een Britse collega voor de deur van een flatgebouw in een Londense buitenwijk. De deur wordt open gedaan door de inmiddels 35-jarige Ferdinando Carretta. Die even schrikkt, maar zich snel weer herpakt. In alle rust vertelt hij dat het gezin in 1989 inderdaad heeft besloten italiën om vluchten om elders een nieuw leven te beginnen. Zijn ouders zijn jongere broertje zijn ergens in de trooper gaan wonen, maar hij besloot op het laatste moment ze niet te volgen, maar naar Londen te verhuizen. Sindsdiem heeft hij geen contact meer met zich had. Er ligt geen aanclacht, dus de resultuurs kunnen niet veel anders dan met deze informatie terugkeren naar Italia. Daar lekt het nieuws dat Verdienando is gevonden als snel uit. Een verslaggever die al jaren over de zaak schrijft vertrek diezelfde dag nog naar Londen. Om 6 uur zorgt dus staat hij met zijn fotograf in een huurauto voor het vletgebouw waar Verdienando nu zou wonen. Ze weten niet welk appartement het is en dus wachten ze af. Na een tijdje komt er een man in een grijze jak naar buiten met een welne zak. De verslaggever vraagt hem in het Engels of hij in Italiaan ken die carretahet. De man haalt zijn schaders op. Get last, zegt hij, als de verslaggever aandrinkt en hij loopt door. Dan roep de verslaggever hem in het Italiaans na dat hij weet wie hij is. De man draait zich om, en precies op dat moment druk de fotograf af. De foto die hij maakt, zal nog jaren aan de zaak blijven kleven. Verdienando besluit bij de verslaggever en de fotograf in de auto te stoppen. Hij vertelt precies hetzelfde verhaal dat hij eerder aan de Italiaanse ritatiers heeft verteld. Als de auto bij een rotonde en verkeers controle nadet, opent Verdienando plots het partier en vlucht een plan zoon in. Voor zijn huis, wee mond in de dagen daarna van die Italiaanse pers. Maar de journalisten moeten onverricht als zaken weer in het vliegtuig stoppen. Verdienando wil geen woord zeggen. Zelfs als hem flinke sommigeeld worden aangeboden, wij getuimd met hen te praten. Op 25 november 1998 lijkt de eerste media-storm voorbij. Maar dan wordt er in de naamiddag toch weer aangebeld bij Verdienando. Op de stoep staat niemand minder dan Giuseppe Rinaldi. De presentator van het volgen noemde programma in Chila Visto, de Italiaanse equivalent van opsporing verzocht. Rinaldi volg de zaak van de verdvene carrettes al jaren. Verdienando's om en tante zijn meerdere keren bij hem te gast geweest om over de verdwijning te praten. Verdienando lijkt even van zijn stuk gebracht als Rinaldi bij hem voor de duur staat. De presentator maakt van deze verwarengebruik door simpelweg te vragen of hij even naar de WC mag. En Verdienando laat hem beleefd naar binnen. Rinaldi stopt een vrijwel lege boomkamer in. Hij ziet een pipkleine bank en een krugje en verder niets, het lijkt wel een cel. Verdienando is erg vriendelijk, maar maakt ook meteen duidelijk dat hij geen interview is geeft. Toch raken de twee mannen in gesprek. Rinaldi begint op Verdienando's geweten in te praten en doet hem een voorstel. Wat als hij geen interview geeft, maar een opgroep doet aan zijn ouders en broer? Het is bijna kerst, het is tien jaar geleden dat hij zijn ouders en broer heeft gezien. Ook als ze destijds met Russie er elkaar zijn gegaan, is het niet tijd om de strijdbel te begraven en het gezinweer te herenigen. De twee mannen zet het tegenover elkaar. Verdienando's laat zijn ogenereer, kijk het weer op en mompelt. Maar wat als ze men niet kunnen horen? Giset Verdienando die besteft meteen wat Verdienando hier tussen de regels door bedoeld. Hij zegt niet dat zijn ouders en broer niet naar hem willen luisteren, maar dat ze niet meer kunnen luisteren, omdat ze niet meer leven veel dat hij nou die in. De mannen praten de hele nacht en na tien jaar anonymitijd verteld Verdienando dan eindelijk het echte verhaal. Best de luisterers, oké ik wil het nog één keer over slapen hebben, of eigenlijk over iets wat ik persoonlijk bijna net zo bevredigend vindel slaapen, spullen ergens in kunnen propen waar je ze vervolgens niet meer ziet. Want met sleeps maak dus niet alleen met trassen, maar ook bedden. En daar zit een opbergbed tussen met tot wel duizend liter aan opbergeruimte. Duizend liter. Daar kun je voorgs mij gewoon een lijking kwijt. Of twee. Hoeveel liter is een lijk eigenlijk? Nou niet dat met sleeps dat als officiële toepassing noemt trouwens. Die hebben het meer over een ruimte voor. Dead bedden, winterjassen, koffers en andere spullen waarvan je niet weet waar je menen toem moet. Ze hebben bij medsleeps een hele beddecollectie, waaronder box prinks die je zelf kunt samenstellen. Die kies bijvoorbeeld de kleur, het hoofdboort en het type pootjes, dus je kunt er ook nog iets van maken dat dat werkelijk bij een slaapkamer past. En op die bedden kan natuurlijk gewoon het original met trass, maar ik het eerder over had. Dat met trass dat al 13 keer op rij als beste uit de test komt bij de consumentenbond. Dan kun je direct voor een mooie bedbunnel gaan, ben je een keer klaar. Dus, bij medsleeps kun je hele bed ze ongewinnen eig smaak samenstellen, inclusief enorme opbergruimte, voor deckbedden dus. Laten we het op deckbedden houden. Benieuwt naar de bedden met trassen en andere producten van medsleeps, ga dan naar medsleepspuntkom/morden. Of klik op de link in de show-nose. Gebruik de koden, morden, voor een extra verrassingskochting, bovenop de loopende acties. Verdynando begint in zijn jeugd. In het appartement in Parma, waaruit de carretta's van de ene op de andere dag verdwenen. Het gezin komt dat de wonen als Verdynando 11 jaar oud is. Hij staat bekend als een in zichzelf gekeerd moederst kind en hij is een uitblinken op schoon. Zijn vader is erg trots op het huis, hij heeft er hart voorgewerkt. Maar voor Verdynando is de verhuizen het begin van een verwarrende en helse periode. Achter het gebouw ligt namelijk een terrein waar dag en nacht zware vrachtwagens stoppen, keren, laden en lossen. En de elf jaar jonge kan niet tegen het geluid. Het hele gezin en ook de buurreiber last van, maar niemand heeft als overlast van als hij. Verdynando ligt nacht er lang wakker, hij wordt er letterlijk gek van. Zijn ouders nemen zijn klachten serieus en dienen met de buurt een bezwarschift in bij de gemeente, maar ze krijgen null opgekest. Vanaf dat moment neemt het geluid in Verdynando's hoofd groteske proportions aan. Hij raakt ervan overtuigd dat het geluid en belet naar de wc te gaan en dat zijn lichaam daardoor veranderd. In de spiegel ziet hij een opgezwolige zicht en monster. Hij komt nauwelijks nog zijn kamer uit omdat hij denkt dat de buiten wereld hem ook als een monster ziet. Zijn waarin ideeën worden steeds realistische. Op een gegeven moment vindt hij een oplossing. Snags, als de rest van het gezin slaapt, doet hij zijn behoefte in de woonkamer. Het is de enige plek in huis waar het geluid van de vrachtwagens niet te horen is. In dat gaat jarenlang goed. Tot zijn vader hem op een avond betrapt. Verdynando is dan 20 jaar en staat met zijn broek op zijn enkels geheurigd op een aantal uitgespreide kranten. Giceppe is woest en zegt tegen zijn zoon dat hij hem zal straffen als dit nog een keer gebeurt. Als Verdynando probeert uit te leggen, wordt het geluid van de vrachtwagens met hem doet, wil zijn vader niet naar hem luisteren. Deskundige die zich later over de zaak buigen wij ze dit moment aan als een kant op punt. In Verdynando's beleving heeft zijn vader hem niet betrapt op ietschenans, maar hem het enige afgenomen, waardoor hij zich nog een beetje mens voelde. Als of zijn vader hem had verboden, ooit nog naar de wc te gaan. Vanaf dat moment begint hij te fantaseren over hoe het zou zijn om zijn vader te vermoorden. En het duurt niet lang of hij krijgt diezelfde fantasieen over zijn moeder. Verdynando is uit nood ook in de glazen uit haar servicekast gaan urineren. En als hem daarop aanspreekt, wordt zijn moeder in zijn hoofd het verlengstuk van zijn vader. En dan is er nog zijn jongeren broer Nikola, het zorgenkindje waarvoor zijn ouders alles overlijken te hebben. Verdynando ziet de rest van het gezin als een onbrekbare drie-eenheid waar hij buiten valt. Hij is of een overtuigd dat zijn ouders en broer hem haten en hem liever kwijt zijn daar rijk. Jare lang blijft het bij fantasieen. Verdynando sluit zich op in zijn kamer en er is niemand die naar hem omkijkt. Maar in 1989 op zijn 26e begint hij zich ook dat werkelijk voor te bereiden. Een flas op het hoofd van zijn vader Stuk slaan lijkt hem geen goed idee. En zijn broer met bloot de handenweerge dat deur heeft niet. Dan komt hij op het idee om hun sportschut als licentie aan te vragen. En daarmee koopt hij in jullie 1989 een tweede handspistoon. Op vier augustus 1989 staat de Kemper klaar. De rest van het gezin wil de volgende ochtend vertrekken. Verdynando weet dat alle buuren die avond niet thuis willen zijn, ze zijn zelf op vakantie of naar de kerk. Zijn vader als je zappen is nog bezig met inpakken. Marta staat in de keuken en Nikola is nog even de deur uit. Verdynando laat het pistol en loopt door het huis om alle deur en ramen te sluiten. Hij is sneckeed, maar zijn moeder is inmiddels. gewend aan zijn eigenaarige tics en zegt er verder niets van. Dan posteert Ferdinando zich in de badkamer, tegenover het bergog waar zijn vader de tasse staat in te pakken. Hij wacht tot zijn vader zich omdraaid, want hij wilde het gicep en ziet wie hij neersgiet. Ferdinando vuurt vijf kogels op hem af. Marta hoort de schoten, en komt te gang op gerend, ze kan haar zin niet afmaken, een schott is genoeg. Ferdinando slept de twee lichaam naar het einde van de gang en twijl te vloer, zodat zijn broer straks niet zal merken. Even later komt Nikola thuis, hij loopt de gang in en ziet zijn ouders liggen. Dana staat zijn broer, met een pistol in zijn hand. Nikola vleg niet, hij rent op Ferdinando af, die leegt bijna en heel mag er zijn op zijn broer, en vuurt daarna in het bergog nog een laatste kogel op zijn vader af. De drie lichaam legt hij die nacht in het bat op elkaar, daar blijven ze bijna vier dagen liggen. Ferdinando slaap om tussen in het huis, hij eten, hij was zich en hij poetst. Zelf noemt hij het een klinische schoonmaak, hij demonteert zelfs meubels om elk bloedspoor uit te wissen. In de vierde nacht ruimt hij de lichaam op, hij rolt ze in een plastiksel en legt ze achter in de auto. Op de dun plek die hij eerder had uitgezocht, staat een auto met een verliefd steletje in. Dus bekt hij uit naar een grote veldstortplaats, waar hij zijn ouders en broer begraft. Het pistol gooidt hij in het kanaal. Op 8 augustus verzeelvoet hij de vervalste checkt. Vervolgens reitei hij na Milaan waar hij de camper in een wilkeur gestraad achterlaat met de sleutel er nog in. Ferdinando hoopt dat iemand hem steelt. Daarna reist hij na Zwitserland, parijs, New York, om uiteindelijk in Londen neer te streken. Dat is het verhaal dat Ferdinando op de november nacht in 1998 aan presentaat dat je Seperdinaldi vertelt. Een paar dagen later vraagt Ferdinaldi, of hij het nog een keer wil vertellen en dit keer voor de camera. Ferdinando zegt verbazing wekkend genoeg, ja. In een piepklein hotelkamertje wordt het bed ouderkaar gehaald om ruimte te maken voor een camera in geluidsman, Rinaldi leent Ferdinando een schoon over hemd. Als de opname op nationale televisie wordt uitgezonden zijn de straten in heel italië uitgestorven. Het is voor het eerst dat een mordenaar zijn bekenden is eerder aflecht op tv dan voor de rechter. Iedereen dacht dat Ferdinando ergens in een zonig oors van een groot fortuin aan het genieten was. Maar ineens zien ze een verlegen man op hun scherm vertellen hoe hij zijn ouders en broer heeft dood geschoten. Presentaat als je Seperdinaldi haalt Ferdinando over om naar italië terug te keren. Als hun vliegtuig land tot het vliegveld van Fjumichino wordt hij onmiddellijk gearasteerd. De politie krijgt de opdracht Ferdinando's bekenden is de stutter met bewijs. In december 1998 gaat een voorrensistiem terug naar het appartement in Parma waar sinds de morden in 1989 verschillende andere bewoners hebben gewoond. Ferdinando's klinische schoonmaak blijkt zijn werk te hebben gedaan. In de gang en in het berg hoek wordt niets gevonden. Maar de badkamer leeft wel iets op. Op het trekkoortje bij het bad wordt een piep kleine bruine vlek gevonden en als ze een zeebakje loshalen, van de badkrant vinden ze nog enkele bloedspoor op de tegels eronder. Het laboratorium conclideert dat het menselijk bloed is, maar om een identiteit vast te stellen is er vergelijkingsmateriaal nodig en de lichaamen van de slachtoffers ontbreken. Er worden verschillende familieleden van die seppe en machta opgegraven. Zo kan er in elk geval worden vastgesteld dat de gevonden bloedspoor in het appartement voor wanschap vertonen met het DNA van de familie van de caritas. Specifiekere analysers kunnen eindjaren negen zich nog niet worden uitgevoerd. Ook gaan er forensisch onderzoeken naar de welstortplaats waar Ferdinando zijn broer en ouders zegt te hebben begraven. In het tussen tijd is het tien jaar een bouwafval bijgekomen. Na maanden lang grafwerkzaamheden wordt het onderzoek gestaakt. De lichaamen van die seppe, Marta en Nicola Caretta zijn nooit gevonden. Op 3 november 1999 begint het proces tegen Ferdinando Caretta om voor de rechtbank van Parma. De aanklacht luidt drie voorde gemoord met voorbedacht te raden. Het wegmaakken van lichaamen en het onregmatig bezit van een vuurwapen. Pizonder is dat het openbaar ministerie en de verdediging dezelfde straf eisen. Bijden zijn uit op vrijspraak, omdat Ferdinando volgens hen ontorekeningsvatbaar was ten tijden van de morden. Ferdinando is zelf niet in de rechtbank aanwezig. Hij schrijft rechter, zodat hij het niet aankaan en wordt via een videoverbinding gehoord. Het psychiatrisch onderzoek is gedaan, door een reeksvoraanstaande deskundigen die het verbazing wekkend genoeg volledig met elkaar in zijn. Ten tijden van de morden leedt Ferdinando aan een schietsoverene psychoze met paranoïde waanbeelden. Hij had waan voorstellingen over zijn eigen lichaam, die gedurende zijn hele pubertijd en vroeger 20 jaar helaas onbehandeld zijn gebleven. Ook de claim dat het sprake was van voorbedacht de raden snueveld. Dat hij jaren lang nadacht over het vermorden van zijn familie is volgens de experts geen bewijs voor een planmatige aanpak, maar een symptoon van zijn ziekte. Op 15 november 1999 spreekt de rechtbank hem vrij. In plaats van een gevangenis straf wordt hij voor minimaal 5 jaar opgenomen in een forensisch psychiatrisch ziekenhuis. Italia raakt verdeeld. De ene vindt dat Ferdinando onder begleiding terugmakeren in de samenleving op een moment dat hij voldoende behandeld is voor zijn mentale problemen. De ander vindt het onvergevluk dat hij drie familieleden doodschoot en vervolgens 10 jaar door leefde als of er niet was gebeurd. Uiteindelijk verblijft Ferdinando ruim 15 jaar in een psychiatrische instelling, waar hij langzaam aan wordt voorbereid op de terugkir in de maatschappij. Na dat huidelde rechtbank in Bologna definitief in vrijheid wordt gesteld, verhuist hij naar Forlie. Hij koopt er een appartement, met het geld uit de erfenis van zijn ouders. Waar hij voor een genoeg nog recht op heeft omdat hij niet officieel voor hun morden is veroordeeld. Hij leidt een teruggetrokken leven en wordt in juni 2023 dood aangetroffen op de keuken vloer van zijn appartement. Hij legt dat dan al vier of vijf dagen. En op het top zie je bij het uit dat hij een natuurlijke dood is gestorven. Ferdinando Karetta merkt 60 jaar groot.