AFL3 NL: Hindernisbaan

MUZIEK. Toen ik mijn papieren kreeg, zei ik, nu wil ik keihard werken voor mijn kinderen. Ik wil dat ze alles hebben. Want je zit in een poezieatje waarbij weinig kan vragen. Zou je altijd mensen bent, of je altijd recht hebt op een vatzondig leven? Ik wil het laten weten dat ik goede dat doen. Dat je het hemelijk, les soms je in je na en zo een stort. En pastunze is, ik heb konden echt leven. Dit te vrouwen zal andere vormen van discriminatie ervaren dan een vrouw met een migratie achter rond. Zemapel Miriam. Mijn name is Miriam. Ik ben vierde jaar en ik kom uit Albania. Vanaf mijn twaalf jaar werken ik al. Ik ben opgeruurd alleen met mijn moeder. We waren heel erg arm. We hadden soms zelfs geen eten. Ik ging met mijn oom naar Griekeland om te werken. En ik stuurde het geld naar mijn moeder. Daar leren ik een man kennen. Ik kreeg kinderen samen. Mijn man en ik werkte keihard samen met onze zon. Het was moeilijk om werk te vinden zonder papieren. Later wilde mijn man niet meer werken. Ik begon de drinken, de rugstuken, de vrouwen. Ik breng mijn zon naar mijn moeder. En toen begon ik met de betreigen. Als jij gaat nu werken, als prostitué. Ik wilde een verlaat. Alleen mijn zon zijn en terugkeren naar Albania. Het is met twee maanden op. Het lucht me vaak, liet mij het huis niet uit. Er brecht me naar een huis, waar ik was. Ik was in een hotel. Vijf minuten, die ten minuten per klant. En dan dreidde ze zich om en m'n vertrokken. Ik had mezelf vorige noemen. Ik doe dit maar twee maanden. Hij zet elke sneen nog één maand. Als je blijf, bla bla bla bla bla. Maar toen heb ik het een jaar gedaan. En toen kwam de polisie bij een controle. Ik werd opgepakt. En ik werd teruggestuurd naar Albania. Daar wilde ik niks meer met je rikland te maken hebben. Ik bleef mijn zon en mijn moeder. En toen begrijp mijn man, dat ik hem niet meer wilde. Dat ik niet meer verder wilde met alwerk. Maar hij kwam me achterna naar Albania. Elatorneonalbania. Pré, je weet niet. Een vriend van hem uit België, waarom komt je dan niet naar België? Maar je vrouw, een kind. Je regelt je papier er daar. Je merkt in een snakbaar. Je verdient de 1.400-1.500 euro. Je hebt sociale hulp, geld voor de kinderen alles. Dus we gaan niet naar België. Met mijn zon en hem. Maar één zou hier waarin je daarna komen. Namens een vriend centelevoon niet meer op. We kennen niemand. Ze spraken dat daar niet niks. Ik had ook geen school gevolgd. Ik kon eens schrijven. Ik ben altijd nu sierig geweest. Niet verlegen. Ik braat mijn mensen. Ik zorgt werk. Overal. Ik heb een maand in een turkse snakbaar gewerkt. Ik heb geen lond gekregen, alleen maar 200 euro. Mijn man zei, jij moet weer op straat werken. En dan keren we terug naar België. En ik begon opnieuw met draaien en terugstug gebruiken voor. En toen ik zei, ik ga het jij daar maar op straat werken. Daar zijn ook mannen dan een slogan mee. En de buurbeelde de politie. Maar ik durf de geen klachten te doen. Ik was bang daar mijn zon zowelf, vaker. En toen begon ik terug met haar werk. Hier in België. Voor 2,5 jaar. Maar ik gaf er mijn geld niet. Beetje, misschien, maar de rest te rest herde, die ik naar mijn moeder. En met dag geld kon ik een huis kopen voor mijn zon. Ik voelde mijn vies. Maar ik had de minst een iets gedaan voor mijn kind. En toen raakte ik zwanger van mijn tweede zon. Ik wilde nog even doorgaan mijn werken. Geld sparen voor de bevalling. Hij wilde niet eit kind heel. Hij sloeg mijn man buik om het kind te laten verdwenen. Maar God heeft besliss dat het mocht blijven. En toen zei ik, ik wilde het niet meer. Ik wilde het niet meer doen. Ik blijven mijn kinderen. En als je met duinkt, ga ik naar de politie. En ik vertel alles en jij gaat naar de gevangenis. Dus slaap mij maar rust. En zo is het gegaan. En nu ben ik alleen met mijn kinderen. Ik ben ontwerking in een café. De eigenaar was in het begin heel verendelijk. Hij verhurede ons een appartement. We betaalde 500 euro uur. En ik werkte als er weerster in het café onder ons. De eerste week vroeg ik geen loon en ik al 50 euro. Want ik wilde de huur betalen. En ik vroeg hem om met de wekernen te betalen. Maar je wilde me niet betalen. Op het einde wilde ik met mijn kinderen op straat zetten. Om daar iemand anders wilde in uur, die officieel in dienst komt. En daarna begon ik in huishouders te werken. Hier in België schoonmaken voor 8 euro per uur. En als ik dan geen klanta had. En iemand bot mij 5 euro per uur aan, dan ging ik toch. En ik op het einde van de maand mijn huur niet kom betalen. Niet zat voor mij zo'n, voor de kres, voor de school. Kwas op. Moe. Je stresst. De principe. Ik ben Meroen Knickman. Ik ben geboren in etioppje. En zoals je kunt horen, mijn accent, heel lang in Nederland. En ik heb, als ik terugkijk, op een hele meleven best of veel vooral nerd van woomplekken. Wat denk ik ook ergens om mijn wism in Interesse heeft gewerkt voor. noem het voor het demamigratie en daarmee ook de impact van migratie op mensen leven. Per toewalbending bijvuldigd mei ik in Nederland in Amsterdam-Beland. Die daar iemand zorgt er als expert op Oost-Afrika. En ik kom uit Oost-Afrika, als ik dat kan maar me kanswagen. Ik heb een tijd gewerkt voor het CW in Antwerpen. Maar bij welke nauwe samenwerkt met het team dat zich beter gild met vrouwen. Gezende liet meaakad met intra-familieuw geweld is met geweld binnengezinn. Intra-familieuw geweld is een van de moeilijkste dingen, want. vaak hangt voor vrouwen. En verblijf dat doet af van een partner. En als je een relatie zit erbij in een daten en een geweldaardige relatie zit, dan maakt dat je weet de rom dat je in een afvangelijkheidspozitie zit, waarbij je niet snel naar de politie zal stoppen voor help of een klacht in te dienen. En een van de dingen die wij heel vaak tegenkomen is dat er dan vrouw hier waren, opaats van gezinsreiniging, omdat het gaat waren met iemand die een belgje was en verblijf dat doet dat voor belgje. Maar de betekende dat je wel Xperiod een belgje bij die partner moet blijven, voordat je een onafvangelijk zat, totdat los van die partner. Maar als in die eerste paar jaar de relatie om verschillende reden op de klippen loopt, dan zit je daar wel een beetje in vast. En wat we heel vaak zegt dat vrouwen niet durft en naar de politie te stoppen. En als ze de moed hadden om dat wel te doen, dan mag je van geluk sprek dat je bij een politiebrot reaht komt, die daar ook met de nodig sensibiliteit mee te ontdigen. Je gaat ze heeft een enorme impact, eigenlijk, op elk aspect van je leven. En je hebt alle procedure's die kunt doorlopen om een verblijf dat u te krijgen. Maar als je dat is niet hebt als je bent zonder papieren was dat heet. Dat lijkt eigenlijk een gigantisch probleem, want je mag niet werken. Dus dat betekent dat heel veel mensen over leven door zwartwerk te doen. Of dat afvangelijk zijn van anderen om te overleven. Dat betekent dat ze bij iemand inwonen en daar waarschijnlijk schoonmaken, of het huizen onderhouden of zorgen voor de kinderen of stiekemwerken achter in een winkel. Het feit dat je niet bestaat voor het systeem, want je staat nergens registreerd. Het feit dat je niet mag werken. Het feit dat je daar er ook geen contracten kan tekenen, geen huis, geen seegoschwans, ook geen scholing, dat het moeilijk is om je behaupt medische zorgen te krijgen. Het feit dat je verspreidt. En ik heb geen middelen om je wel het van te leven. Ik plaatje in een super afhankelijke positie en daarmee in een positie daarbij heel vaak wordt uitgebaid. Je hebt ook geen verzekering trouwens, dus als je een werk onwelfel hebt, dan heb je ook niks op terug te vallen, want je hebt geen ofje ook contract. En heel veel mensen weten niet dat ze. hoe dan ook eigenlijk al het recht kunnen bij en advocaat bijvoorbeeld om ondersteuning of dat je wel bepaalde rechten hebt. Maar het feit dat ze zo afhankelijkste van iemand anders. maakt het naag nog onmogelijk voor mensen om je behaupt. Ze gaan praten over het feit, heb ik wel bepaalde recht of niet. Kan ik daar aan spruik op maken? Hoe hoedelt dat dan? En hoe zorg je ervoor dat je nog altijd beschermt bent? Zoi je wel in die afhankelijkheidspositie zit, dus. werk is een gigantisch moeilijke. En daarmee als je dus kijkt naar huisvesting, dan ben je daar ook afhankelijk van andere, want weet je de hond, je hebt vaak geen inkomsten. Dus of als je geluk hebt, kun je bij iemand inwonen. Maar je heel veel mensen op straat. Als je geluk hebt, kun je bijvoorbeeld in Brussel bijzameen wel van toe z'n recht. Z'n meeseocial, maar ook lang je altijd. Want opvangplek zit ook wel heel lang heel erg vol. En als je is vesting hebt, dan is er schijnlijk heel vaak een. kon niet zeggen, een krolt, maar wel echt wel vaak plekken die super slecht zijn onderhouden. Plekken waar het vol zit met vocht, met schimmel. dingen die eigenlijk kon niet zouden worden, of erbij je heel veel geld beteld voor. voor een paar vier kanten meter. Dus eigenlijk ook aspect van je leven. zijn je in een duisterdag afhankelijkke positie. Dat iedereen eigenlijk kan uitbuiten, want je zit in een positie waarbij. eigenlijk weinig te vragen. Dat je weinig kan vragen. Als je nog altijd mens bent, dan je nog altijd recht hebt op een vatsonig leven. Word je niet als het z'n behandeld, want je bent afhankelijk van andere. Het was moeilijk. Zelfs als je geld hebt dan nog aanvaarten, en je neemt dat je illegaal zit. Ik heb het lond, viesjes nodig, inkomsten. Ik heb zelfs een kelder gewoond, maar mijn kinderen. omdat je een woning vond. En dan vocht je kelder kwert zie ik, mijn kinderen werden zie ik. met het als daaf of op straat slapen. Ik betaal de 700 euro uur voor één kamer. Ik klent wel uit, geen keuken. Ik had een elektriskookplaatsje gekocht om voor mijn kinderen te koken. Ik bleef naar schoolmaken, er was geen keus, geen papieren, niks. Toen ben ik naar stand moest social gegaan, daarvoor bleef ik met mijn kinderen. Ik huilde, ik kon niet meer. Ik had niemand in België geen hulp, geen papieren helemaal niks. En toen kwam er een wett. Als je hier al meer er er zit en je kind gaat naar school, dan kunt je gemogelijk gerejulareiseerd worden. En toen ze me zijden, gehoord, gelegaliseerd. Je moet passport en foto's brengen. Ik heb geschreven op het gemeentehuiz. Ik heb je huilt, ik was zo blij. Ik wil niet dat mijn kinderen leiden zoals ik. Ik wil niet dat mensen als minder waardig behandelen op school. En nu blijf ik positief. Ik voel mij trots op mijn kinderen. En mijn kinderen zeggen ook, mama, nu hebben wij ook België's papieren. We horen er bij. Als ik nu papieren heb, blijft het moeilijk. Ik verdien nog steeds niet genoeg. Ik werk nu in de dienstechecks en in privéwooningen. En ik ben nog steeds slachtoffer, vanaf de zisme door klanten. Omdat ik een hoofdhoek draai, wil ik sommige klanten met een wilsemennie. Ze kijken anders naar mij. Sommige zeggen, ik wil niet dat ze met mijn huis komt, zodat ik belden dan naar het kant door. Er is een constant gebrek aan respect. Dat is altijd wel iets. Zelfs nu ik papieren heb. Altijgedoel. Ik geloof heel sterk in God. Ik wil mijn hoofdhoek niet afnemen. Niet om te werken, niet daarna. Ik biedt niet alleen voor mezelf. Ik biedt voor iedereen. Ik vraag een God om met de beschermen tegen mensen die racistisch zijn door mijn hoofdhoek. En ondanks alles voel ik me zo gelukkig van m'n. Want alles wijken een God gevraagd hebben. Ik heb een eftij met je geven. Ik heb je vraagt om papieren, ik heb zich geregeld. Ik heb je vraagt om kinderen, ik heb zich geregeld. Ik vroeg om alleen te kunnen zijn met mijn kinderen. Ik vroeg dat leven. En nu vroeg ik tot om mijn goede shop te geven. Als het gaat over de vrouw die een hoofdhoek dragen. Ik denk dat een van de meest. en blemaat ze vooral de vind van hoe wij. kijk en her andere vrouwen. Of in welke maat ze wij vrouwen die niet op ons lijken. Willen beschouwen was een verwaardig persoon. En dan vind ik ook het hele boeiende van bewold. Gelijke kansorganisatie is vrouworganisatie, waarbij er vol, vol wordt gestreden voor zelfbeschieking. Maar als de draaide discussie komt over al dan niet het recht om. zelf te bepaalden of je een hoofdhoek draagt of niet. Dan wordt dat een heel ander discussie. Zelfbeschieking zou dan ook voor hen moeten kunnen gelden zijn denken. En dan komt je vaak op het argument, maar die vrouw worden onder de rukt, die kunnen niet zelf beslist of een hoofdhoek dragen of niet. Wat heel goed kan zijn. Maar als dat zo is, dan ligt het probleem niet bij de vrouw die een hoofdhoek draagt. Dan ligt het probleem bij patraargaat, bij de genie die hen. zewingen die hoofdhoek te dragen. Dan moet daar iets aangetaan worden. En ook niet wat het oplost door die vrouw dan te dwingen. Je mag geen overduken meer dragen. En daarnaast het hele debat rond de neutraliteit, waardoor vrouwen die zeer kapabel, zeer kompetent zijn, worden uitgesloten van bepaalde jobs. En het feit dat wij dan vrouwen op die manier. eitseletten van onderwijs van bepaalde jobs. Wat helpt dat die vrouwen vooruit? En als het gaat over de economie, wat dat economie ervooruit, want wat is dat argument? Als het gaat over die vrouwen worden onderdrukt, loopt dan de probleem van de onderdrukking op. sleut niet die vrouwen uit. En het feit dat wij niet praten met die vrouwen, maar over die vrouwen. Dat zegt ik heel veel over hoe dat zien. Maar ik denk dat mensen nog maar als vanuit gaan. zodra mensen hun verblijfst dat doet hebben, zodra een papieren hebben. Dat dan alles gefixt is. Maar dit is niet zo. Er zijn ook levenstomijn, opzakels die het tegenkond, wat niet gaat over huisvesting vinden, want die wordt niet genoeg geld, want die zit in een huisuit. helpjob of die zit met een job die op zich ook hebben. betaald maar lang niet voldoende, want die werkt onder je niveau. Of dat niet gaat over factuurlijk kunnen betalen, of dat niet gaat over wat voor leven kun je kinderen en naast te bieden, verdien je genoeg om een vat-zo-nupension op te bouwen, en dingen die ook mogelijk levenstomijn impact hebben. Die gewoon niet worden gezien. MUZIEK. Ik ben een leder. Ik kom uit de Dominikaanse Republic. Ik kom hier al 20 jaar. Waarvoor ik 8 jaar in de buiten in werk. De buiten is een buitenstkoot op van, waar wij zo organiseren, voor en naast op van voor de kinderen, dat is iets dat ik heel graag doet. Mijn mama was getrouwen met een berg. En ik was 15. Je trood was. Ik zei hier in onze narylbrengen. En sinds mijn papa overleden is, dat was een hoeie moment. Naryl te komen, want anders zie je dat alleen met omas of in opa bleven. Ik was nog aan studeren. Ik was hier mijn laatste jaar van secondeer. Voren dat ik naar de universiteit ging. En ja, ik heb me niet eens gehoord daar afgemaakt. Mijn stief papa, een heel hoeie plus papa. Mijn studie herbealde er. Maar ze hebben me toen laten weten, op dat moment niet. Het verschil van de Dominikanse en hier was het niet zo evident. En dat ik opnieuw moest heel veel dingen doen. Waarop ze hebben aangewoorden aan mij, aan een deel tijd studeren. En daar was ze drie gerechten. Dat was koken verkoop en bouw, denk ik. En daar heb ik gekozen, niet zeg je. Ik ben niet voor bouw. Ik ben niet voor koken, dat is niemanding. Ik ga gewoon verkoop nemen. MUZIEK. Toen mijn stiefpapal die zei dat ik moest alles opnieuw, ik denk dat ik één week heb daarmee geld. Wat mijn passie is, hij kieer niet kunnen breken, interviewen, journalist. En dat was even zo oké. Heel veel dertig voor mij. Maar daarna zei ik ik kom. Ik ga nemen voor kopen, omdat ik geld graag doet met de mensen. Maar niet speciaal omdat ik hier daar wou. Daar was er geen vaak waarop ik een beetje mijn weg kon vinden. Maar niet volledig. Ik was 19 jaar en dan ben ik zo'n job gaan zoeken. Maar door de taal was een probleem. Ik heb meer dan een postueel naar sommige winken. En ook naar McDonald's. Dat was de enige die mij aan het hoort geeft. En ze hebben mij duidelijk op de brief, omdat het mentaal een probleem was. Ik moet mentaal verbeteren. Ik ga iets zoeken waarop ik mentaal niet heb. Ik moet niet veel gebruiken. Maar wel kan ik daar ingruimd. Ik heb in een wassery gewerkt. En die waren heel hoewel personen. En die mensen waren in gerast. Dat was een wassery, het moderne. En die helpt mij elke keer om te praten. Er was iemand, een collega van mij, een basis van spans. En ze liet mij nooit in spans breken. Ze liet mij zo echt praten in de Nederland. Als ik het valt, ze verbeteren erke keer. En ik ben super dankbaar met die mevrouw. En dan heb ik daar vier jaar gewerkt. MUZIEK. Dan ben ik mijn mama geworden. De werk was in de gerastbergen. Ik was in Brussel. Ik zag die afstand, het was een beetje moeilijk voor mij. Ik denk iemand die al te zich voorbereid, voor ook als iets gaan niet gebeuren. Ik ben er klaar voor. Ik zeg het voor dat ze bellen dat jokint ziek is. Hoe ga je vliegen van gerastbergen naar Brussel? Ik zeg niet, ik ga veranderen. In Brussel heb ik als poetvrouw gewerkt. En in de beddingdinsde check. Maar omdat ik niet in vol tijd komt, had ik tijd om te studeren. En dan ben ik naar CBO gaan. En ik zeg, ik kon ladoië hier graag. En kinderen is ook mijn passie. Echt mijn dromen was journalisten worden, maar ik moet reflecteren van mij zelf. En ik zeg kinderen is ook iets dat ik et mijn haar doet. En dan hebben ze me heen zeggen, "Maar je doet dat heel goed." "Zo je graag dan niet willen doen?" Ik heb daarvoor drie jaar gestoedeerd. Op dat moment had ik niet zoveel hulp. Mijn mama was in gerastbergen nog steeds. En ik had van niemand geen hulp. En ik moest mijn kind in Forst in de kinderddag verlaten. Daar moest ik studeren in CBO, dat is anderleg. En ik was kappotmoo met die opdrachten, met die staatjeplaats. Dat ik kovereld moest gaan. Je ziet er nu dat we dat vroam in migratie achtergrond over wordt tegenwoordigd zijn in alle zorgbehoop of dat nu gaat van de kinderen opvangen tot huis adhulp. Maar dat is ook omdat je vanaf het begin wordt gedieuwd met een paar de richting dat zo genaamd dan toegankelijk is, waarbij je niet altijd grote taalver eiste hebt. Wat dan misschien makkelijk is omdat je dan aan een job kan starten. Maar of dat pas bij je competensies of dat pas bij je wensen bij je de homen, want dat is ook een aspect waar je heel vaak over je enkekeke wordt. Dus eerder hier is een job, dan dat de gekekeke wordt pas bij jou. En het hele focus optaal ook als je kijkt naar een maat, de zon enorme verplichting zit op school, kinderddag verblijven, en ik klute klas altijd, altijd, altijd, altijd. Maar ik op zich kan begrijpen want ik kan een verstaande en ik kan begrijpen super belangrijk. Dus ik denk dat het heel moeilijk is en dat het zwaar wordt underschoudt wat voor moeite dat kost. Maar dat ook alleen me paletalen worden gewaarderd want als we het hebben over mensen spreken geen taal, mensen spreken geen neland, dat zeggen we niet over alle errookratie hier in Brussel. En het interessant is een uit als je dan kijkt naar hoe werkt taal dan door op migatie, op passion job heb, als je met migatie achtergrond daar komt. Je word je vaak een job gedieuwd, waar je naar dat ampere en komt koudt komt met andere, om die taal te kunnen leren. Maar of we dan nadenken of dat faciliteren, gaan we dingen bieden, waardoor het ook haalbaar is, waardoor je misschien nadenkt welke minimale rand voor waar de zener nodig voor mensen om een taal te leren, die zijn her ampere. Maar ik begreep het ook dat ik moet groeien. En buiten de buitenling, buiten mijn werk, ik help vrouwen met moeilijk heren en de trafamilieer geweld en psicologisch. En ik ben zelf in een organisatie, dat daarvoor is, ik werk daar als vrijwilliger nu. Ik die dat altijd, zo, sinds dat ik mijn andere relatie gaat, want ik ben het er kervang de papa van mijn kinderen. Na had ik een relatie waarop ik niet wel daarig was, maar wel mental. Ik ben een psychologisch die persoon geeft met kapot gemaakt. En ik zeg ja, als ik moet vergelijken, doen ze in geweld en mental, ik denk dat mental heel slechter is, dan een zo'n club in jouw gezicht. En ik zou verder meer naar daar gaan, omdat ik het met ervaring wil ik graag en mama's helpen, het zal er hebben mee gemaakt als ik. Want ik weet het wat het is werken, studeren, koken, alles planen alleen. Het is heel moeilijk. Ik wil het laten weten dat we kunnen dat doen. Dat is tendelijk, de zon's geen na en zo'n store. Het is al zo'n dat ze rekenen op een man, of iemand anders, of een familie, die komen bijvoorbeeld naar Geer naar Berge. En ze botzen tegen de muren, als ze zien dat de realiteit niet zo echt is, want ze landen in dezelfde problem als ik. Ze kunnen hun diploma niet hervalideren, en dat is om me die diploma van hun diploma goed te zijn. En daar moeten ze terug, zoals mij, naar de poetsvrouwdienst gaan om te werken. En daar komen heel veel conflicten er daarvoor. Ik ken ook iemand die als verplichter. Dus ik neem de dominikaanse ook. En ze moeten hier verder doen. Je komt hier naar Berge. Ik heb een diploma van verplichting, je kan direct een job vinden. Die zijn heel geduurd dat ze moeten doen, voor dat ze effectief in hun plekje kunnen staan. MUZIEK En daarvoor, die vrouwen, omdat ze niet weten, hun rechten, hun woonde, wat ze moeten doen, ze standaar stil en ze verdragen, gewoon, alleen ze doen gewonnen, wat het haar man of iemand anders echt, die zelf niet gestudeerd heeft, bijvoorbeeld, maar ik denk dat het ons ervaring en bij te helpen, ja, want ze herheden. Ja, zij gaan niet vaak naar buiten. Maar hier ook we hebben een. We gaan niet zitten in een oudercafé. En vanuit de school. Het is elke vrijdag. We hebben een stand bij buiten, mijn koffice, deën en dan babbelen. En wij wisten er een daar informatie. Scholen zijn een heel hoei. Blat soms die mevrouws te laten komen. Ik zat daar eerlijk gezegd, heel fast. Heel fast. En nu heb ik. En ik kan door die ervaring kan ik ik andere mensen helpen. Ja, ik heb mijn positief gehaald. Ook als ik zeg alles zwaart, ik zeg, "Helve, er moet iets zijn." En ik moet die dingen komen. Ik blijf informatie te zoeken. Ik blijf me informeren. Wij hebben een uitdruk in de dominikan. Als ik niet in de gevangenis zie, dan zijn ze op mij aan zoeken. Daar mijn wil ik vertellen, dat ik zo veel dingen mee maak in kleven, maar ik leer daarvoor. Ik kom iets tegen van daar en mijn vraag is, "Oké, Leder, waar gaat je leren van daar?" Want van alles leren iets. Onniede z'n tweede keer een fort gemaakt. Heel vaak de expertise die mensen hadden, of hebben vanuit de land van de erkomst, wordt hier niet erkend. Wat is voor heel veel mensen betekent, dat je eerst positoren doorloopt om je diplomat te laten erkennen, maar je hoveaak is altijd een lang proces. Ben in de EU valt er nog eigenlijk mee. Zijn heel veel dingen wel erkend. Maar alles van buiten de EU is heel moeilijk. Wat is voor heel veel mensen betekent dat je eigenlijk van 0 af aan begint, om een opleiding te verhoog, het wilde expertise wel hebt, wat voor heel mensen ook demotiverend werkt, want. Ja, al die dingen kun je, maar je moet je maar nog een keer aantonen dat het effectief zo is. Het kost tijd, het kost geld, en het is ook tijd, waar je niet meer terugkrijgt. Maar ook tijd, waarin je als je expertise wel werd erkend, als je misschien veel meer kunnen verdienen. En dan gaat het niet enkel met geld kunnen verdienen, maar met wat geld dat je gewoon leven kan opbouwen. Dus de impact is ook belangrijk, daar mijn op wat voor puntje en bij je op, op wat voor anti-niedeid, bij je op, wat voor sector, bij je ook een netwerk uit. Wat je het eigenlijk ook allemaal vooruit helpt in je leven, en heel vaak komt ook terug op taal, als het gaat om mensen die niet. keurig Nederland spreken. Het feit dat je een accent hebt, bepaalt ook vaak hoe. of een welke mate wordt er kent van goozijl expertise wel of niet hebben, een solidatiegesprek, of als je ergens nieuw binnenkomt, dat zijn allemaal dingen die onbewest impact hebben op hoe je wordt geprecipiert. En er wordt denk ik heel vaak als we werk, diplomas, expertise, dan elkaar kopelen. Het feit dat mensen in job zitten, die slecht betaalt zijn, vaak in moeilijke, zwaar arbeidsomstandigheden zijn, het feit dat mensen met migratie achtergrond niet altijd werk vinden, werkloos zijn, ligt niet aan het feit dat mensen niet willen werken. Er zijn zoveel opstakels om je per houdt aan het job te komen, die mensen gewoon niet zien. En het zijn dat soort opstakels op voorgant die al daar liggen, waarbij het eerder in uitzondering is als mensen het wel halen, dan manier mensen het niet halen. Het feit dat mensen in job hebben, het feit dat mensen. opledingen hebben kunnen volgen, het feit dat ze kunnen werken op een niveau, het feit dat ze het in expertwerk in een welte waarbij ze gebruiken maken van expertise. Voelt of is soms eerder een uitzondering dan de regel net om willen van alles dat we die moeten lopen? Het verhaal van mijn moeder begon met gesprekken in de woonkamer van het ouderlijke huis. Ze zat er naar zeetel en liet zich mee voeren door herinneringen, die maar moezaam hun weg terugvonden naar haar geheugen. Mijn naam is Orelimoloa, dochter van Benedikt Schimboloot. Je ziet een trond. Ik ben een dertiger uit Brussel en de trotsenopregister van Belgium, andere prunuier. Dat heb ik in 2020 opgericht. Het is eigenlijk een platform dat ondernemerschap bij Afro-Belgische Vrouwen in de Kijkerset. Hoor sponkelijk wil ik absoluut geen ondernemer worden, want er was helemaal ook nieuwe dat ik ben opgevoerd. Wat ik wilde was, was gewoon werken bij een reclame behoor om 9 uur op kantoor te zijn en om 5 uur terug naar huis aan de volgende dag opnieuw. Ik heb dat idee meegekregen van mijn moeder die als verplicht kundige werkte. Toen dat zelfs jongen voor Alice was 19 naar Belgium kwam, wilde ze eigenlijk zeker terrasse worden, maar ze werkte verplicht kundige. Om er er aangraden is geweest om behoop te doen, op een behoop te kiezen, waarin dat ze makkelijke werk zoven. Want als zwarte vrouwen, mijn Afrikaanse roots waren de passiebehoepen nivoraar, waar gelecht. En ze heeft die gedachte dan sterke internaliseerd, maken op zekerheid kiezen voor jobs waar dat mensen zoals zij wel welkom zouden zijn of waar dat er behoefte aan en was. Dus ja, zo werd verplicht kundige. Maar op een gegeven moment liepar studenten fies hem af en dan is de miserie begonnen. Sampapie. Sampapie. Kun je je voorstellen hoe ongemakkelijk deze twee woorden samen klinken als je het niet zelf hebt meegemaakt. Sampapie. Kun je de angstvoelen die je bekruipt bij elke blik die je over je schouder werkt als je het niet zelf hebt meegemaakt. Sampapie. Kun je als je het niet begrijpt, accepteren dat de hoop die de achter de grenzen hebben achtergelaten het geweld waard is om voor een beetje komfort tot een schim van jezelf te worden gereduiseerd. Want is dat pitkom van? Dat wordt al uitgevangen. Eerst kreeg ze een verblijfzorgunning. En pastunzees heeft kon ze echt leven. Daarvoor moest ze zich, wanneer ze de politie of reekswachters of stratssag, er altijd verstoppen. Later werd ze dan officieel baalig, maar uiteindelijk derde vrijweinig, want ze wilde gewoon werken. Dat is wel z'n dren. Dus die manier van denken heb ik hoe meegekregen. Ophef, je gekke stote gewoon werken, een vast contractzekerheid en daar te vreden mee zijn. En tijdens mijn studies ben ik ook volledig meegegaan in die richting. Tof moeilijk om een staatje te vinden. Dus de muziek begon al vroeg, soliditatie, soliditatie, CV, CV. Ik heb erin er mij zelf nog op een dag echt te leur gesteld. En het tristig was omdat ik dacht, wacht is, ik ben niet problem, ze zijn problem. Wiet ze wel wie dat ik ben, wat ik kan, hoe scherp dat ik ben, hoe goed ik ben in communicatie. En ik dacht zei, lopen iets mis. De laatste keer dat ik ergens op gesoliciteerd heb, was benen VZ2. En die hebben mijn noot gecontacteerd. Maar ze hebben wel een vriendin van mij opgebeld. En dat brak echt mijn hart. En toen erin rijdt mij dat ze zei, maar eigenlijk zouden je gewoon hun eigen VZ2 moeten oprichten. Ik heb de idee, ik heb de community. Waarom zouden we een tijd investeren in een andere organisatie als je ook uw eigen project kunt starten. En dat kloppt. Alleen, ik had nooit gedacht dat ik een ondernemer zou worden. Ik wilde gewoon iets doen om andere te helpen. Maar er zijn er zo veel die gelijk kaardige problemen hebt gehad bij het zoeken naar werk. En dan heb ik gewoon besloten om het hef te negen aan het te nemen. Er zijn er ook wel veel die gewoon een passie hebben en daar vol voor willen gaan. Maar er zijn er ook veel die problemen onder de bij sollicitatie, of situaties, meemakete bedrijven die zo erg waren. Dat ze zeiden extra paruit. Dat is niet voor mij. En er was dat een heel palette aan vrouwelijke ondernemers. Maar dus wel zo dat discriminatie voor veel van die vrouwen of dat ze aan uw subtilen of niet echt een roodendratis. Dus ja, zo is begonnen, niet vanuit de will om te ondernemen. Maar vanuit de behoefte om iets te doen aan een probleem, dat ik wel duidelijk zag. Een schrijnt gebrek aan zichtbaarheid van zwarte vrouwelijke ondernemers en het Belgische ondernemers. Ja, dan heb ik ook zoveel genoeg. Mijn naam is Sophie Van Sond. Ik werk als medewerkster bij Unia. Het vroeger is centrum voorgelijken kansen in de strijd tegen racisme en discriminatie. Want er bespreken over vrouwen met een migratieag. en de opstakels die ze ondervinden moeten wij eerst bestefden dat die opstakels sterkvarieren naar gelang het profiel van de persoon. Er gaat om iemand van een tweede of 30 generatie dan zal die persoon bepaalde opstakels tegenkomen, maar dat zijn weer andere dan voor iemand van de eerste generatie die weinig of geen frans sprekt en geen netwerk geeft. Een tweede belangrijke punt afhankelijk van de afkomst zullen ook de vormen van discriminatie of dremples op de arbeidsmarkt verschillen. Zo zien we bijvoorbeeld dat vrouwen van magrenbeinse of met een ozerse origine het vaak moeilijker hebben om werk te vinden dan vrouwen van subse heraanzafkomst. En derde belangrijke aspect is wat we noemen intersectionaliteit. Een witte vrouw zal andere vormen van discriminatie ervaren dan een vrouw met een migratie achter rond. Een zwarte vrouw bijvoorbeeld zal niet alleen te maken krijgen met gendergerrelaterde uitzvluiting maar ook merassisme. En naar ervaring verschilt daar weer van een zwarte man die op zijn beurt een andere soort uitzvluiting ondervindt. Als het gaat over discriminatie op het werk op basis van huidskleur dan is het grootste pijnpunt de relatie met collega's. Maar op nummer 2 staat de aanwerving en dat gebeurt vaker dan ons slag om willen van iemand's huidskleur. Alleen is het moeilijk om dit aan te tonen. Soms spreken van intensionele discriminatie waarbij een werkgever bewust busslust om iemand in een bepaalde huidskleur niet aan te nemen. Bij vrouw de recente hebben een zaken waarbij een werkgever prongelijk het afwijzingsmotief had meegesciurt naar de solidistant zelf. En er stond eigenlijk letterlijk niet slecht maar zwart en of leeftijd. Zo'n uitzvluiting is natuurlijk zeldsam maar het verwijst wel dat die intensione ursoms echt is. En hoeveel mensen denken dat dat niet meer voorkomt is dat gelaan nog steeds wijd verspreid. Daarnaast is er ook sowieso als structurale discriminatie die je subtyler en moeilijker te bewijzen. Ik denk ombewezen de voorordeelen bij mensen die ze wees selecteren. Vaak is mensen zonder te bezeffen hoor voor kanidaten die op hen zelf lijken. En daar gezien de meeste h.a. verantwoordelijke mensen zijn, kiezen ze de zwaak ook andere witte kanidaten. En dat is lastig aantoon maar het bestaat. Het verschil tussen individueel klachten die we ze al kunnen bewijzen en de structurale cijfers is echt enorm. Als we kijken naar werkgelegenhet cijfers mensen van buiten de Europese Unie hebben in België het laagste werkgelegenhet cijfers van de hele EU vergelijken met mensen van België's origine. Dus objektief gezien doen het ja erg slecht. Mij opak je dat aan en hoebewijs je het is het raart zeer complex. Ze zijn zeer complex. Dus van de termen vrouwen gebruikt dan bedoel ik vrouwen die structurale sexismen ondergaan en gebruik aan het werkgebruik aan kansen. En dan is er ook dat zwarte aspect van andere prandoor dat plekbaar soms mensen shockerde maar dat zwaal bewust omdat toek de bedoeling is om structurale negenvoobi aan te karten. We leven in een land met zwaare koloniale geschiedenis en sommige doen als of dat dat heel lang geleden is. Maar mijn moeder is geboren in 1959 en België was toen nog een koloniale staat. Dus nu zo lang geleden is dat niet. En dus moeten we ook hebben over de effecten van die structurale negenvoobi. Ja en daar uitzicht op verschillende manierende soms in zo gezegd ons schuldige mopjes. Amai hebt bijna geen accent. Wat verwachten dan dat ik binnen kom en spreek als dat ik recht van een markt in jouw dee kom. En wat zegt dat dan eigenlijk over die persoon die mij ziet en wat die van mij verwacht. Maar soms is het ook frontal. Ik herinner mij dat we mij antrapren waren een subsidie aanvragen dan heen gediend. En toen kreeg we als feedback dat we misschien toen niet schwaren. Het werd nu wel niet zo letterlijk gezegd. Maar dat toen onze expertise wordt niet als universiel gezien. Terwijl al die vrouwen net heel veel te bieden hebben. Onze kennis is ook legitim. Een term die ik ook graag gebruik is epistemisch cidemisch. Epistemisch is kennis en cidem is dood. Dus dood van andere vormen van kennis. Als of alleen de kennis die in twaester wordt ontwikkeld legitimisch. Die mag dan wereldvrijd verspreid worden en andere wezen worden in peroe of patagonie nu maar op. Maar kennis die in india of ken jij is ontwikkeld. Daar wordt hier daar gezien als folkloristisch. Of moet altijd geveer riffiërg twoorden. En dat zie je ook bijvoorbeeld met diplomas. Ik ken veel antraprenwaars die zijn opgeleid in een land van herkomst en dan hier vast zal het een diplomas niet herkend worden. En ook duist dus een vorm van negative toewezing. En soms is dat dat we ze heel expliciet maar vaak is het ook subtilig. Gewoord voor duurend gelingt aan bepaalde themas. Ze draa dat over diversiteitging, pelden ze mij. En als ik witte deik ook een expert dan in communicatie. Mocht ik daar ook nikeer over spreken als te blijven. Maar nee diversiteit. Daar wordt je op ingezet punt. En dat beperkt u kansen. Want gewoord niet meegenomen voor het volledige plaatsje gewoord beperkt tot een vakje. En dat is geflusteren. Sterotypen zijn nog altijd heel erg sprijd op de arbeidsmarkt. Afhankelijk van de groep verschillende sterotypen heel sterk. Als we bijvoorbeeld kijken naar de zorgsector verpleeg kunde, zorgkunde, zo voord, dan krijgen we vaak meldingen van vrouwen die meestal van subse haaraanse afkomsten. Zwart zijn en die ons uitleggen dat zijn zwaardere werklast krijgen dan een witte collega's. En daar zie je heel duidelijk het stereotypen doorschemeren van de sterke zwarte vrouw die dus zo gezegd meer aankam. Ook in het algemeen merk je dat we beoordeling van het werk verschillt. Het gebeurt vaak dan een werkgever die we aanspreken over mogelijke discriminatie. Uitspraken doet die voordkomen uit koloniale stereotypen zoals ze werken minder goed zijn wat leu, wat draag. Dat zijn niet alleen historische clichés, maar die werkgevers hebben vaak totaal geen besef dat ze zo'n oordeel niet zouden wellen over een witte werkneemer. Wat betreft de overver tegenwoordiging van vrouwen met een migratieachter rond in de zorgsector, denk ik dat zoals bij veel fenomenen het gevolg is van meerdere factoren. Wat we ook zien is dat instantie zoals acturies, VDAB, forum, deze vrouwen actief naar die sectoren leden. Waarom ja omdat het om dat het knalpenbroepen zijn, maar dat is ook een vorm van geïnternaliseerd stereotypen denken of zelf van anticiperen op discriminatie. Vrouwen kiesen eigenlijk voor een sector waarvan ze zeker weten dat ze er werk zullen vinden. Het is eigenlijk een beschermingsmeganisme, je kies voor zekerheid om jezelf te vrijwaar van afwijzing of racisme elders. Als je weet dat er in zonsector vooral mensen met een migratieachter rond werken, dan is het eigenlijk makkelijker om jezelf daarin te zien. Je weet daar geraak ik binnen. En waarom zijn dat dan de sector om dat het banen zijn die weinig aanzien genieten, die die slege betaald worden met met moeilijke werkomstandigheden. Ja, we tevrouwen willen vaak die jobs gewoon niet doen. En dat komt eigenlijk neer op de vraag hoe beslissen we als samenleving welk werk we waarderen en welk werk niets. En dat is eigenlijk de kern van het probleem. En mama, dan ken ik gewoon wat je vraagt gede. En mama, over een paar maanden ga je met pensioen. Je begint aan een nieuw hoofdstuk in je leven. Wat kunnen we je toe wensen? Ze antwoorden mij gezondheid, gezondheid en kracht. Ik wil reizen nieuwe mensen ontmoeten en wel je ontdekken. Ik kon hier al 40 jaar en ik kan nog gebruiken nog niet. Nika. De structereelen op stakels wordt tegen moeten dat is overdeellijk het gegeven. en geprek en representatie. Als vrouw op zich zijn we al minder zichtbaar, maar als persoon van kleur of een zwarte man, of een naziatische man en zo wordt, is er ook opdaaflak een enorme dekorta representatie. Ik erin er mij bijvoorbeeld nog goed, dat ik eerst naar de optie had gekkeken van geschiedenis en kunstjeschiedenis aan de ULB en mijn moeder zijdrekt. Dus dat is niks voor ons. Terwijl ik nu bijvoorbeeld anowat zieken, die een kunstschallereerend en net daar heeft gestudeerd. En daarna wilden ik dan binnen de huizarchitekte worden. En mijn moeder weer, zwarte mensen nemen geen binnen de huizarchitekte. En als je dan klanten moet zoeken en ze moeten kiezen tussen nu, een klein zwarte meisje en oeimie, dan is een kans klein dat ze voor u gaan kiezen. Dus dat was dan ook weer niks voor mij, want ik kijk nu op mijn pagina. Er zijn genoeg zwarte vrouwen die als interieur architect aan slok zijn. Ik wil de psychologie gaan studeren. En mijn moeder zijd, zwarte mensen gaan niet naar een psycholoog, geen klanten vinden, en kijk nu. Ik zie een explosie van mensen die mij vragen, kennen geen zwarte psycholoog, die de problemen rond racisme en identiteit begrijpt. Dus het werd ook belangrijk voor mij om te tonen dat wij alles kunnen. Ik zeg soms die mij moeder weet je dat ook een ondernemster was. En mijn moeder, nee, nee, nee, dan noem ze gewoon een verkopster. En daar zit dus ook al een taal kundig problem. Als je niet tezelfde woord gebruikt, kun je ook niet tezelfde concepten klemen. Mijn oma kon niet lezen, ni schrijven, dat was een ander verbet. Maar ze was brillant in rekenen. Ze verkocht aernegen alcoholbeheerden naar reage geld. Da's geldstakse dan in Tontienus, een soort van sparsysteem. En het tijdelijk bouwden ze drie huizen en voeten ze acht kinderen op. Zat geen een baas, maar ze kogt haar product te zelf, bewerkte die verkocht die en haar investeerde haar wens. En voor mij is dat keihard ondernemerschap. Mijn moeder zag het allemaal, maar heeft daar afstand van genomen. En nu is het dus met pensioen. Zij heeft altijd gewerkt dat als verplicht kunnen in de herratrie nog tinsen. En haar rug heeft het toen ook begeven, zeker door corona. Want eigenlijk stond zij toen in die periode aan de frontlinie. En was dat daar een dom? Nee. We zagen ook trouwens tijdens Covid dat vooral vrouwen waren. En meer bepaald vrouwen met een migratie achtergrond die het werk deed in de zorg. En vrouwen te koer, kassamedenwerksers, poetshelpen, mensen die publieke ruimte moeten schoonmaken, metrolijnen, onderhouden en zo voort. En om nu een beetje te breken, maar waar mijn moeder meerd meegegeven, moest ik eigenlijk een generatie overslijnen. Moest ik terugkijken naar vrouwen zoals mijn groot moeder, mijn oma. En rondkijken naar wat andere vrouwen aan het toen zijn. Want eerlijk is niets meer ondernemend dan een africanse vrouw. U hebt een pleus ontopronocht in het african. (C) TV GELDERLAND 2020