Aflevering 2

MUZIEK. In september 1989 was de Amerikan Benny Wind op vakantie in Daytona Beach, Florida. Toen hebben slot te verdwenen. Hij stopte zes en een half duizend dollar in zijn zwembroek en liet zijn niets vermoedende verlovte achter op het strand. Na dat hij uit het zicht was verdwenen, kwam hij weer uit het water, droogde zich af, kocht een t-shirt en vertrook. Er wel zijn verlovte patricia, en was vermist op gaf bij de strandwacht, was hij al onderweg naar Alabama. 20 jaar, een nieuwe vrouw en een kind later, werd hij aangehouden voor een kapot auto licht. Zijn naam was William James Sweet, zij hij tegen de agent. Maar die naam was onvindbaar in elke database. Hij werd gearisteerd en kon uiteindelijk niet anders dan de warheid op hoesten. 20 jaar lang hadden verlovte patricia en zijn dochter uit een eerderhuulijk gerouwd om een dood die nooit had plaats gevonden. En Benny Wind is geen uitzondering. Over de hele wereld vind je dit soort verhalen. Van zaken mannen in Amerika. Faked his own death, leaving behind the trail of victims from whom he stole millions. Jezelf als een goge laar in twee zagen en toch levend uit de kist stappen. Om vervolgens ergens anders een nieuw leven te beginnen. Is dat wat José Manuel Fante in 1996 had gedaan? Er zitten met 30's het hemte bekijken, kijk in dogen. En dan zit er. Doma, dat is niet toch. Dat is in elk geval wat de man bewerden die tegen over Lucia en Rita in restaurant Belvuizat. Ja, ik zank vond je natuurlijk daarin. Was het een truc om aan schulden te ontznappen? Als hij in Spanje bleef, zot in de bak geraakt zeb. Door vrouwen. Dat pannen we op neer. En team over Wilheld. Maar hoe zat het dan met die grote begravenis? In zijn rauwende familie en vans? Hoe ontznapt een wielerhelt aan zijn eigen bestaan? Dit is El Tarangou, aflevering 2. Van Audiokollektief Schick ben ik merken. Van neer Lucia afvante terugdekt, dan denkt hij vooral aan de duels. Die ze samen uitvochten in de Bergen. In de spurt gebeurde soms dingen duwen en trekken om eens behoof te komen. Dan wordt er natuurlijk soms een vervalder woord natuurlijk. Ik zie het levendig vormen. Twee van die compacte klimmers op hun fietsen. De billen hoog in de lucht die elkaar over de windheengemenen verwijt te maken. Nee, dat was in Spanje, al Spanje, al Frans en in alle taal. We hebben stond hem elkaar wel. Ze begrepen elkaar wel. Die vlamingen, die Asturian. De ene wordt de kleine van meer genoemd naar zijn geboren door. De andere, El Tarangou. Maar wat dat betekent, dat is een misterie. Volgens sommige staat het voor de doorbijter. Anderen zeggen, hij die niet twijfelt over zichzelf. En weer andere beweren de spielse of de dansenden. Niemand is het met elkaar eens. En er lijkt een mist te hangen rond de wielerhelt. Een mist, die door zijn verschijning in Gerard Spergen, alleen maar dikker wordt. Wie was deze misterieus het Tarangou nu eigenlijk? Lang voor dat hij stierf in 1996 of niet stierf? Was ze een concurrent een ene op de wereld die mij komt bijna? Die ene betekent is van zijn bijnaam, de doorzetter. Passt in elk geval al bij Vrendeys Rijstel. Want hij land zeerde voor duurend aanvallen. En die maakte het niet en collusiein lastig, maar alle toemalige wielerhode. Nog maar op, Simone, die polidoren en Marx zijn. Ook kan je leef niet meer, maar ze waren namelijk bang van Vrendeys. Hij was ook in van de enige die op Marx spijnt gedaan heeft. En de ronde was van die talien. Keren er nog? Eddie Marx. Volgens Vele, de beste jonge die ooit op de fietskroop. Op een grote televisie toestellen, zagen zijn fans hun held naar de overwinning fietsen. Hij leek onaant tasbaar. Tot er in 1970 een vuurige spaniard, de Belgische uvorie, kan verstoren. Vraag mij dus niet. Ben jij ooit vendig geweest van Vrendeys, want dat is een totaal verbodige vraag. Ah nee. Dit is Michel Weuts. Nu is hij een van de bekendste wielerkomentatoren van Vlaanderen. Maar vijftig jaar geleden was hij als 13-jarige, een van die Eddie Marx fans voor de TV. Lang voor dat wij geboren waren, zou geen vrendeer nog springleefend aan het werk. En blij was hij niet. Die zou mij veel heer doen ween hebben omdat hij merks verstoegd. En er kon't wij niet meer leven. Daar kon ik als kind niet meer om dat Eddie Marx een pak rammel krijgt van dat kleine mormel uit de Asturias. Dat kleine mormel uit Asturias, dat ooit de bel gedethuilen. Klein jonge met een vierkant de kop. Met dunnelippjes, dat meestal wijst op verbetenheid. Temperament in overvloed. Dus van bij de eerste beklimming. Allee! Blangas, alles open. Maar ze moesten soms ook om lachen. Wente reedde op een rechte hoek. Die is een vreem. Dat was eigenlijk een rechte hoek. Dus te zad een rechte hoek tussen de bovenbuis en de zadelbuis. Dus die trap te eigenlijk loodrecht naar omlaag op zijn trappers. Een professionele koersfiets heeft een schuinohoek tussen de bovenbuis en de zadelbuis. Maar Vrendt was slecht zijn invoudige dorpjongen. Die alvanof zijn veertien de hartmoestwerken na zijn treiningshuren. Bijvoorbeeld als metalbewerker. Hij kon zich dus niet direct het beste materiaal voor orlopen en reedt in het begin op een onhandig samengestelde fiets. Dat was potzierlijk. Daar werd die om maatgelachen. Maar zelfs op die vreemde fiets klom hij al snel naar de top. Hier hoor je hem in een televisie-fragment nadat hij derde was geworden in de Tour de France van 370. Yo, eradat. Kom maar, esperaba. Je gaat al tourken in de formen. Ik kreeuwe kerst. Zo klonk elterangel. Zijn spans is dorps, zangeren en zoet, die piese Astoriaans. Op de beelden zien we dat zijn donkere haar netjes naar achter is gekamd. En onder zijn ogen blinken al de eerste rimpeltjes. Hij zegt dat hij in de juiste vorm was toen hij aan de Tour begon. Maar dat hij van Okanja onmogelijk had kunnen winnen. Este año, met de forces die Okanja kreeg, kreeg hij niet op het begin. Wat ons opvalt, is dat hij op één kleine blik na niet in de camera kijkt. En wanneer we nog andere interviews van hem opzoeken? Josemannuel Fuente, zin embargo, ook de duurde van de top. Waarom heb je het geëerd? Zie we dat dit altijd zo is. Of hij nu sprakt, of een beetje onhandige frans? Ja, met die pie, pas geen apprez, dank je. Zijn ogen zijn altijd naar beneden gericht. Vaak bestudeert hij zijn handen. Of we zien hem geconcentreerd een soupstengel eten. Alles om maar te voorkomen dat hij de mensen in de ogen moet kijken. En die donkere, neergeslagen blik doet ons denken aan een ander beeld. De foto van het eten uit 2003. Waarop iedereen recht in de camera kijkt. Iedereen behalve één iemand. De man die beweert Fuente te zijn. Die kijkt naar de grond. Of hij de oude versie van de jonge op de archiefpilde is, weten we niet. Het enige wat we steeds zien, is de ontwijken de blik van een tarangel die we maar niet kunnen vatten. Ik denk dat die jonge toch was, denk ik, dat daar toch ook weer even was. Dit is Robert Jansens, een formalig sportjournalist en wielerkomentator. Ik heb 44 jaarjournalist in het wereld in de gewest. Dat is van 1960 tot 2004. Er was geen toer, vuilta, of gyero in de jaren waar Robert niet present was. Dus toen Fuente in 1970, op het internationale wielertoneel verschijn, was ook hij erbij. Hij zag toen een speelse, onvorspelbare man. Die halde nogal eens verratzen uit. Die kereden me zelf gezien te hebben in een ronde van die talen. Dat die tijdens rustig, gewoon op een zware motorhuurde. En met die zware motor, door de stadswaar ze dan lozeerdigings. Ik heb die ook al gezien, echt gezien, de wéliendiek is hier aan het roken was. Vrenteer roog de siga. Zomst zelfs in het midden van een race. Hij te ronk, voor het leven van een sportman had hij dus iets. Rok en rol. Zeker dat zeker was. Maar ondanks die ongezonder hobby's, wist hij veel prijzen op zijn naam te zetten. In de vijf jaar zijn carrière duurde, woon hij twee keer door onder van Spanje, in 72 en 74, eenmaal door onder van Zwitserland, ook had hij een prijzenkast vol eetappen en bergoverwinningen. Maar toch, voor iemand van zijn talent had het meer kunnen zijn. Vrente was in die altijd maar wilde naamvallen, altijd maar veropwilde geraken, maar dat te veel deed. Dus die kon in vaarten zijn acties niet plannen. Vrente was niet van het nadenken, maar van het geweld. Hij was impulsief, vuurig en koppig. Op de weg was hij een echte doorbeider. Maar hoe bang andere renners ook waren voor zijn onstuimige klimkracht? Daar ligt ook zijn zwakten. Want hij, die niet nadenkt, die niet plent, is soms ook hij, die verliest. En die momenten hackten er wel in. Dat die wel enorme geestelijk dan op zijn downs had. Dat hij me wel teneerste geraten en dat hij me dat ook vertellen of door de moren zeggen dat hij enorm grote dingen kan doen en dan plots echt echt in de put van zitten, omdat het bijvoorbeeld directe dat wel. Dat hij alweer veel teurig was, dat zeker er was. Ook bij de allergrotten der wieler aarde zijn er wel degelijk problematiek geweest. Maar het was niet des tijdens in de jaren '60-70 omdat de andere grote klok te hangen, daarbij al in stilte overgezwegen. En het verhaal van veel wielerhelden zit een keerzijde. Worstelen met verslaafingen, de precies of financiële problemen, en toevallig of niet, zijn het vaak klimmers, die op het randje van zo'n afgond balanceren. Lou is ook kanja, die net als El Tarango in 1945 werd geboren, zet er op zijn 48e een pistol tegen zijn slaap. In de Italiaan Marco Pantani, een rasklimmer die elke bocht aan de stijle binnenkant nam, stierf op zijn 34e aan een overdoses van drugs en medicijnen. Zou het kunnen dat El Tarango op een gegeven moment ook een uitwegzocht? We weten dat Fentee impulsief en eigen wijze was. Voeg daar mogelijke financiële en juridische problemen aan toe, en we kunnen ons inbilde dat er zich een planetje vormde. Een planetje om de lijst gewoon te vegen. Maar hoe zou hij dit hebben gedaan? Kan je iedereen nog geloven dat je dood bent en zelf een nieuw leven beginnen? We scheipen met Elizabeth Greenwood, een vrolijke, hoogplonde, dertiger uit New York. Vaking your own death of te wel pseudo-sieden. Dat is de officiële term. En hier ervaringstens kunnen we bij Fentee is lastig. Want mensen die dit succes voldoen zijn officiël dood. Niemand weet dat ze stiekem nog leven. Niemand is dan ook naar zo'n opzoek. De enige verhalen van pseudo-sieden die we kennen zijn de verhalen van mensen die opnieuw zijn opgedoken. Mensen zoals Benny Wind, de man die zijn verloofd op het strand achterliet en 20 jaar later door een kapotautolicht werd onmaskert. En dan is er het verhalen van Elizabeth zelf. Which starts where? In de nijde stad we hebben dit een loving concept called student loan dead Where if you want to become educated in this country and you're not very wealthy, you indenture yourself to a lifetime of a. Een gigantische studie schuld. Dat is waar Elizabeth naar de universiteit mee achterbleef. Een lening die de honderduizend dollar was gepasseerd. Een bedrag waarvan ze wist dat het haast om mogelijk was om het terug te betalen. Zeker met een leraren salaris. Op een avond wil ze haar zorgen met een vriend. En ik zeg 'Hom, wat moet ik doen in deze loon? Ik moet een vriend sterk. Ik denk dat ik moet een goede kent met een grote beelden en geen politie en een kijkst van de krak. En die heeft er niet gezien, maar ik zal ze het even gaan. Elizabeth gapt dat ze door de schuurdjes in het systeem wil verdwijnen. Maar de vriend heeft een bedragse gestie. In deze conversatie heb ik mijn vriend ook heel afhankelijk ook gegeten. Of je kunt het in een gegeven moment zijn. En ik denk dat 'Oh, mijn gegeven, dat is zo'n goede idea. Het had bij een gestort idee een grappige, want hoopige fantatie kunnen blijven. Maar bij Elizabeth was een vreemd zaadje geplant. Dus dan had ik het begin om de deel op te gaan. En echt het verkeerde dat er een hele economie van de gespeelst en deel van deel. In terms of people who can help you, people who go after you. Elizabeth zorgt mensen op die een pseudo-siedepooging hadden gedaan. Maar ook, sprake ze met mannen, wiens werket was deze vrouwdeurst om maskeren. Zoals privédetectives, die werken voor verzekeringsbedrijven. Want een levensverzekering opstrijken is een popular motive om je eigen dood te anzeneren. En voor dat laatste zijn de Filipijnen, Blijkbaar, een geliefte bestemming. De Filipijnen, als een place dat ze er constant op de plein komt, te gaan naar een schoonroll die heeft gedaan. Dit is waar ik het eerste deel van de moors, waar je kan bij de bodes, de bodes, die je weet dat ze hebben. Elizabeth hoort verhalen over mortu-varia waar je letterlijk lijken kan claimen. En voor iemand die een levensverzekering wil opstrijken, is dat handig. Want om je geld te krijgen, moet je een overleinesakt te kunnen voorleggen. En daarbij komt een lichaam goed van pass. Hoe doe je een body, zoals het? Overal ter wereld zijn er mensen die eenzaam sterven. Dat klozen, ouderen, verslaaften, anonieme lichaamen die niemand wil. Maar waarvan de opslag wel geld kost. En bijvoorbeeld in de Filipijnen zou je mortu-varia kunnen vinden die graag van hun inboedel af willen. Dus als je daar binnen loopt en roept, dat is mijn lang verloren om. Dan worden er niet al te veel vragen gesteld. Het is niet super hard, is mijn understanding. Ook bestaat er een obsqueure business die hele pakketten aanbied. De zogenaamde deathkits. Voor een zachtprijche krijg je een video van een geantzeneerde begravenis, inclusief huilende aakteurs en de juiste papieren. Om de juiste instansies te overtuigen dat je dood bent, moet je vooral dood zijn op papier. Dus en lessebit stapt de het vliegtuig op. Ik heb een geantzerte opde. En ze vrouw, een lessebit el Greenwood, werd bij Onkomst dood verklart. Daar stond ze dan. In een ver land met het bewijs van haar eigen dood in haar handen. Een document dat haar slechts 24 uur en een paar honderd dollar had gekost. Het is een succes, maar je kan in een dag een hele tijd hebben. Manifactured. Deze is een hele dag. Manifactured. Elisabeth heeft de documenten uiteindelijk nooit gebruikt. Ze heeft de papieren nooit ingediend bij de juiste instansies in Amerika. In plaats daarvan schreef ze een boek. Overal eens wat ze tijdens haar onderzoek had geleerd. Voor een zo'n creasy ding, het is een beetje meer, het gebeurt nog een beetje. Dan moet je mijn geas. Een doodveken. Het gebeurt volgens elisabeth vaker dan je denkt. Maar is dit ook, want er zich voordat in 1996, in een klein Asturiaans dorpje in Spanje. Wat in het onderzoek van Elizabeth opvalt, is dat het meestal hetzelfde type is. Dat probeert zijn eigen dood in zennen te zetten. Het zijn heteromanen uit de middeklasse die in financiële, juridische of romantische problemen komen. En dat klinkt bekend. Als hij in Spanje bleef, zot in de bak geraakt zei door vrouwen. Is dat het wat het onderzoek vertalt, bij de eten? Ja, ja. Daar komen we op neer. En die over wil helpen. Als het waar is, wat een man in 2003 tegen Rita en Lucien bewerden, dan past Fenty binnen dat plaatje. Maar kunnen we iets van die problemen terugvinden. Fenty openen na zijn carrière een fietswinkel. We zien een foto waarin tussen de inboedel posteert. Een spaanse journalist vertelt ons dat Elterango niet het beste zaken instinct had. Zo gaf hij soms kort dingen die te generuus waren, waardoor hij uiteindelijk niets aan de verkoop verdiende. Maar van grote problemen had de journalist nog nooit gehoord. En ook in onze verderige research vinden we nergens iets van financiële of juridische moeilijkheden rond de winkel. Als er spraken was van vrouwen of een vaniesement, is dat niet bekend. Een andere optie is dat de financiële miserie andere redenaalt. Medische bijvoorbeeld. 75er zijn moeten stoppen, na de Tour van 75er, omdat die dan problemen met de nieren laten. Robert Janssen zweet nog goed dat Fenty zijn succesvolle carrière plots eindigte, wegen z'n nieuwe problemen. We lezen slecht genezorotvonk als kind, maar ook misschien doping. Want bijna iedereen in die tijd gebruikte, maar niemand gaf het toe. Gaan ze hem maar wel vrienden, heeft dat dan wel gedaan? Dit is Michel Wuitzver. En volgens hem is ook in deze toegeving het apparte karakter van Fenty te zien. Precies, is er een van de werken die die moet gaat, vooral van die generatie, als je die daarover aanspreekt, dan wordt dat gesloten boeken. Maar of het nu door de doping kwam of niet, de nieren van El Tarango hielde hem slechts vijf jaar professioneel op de fiets. Het is niet genoeg he? In 75 kreeg Fenty van de doctorste horen dat hij niet meer mocht rennen. Maar hij kon zich er niet bij meer leggen. Die kleine, donkere doorms het er uit als stuurjas, verliet zijn ploegkas. En probeerde het het jaren op bij de Italiaanse ploegbjanki. Maar voor dat hij aan de rees begon, werd hij teruggeroepen. Ik weet aan het ellers als geen licensie meer omdat we nu tegevalen kaarten. Dat moet we aan het zinig veel pijn doen. Dat zal wel iets in frustraties zijn dat mijn in zijn ogen de beste Fenty's nooit gezien heeft, omdat hij dat niet aankonden, omdat hij met veel pijn rondreet. Fenty had een drone, het talent, maar zijn lichaam werd zijn veiant. Hij ging niet ten onder aan zijn ijvalen, maar aan zichzelf. Toch gaf hij niet op. Hij openen zijn fietswinkel in Oviedo, ook werkte hij als sportkomentator. En in 1988 probeerde hij het zelfs als ploegleider. Eindelijk was daar zijn comeback. Maar het duurde slechts enkele maanden. Ik denk dat hij in die fase van zijn leven naast een visieke problemen, naast een gezondheidsproblematiek, dat hem dat toch wel de ene knouden naar de andere bezorgd heeft. In 1995, een jaar voor zijn officieele dood, werd Fenty gevraagd in een interview waar kan je om lachen? Om niets antwoordheid. In tegen deel, de dingen die gebeuren zijn om te huilen. En wat zou je veranderen als je terugkom gaan? Wees Ego Wistiezer, antwoordheid kort en duidelijk. Horen die hier een man, die klaar is voor een nieuw leven. Dus de kases. Lucia van Inpen, die is een heel fameuse Belgian cyclist. Hij is in deze hele 70s. Lucia walked away believing, oh my god, het is het verantwoord. We vertellen Elizabeth ook dat Fenty, een vrouw en kinderen had in Spanje. En dat hij in België een vlaamse vriendin heeft. Lola. Volgens Elizabeth is het heel geloofwaardig. Dat Fenty zijn problemen en familie achterliet om zelf een zorgelooflijven te beginnen. Maar ze wijst ons ook op dat andere scenario. Dat populair emotief. Een levensverzekering opstrijken. Dit is de woordvoerder van het verbond van verzekeraars. En die bevestigd dat dit soort falsen claims ook hier voorkomen. Zoals in 39 hergevrouw, die haar man doodat verklart. Dat was een vrouwdervergelaten met een foto gevonden waar hij opstond met een van zijn kinderen die al 3 jaar oud was. Het was wel het moment van overleider, een kind om er net geboren was. Maar kunnen we erachter komen? Of Fenty uur behaupt een levensverzekering had? Nee, daar heeft niet af dat komen. Verzekeraars bewaren niet zo te geven maar 5 jaar. En dan zouden we die gegeven zijn. Dan mag we die niet met media teelen uit het praakstie overweging. Of er in 1996 een polis was, valt niet te achter halen. Maar als die jaar was, dan wordt het complot nog een stuk criminele. Iemand moet het geld namelijk innen. In dit soort gevallen is dat vaak de echtgenoten. We kijken opnieuw naar de foto's van de begravenis in de catetraal van Oviedo. We zien de kleine vrouw naast de kist van haar man. Het is bijna waanzin om te bedenken dat ze daar een tonneeltje opvoort. Maar als dat zo was, dan moeten er nog mensen op de hoogte zijn geweest. Het soort dingen van José Manuel Fenty is, het is dat hij dit zo publiek is. Dus er was een funeral, er was een kasket. Ik heb geen knokluif, er was een body inzijd, maar als er geen body inzijd was, hij was een prije als het hand van mensen. Ik denk dat het wel depends dat we een kasket en een open kasket zijn, maar ik denk dat in de scenario, je is absoluut, maar hij moet een veel mensen volledig te doen, omdat zeker iemand zou zeggen dat we niet een kasket bijna een kasket van zijn. Om zo'n publieke dood te veken, moet er een heel complot zijn geweest. We denken aan de mensen die de kist hebben geveeld, met een ander lichaam misschien, of met stenen uit een osteriaanstuuntje, en dan hebben we het nog niet eens gehad over het papierwerk. Om een dood aan te geven, moet je een medisch attest van overlijden hebben. In de persprichten van 1996 stond het el Tarangu op 18 Juli in het ziekenhuis van Oviolet overleed aan complicaties van een niertransplantatie. Dat zou betekenen dat een doktor daar het attest zou hebben vervast. En met een overleidensakte opzak zou een begravenis ondernemer de volgende schakel zijn, die zou overtuigd moeten worden om een lege kist te begraven. Tenzij ze ergens anders aan een ander lichaam konden komen. Alleen waarom zou je zo'n gigantische show op poten zetten om de hele wereld te doen geloven dat je dood bent? Om dan 7 jaar later je zelf boven een bord mozzelig te veraden aan een ouwe collega. Om pseudo-sieden te doen slagen moet je niet engel weglopen van je problemen, maar ook van je interesse, hobby's, vrienden, familie en succesen. Je moet weglopen en nooit meer omkijken. En wat je vooral niet moet doen is gaan eten met een oude bekende en hem alles vertellen. Laat staan, je foto laten nemen die in een krant verschijnt. Dat klinkt als het domste wat je kan doen. En zo, je weet, dat is een persoonlijke opinion. Do you think it's the real one? Do you think it's true? Het is het niet. Ik denk dat het het is de real one. Het is een verhaal van de bluur en contacting een random acquaintance. Het is een onmerschijnlijk verhaal. Met die woorden laat Elisabeth onze achter. We kijken naar de beelden van de Ronde van Italia, 1974. Daar is hij. Spring levend op zijn fiets. Hij beklimt de Monte vaito. We're expecting the Spanish mountain climb of 20 to make his first attack here, using his tremendous talent at the expense of raceway with Eddie Merck's. Achter hem, Eddie Merck's en Bernard Tevene. Maar de camera kijk niet naar hen. Die kijkt alleen naar Frente. Het is wel een andere de set. Voor ons zien we een weg, gehuld in mist. En in niet mist, elterrango op zijn fiets. Hij wordt gefilmd vanuit een auto die achter hem reet. Mijn nu te lang zien we hem raasend snel de berg afdalen, wildt trappend op de rechten stukken, gevaarlijk hellend in de bochten. Een klein zwart figuurte dat van ons wegraast. En dat avontoe verdwijnt. Port opgeslokt door de dichten mist. Hij verschijnt. Hij verdwijnt. Hij leeft en hij sterft. Maar de kans dat deze man in 2003 terug uit de mist is gekomen, wordt steeds troebeler. Zeker als we op een koude maandag ochtend een ontdekking doen. We vinden een foto van de gedengsteen van Elterrango. Dus dit is het monument van Frente. Dat staat vlakbij zijn geboren door op een berg waar die vaak trainen. En wie is dat? Voor de steen posteert een man. Het is de broer van Godseemmanen wel Frente. Valo Frente. De foto is van september 2018. En als je die naast de foto van het etencha uit 2003 leeft, aan mij de lijkt haar mega hard op. Dat is een tweede zelde mannen. Echt waar. Snor is donker gereis, de baard is licht gereis, het hares licht gereis, de inhame. Ik kopee heeft echt dezelfde vorm, eir als vies. Oop. Ja, we gaan naar die man moeten, we moeten die man zien en het een vragen. *muziek* Hé hé hé, schaar kietsen, die maak hier ook weer fiets. Laar ga je hé, na het rijden van het, groot speest de pech, dat ik dan vond er even hier. Schrijven vol langs de rond van het raf en ik kijk die poep. In de pein en gefeest de rufstu. Hé hé hé hé, schaar kietsen, die maak hier. Laar ga je hé, na het rijden van het rufstu. En het zacht man, je mocht je het een leven langs de maak. Ik kieen nog over, hoog er in de pek is ga je goed. Hé hé hé hé, heet je nog over, par het en nog het tot je goed. Hé hé hé hé hé, heet je nog over, par het en nog het tot je goed. Abonneer je op elterrangle om niets van de serie te missen. En ben je fan, laat een zeker een review achter. Dat helpt andere mensen ook hun weg naar de podcast te vinden. Elterrangle is een podcast van audiocollectief schik. En het is een video van de video 'Sportza' en 'Opeveerté'. En is tot stand gekomen met steun van het 'NPO' vondst, het Vlaamsnederlandshuis de Buuren en het Vondspascal de Kros. Onze fantastische eindredacteur zijn rendi-formulen van de VPRO en 'Kami-Poli' van 'Opeveerté'. De muziek werd gecomponeerd door tijd met Bergman. Het eindlied is van Paulien Rondo, of terwijl 'Katbak' met help van Sebastian Wouters. De korte fragmenten uit RTL News, ABC News en KPI-XTV. De mixage werd verzocht door Sam Huisman. Produktie zijn zannen van de repel voor de VPRO en Kimling Nikolai voor 'Opeveerté'. Montagehulp kreeg we van 'Lotte van Galen' en 'Fien Dillen' was de geweldige stashijg van schik. Ook een grote dank aan analyse van de roost voor alle feedback. Ben je een wielergroenje, net als wij een tijdje geleden, luister dan naar de menspleener. Over demareeren, truitjes en wat er in heemels naam nu zo spannend is aan de koers. Je vindt de explainer in onze podcastfiet. En mocht je na het beluisteren van El Tarangou zin hebben in een andere podcast, dan raden we je waarom aan. Van Eva Moerhardt. Hier is de trailer. Ik heb nooit gedacht dat dit tot zo iets in staat zou zijn. Waarom is het belangrijkste vraag? Waarom? Waarom? En dan is het vrij dat tot op vandaag eigenlijk nog wat er bij meest speelt. Waarom? Dit is Bjorn, 18 jaar oud. Het is 1997. Bjorn zit in de veranda van zijn huis met zijn gitaar op schoot en een grote map vol lietjes teksten en partituren. Wat later dat jaar voor Twine Bjorn van de ene dag op de andere. Ja, je is vertrookend denk als een artschool. Een week later maakte hij een einde aan zijn leven. Samen met een vriend waar niemand van ons ooit had gehorde. Ik denk wel dat die de laatste jaar een leven had waar we niks van afvestigen. En ik begrijp er niks van. Ik weet dat je op moment had toekom vertellen, maar dat je ongelooflijk veel verdriet had en compleet van de kaart was. 22 jaar lang is er geen woord over Bjorn gezegd. We hebben niet gezogd naar antwoorden dat Bjorn opgesloten in onze hoofden. En nu ga ik op zoek naar antwoorden op almen vragen. En wil ik weten waarom dit allemaal is gebeurd. Waarom? Een vijfdelige podcast over vriendschap, onverwerkt verdriet en de donkere kant van de jaren 90. Van een vanaf nu volledig te beluisteren in je favoriete podcast app en op vpropent-nl/warme.