Aflevering 174D - terreur vlakbij

Wil je meer weten over de belangrijkste figuren. plekken en gebeurtenissen uit de wereldgeschieden is? Probeer dan allergeschieden is ooit. Want de dino's tot de romanofs. en van de Amerikaanse revolution tot Pim voortaan. Iedere donderdag luister je naar een nieuwe aflevering op Podimo. Alleen deze week krijg je Podimo 60 dagen gratis. Via podimo.nl/allergeschieden is ooit. ♫ Welkom bij aflevering 174 d/fam. De volksjury bij zijn Laura en Silke. Wauw, dank jullie wel voor alle jullie reacties op de special? Ja, ze komen binnen. En jullie zijn heel lief, dank u daarvoor. Het zijn hele lieve zachte berichten die we krijgen. Dus bedankt daarvoor voor alle reacties stemmen. naak de verhalen die we van jullie gaan voorelezen. Zoals bedankt daarvoor. En norm bedankt, want ik denk dat we kunnen dat zeggen hebben. Bijna honderd meel gekregen. Dus het was moeilijk selecteren. Dank je om u vooral in te sturen. Als u vooral er niet bij ziet, please don't take it personal. We hebben ze allemaal gelezen. Maar het was gewoon een moeilijke selectie. Dat is een heel moeilijke selectie. Verder, we moeten het even even kort hebben over de castaars. Natuurlijk. Natuurlijk. Lukke avond gaat. Dank je ook weer hiervoor om zo massaal op ons te stemmen te even niet mogen zijn. Jammer genoeg. Maar we waren er wel weer. We waren er wel weer bij. We waren er mooi. Opgekleed, altijd een keer leuk om te doen. We hebben weer een leuke mensen ontmoet. Ja, allemaal dankzij jullie. En we hebben veel berichtjes gekregen van mensen die het sneeuw vonden. Dat we er niet bij zaten. Dus ook weer heel lief gewoon. Maar als ik aan iemand de cast daar begunde, was het zeker alleen remu voor als wat hij heeft gedaan. Dus daar ben ik wel echt heel blij voor. Ja, nu had ook iets beloofd. Welde een klein wedstrijdje. Een pati wedstrijd. Opoten gezet. En onze ontschuldige handen van de team die hebben. Wacht, wat is een wedstrijd? Heb je de wedstrijd? Ja. De wedstrijd was dat als je stemde op ons en ons daarvan een bewijsje leverde via de meel. Dat je in een pot terechtkram en dan kon je iets winnen, namelijk een vip-duo-ticket voor een van onze shows en dat vip-pakket houdt in dat je opvorent even bij ons langs mag komen. Backstage. Backstage. Ja, ja, ja, we're all the magic happens. Dus er zijn ontschuldige handen van ons team die in die pot hebben liggen, we hebben het niet. We hebben het niet gedaan. Dus dat is een andere mensen dat hebben gedaan. En we hebben het niet gedaan. Wacht, ik wil zo. Maar misschien kan Jens. Misschien kan Jens er zo'n geluid in Jens. In Jens. Ja, Jens. In Surt. Tromgeroffel. En dan hadden wij even twisterponderstil. En de winnaar is. Nelen Blanken! Nelen, wij nemen met jouw contact op je hoeft niks te doen, buiten, gelukkig te zijn. Je mag altijd een happy photo van jezelf. Dele op de socials en dan kunnen wij die riposten misschien wel leuk, zeker, wel leuk. En voor de rest, dank jullie wel allemaal om te stemmen, bovende daar wel, echt een beetje leuk om zo'n wedstrijd te doen. Ja, dus wie weet? Wie weet in de toekomst nog eens? Absoluut. Naatloos sluut ik aan, bij het feit dat duwelticket niet hebt gewonnen. Vier naart. Vier naart. Er zijn nog tickets voor onze shows. Ik denk dat ik heb een nu 3, 4 truit gespeeld. Ja, 3 of 4 truit gespeeld. Het wordt elke keer beter en beter. En we hebben nu voor het rest ook beelden gedeelte op onze socials, niet zeggen de beelden. Zeker niet, maar wel, maar ze zijn die 2 daaraan toen allemaal. En jullie reacties zijn zo leuk. Nou, elke truit krijgen wij keilieve berichtjes op de socials van jullie zijn goed bezig, jullie zijn er bijna. Het is echt een top show aan te worden. Er zit in de truit als ook heel vaak partners die meegesleurd zijn. Verinde die niet weten we, we zijn en ik zie toch veel lachende gezichten. Mensen zijn wel echt amused, zeker. Dat is toch nog niemand haalend vertrokken. Wij ook nog niet. Bijna vorige keer. Maar het is niet gebeurd. Het is ook niet nodig. Voor de mensen die nog nooit naar een show zijn geweest, die een beetje twijfelen. We hebben opnieuw een interactieve show gemaakt. Daar moet iets worden opgelost. We zijn op zoek naar een oplossing. We zijn op zoek naar een blossing en bij jullie heel daarvoor nodig. Zij zijn niet verplicht om mee te werken, voor mensen die een keer schrikken. Maar je kunt dus wel heel actief mee werken. In onze voorje truit, of nou onze voorje truit krijgen wij een berichtje van iemand die zei. Ja, had ik met dus helemaal 90's gekleerd, was er niemand. Maar ik dacht mij ook, we hebben ook nog totaal niet daarvoor opgeroepen. Dus heb je ze nog niet te verkleden? Laat u door niks of niemand tegenhouden. De vorig jaar was prachtig om te zien hoe iedereen zich verkleden. En het is wel heel leuk. Ja, ik heb u vorig jaar een vraag gesteld dat ik nu dit jaar ook stelde. Omsgrijf de show in drie woorden die triggerant zijn. Ja. Maar die niks zeggen. Die niks zeggen. Ja. Ja, we zitten al met een verbie. Verbiefing een goed mooie eerste woord. Want je moet ook even beslalken. Ja, oké, goed. Dan is mijn tweede woord. Kiske! En een derde woord. Ah, breaking news. En weer de woord is schelpeer. Ja. Doe kutje. Ja. Ik ging moring, zeg je. Voila, voila, voila. Voila. Dus misschien een try-out. Die weten misschien al met wat dat hier aan het spelen zijn. Andere mensen. En ze weten, ze hebben van aan dat zij een leuke woord. Het triggerant me wel. Altijd welkom op www.tvlksuri.be.nl. We zijn al heel waar shows uitverkocht. Er zijn plikken waar we daarbij drie maand gaan kan peeren. De boy in love, love you all. Dat is echt de boy. Oh my god. Love you so much. Kom aft ga echt kijkijt of zijn. Ik heb gevoel dat iedereen altijd opgeladen uit de showvertrek. Zelfs de try-out, waar we toch zo aan moeten aangebreken worden. Mensen zijn wel echt altijd gewoon zo. Ha, dat was een goeie avond. Dat was leuk. Ja. Oké. Tips. Ik heb tips. Ik heb twee podcast tips. Ja, alleen maar komen, want ik sta een beetje droog zijn de podcast. Ja, de eerste hebt de allergeluister. Ah, kiets. Ja. Maybe. Met bezig. Het is de podcast Beth. Beth. Beth. Als in Elisabeth. Beth. De naam. Het is een miniserie. En als je het ruim moet beschrijven zou ik zeggen, het is een podcast die parasociaal relaties onder de loop neemt. Iets concreter. Het goudde twee podcast Hosts die jarenlang een podcast hebben waarin zei. Niet wij. Nee, wij zijn het niet. Maar ook zeggen, waarin ze over hun huwelijk problemen. En andere mensen hun huwelijk perkelen praten over opvoeden. Ja. Maar de luistera's verhalen naar toe kunnen sturen. Ja, dat komt er toch wel weer even. Ik denk er wel. En ze komen in contact met een van hun luisteraars die een ongelofelijk verhaal deelt. En de impact van de ontmoeting of de digitale ontmoeting van die luisteraar op hun leven in die maat, dat ze stoppen met de podcast. Dus Gellie, zijn je waarschuwt allemaal? Gellie, ze allemaal goed gewaarschuwt. Ik moet wel even zeggen. Als ik het zo vertel klingt het als een mooie audio-documentaire. Ja. En daar is het niet. Het zijn drie hosts aan een tafel die over hun leven en over hun podcast vertellen. Dus het is heel tacky. Daar moeten we voor zijn. Dat was voor mij in het begin, na aflevering. En wat ik wel ook zo hoef kwijt niet of je dit het is. Maar ik blijf het luisteren. Maar in wat ik er in zat is het wel blijven. Maar ik wil het gewoon even zeggen. Het is geen audio-documentaire. Wat is dat wel? De podcast "Under the Cover of Night". In 1996 werd "So Night" dood aangetroffen in haar huis in Texas. Rart is het moment waar ze een vage kennis aanwijst als de executeur van haar naalatenschap. Ze later naalatenschap achteraan. Kat. Er volgen ook vreemde telefoonsjes van de CIA. Sheriff die veel vragen heeft. Maar geen antwoorden durft geven. 25 jaar later blijft de herinnering aan wie zo was. Een Britse vrouw in Texas. Wat deed ze daar? Wie kende haar eigenlijk? En in de podcast gaan ze op zoek naar wie zo was. Ze proberen naar een leefdere constructie. Ze sterft die ze 90. Maar ze is eigenlijk al sinds de herer 70-80. Een leven. Een woze leven aan het bouwen, zeg maar. En het is eerder zo van. Als alles wordt gepresenderd, het begin denkt gewoon wat de vuk is die vrouw. En die is zo raar. En door middel van getuigen is ze ontdekt. Alles kan raar zijn, maar het kan ook heel normaal zijn. Als de juiste persoon vindt die er een goeie uitleg voor geeft. Voilà. Voila. Voila, tien afleveringsjes. Dus je zet er wel even zoet mee. Jouw tips. Mijn tips. Maar ik zal misschien ook beginnen met een, die we ook alle twee gezien hebben. Dat is de film "Begonia". Ik zal de korte in-out voorlezen. Twee jonge mannen zijn geopcedeerd door samenweringen. Ze zijn er van overtuigd dat een invloedrek is. CEO van een groot bedrijf. Een buitenairtswesen is. Ik heb hier van me gesmeld. Het zal wel zijn. We zijn alle twee ook van de regisseur. Jorgos. Ik zeg altijd de jorgos. De jorgos van abedezen is de jorgos. En dit was weer iets compleet anders, vond ik. In wat hij gemaakt heeft. Maar het blijft wel nog steeds zijn stijl. Het was een prachtige film qua beeld. Quakaders dat er gebruikt zijn. Het verhaal is om van te smullen de acteurs die meedoen. Maar voor altijd mijn lievelingsactrice is echt oh lover. Dus het is een baanzinnige film eigenlijk. Je kunt hem kopen. Op Apple TV, Prime en op YouTube. Ja. Dus was recent nog in de. Ja, ik weet niet. We gaan vangen. Ik zeg in de cinema. Raren of glitch. Misschien dat er nog wel zo in kleine buurtzinnen. Maar je speelt die maar eens kijken. Ja, ja. Even tot ook hoeg je dan in de oskeranominaties. Dus misschien dat er. Dan komt er wel eens in de reaward als er een paar. kwiltjes worden binnenkort gewoon op de streamer. Ja, ook zonder dat je ervoor moet betalen werden. Dan. Zet jij mee met oskerer filmkus? Of nog niet echt? Nog niet echt. Nee, dat komt wel. Ja, ik heb het wel gekeken. Want ik heb het wel gekeken. Nee, nog niet. Dat is wel mijn lijst. Ook de koop op alle platformen die hij hebt genoemd. Misschien nog nog in de cinema. Maar vond ik ook wel heel goed. Zinners ook. Ja, ik heb gezien. Vind ik ook leukstap. Ik denk dat je zelfs getiptep hier in de aflevering. Ja. HBO. HBO. Wel, wat ik nog heb gezien is eigenlijk iets van. een eindvorg jaar. Maar ja, met de special die er tussen zat, heb ik daar nog niet eerder voor kunnen praten. En als pluribus. Ja, op Apple TV. En er wordt een ontdekking gedaan door een astronom. En ja, dat veranderen het heel de wereld. En een vrouw Carol Sturka. Die blijft achter in een compleet nieuwe wereld. En die moet daarmee zien te delen. En dat zijn eigenlijk het beste wat ik gezien heb voor een jaar. Ondertussen zijn er ook al heel veel love in de review's gecriven over de reeks. Dus ook weer heel mooi gemaakt. Het is een goed verhaal echt van genoten, eigenlijk. Spijtig toen het eerste seizoen gedaan was. Oké. Dus ik ben Triggerd voor seizoen 2. En dan, als je even op een avondje een gewoon een leuke film wilt zien. dan heb ik wake up Deadman Nives Out Mystery op Netflix in de aanbieding. Er is een woordgebeurd en een kerk. Het is gewoon een leuke hoedunnet. Oké. Als het waren, ook weer leuk gedaan. En dan op Vertee Max staat er een documentaire over niemand minder dan Tony Hawk. Until The Wheels Fall Out. Het is een naam Tony Hawk. Je kent je je naam wel, je kent je van de spelik is. Maar wie is die man van waar komt die? Hoe is die? De skateboarder geworden. Die die vandaag is. Dus ja, wel een interessante om te zien. Vond ik leuk. Dat waren mijn goede typisch. Ik heb gewoon nog één levensveranderende gebeurt en die krijg ik wel deel. Want nu weer. Maar ja, je hebt het al natuurlijk natuurlijk. Baby Theo is geboren. Lucas is petter geworden van Baby Theo Proficiat. Maar Lisa in die tijd met Julie is geboren. Dan plaats je alles weer in perspektief. Als je zo'n Baby in de familie is. Toilal zijn. Heel mooi. Mooie Baby, leuke Baby. En dan nu het uit voor de verhaaljes. Verhaaljes. Ja, dus zoals we eerder zeggen, we hebben een selectie moeten maken. We hebben ook soms niet de hele mail die we gaan voorgelezen. Maar gewoon de interessante stukken hebben we genomen. Omdat het zo gewoon heel veel waren. En we willen zo veel mogelijk mensen aan het woord laten. Dus Lara. Ga je gaf. We hebben zo waar geordend. En deze eerste batch zijn meals die gaan over de periode voordeaanslagen in België. En de eerste meel komt van Bouline over Egypten. Wij waren in Egypte toen de revolution daar uitbraak op 25 januari 2011. Ik herinner mij die avond zeer goed. Ik zat met twee verindementjes bov op mijn kamer op de computer naar Philmpjes te kijken. Oh, as you do. Op de computer ook. Ja. Ja. Nee. Plot werkte het internet niet meer. Ik herinner mij nog heel goed dat ik iets aan het dagelode was. En dat die balk urenlang bleef, hangen. Het was natuurlijk op dat moment dat het Egypt is overheid. Het internet had afgeschakeld, uitgeschakeld, over het hele land. Ja, als reactie op die protesten die net gestert waren. We hebben onderin een buitwerk van Egypten. We zaten op zo'n 15 kilometer van het tarierplein waar die protesten plaatsvonden. Dus wij merken ook redelijk weinig van de protesten. Enkele dingen zijn we veranderd. Er woonde in een kouwpound-kompound. Kompound, ja. Het is een soort van onmurde woonwerk. Maar ook trouwens de zon van de premier en de zon van Moebark. Wonde. Door dat het leger van Egypten zich aan de kant van de mensen had gezet. Maar wel met een instek van zo weinig mogelijk geweld handelde. Stonden aan alle ingang en uitgangen van die kompound. Maar echte tanks schreft Paulien van het leger. 3-4 soldaten per tank. En terugdinkend was het eigenlijk crazy. Maar toen drong het niet door tot mij. We hebben zelfs foto's met de soldaten. Waarbij wij dan op de tank staan. Ze zegt hierover. Ik ben hier nu niet 4 op. Maar ja, het is een beetje white ignorance and privilege at it best. Ik ben ten kind tegenzietend tank. Ja. Ik snap het. Na het uitbreken van de revolutie. Je weet ik nog dat ik met een vriendin was gaan zwemmen. En toen we terug thuis aankwam kwamen hier een papier op haar deur. Geteept no school. Voor 3 weeks. Mensen zijn die konden dus niet meer naar school. En heel wat vrienden uit internationale gemeenschap werden geevacuerd. Wij bleven in Cairo. En ik weet nog dat mijn ouders toen enkel konden bellen met hun Belgisch nummer. Omdat ook het telefoon het werk bladlag in Egypten. Mijn ouders hebben op een bepaald moment wel bezlist. Dat mensen zijn die bij hen op de camera moesten slapen. En dat er snags. De deur daarvan die slaapkamer werd gesloten. Mijn mama slip zelfs met een mess onder haar kussen. Uiteindelijk zal de familie van Paulien evacueeren naar Belgien. En daarover schreft ze. Op momenten voel ik met dan ook enorm gepreviliseerd. Want ik kon vertrekken. Ik kon weg uit Egypten, uit die stabil, onstabilen situatie. Trug naar Belgien. Een leven opbouwen. Dat is kan betekenen met iets meer rust en vreden en vrijheid. Denken daar aan alle Egyptische meisjes. En jongens van mijn leeftijd toen. Waar zijn ze nu? En hoe levens ze nu? De realiteit van hoe we een leven kunnen zijn. Om willen van de dingen waar je geen controle over hebt. Dat doet iets met mij. Wij, als Belgenberg, konden daar weg. Wij hebben iets waar we op een pukene terugvallen. Iets al onzekerheid biedt. Het bepaalt zo hard waar ik vandaag voor sta. En waar ik voor wil strijden in mijn leven. Gesprekken en discussies die ik aan ga met mensen uit bestef. Dat we ons leven vervangen gegeven is. Ik heb mensen zien strijden om te hebben. Wat wij hebben. Een democratie in spraak, recht, vrijheid en veiligheid. Het is geen gegeven en we moeten daar dan ook voor blijven strijden. Mooie laatste woorden. Dan hebben we een anonyme mail die iets te vertellen is over Joen. Joen die ook bij ons in de eerste aflevering aan bot kwam. De anonymes schrijver verteld. De nulie het verhaal van Joen bonting aanhalen kwam alle spots door heel dichtbij. Joen is namelijk de broer van een jeugdvriendin van mij. Zoals alle meisjes van 6-7 jaren gingen we regelmatig in te bij elkaar spelen. Vaak met nog wat andere vriendinnen erbij. Joen was 8 jaar ouder en slot zich dus voornaamlijk op in zijn kamer. Wanneer er bij haar thuis afspraken. Op een gegeven moment veranderde mijn vriendin van een altijd volk en goed laagsmijsje naar iemand die enorm gesloten. En onzeker was. Vonden steeds minder aansluiting bij elkaar. Ze mogen nooit meer afsprikken om bij elkaar te blijven spelen. En stil in goede we uit elkaar. We zaten wel nog tot het zesdeleer herbij elkaar in de klas. In het begin dachten de andere vriendinnen en ik dat ze aan het puberen was. En wij niet meer cool genoeg waren. Maar een tijdje maakte de nieuwsberichten veel duidelijk. Herbore Jojoen was naar serie vertrokken. De maanden die daarop volgde waren enorm heftig. Mijn vriendin was niet alleen herbore kwijt. Ook de media aandacht woog nog enorm op haar. Her gezien veel nog verder uit elkaar. En ze scham de zich enorm voor de daden van herbore. Stella en Zagwaar, stil er en stil er worden. Tot de steeds vaker afwezig was. En er bijna geen contact meer was tussen haar en de rest van de klas. Hoi heel heftig is dat. De impact dat zelken dingen hebben op de familieleden. Dat daar wordt eigenlijk ook niet genoeg over gesproken. Nee, absoluut niet. Ik denk nu dat ik eigenlijk ook als stip Rebel war geven van Adelaand Belan van over serie strijders. Maar ook de impact op en gezien en op een omgeving ronddijk. Dan een verhaal van Charlotte over de verdwijning in haar familie. Toen ik de eerste aflevering van de special luisterde moest ik ineens weer aan iets denken wat er in onze familie gebeurt. In december 2012 hebben wij een familieleden moeten opgeven als vermist. En die eerste dagen na zijn verdwijning werd door de politie diensten de gevlucht naar serie-piste opgehouden, gezien zijn leeftijd toen 18. Dit om de sfeer te schippen die er toen al ging als familie bij meer maals herhaald. Dat wij die piste toch onmogelijk achter. Maar de speurders zijden ont dat het helaas een standaard procedure was. Bij elke jonge man die verdwenen moest onderzocht worden of ze radicaliseerd waren en eventueel naar serie gevlucht zijn. Na enkele dagen kwamen de speurders de rachter dat in het geval van ons familietit helemaal niet het geval was. Hij heeft helaas voor een ander lot gekozen en is na enkele maanden teruggevonden in het hoge norden van Scandinavia. Ik ben toen niet er de begrafenis geweest om dat ik na jaren proberen zwanger was van onze zoon. En ik vond het niet gepast om daar te zijn terwijl een andere moeder afscheid moet nemen van haar zoon. Ik vond het vooral van onze familie wel passen bij de eerste aflevering over de aanslagen. Zeker. Het zegt zoveel over die periode de tijd. Wijken in het alleen via de nieuws berichten van jonge gasten die op eens spoilers verdwenen waren. Het verbazen me ook niet dat de politie dient de eerste instantie van zou het kunnen. Maar goed ja, ik kent natuurlijk je familie het beste. Maar ik ben wel blij dat alle registers werden open getrokken. Absoluut. Zeker wel. Ik denk dat in er dat we hebben het verhaal verteld. Aan de hand van een grote gebeurt is het niet. Maar we gaan het hier in de verhaal nog veel zien. Er zijn zoveel zijsporren aan het terreur gegeven dat we gemist hebben. Om meldingen evacuasies waar dan uiteindelijk niks van aanbleek dat zijn dingen. Dat komt wel binnen in de sfeer waar dat gaat. Absoluut. Dan heb ik nog een rop die een verhaal me heeft over zijn buurman. Hij zegt ik neem jullie mee naar het fijn en gezellige hastelt. Word. Daarom alleen wel. Kijk. Wij selecteren die verhaal en ik zeg tegen zulke zullen we er. Ik begrijp die altijd leuk om. Ah, dank jullie wel voor deze special omdat we zullen het er allemaal uithalen. En ik kan nu al zien dat je dit verhaal hier hebt geplakt. Want die is een eerste zin. Had jij er niet ingestokken? Ja, ik heb niet. Het stopt hier, lauhe. De potkast is hier. De potkast is hier. De potkast is hier. Goed, maar. Roop uit het fijn en gezellige hastelt. Ik begin opnieuw. Ik neem jullie mee naar het fijn en gezellige hastelt. In 2023 wonde ik alleen in een appartementgebouw op de tweede verdieping. Ik deel de deze bovenste verdieping met een tweede appartement, waarvan de voordeur recht tegenover de meine stond in die gemeenschappelijke trapaal. In het appartement naast het meine wonde een irrakees gezin met vier kinderen. De water van het gezin zag er een glade vogel uit die veel wegging. Zijn vrouw bleef vaak thuis met kinderen. Wanneer we elkaar trof in de trapaal zijn we elkaar vriendelijk gedag. Maar voor de rest hadden we geen contact. Op een dood gewoon ochtend in mij lagen klikker te slapen met het idee om zonder wekker op te staan. Ik moest namelijk niet gaan werken die dag. Maar rond vijf uur in de ochtendste scherke kakker door hevig. Lauwei. Lauwei kwam vanuit te gang en het leek als of er weer het ingebrook in mijn appartement. Tun ik in kijk had waar het gedruun en de luidestijmen vandaan kwamen bleek het uit de trapaal te komen. Ik kijk door het kijk had van mijn voordeur. Ja, als we al woed doen. En zag er daar een aantal politieagenten staan. Ze waren bij mijn buur binnengevallen. Ze hadden de voordeur geforceerd met een soort van stormraam. Zo leek het toch. En er was ook een slotemaker. Het slot aan het repareren. Gezien ik enkel mijn kamerjas aan had en niet goed wisten wat er aan de hand was. Bleef ik de rest van de gebeurten in ze volgen wie hij het kijk had van mijn voordeur. Ik zag over verschillende mensen van de politie het appartement binnen en buitenliepen. Ze waren duidelijk het hele appartement aan het doorzoeken. Ondertussen zag ik ook hoe een aantal agenten de auto van het gezin binnenste buiten keren. De auto, die voor ons gebouw op straat geparkeerd, zond werd volledig onderzocht van de kofferbak tot onderin de motorkap. De huiszoeking heeft bijna drie uur geduurd. Rond halvacht acht uur in de ochtend werd mijn buurman gebouwd meegenomen door de politie. Er was volgens mij ook een social werkster aanwezig die de moeder en de jongste kinderen meenam. De oudste kinderen werd er volgens mij gewoon naar school gestuurd. Heftig schrijft er op inderdaad. De rest van de dag gielde ik het nieuws in de gaten. Ik las online dat er die dag een groot scherlige actie was in verschillende Europese landen. Er waren er een aantal mensen opgepakt in een zaak tegen de mafia. Ik king er dus vanuit dat de eenvalt bij mijn buur hier iets mee te maken. Maar dit bleek niet het geval. Een paar dagen later lag ik in de krant een artikel waarin mijn buurman werd verdacht van oorlogs misdade en terroristische activiteiten. Hij zou betrokken zijn geweest bij de terreur zelf een alkaida en zo meevrand woordelijk zijn voor verschillende bomb aanslagen. In 2009 en 2010 zou de man mee hebben gewerkt aan verschillende aanslagen in de groene zonen van Baghdad. Een gebied van ongeveer 10 vierkante kilometer in het center van de stad waar verschillende overheid gebouwen en ambassades zijn gewestigt. 370 mensen kwamen daarbij om het leven. Meer dan 2.300 mensen rakt er gewoond. Bij de aanslagen op overheid gebouwen zou de bomb aartels gebruikt zijn. Na de aanslagen in zijn tuisland vlucht de heinere Belgien. Hier werd hij vervolgend erkend als vluchteling. Hij leefde als in 2015 onder de radar en was als radar in een stedelijk zwembad. De Amerikaanse veiligheidsdienst zou het veel raadpakket getipt hebben en zo zou mijn burman dus in het viseren zijn gekomen van dit onderzoek. Via de tak of de taun hoorde ik dat mijn burman al een lange tijd gevolg twerd. Zo zou de ergens mensen van de politie op post hebben gezeten om ons aparte mensen gebouw in de gaten te houden. Ik heb hier nooit iets van gebeurd, schrijft er op. Ja, aan mij. Later ging er ook nog rond dat de man zou hebben opgeschept over zijn verleden in Irak, maar dit is natuurlijk maar een gerucht. Het is een blijft een bizarre idee om te bestefen dat ik naast een terrorist van Alkaida heb gewoond en dat ik hem altijd vriendelijk gedacht heb gezegd. Zo zie je maar dat verhalen over de ruren echt dichtbij kunnen komen. Zelfs in het kleine, maar fijne, hasseld. Dus zelfs weten dat het ging eindige met kleine en fijne hasseld en dat de toien in begin ook nog eens gehouden. Natuurlijk, tuurlijk. Ja, zo ziet je ook maar weer dat je burman nooit echt kent. Ik ben echt even aan het denken. Ik heb een paar burman, waarvan ik echt denk dat ze. Dat ga echt niet mixed mee zijn, andere kant mogelijk zowel. Ah ja, interessant. Ja? Nee, die van ons zijn oké, die van ons zijn oké, maar het is wel. Ja, hoe dat die. Dat doet mij ook denk aan de verhalen die we bracht in de afleveringen. Op een gelegd gewoon in uw bed te chillen, op een ramtepolisie, uur deur op wordt. Op een gelegd heb je het verteld. En dat dat zo kan in het kleine, maar fijne, hasseld. Lar heeft geholt met haar ook. Maar echt? Het is een rol dat ik ben aan het. Nee, maar ik vind het wel hallucinant dat die mensen zich onder ons bevinden. Ja, dat is gezet daar gewoon heel erg meinig bij stil. Ja, hij zegt ook dat ik totaal niet door dat ik inderdaad mijn appartement in de gaten werd juur. Daar vind ik heel eng. Ja. Maar er moet wel dat, hè? Er moet maar achter mij in een auto twee afslagen hetzelfde rijden. En die kijk ik wie dat er in ziet. Ja, maar ze kunnen er ergens gewoon al een hele tijd gestaan hebben, hè? Heel heftig. Toen volgende vlogje. Nee, sorry, het volgende verhaal gaat over Parijs. Daar hebben we één intending over gekregen. Toen vooral van Nikki. In 2015 werkte mijn vriend in Parijs. Hij is Alvand Kleinza van. Een grote voetbal van. En was de avond van de aanslagen uiteraard in de stad de Frans aanwezig. Zelf heeft hij eigenlijk gelukkig niet veel gemerkt van het Gans gebeuren. Hij heeft de eerste knal geholt. Maar dacht dat het van een van de supporters kwam. Zelf zoenen hij berichtkrieg van zijn moeder. Met de woodschap Wees voorzichtig. Er is van alles aan de hand in Parijs. De dacht hij nog steeds, ja, moeder over de rijf. Niet zo. Pas toen ze uit het stadie om je evacueerd bij de besefte hij. Dat riet ergens zich aan de hand. Wat hij met meestal is bijgebleven van die avond. Is de enorme oveelheid politie die aanwezig was. Tot op de dag van vandaag heeft hij nog nooit zo veel politie op één plaat gezien. En gelukkig maar. Maar daar illustreert van mij ook hoe dat daar moet geweest zijn. In het stad de de Fran, zeg ik, wordt een knal. Maar je denkt daar niet aan. Dat er een aanslagplaats vindt. Je zit er ook zo veel. Het is ook zo groot. Dus ja. Of je is niet zal hier wel eens vuurwerk of whatever afgaan. Ja. Ik moet nu denken aan een verening van mij. Zat toen studeren de toen in Parijs. En de avond ervoor is jaren geëzen en gepiekt. En dus alles gebeurt, zij is veilig. Zet op Facebook ook zo iets veilig van de aanslagen gekond als we aanmelden. En stuur het via Instagram of weet ik veel op haar computer en de mail naar haar raders. Iedereen weet dat ze veilig is. Behalve haar oma. En haar oma denkt ja ik ga bellen naar die geëzen. Die neemt niet op. Dus die oma heeft een kans en nacht gedacht dat er iets was. En dat was de volgende dag haar moeder dan gebeld. En die ze "ah ja sorry je hebt en was gepiekte kon u niet iets laten weten." Ja. Zo zie je maar. Voel zie je maar. Volgende mail gaat over Maalbeek. Die hebben van Sara gekregen. En zij schrijft ijarge deelijke het verhaal van de familie van mijn vriend. Hij verloren zijn nonkel Johan van Steen in de aanslagen op Maalbeek. Christen Verellen, de tante van mijn vriend Jan, is jaar op 22 maart. Op 22 maart 2016 gaf Johan naar zochtens nog een zoon. Nog een zoon voor je naar zijn werk. Bij de FOD-mobiliteit vertrok. Zavonds zouden haar verjaardig samen vier hem. Toen het nieuws van de aanslagen op de luchthave binnen kwam Belde Johan op. Die bevond zich op dat moment reedt op de metro. Reliek niks aan de hand. Op een gegeven moment wilde verbinding weg. En toen het nieuws van de aanslagen in Maalbeek er kwam. Of er veel haar een slecht voorgevoel. Hierop heeft ze geprobeerd zijn computer te traceren. En heeft ze zijn werkgebeld waar hij niet aangekomen bleek te zijn. Ze zijn beginnen zoeken en ze hebben ziekenhuizen gebeld. Maar op vrijdag ochtend stonden er agente aan de deur om te komen belden dat hij overleden was. Ze kreeg ook de telefoon van Johan terug. Waarbij het gebachten scherm. Het uur 9 uur 11 is blijven aangeven. Heeftig. Heeftig. De eerste opluchting dat gevoelt als iemand aan de lijn krijgt. Dat is het gebeurd in zaventem. Ja. Gegaan verder. En dan. En niemand had dit ook nog verwacht. Nee, dat denk ik ook niet. Dat denk ik ook niet. Heel tristig. Dan verhalen van op de luchthave. We zijn alle twee in shock van hoeveel mensen. naar ons luisteren die die op de luchthave waren. Dank u om alle lieveralen in te sturen als eerste bo. Mijn vader Rijsden voor zijn werk enkele keer per jaar in het buitland. Zo was hij op 22 maart 2016 onder de weg van enkele week in China terug naar België. Ik wist dat hij in de ochtend Zuidlanden maar ik wist niet precies hoe laat. Ik renner me nog goed. Ik was toen 13 jaar en ik zat in de tweede meel bij het was een normale schooldag. Om half negen ging de belliging in de rest aan op de speelplaats. Maar de leerkracht was later. Dus ik scrollde nog even verder op mijn telefoon. Voor ik die voor de rest van de schooldag moest weegstoppen. Op mijn Facebook. Dus haak je Facebook was toen echt de shit. Zag ik plots een post van een nieuwskanaal net binnen omplofingen op saventem Airport. Het enige waar ik kom in de kandacht was het echt mijn papa. En of er al daar niet al op de luchthave was geland. Waar hij waarde omplofingen was. Wat is er ganden? Enkel een minuten later moet ik mijn geëzen wegsteken. Ik heb het raar tijdens de speeltijd. Stiekem in de wc berichtjes gestuurd naar mijn papa en mama. Van de eerste kreeg ik geen antwoord wat resulteerde in een dag volstres. En spanning waarbij mijn gedachte afdwaalde naar het meeste worst case scenario. Doorheen de dag elke speeltijd. Dus kreeg we via het nieuwstees meer updates of wat er was gebeurd. En wat de omvang was van de aanslagen. Ik kreeg gelukkig in de nami dat het verlossende bericht dat mijn papa oké was. Hij was effectiefal geland op Brussel's Airport. En bevond zich op het moment van de aanslagenvlak bij die plek. Hij stond op ongeveer 20 meter verweiderd van de plek waar de impact van de bonn echt slacht op het bus hebben gemaakt. Later vertelde hij ook hoe hij de dag volstof ging. En er een verbramde geur in zijn klere was gekroppen. Hij had ook een tijdje heel erg veel aan zijn gehor door de enorme knal. Dit alles vertelde hij het trouwens pas enkele weken later. De eerste weken was hij niet in staat om over deze dag te praten. Hij kreeg traan in de ogen. Terwijl mijn vader echt een die heb ik nog nooit zien winere type man was. Hij heeft de eerste weken ook niet gegeten. Het was heel moeilijk om te vatten wat er die dag was gebeurd. En waar aan hij op het nipertje was ontsnapt. Hij rakt niet gewond en hij heeft er geen fysieke letsels aan overgehouden. Maar de mentale impact was heel groot. Ik kan mij niet voorstellen hoe je zavond je je butkrapt na een dag waarop je zo iets meer maakt. Ja, en hoeveel chance je meer moet gaat hebben waar dat gestaten. Maar ook als 13 jaar en dan weet ik moet mijn GSM nu wegsteken. En ik denk dat wel straf dat dan de lirkrachten niet zijn. Als er mensen zijn die iemand moeten bereiken. Doe maar. Dat is mijn bedenking. Nee, ik snap het liest natuurlijk alles voor iedereen de eerste keer dat je hiermee om gaat. En misschien wilde ook niet. Ik denk dat ook ja. En dan gaan ze allemaal een bericht krijgen van de broer van de neef aan de nunkel van de tant. Allee, dan heb je dat misschien. Ik weet het niet. Ik wil ze niet te snel af. Maar ik zou wel. Ik zou wel zo goed zegt. Maar mijn papa is eigenlijk. Ja ja ja. Dan hebben we een meelje van Celine gehad. Ze dacht ik werk sind september 2015 als check-in agent op de luchthaven. Ik was dus nog niet zo heel lang indienst op die bewuste 22 maart. Wij schiften begon die dank om zeven uur op de check-in van onze afrikavluchten op rij 1. Toen was een rustige ochtend toeplot in de verte. En de andere kant van de vertrek hal zo bleek een knal hoorde. De collega naast, zij, de collega naast mij, zij, dasne naenslag. Maar wat heb ik antwoorden van manier. Daar zal wel weer een vliegtuig tegen het gebouw gereden zijn. Aha, stutter. En dan scherft ook, daar was dus letterlijk de week ervoor gebeurd. En dan zo, dat denk ik toch. Ik vraag me nu af of ik dat misschien gewoon heb uitgevonden. Ik hoop eigenlijk dat je het hebt uitgevonden. Want anders maak ik mij een beetje zorgen. Ja, nee. Want je zet dat aan een taxi, hè? En tegen het luchthaven gebouw? Ja, sorry, tegen het gebouw, rijden. Whoops. Dat zag ik dan op maanaag hoeft een taspilot zijn. Oh shit. Dat was de veel. Ja. Nee. In ieder geval, Celine, als je het ondertussen gaat kijken, kunnen wij daar berichtjes van krijgen. Exact. Ondertussen hadden we ons omhoed eruit met zicht op de volle volledige vertrek hal boem. Explosities, rij, vier en vijf. Drijen waren mijn andere collega's aan het werkware. En mijn hoofd ben ik bij gelopen, maar dan teruggelopen voor mijn luchthaven badge. Zodat ik deur kan openen. Later op de beelden, die ik via slacht of verhoop in de prijorden van het proces heb gezien, kan je zien dat ik eerst even gaan zitten. En dan scherft het achter "why" ben ik geen zitten en dan toch begin te lopen. Ja, eerst de reactie allemaal niet erg. Nee, en ook eerst de reactie, ik moet mij hierveelig maken die gaan zitten. Ja. Nog een beetje over de beelden, aangezien ik in een andere collega ons niet meteen naar de aanslagen. Als brugurlijke partij hebben aangegeven, hebben we dit vijf jaar later live op het proces moeten doen. Met de mikro in de hand en alle terroristen naast mij in een glazen koi, mocht ik vertellen wie ik was en waar ik die dag was. Shame on you belgische wetgeving. Iets met zout aan wonden, scherft er daarbij. Trug naar mijn tocht. Mijn badge had ik dus niet nodig want de portjes en security waren als al door collega's ingestamd. Ik heb van volgens beslissed om naar rechts richting de beterminal te lopen waar de internationale vlucht te zitten. Dan dacht ik ooit zal mijn mama en papa insbelen per verder dan mama ergens een bomb ontploft. Ik had dood, ben ik niet geraakt. Ik heb dan ook gewoon afgelegd naar deze middeling en verder gelopen. Dan kwam ik eerst voor stoppen in een nieuwe winkel. Maar dan dacht ik dat is geen toplan met al die glazen kaste. Dus verder gelopen waar ik op de rolltrap een van mijn lieve collega's tegen kwam. Die mij scherwend van de rolltrap heeft gehaald. Vervolgens kwam ik in een ruimte met enkele bekende gezichten en passagiers. Angezien ik niet kon stoppen met scherwe heeft en passagier mij even door elkaar geschuurd. Om te zeggen dat ik still moest zijn of ze gaan ons vinden. Ik wou ook de hele tijd de nood door open doen en op de tarmak gaan lopen. Maar dat mocht niet van de security. Voorvolgens zijn er dan bussen ons komen halen op het tarmak en werd het personeel gescheiden van passagiers. Aangekomen in onze haar raar, kom ik vrienden van thuis tegen. Vriendin heeft mij dan mee naar huis genomen. Voor de zekerheid ben ik wel nog even onder de auto gaan kijken dat er zeker geen bomb aan vast is. Ik ben dus wel zeer snel thuis raakt die dag. In maart zijn we tien jaar later. Al tien jaar dat is een eeuwigheid in mijn hoofd. Ten jaar geleden zijn mijn eerste psycholoog. Ga dat kan volgend jaar beter zijn of pas binnen vijf a tien jaar. Ik heb dus elke keer al mijn hop op die getallen gezet. Wel ik kan nu zeggen dat dat leuk zijn. En ik heb elke dag nog moe en het elke dag nog moeilijk is door onder meer de zware slaapproblemen die kraan hebben overhouden. Maar om te eindigen met een positieve nood het leven is en blijft een feest. Ook werk ik nog altijd een heel veel plezier op de lucht havem. B.S. er zijn wel wat microrol voorhoor. Wij hebben er al vier maar nog nooit ontploft bij mij weten. Dat is ook wel goed om te weten. Dat is goed om te weten. Maar we kunnen niet bezijven wel voor impact. Dit heeft op uw leven. En we zijn er net al gereageerd op een bepaalde manier. Je hebt het nog nooit meegemaakt. Dus je weet ook niet hoe je dag gaat gereageerd. Maar heb dat goed gedaan? Je hebt dat superroet gedaan. En dat breekt mijn hart om te weten dat je inderdaad bij die eerste psycholoog ziet. Waar ze eigenlijk vlak na die gebeurten is, dan kan nog tien jaren duren. En als je dag het al dan hoor, tien klinkt dat zover weg. Ja. En dan halt dat zei voor u in en je weet ik ben er niet. Ik ben er nog niet. Ik ga misschien ooit geraken. Ja. Ik weet het niet. Veel strijdlust toegewens. Dan iedereen die er nog altijd van aan het herstellen is. Of iemand die misschien wel al herstelt is. Ik bewonder echt jullie strijd krijgt. Zeker wel. Nog een getuigenis van op de luchtdave van Zaventem. Iemand die al nog niet wil blijven. 10 jaar geleden vertrok we op 22 maart. Zog dus vroeg naar de luchtdave om terug naar huis te gaan. Wij zijn expats en in het verre buitland kwamen wij dan wel om de vijf maanden een maantje naar België op vakantie. Het werd een routine. Dus geroetineerd begonnen we weer aan onze trip. Volgende laden ingezakt. Met twee kleine kinderen. Ingecheckt, langs de Starbucks gewandelt door de passportkontrolen. En nog geen tien meter verder horde we plots in ons het in de knal. Niet te geloven, maar ik wist intuitief dat het een bomb was. Onmiskin maar een terroristische aanslag. Daar sta je dan met je twee dochters van een en drie jaar uit ongelof. En angst, maar vooral de vast beradnijd om hier uwechtig raken liefst. Zonder trauma's voor onze drie jaarje. Dus we hebben er een spelletje wang gemaakt. Oh, we moeten nu allemaal heel stil zijn. En uitkijken waar we ons kunnen verstoppen. En iedereen moet omdert snelst de begeleiders van de luchtdave volgen. Elke truc hebben we uit onze mao geschut. Terwijl we rustig proberen te blijven. En haar afschermde van de mensen die vanuit de vertrekkel aangelopen kwamen in volle paniek. Sommige met kwetsuren, andere met stof of wel op hun kleren. Nog andere in alle stilten. Een blik tussen mijn echtgenoten mij, iedereen kind in de armen en de onhaatgesproken afspraken. Dat als we elkaar kwetsadig raken in die serie. Iedere verantwoordelijk was voor de dochter die we vast hadden. Een zoon en ik hou van je op enkele minute tijd. Stonden we in een volgende ruimte. Net naast de termak te wachten. Tot er een bestissing werd genomen, waar we allemaal konden om. Wacht, en hoe we allemaal konden om. Komen? Ja. Het was voor mij een compleet was. Waar die ruimte was op welk verdiep. Welke trappen, een vooral trappen. Een auto-matische pilot heeft overgenomen. En nog voor het nieuws bekend werd dat er een aanslag was in Brussel. Belde ik mijn mama. Mama. Kort bericht, want ik weet niet of ik nog lang ontvangstep. Bomb in Brussel's Airport. Wij zijn oké. Ik hou van je weet dat ondanks wat mogelijk nog gebeurt. Ja, weet dat ondanks wat mogelijk nog gebeurt. Zelfde telefoonchij naar mijn broer m'n echt genoten bellen zijn ouderlijk gezien. Worden die je nooit denkt, te moeten uit sprekken. De komende uren hadden we weinig ontvangst wat voor het thuisvond ook nageel bij te was. De overweldigende angst die betoen voelde, is netie worden tevatten mensen in paniek. Die roepen dat er wapen zouden zijn. Dat er nog terroristen onderweg staan om te schieten. Zoals in de bata-klam bommen die zouden omploffen in de metro. Maar toen, als we voor onze vier, de drie jaar gedochter dit allemaal een spelletje was. Na enige tijd moesten we wachten op de tarmaak op bussen die ons brachten naar een grotere hanggaard. Ondanks dat de medeberkers van Brussel's Airport ook weinig invol hadden mogelijks collega's hadden verloren en nog zoveel andere angst hadden werden we ontzettend goed begeleid. Op een gegeven moment een controle van politie, als of ze nog iemand zochten. Later ontzelfde vraag gesteld of ze misschien zochten naar de man met de toetje. Urige wachten in een koude hanggaard om dan met de bus naar een veel voor de geevacuër te worden. Daar uitstappen, warmdeken en liefde, ontvangstor om bekenden. Ze stonden klaar om ons op te vangen, nodigde ons uit in hun huizen om te wachten. We voelden ons niet alleen. Ondertussen trotserde mijn broer Brussel om ons nog te komen halen. Kompleet verdoft zijn we een café ingestapte waar we prompt een pinje kregen om te wachten. Oh, Belgium! Trug thuis, kwam de kompletenschok in de tranen. Een aanslag zodigd bij enkele minuten nadat we langs die plaatslipen onbeschrijfelijk. Zover 30 zo intens. Meehalen met en voor de gewonden met de overleden slachtoffers, de hulpverleners die die dag veel te veel gezien hebben en dat maar niet kunnen vergeten. Voor iedereen die betrokken was op een of andere manier. Maar ook traner dankbaarheid dat wij niet overeleefde zonder verbondingen en dat we zo veel geluk hadden dat we net gepasseerd waren. Toen je meisjes van 1 en 3 in de armen. Ja, en dan zo'n spelletje vanmaken met denken aan de film La Vieta i Bella. Ja, daar doet de papa dat ook in. Slim. Owaan zien dat je nog zo helder denkt. En denkt ik moet zorgen dat hier geen trauma zich in de stelt in dat kind. Mooie meel, heel mooie beschrijving. Dan heb ik er een beetje van Tara. Zij schrijft ik eerst wat achtergrond geven. Mijn mama was als kind altijd pilot worden, maar hij is geboren met aan een kant doof te zijn. Wat als pilot niet kan natuurlijk. Maar de vliegmikobe heeft er echt een nood losgelaten. Dus naar studietourisme is op de lucht haar zelf beginnen werken. Ook al bleef ze met deze job letterlijk met haar voetjes op de grond. Toch bleek ze deze job geweldig te vinden. En hier werkt dus ook nog steeds in 2016. En in 2016 was ik 16 jaar oud. Op 22 maart vertrok ik zorgdens met de fiets naar school. Mijn mama stond die dag met de vroeger. En was dus al lang vertrokken naar de luchthaven. Bij het buiten gaan zie ik nog dat de auto van een collega van haar op de operat staat. Een collega waarvan ik de dochter ook ken. Onderweg naar school wordt ik gebeld. En ik kijk, het is een anoniem nummer stater op mijn scherm. En ik dacht ja, dat is sowieso spijm. Daar heb ik nu geen tijd voor. En ik neem niet op. Bij aankomst op school zie ik dat ik een voicemail heb van dat nummer opnieuw denk ik. Ach, die gemie gaat zich zelf niet herhalen. Ik snap het. Daar voel ik, ik luister straks wel. En ik ga een half negen met een examen binnen. Met totaal onbewust van wat er iets na acht is gebeurd op de luchthaven. Iets voor 12 kom ik buiten bij dat examen. Ik zat mijn telefoon terug op. En toen brond het allemaal binnen te seipelen. En mijn wereld stond still. Vooral omdat ik geen bericht of telefoon van mama zag binnenkomen om mijn gerust te stellen. Telle kwijt me gezegd om zelf contact op te nemen. Maar ja, de lijnen lagen plat, dus dat ging niet. En toen schot ik met de binnen die voicemail. Maar ook voicemail was onbereikbaar. En toen slug ik de paniek echt toe. Waarom heeft een anoniem nummer mij vlak na de aanslagen gebeld. Het enige wat ik met kom bedenken was dat mijn mama met haar laatste krachten. Een telefoon van de bureau heeft genomen. En mij heeft gebeld om afscheid te nemen. Waarom zou ze anders niet gewoon met haar eigen telefoon bellen. Ik beelde mij continu in dat ze er niet meer was. Maar ik kon dat niet geloven. En zo blijf mijn hoofd in circles gaan. Om het kort te houden, zijn we uiteindelijk via de Facebook check in. Ik ben oké die ik toen kon doen. Tweede gekomen dat de collega wiens auto op onze opreens stond oké was. De dochter van deze collega stond wel in contact met haar moeder. En ze heeft me zo uiteindelijk naar een goed uur. Er vanaf uitgaande dat mijn mama er niet meer was. Kun je grust stellen dat onze mamas samen waren en veilig waren. Dat zijn verschrikkelijke momenten. Het zijn vooral waar ik denk ik bedmaken van deze speciale neep over nagedacht. Die uren soms dagen, daar mensen hebben moeten wachten op nieuws van je liefde. Ook daar krupt onder uw vele. Dat is heel heftig. Dan hebben we een meel van Lisa die gaan we in zijn geheel voorlezen. Hij is lang, maar het is het echt waard. Ik heb even getwijfeld of ik wel naar jullie special zou luisteren. Omdat het plots wel heel dichtbij komt. 10 jaar geleden was ik 17. En zou ik op NDR het reis gaan met mijn middelbare school. Mijn eerste keer vliegen. Ik was vooral heel excited, gezonde zenuwen. Stooltje aan het rameger is revered. Ik was er helemaal klaar voor. Onze vlucht naar Rome was geplant op 22 maart om 9 uur. Als ik mij niet vergis, vertrekkende van de luchtavond van zeavend. We kwamen rond kwart vooracht de vertrek hal binnen. We beelden allemaal in dezelfde rein te checken. Die van Brussels Airlines waar waren met 8 en 9. Dus dat duurt wel even. Enkele klas genoten en ik hadden onze barrage al afgegeven en stonden te wachten op de rest van de groep. Toen volgde een luide knal. Ik zag een vuurbal. Het was muist still. Ik dacht met mijn domme hoofd dat het gewoon een machine was die was om ploft. Dus ik veel ik was nog nooit op een luchtavond geweest. Plots ontstaat er dan toch paniek. En het duurt niet lang voor ik besef wat er echt aan de hand is. Ik probeer terug naar de ingang te lopen. Ik zie een gigantisch fell licht. En dan volgde er een knal. Pijnlijk dieg bij. Ondertussen probeer ik mijn weg te draaien van die plek. Maar de druk golf bereikt mij. En blaast mij onderuit. Ik liest licht naast een paal. Gelukkig voel ik geen pijn. Maar ik vergeet hoe ik moet bewegen. Ik zie mijn vrienden in paniek kijken. Maar als nog verder lopen. Daar lag ik dan. De luchtvraamde man heeft mij aan het handvat van mijn rugzak opgeteld, terug op mijn voetige zet en een duugegeven. Lopen zij die. En dat deed ik. Tussen de bokstukedor, die van het plafond naar benedenregende. Tijdens die luttele seconden stij je stil bij die gebeurtenissen in parijs. Het voelt alsof elk moment schootig en komen van mannen met kalasnikovs. Maar je durft niet kijken. De hele korte leven flitste voorbij. En ik had er gek genoeg vrede meem. Tijdens die hele episode van paniek voelde ik ook een rust van binnen. Ondereweg naar buiten wist ik nog een medestudent te helpen. Zij zal later overleiden. Weetjes uitaratie voor onraagelijk psychisch leiden. Ik negeerde verder de bebloeden mensen die overduidelijk ook help nodig hadden. Ook die keuze was niet zonder gevolg. Ik zit tot op de dag van vandaag met een schultgevoel. Waarom heb ik niet geholpen? Waarom koos ik ervoor om verder te vluchten? Eens langs de nooduitgang buiten gerekt werd ik aangevlogen door een security agenten die volledig in paniek was. Die dacht dat ik water had, zoals dat afnemen. Ik had geen water. Ik was ook niet door de grote massa lopen. Ik dacht wie weet loopt hier Tussen. Ik ben dan los de tarmak opgelopen. Daar zijn ze mij dan in volle paniek komen wegsluren, want er waren natuurlijk nog vliegtuigen aanwezig. Ook gevaarlijk. Ik redere mij in deze hele vlucht nog heel goed hoe een leerkracht de hele weg met zijn arm omhoog liep, om ons als studenten te leiden. Ik bevond er die man nog steeds enorm. Im nadien volgde een hele dag vol onzekerheid, en als ik eerlijk ben, we hebben ze even totaal niet de schaal van wat er met ons allemaal was gebeurd. Wij dachten zelfs dat onze vliegere later die dacht nog wel zou opstijgen. Hoe willen enkele medestudenten en ook leerkrachten in het ziekenhuis lagen? Daar stonden we dan hun hoopgestramd de studenten buiten aan de luchttuven. Het netwerk begon wechten vallen, ontdekken hoe het met de andere studenten ging dat zat er niet meer in. We zouden gaan schellen in een treinstation verderop, tot de gebeurtenissen in de metro het hele land in lockdown zitten. De ringerond Brussel werd afgezet. Niemand mocht nog door. Onder politiebegeleiding slaagde de scholer in. Alle niet of lichtgewonde leerlingen te verzamelen en terug naar onze school in komtig te brengen. Eens aangekomen stond er een minigte van journalisten. En wat verder konden we onze ouders gaan zoeken. Voor meel wordt ze van de burgemeester. Waarom dat nodig was nobody knows, mochten we beschikken. Niet voor dat ik nog onderzocht werd in een ambulance. Omdat ik door mijn val niet volledig ongedeerd bleef. Ik neus de mijn ribben en hup. Het veel allemaal nog wel mee. Ik wijger de verdere verzorging en ging naar huis. Als je denkt dat dat was, eigenlijk begint het nog maar net. De naastleep van de aanslagen vind ik een regelrechteschande in België. Wij waren minder jaar op het moment van de feit. Er werd ons bedrijf goed gebood op het gebied van verzekeringen, registraties en juridische zaken. Ik wil vooral duidelijk dat er heel veel mensen geimpacterd zijn door de gebeurtenissen. Een hoop mens zonder zichtbare lytekens die leiden. Ik draag bijvoorbeeld hore apparaten. En ik heb last van een posttraumatische stressdornisch. De terugbetaling van die hore apparaten heeft twee jaar geduret. Mijn goedkeering voor een invaliditeitspercentage zijn tien jaar na de feiten niet rond. Wat de commissie heeft al twee jaar niet voldoende leden om de dossiers goed te keuren. Ik ben door geen enkele verzekeraar betaalt. Enkel de kosten die correct geregistreerd worden met een kausaal verband. Ge linkt aan de aanslagen worden terugbetaald. Ik heb op die kosten na tot hier toe geen cent gezien. Oja Belde Overheid heeft elk officieel er kent slachtoffer en de gratis openbare voerabonement gegeven. Ik heb jaren geen openbare voerder vernemen door wat ik heb meegemaakt. Ik ga afronden, maar ik hoop gewoon dat jullie weten dat de mensen die zich het meest inzetten voor de slachtoffers hier in België zelf slachtoffer zijn. De subsidies van slachtoffer organisaties zijn ingetrokken. We kunnen enkel maar sturen op de kennis die sommige slachtoffers in ons netwerk hebben opgebouwd en belangen los proberen te delen. Door de overheid worden ze in de doofpot geduurd in een hoekje. Ik haal mijn hart vast voor de dag dat het nog eens voorvaalt. Met wat ik nu weet staan toekomstige slachtoffers en hun naast over een hele lange wegvangenezing terwijl ze weg te voortgenen waar zij recht op hebben. Daarom word je heel stil van. Heel heftig. Ja, was een heel mooie meel. Ik denk dat je ons er zo bij hebt geraald in wat ik heb meegemaakt. En hoe het achteraf allemaal voorlopen is. We hebben nog een berichting gehad van luisterijs die zijde ja die slachtoffer hulp. We hebben daar niet zijn gehad en ik kan daar gewoon niet bevatten in een land als het ons dat slachtoffers zo in de steek worden gelaten. Ja. De volgende meel gaat meer al gemeen over de sfeer in Brussel die de hersten die meel is van Margo en Pauline. Op 22 maart 2016 was ik 12 jaar oud. Ik zat in het eerste meelbaar op een school in Brussel in Etterbeek. Het voordeel van op school zitten was dat we volledig waren afgeschermd van de buitweerld. En die tijd had op die leeftijd nog niet allemaal een smartphone en zeker geen mobiele internetverbinding. Pas vlak voor de middagbouwen, rond 12 uur tijdens de les Frans. Kom ons opvoerdere klas binnen om de les te onderbreken en het nieuws te vertellen. Het kwam binnen altijd een enorme klapp. Ik zag veel onbegrip in de ogen van mijn klasgenoten maar ook een gevol van deja vu. Dat zelfde schooljaar hadden we immers al zes dagen in lockdown gezeten naar de aanslagen in Parijs in november. Salaabeslaam was toen in België en de scholen werd gesloten. Onze opvoerdere was zo vriendelijk om ons stuut te staan voor wie dat wilde en kon in een semester naar onze familie te sturen om te laten weten dat alles goed met ons ging en om te vragen of zij ook veilig waren. De leerkrachten gaven vanaf dat moment niet echt meer les. Achteravond hebben we altijd afgevraagd of de leerkrachten het nieuws onderling al wisten maar het niet mochten vertellen. Of dat zijn het zo afgezonderd waren van de wereld als wij. De enige maatereel die de school nam was dat de hele schooldag in onze respectievelijke klaslocale moesten blijven inclusief de lunchpouzen. Al in de leerkrachten en andere medewerkers mochten zich vrij door de school verplaatsen. De hele bussel vastzaam zat vast en zit me allemaal kinderen op de school en je weet niet wat er normaal gaat gebeuren. Zij maar is directeur en er is een aanslag op de luchtaven geweest en dan in de metro en jij ziet op een school. Wat is 1500 leerlingen gezegd? Ja, dat. En ook. En ze vragen zich af of dat de leerkrachten het al en niet wist. Ja, ik ga er wel vanuit dat die je te wisten met er al gebeurt. Ik denk dat er zelfs die tien uur speelt als een klein overlegking is geweest. Ik vind dit heel goed aangepakt. Ik blijft in de klaslocale gepraat met de leerkrachten. We mochten contact op nemen. Ja, goed aangepakt. Een volgend blokje zal over de hulpverlening gaan te beginnen met de moeder van mijn petekend. Ja, luisterig spit dat misschien wel. Ik ben van Zaventem en heel veel van mijn vriendenwonden toen op dat moment nog in Zaventem dorp. En daar was een klein opvangcentrum opgesteld in de sportaal waar ik op maandag van zeven totaal danseles volgde. Maar toen worden slachtoffers werd opgesteld. Dus Eline over de hulp in Zaventem. Na het nieuws van de aanslag op de luchtaven van Zaventem kwam er in het dorp meteen een strom van solidariteit op gang. Ik kreem er mij niet exact hoe, maar ik vermoed dat het via de bel gek. Wel gek in de groepen op Facebook. Zoals gezet van Zaventem als is gelopen. Er kwam een oprob binnen om hulp te bieden aan gestranden mensen die op de luchtaven waren tijdens de aanslagen en ge evacueerd moesten worden. Deze werden deels ondergebracht in de sportaal van Zaventem. Ik ben toont samen met mensen en nog eenkele andere vrienden naar de sportaal getrokken. We zijn thuisvertrokken en hebben meegenomen wat we konden missen van eten, choco, brood, etc. zodat we de mensen die daar tricht waren gekomen konden voorzien van eten. Alsel kwam er ook donaties van verschillende buurtwinkels in Zaventem. En zo hebben we enkele uren doorgebracht in de sportaal eten uitgedeeld aan de mensen die erom vroegen. Het is iets kleinz dat we toen konden doen. Het is iets kleinz. Ik vind dat een heel mooie prood en choco afgegen. Ja, enkele uren? Ja, mooie actie. Ja, zeker wel. Dan hebben we een meeldje over Natalie. Mijn echtgenoot, barrend koché, beschrijft in ervaringen voor tijdens en na de aanslagen van Zaventem. Het boek hebben ook gebruikt in onze aflevering. Niet enkel de aan op naar de feiten en de feiten zelf maar ook de mentale impact dat dit alles gaat heeft. Van heel verleners wordt verwacht dat zij dit kunnen. Dus ze aanhalen ik second. Want het is een deel van een job maar wepaalde omstandigheden kan niemand zich voorbereiden. En dan achteraf het gebruik en respect binnen de eigen organisatie en het niet betrokken worden bij bijvoorbeeld herdenkingen. Zals gewijgerd worden om deel te nemen. Bij mannen ik hebben allebei hetzelfde werk gedaan. Sporen onderzoek in Brussel. En hebben we nu besliss om er toch al zeker enkele jaren de stecker eruit te trekken. We begon een nieuw leven in Spanje. Maar dat wil niet zij dat we niet meer bezig zijn met media news. En ook de aankommende verjaardig van tien jaar aanslagen in België. We hopen ook nog steeds op een erkenning voor alle heel verleners, policiemensen, leger, ontmijningzienst. Die naast de rechtsse slachtovers ook getekend zijn voor de rest van hun leven. Tot tranen bij het kijken naar de herdenkingen parijs waar dit alles een plaats had. We zijn benieuwd. We zijn benieuwd of iets volgt of niet in België. Ik ben ook benieuwd. Verlopig nog niks van vernomen eigenlijk. Nee. Ik hoop het zo voor iedereen die hierbij betrokken is geweest. Ik zei het daarin het al uit dat de slachtover hulp. En niet op zoveel trekt om het dan zo even te zeggen. Maar als je dit aan de is het ook niet ja. Er zijn zoveel mensen getromatiseerd. Als hulpverlenerij kunt het dan wel. Maar je moet niet vergeten dat ook maar een mensen zijn. Ja. En ik wil er ook gewoon over zeggen. En dat is in het algemeen in het leven gekund fout te maken. Ik denk dat we als land fouten hebben gemaakt. Maar het is rijkelijk te laat. Maar het is nooit te laat om die trechten te zetten. En ik vind dat deze mensen wel verschuldig zijn. Zelfs als het tien jaar later is. We zijn als land rijklijk laat maar nooit te laat om. Nee. Maar het laat we dan de tien jaar in een verserie even aangrijpen om alles richten te zetten. Ja. Zelfs vijntijn. We, we, we, we, we keep us posted. Ja. At België. We keep us posted. Dan opnieuw een lange meel van hulpverlener baart. Ik heb met veel aandacht naar de special 2025 geluisterd. Ja, eigenlijk wel. Voor ons 2025. Voor jullie 26. Omdat het mij na tien jaar nog steeds, nou aan het hart ligt. 22 maart 2016 begon net zoals de meeste andere dagen. Ik stond die dag op de planning om les eerst de hulp en reanimatie te geven in het kompetensie centrum van de medische dienst van defensie in Nederland overheenbeek. Mijn cruzisten van die dag waren mensen van het koninklijk palijs die graag een opfresing wensen van hun kennis. Ik was net begonnen aan de introductie van de dag. En was aan het aftoetsel wat de basis was waarop ik kon voor het bouwen. Plots begonnen berichten binnen de stromen op de GSM's van mijn leerlingen. Het zijn mensen die ten allen tijden bereikbaar moesten zijn. En dus hun GSM hadden opstaan. De eerste meldingen spraken van een ontplossing op zavendem. Ik heb omiddelig mijn curs dus onderbroeken. En de mensen naar het breakroom gestuurd, zodat zij hun werk konden doen. Ik zelf begraff mijn naar het bureau van onze kolonel. Op weg naar boven zag ik vanuit het raam een zwarte wolken boven de luchtaven aangekomen. In het bureau van de kolonel wisten we direct wat er ganden was. Onze kolonel was tijdens een telefoon gesprek. Al aan het gebaren naar ons met een veel zeg in de blik in zijn ogen. Na zijn gesprek zijn hemen van alle ambulanciers te verzamelen. En ons met ons persoonlijke rugzakte gaan aanmelden aan de spoet van M-H-K-A. Militaire hospital Koningin Astrit uitgebouw naast ons. Zo goed als alle instructeurs van CCMET zijn immers geschold als ambulancier. Aangekomen op spoet werden we verdeeld over de twee voornamelsten ingangen van het ziekenhuis. Een deel aan de spoet en een ander deel aan de hal bij de hoofd ingang. Die was me na het inricht tot zieke zaalslashverzorgingszal. De eerste slachtoffers stromde binnen. Volledig van hun melk bebloed en vuil. Rijsigers, personeel van Brussel's Airport, mannen vrouwen jong uit. Allemaal klampten ze ons aan. Zoekend naar aan het woorden. Zoekend naar hulp. De eerste zorgen hadden vele al gekregen in de ambulanciers. Maar voor vele drong het nu pas door wat er ganden was. We hulpen waar we konden triage, wonsorg, parametresnemen opvolging controle. En soms even een luisterend oor zijn of een knuffel geven. Huverwondingen liepen enorm uiteen. Achteraan in de zaal lagen de zware gevallen. Een beetje afgeschermd van de rest. We horden van collega's dat het op de spoet boven nog veel erger was. Gaos, maar gecontroleerde gaos met militaire preciesie gecontroleerde gaos. En dan moest maalbeek nog gebeuren. Na de middag begon het wat rustiger te worden. De meeste slachtoffers werd de immers herverdeeld over andere ziekenhuizen. Wij hadden onze job als triage centrum bijna volbracht. Na dat we een kleine debrief hadden gekregen. Vroegen we ons wie stand bij wilde zijn in het mortuarium. Want ondertussen was besliss dat de overleden slachtoffers van maalbeek naar ons zouden worden gebracht. En ze moesten mensen hebben die ter beschikking waren om hierbij te helpen. De ontvangsten en de administratie. Het mortuarium beschiekt ook over een kleine kapel, waar mensen eventueel terecht kunnen voor moralen of religieuse sturen. Ook deze ruimte was er beschikking voor iedereen van ons die het wensen. Ikzelf stond op de lijst om die ocht naar dien over te nemen van de eerste wacht. En ik ging naar huis voor een korte rust. Een hele avond, het nacht en nacht door het nieuws kijken. Want mijn behoefte naar informatie was heel groot. 23 maart 2016. Mijn verjaardag notabene was ik heel vroeg op weg naar de collega's. Die afgelopen nacht de wacht hadden gehouden om ze af te lossen. We kregen een kleine beriefing waarin we te horen krijgen dat het een aantal lichaamen waren overgebracht. En dat was wat we nog moesten verwachten die dag. Dan kwam de vraag of de mensen van de DEVI wilde helpen in diense romvroegen. In de kelders van het MHKA was er ondertussen een autopsie in gericht. En kwamen de mensen van het DEVI toe om lichaamen zo snel mogelijk te identifiseren. Forensische experts voldo graven tandartse inspecteurs UNEEMIT. Trigger warning voor het volgende stukje. Het gaat over een beschrijving van de wondens. In het heels stonden wij met een 4 tal militaire in voor het vervoer van de lichaamen van de koolsel naar de autopsie ruimte. We kregen allemaal een witte overal. Handschone die afgeteept werden mondmasker haar metjes alles. Hons en voorname werden inderhast met stift op de overal geschreven en we begonnen aan onze taak. Het was echt er al snel duidelijk door de omvang van de situatie en de verdeeling van de mensen. Dat er veel meer werk was dan gedacht. Mijn vroeg ons of het eventueel zagen zitten om de lichaamen meer uit de body bags te halen en klaar te liggen op de autopsie tafels. We hadden het al een tijd de keuze om hier vanaf te zien. Omdat we als militaire en medisch gesvolk personeel wel vaker met lichaamen geconferenteerd waren, was dit voor de meeste voor ons geen probleem. Wat me wel beigebleven is tot op de dag van vandaag is de geur, waarin er een body bag op ging. Zoals andere getuigen ook zeggen, roed, ijzer en metaal en verbrand vlees. Zo goed en zo kwijt als we konden halden we de lichaamen of de stukken van lichaamen uit de zaken en legden we ze op de tafels. We volgen de telkens de lichaamen door een het hele proces van de autopsie en identifikaatie en politieën de ledenmaten en of de kledijen indien de fotograaf of de arts dat vroeg. We reden ook met de lichaamen naar de CTskender of de Rix en daarna terug naar de zaal. Op het einde van het hele proces plaats de bediddelen terug in een genummer de zaak en brachten het lichaam terug naar de koelsel. Halver wegen de dag kreeg we plots een melding dat we allemaal het gebouw moesten verlaaten om willen van een evacuatie. We begraven ons naar buiten via een achteruitgang en merkte pas dat we nog in onze bieten pakken stonden die onder tussen al lang niet meer biet waren. Snel de pakken uit en snel naar de voorkant van het hospital. En daar kwamen we het recht in een gaal van pers en media nog een geluk dat ze ons niet hebben zien buiten komen in die pakjes. Achteraf horen we dat er een vermoed van een galslek was in één van de labo's boven. En je ziet iedereen te en zene we gespannen stonden namen zich in enkel risico. Het al keer werd gegeven en we ging terug naar binnen. Nieuwe pakjes aan en we deden verder. Savus werden we afgelost door de volgende shift waarom we oogten niet naar huis voorbe en debrief hebben gehaald van een trauma psycholoog. Dat is het naar huis rijden met de boterfiets kwam ik achter een vraagtwagen te staan waarvan de remmen naar met taal en verbrandingen roken. Ik was op eenst terug in de autopsie-staal, autopsie-staal. Ik heb me dan even aan de kant gezet op een parking. Ik heb mijn sijrett gerokt. Ik was bijna vier jaar gestopt. Sorry, dat zijn zelf dat niet tellen. Nee, ik heb gezegd. Ik heb niet gerokt, die dacht dat het hier alles vergeven is. En ben dan rustig verder gereden. Tuis gekomen had mijn vriendin eten gemaakt, maar ik heb niks gegeten. Ik kwam nieuws zien en moest informatie hebben. Ik heb de familie die er was om mijn verjaardag te vieren tussen aanhalingstekens. Vriendelijke markt door de cordaat verzocht om terug naar huis te gaan en begint bijna kijken naar nieuws berichten. Daar zag je dan foto's van mensen die eenkele uren ervoor in mijn handen heb gehad. Dat kwam binnen. Op een orsonlijk vlak kwam de klap voor mij nadien. Mijn relatie is stuk gesprong door de spanning. Ik heb na enkele jaren van Job gebisteld, omdat ik nadien geen job satisfaction meer had in banale eerst de hulp. Ik ben lang interapie geweest, eerst binnendefensie en daarna in het burgerleven. En mijn verjaardag is sinds dien niet meer gevierd. Ondertussen heb ik gelukkig wel iets meer rust gevonden. Ook al ben ik dat moeten gaan zoeken in het buitenland. Baard. Paard, ik wil u kunnen vallen. Dank u om te doen, waar je die daar hebt gedacht. En het spijt met agaiëren zo van het af moet te zien. En dank je om deze meel te sturen. Ik kan me voorstellen dat het niet evident was om dit neer te schrijven en gezien de heftigheid ervan, maar voor impact het heeft gehad. Op u, dus dank je om ons terug mee te nemen naar die dag om ons in inzicht te geven in wat er die dagen eigenlijk allemaal gebeurt is. Ja, het geeft voor mij weer een heel goed beeld van hoe intens dat moet geweest zijn te doen. Uiteraard zal ik nooit helemaal kunnen begrijpen. Maar ik ben er een beetje van aangenaan. Kijk, we hebben nog een paar uitsmeters. Ja, het zijn overige berichtjes sommige heftig, sommige misschien grappig, die meenversteinsjes. Ja, de eerste is van Sarah en Arkatzfest. Svetlana had zo dat ze de e-mail geëindigt. zij zegt geen echt persoonlijk verhaal over de aanslagen. Maar wat mij altijd is bijgebleven is dat er tijdens die lockdown in Brussel toen ze op de slam zochten superveel mensen foto's hebben getoet van een kat zodat eventueel echte informatie nu dienen te gwaas voor op de slam onderheest neoed zou raken. Ik vond dat heerlijk absurd Belgisch en was de weerde liever op ons land. Dat is ook echt verhaal gegaan in het buisland. Ik ren er maar daar vaak nog iets van. Ik ren er maar te lesen, moest ik er aan denken. Ja, en dan dacht ik inderdaad ook zo. Ik denk dat dat misschien wel iets voor mensen die verder bij de aanslagen ondergeleggij en ik wonden wel in de stad. Gevoelte wel betrokken, we waren net uit het opleiding journalistiek. Gevoelte ze die drank om te helpen. Ja. En dan zo, ja, aan de slam hebben ze het in die lockdown. Mag je niet weten hoe het je ziet? We gaan dit doen. Ik zie mezelf wel zo dit soort acties om het ook wel luchtig te houden. Ja. Karol vertelt over hoe zij het nieuwste weten komt van de aanslagen in Paris. 13 november 2015 zat ik in GC de kluizen in Oosterzeelen naar Rudivranks te luisteren tijdens zijn voorstelling stemmen uit oorlog. Jammer genoeg hebben we het en niet gehoord. Want vanaf tien uur twintig bleef zijn GSM rinkelen en heeft uiteindelijk de voorstelling afgebroken. Ze heeft een foto doorgestuurd dat ze daar wel degelijk in die zalt dat om twintiguur veertien. Het is Rudivranks die haar het nieuws heeft meerdige deel dat er aanslagen waren op dat moment in Paris. Ja, voor mij tond daar ook zo nog maar weer eens aan van. Iedereen is zijn leven aan het leven en er is een paar mensen om alles te ontvrichten. Handelsdynam. Ja. Ja, in een lezing over terrorisme van Rudivranks het is wel. Ja, dat is wel. Het is getting close. Dan hebben we nog een meerdscher van Sam. Ik zat toen in het derde middelbaar en mijn paas examens waren net achter de rug. Zoals goede gewoonte ging ik samen met enkele klasgenote iets leuks doen om het einde van de examen te vieren. De dag voor Dina hadden we beslissen om die bewusten dag naar de kinepolis in Antwerp te gaan om een film te gaan kijken. Natuurlijk die ochtend wakker werd zeg ik om een GSM dat er een aanslag was gepleegd op de luchthaven en later ook in de metro. Ik ben meteen erg beneden gegaan om samen met mijn mama het nieuwste te bekijken. Zij zei om middelijk dat het geen goed idee was om die dag naar de cinema te gaan, kan ik er geen ongelijken geven. Maar koppig als ik was begonnen ik te discussieren en mocht ik uiteindelijk toch vertrekken. Eénmaal aangekomen in de kinepolis hadden mijn vrienden en ik het brillante idee tussen aanhalingstekens om Londen eens valen te gaan kijken. Een film over een terroristische aanslagen in Londen. We gingen rustig iets van eten halen naar mijn plaats in de zaal en de film begon. Maar half erwegen de film stopte die plots, het zaal ligt ging aan. En ineens stonden er meer de gespeciale politie en inderdaad in de zaal. We hadden meteen geïnvacuëerd omdat het volledige complex ontruimt moest worden naar een dreiging van een bommelding. Ik denk eerder eigenlijk gezegd dat ik nog nooit zo bang ben geweest als om dat moment. Eénmaal buiten heb ik meteen mijn mama gebeld en zij ons ons komen op halen. Uiteraard niet mepaald in de best. Uiteindelijk is alles goed afgelopen en ben ik er met de schrik van afgekomen. Vooral vooral met één belangrijke lijs. Ik had beter dan mijn mama gelijs. Het was de tjaanderde aatsam. Maar dat zijn van die dingen. Het tut mij ook een beetje denken. Ik denk dat jij ook was op bukelpop het jaar van de storm. Nee, ik was het ook niet. Maar achteraf bij mijn broer gaan zoeken. Ja, maar ik was daar en ik weet dat gebeurt. Je zet jongen en je kunt die impact niet voorstellen. Deurde middelbaar, ja, ik snabbrag hij. Hoort dat er ergens een aanslag is en dan denk ik ga wel de enige van mijn examens vieren. Ik kan dat begrijpen in de terrenen middelbaar. Ik kan dat begrijpen. Maar direct hoe gestraft, hè? Ja, ja. Bonsje komt om ze loon. Dan hebben we lotten en zij heeft een brief voor haar collega's gegeven. Ik kijk altijd enorm uit naar Julia Nuaari special. Maar deze keer ben ik toch wat terughouden. Het komt heel dicht bij België. De luchtaven van Zaventem een plek waar ik nu 9 jaar werk. Als je goed elkaar rekenen weet je dat dit ongeveer een jaar na de aanslagen was. Ik heb de grubbel daar de dezelf niet meegemaakt. Maar ondertussen ken ik etelijke collega's en vrienden die er wel waren op die verschrikkelijke dag. Of in dienst waren en de naastleep hebben doorstaan. Zelf stond ik een jaar na datum op 22 maart 2017 in de vertrek hal tijdens de minustilten. Mijn collega's zo gebroken zien, het brak mijn eigen hart. Ik ken ook meerdere mensen die niet langer op de luchtaven werken omdat het te confronteren twert. Dat maakt me enorm goed en ze deden één voor in hun werk zo graag. En door deze afschuulijke aanslagen zijn ze sommige fysiek, andere mentaal, getekend voor het leven. Voor al deze mensen schrijv ik deze brief, voor de fysieke slachtoffers, voor de familie van overledenen. Maar ook voor de mensen die mentaal verwond zijn en al jaren lang strijden om er kent te worden als slachtoffer. Het is een brief voor de airportcommunity, wiens geliefde werkplek vernieuwd werd. Ten jaar na datum laat deze dag nog steeds zijn spoorna. Er wordt misschien niet dagelijks meer over gesproken, maar vergeten doen we nooit. Airportcommunity, hartjaar, hartjaar. Dan hebben we nog een meeldje van Zoomra en ze vertelt over hoe dat de aanslagen op haar leven in impact heeft gehad. Ze schrijft mijn moeder vertelde dat we waarschijnlijk meer racisme zouden ervaren omdat we mozlim waren. Je laatst had ze gelijk, nog geen drie jaar later kreeg ik al opmerkingen over de aanslagen en of mijn ouders erbij betrokken waren. In het begin begrijpen ik niet wat ze bedoelden, want mijn familie had er niets mee te maken, we zijn een normale mozlimfamilie die tegen geweld zijn. Ik zie elke terrorist die jullie noemde niet als een mozlim, want binnen de islamitische recht leerde charia is het opzettelijk dood van onschuldige mensen strikt voor boorden. Het recht op leven geldt als een fundamentelle waarde en wordt expliciet beschermd. De dood van burgers of wil ik urige personen, even als zelfdooding, wordt unanimvoredeelt door klassieken en heer de naakse islamitische recht geleerden. Terroristische aanslagen kunnen daarom niet worden rechtvaardigd op basis van de islamitische leer. In akademische en juridische context wordt het gezien als een vorm van religieus misbruik, waarbij ideologische of politieke motivieven achteraf religieus worden gelegitimeerd. In de literatuur over radicalisering wordt een duidelijk onderscheid gemaakt tussen religie en erzijds en geweldadig extremisme, andere zijds. Het is nog steeds moeilijk om gaat associëren te worden met hen door wat ze hebben gedaan, want als één persoon geweld plegt wordt elke mozlim als snel beschuldigd. Ja, helemaal gelijk in, dat is zo. Ik denk dat het ook voor onze mozlimige meenschap een heel heftige periode moet geweest zijn, daar hebben we eigenlijk ook niet echt die tof gezicht, tijdens onze special. Ik moet nu ook denken aan het verhaal dit weekend op de kastijs. Ons maat je aioep eur gesproken van de botkast opnieuw en opnieuw van Vertemax, en hij vertelde ei's grote van de volksierie en de luisterde elke aflevering. Maar hij kan heel moeilijk naar de special luisteren. Ik was toen ook een middelbare schoon dat een tweede middelbare student, en ik associer het vooral met de periode daarna. Nou, ik in elke les, Nederlands, geschiedenis en Godzien, dat moeten uitleggen waarom ik een mozlim ben en waarvoor mozlim zijn staat, waarvoor de islam staat. En dat de directe aanleiding van die vragenie was, iedereen mag over zijn religie komen vertellen, maar er is een aanslagen gepleegd door een islamiet. Ja, en hij zei ook van, dit is zo een enorme trigger voor mij, ik was naar de eerste aflevering aan het luisteren. En ik werd gewoon meteen terug gekathapelteerd naar die periode. Het feit dat een 14-jarige, 13-jarige jongen moet dan gaan uitleggen. Zelf was eigenlijk helemaal niet kan bevatten wat er net gebeurd is. Halusieland, do better, do better. Ik kan er echt niet bij, dat dat dan de insteken is van leerkraagte of van een school. Nee. Ik heb wel heel mooie erinneringen, toen ik in de lageren school zat, hadden wij in jongen die islamietisch was. En die heeft daar wel als spreekburt dan uitgelegd. Maar er was geen aanleiding, want ik wil dit uitleggen. Als kijkers gewoon heeft ons heel praktische dingen uitgelegd, dingen getoond, men er was superverijking. Ik werd dan nog altijd zo enorm gefascineerd, dat was door "ah ja, dat was de eerste keer dat ik een andere geloof leerde kennen." Ik spreek echt zo 8-9 jaar oud, dus ik wist helemaal niet wat er een andere geloof was. En hij legde dan de islamieting. Ik blei echt super goeie erinneringen aan, en hij had al van alles mee en foto's om te tonen. En was heel fascinerend, er was geen aanleiding. Nee, maar ja, kijk. Ik denk gewoon echt dat we ons mozlin vrienden gewoon even niet mogen vergeten in dit verhaal. En hoe heftig dat ook voor hen is geweest. Dus dankjuzumra om dit nog even aan te kaarten, email. Ja, meeldje binnen gekregen van Stefanie. Vonden we een interessante nom of kunstmeten geven. Ze zegt ik ben zelf niet direct betrokken, en ook niet in contact gekomen met de aanslagen. Maar vriend en familie zijn ze wel dichtbij geweest. De reden waarom ik mail, dat gaat over de preventieve matregelen die voorzien zijn. Jullie hebben dat zelf kort aangehaald in aflevering C. Ik werk bij de opvoedingslijn. Collega Zanniek geven opleidingen en ondersteuning aan vrijwilligers. In het beantwoorden van kleine en grote opvoedingsvragen. We vormen daar meokal ijaren een contactpunt. Voor ouders en andere die zich zorgen maken over radicalisering in de brede zin van het woord. We zijn geen meldpunt, geen kliklijn, maar wel een luisterend oor. En iemand die meedenkt. Onze vrijwilligers krijgen nog steeds opleiding om telefoons, chat of mails in verband met radicalisering te beantwoorden. Dus bij je aan het luisteren heb jij je zelf vragen over. Zou je graag met iemand hierover spreken? Kan je alle info je over terugvinden op www.opvoedingslijn.be of www.kerkring.be. Er is hulp als de hulp wordt aangeboden. Grijpen het. Ja, inderdaad. Dan de laatste meel die we nu gaan brengen, die komt van lauwe raam. Die gaat eigenlijk of een heel recent gebeurten is namelijk de terror en slag op een bondy beach. Het is schrijft. Ik woon al zes jaar in Sydney, Australia. En hier leeft sterke het gevoel dat de gaus en terror in Europa en Amerika ver weg zijn tot afgelopen december. Ik zat met mijn partner op ons bal komt te eten en 9-9 hoorden we knallen. Meteen zijden we tegen elkaar. Het is nog licht en het klonk ook anders aan vuurwerk. Dus binnen een paar minuten stomde de berichten binnen. Er was een verschrikkelijke schietpartij gehend op de jodse community. Die gaan elkaar aan het vieren was op bondy beach. Het onderzoek is natuurlijk nog vol opgaande, maar er is een IS flag gevonden in de oude van het daders. En ze waren op een vermoedelijk middelmiliter treiningskamp geweest in de Filipijnen. Vorastend genoeg is het nog niet door IS opgeheist. De titel van de aflevering is dan ook zeker waar. Terur kan dichtbij zijn, zelfs als je denkt dat het nooit op een paradijselijk strand in Australia kan gebeuren. Toch blijven wij en de rest van de community geloven in de kracht van goede mensen. Het geweer van een van de terroristen is afgepakt door een mede vluchteling. Er zijn miljoenen serieers die geen aanslagen hebben gepleegd. En deze aanslagen hebben ook veel mensen met verschillende achtergronden. We hebben er dichter bij elkaar gebracht. Bedankt aan iedereen die zijn of haar verhaal heeft gedeeld. U die zijn allen redapper. En dan kunst u die alle veel sterkten. Ik denk dat we ons eigenlijk meteen kunnen beaanzuiten. Absoluut. Een hele mooie meel, Laura. En het is zo toe dat we verhaal starten die in 2012 worden verteld. En dit verhaal is dan van december 2025. En het is allemaal relaterigd dan elkaar. Ja. Ik ben heel bed over deze special hebben gedaan. Ik ga niet liger. Je weet dat toen er gezij hadden we dat doen had ik heel veel schrik. Maar ik heb zoveel bijgeleerd en jullie reacties waren hart verwarment. Dank jullie wel aan iedereen die zijn verhaal geeft gedeeld. En pak ik ergens iedereen even geschofast. Zeker me in de buurt is. Van lá. Merci allemaal. Tot de volgende keer. Ja, over twee weken met een eerste reguliere aflevering in 2016. Spalend. Dada. Bye. Iedereen was sterkzijk. Maar wat is echt de kracht? Ik ben Dijk Carter. Expecia forces. En daar leren ik. Door zet ik zomog is belangrijk. Maar het breakpunt zit in je hoofd. In missie mentale kracht ga ik elke week in gesprekpunt mensen die extremen druk. Verlie's. Of uitdagingen hebben we doorstaan. Hoe bleef er zij over rijden. En wat kun jij daarvan leren? Dus wil je mentaal sterken worden. Lijst dan naar missie mentale kracht. Elke day is dat in je favoriete podcast app. En te zien op YouTube.