Afl. 567 Voetbal: Linda Polman

Kan jij buitenbereik van kinderen al? Wij zijn eeuwalt en elke. Wij maken een podcast met echt tevraal over het ouderschap. Het verschil is, mijn kinderen staan op en die kiezen voor geweld. Wilt je wel het probleem is met smart school? Nee. Ik moe meer vorig varen van rechts beginnen geven met mijn bakwies. Buitenbereik van kinderen aan podcasts over ouderschap en zonder advies. Toezai, per ongeluk. In je favoriete podcast appen. MUZIEK. Welkom bij Aflevering 577 van Echtgeburg. De podcast waarin mensen hun eigen waar gebeurde verhaalafd hebben. Een deze aflevering en verhaal dat Linda Pohman. In januari 2017 vertelde tijdens een Echtgeburg aanavond in de kleine komedien in Amsterdam. APPLAUS. Mijn verhaal speelt zo rond jaar 2000 alweer. In Cherleona, daar was een klein doorkje dat het boel. Dat was ergens vlak over de grens met Liberia. Ik moest in Cherleona zijn voor mijn werk. Maar ik zat in Liberia. Dan is het de bedoeling dat je daar een vliegtuig neemt. En naar de hoofdstad van Cherleona, vliegtuig, dat is vreetaan. Maar er waren geen vliegtuig om wat voorreden. Ik begrijp dat niet zo goed. Maar wat ik wel wist is dat ik stand de PD naar Cherleona wilde. Uiteindelijk heb ik een brommere genomen en ben twaars door de boes naar Cherleona greeien. Toen stranden ik in dat doorkje boel. Want het werd avondklokken. Toen mocht ik niet verder. Dus ik heb daar een overnachtingsplek gevonden. En boel was een heel bijzonder doork. Het had de oorlog. Dit was 10 jaar lang, was het burgeroorlog geweest in Cherleona. En boel had die oorlog heel goed over wonnen. Boel was nooit door rebele aangevallen. Het was wel geprobeerd. Maar dat kreeg eens op hun donder van de Kamma-Jorse. En de Kamma-Jorse, dat was een stam in Cherleona. Heel bijzonder. Die waren namelijk onsterverlijk. Die kon je eindloos op schieten. En de ging er zo nog steeds niet dood. Maar dat is een ander verhaal. Dat vertel ik nog wel eens een keer. Het was in ieder geval wel erg fijn voor bo. Dat die Kamma-Jorse te waren omdat stadje te verdeedigen. Want de rebele hebben dat een of twee keer geprobeerd. Ze zijn afgeslagen door de Kamma-Jorse. En die hebben recht zo'n keer te gemaakt. Dus boel heeft die oorlog heel goed overleefd. Mensen hebben min of meer hun eigen leven daar kunnen leiden. Dat zijn er ook maar weinig mensen om het leven gekomen in die oorlog daar. Dus toen ik daar aankwam was het wel een raard dorp. Het was heel geïsoleerd zo onrinkd door de wijant in de boes. En zo'n ring van Kamma-Jorse daarom heen. Maar het leven was daar zo normaal gebleven. Dat zelfs een eerste divisie voetbalclub was. En hoe wist ik dat? Dat was omdat de ochtend na mijn aankomst in bo. Klop klop klop aan mijn deur stond de trainer van dat eerste divisie voetbalclub. Je stond bij mij ook te stop. En die vragen mei bent u van de FIFA. Ik zeg nee, ik ben niet van de FIFA. Ik wil u toch wel iets vragen. Ik zeg vragen maar. En toen zei ik wil u vertellen over mijn dron. Nou, ik heb een prachtig verhaal van hem te horen. Weren hij mij uitleggen dat zijn voornaamste tak op deze aarde? Dat was die jongens van zijn voetbalteen bij elkaar houden. De dron in die jongens leven te houden. Want zegt die in de land als Jelle Leone is het heel erg gevaarlijk om geen dron te hebben. Als Jelle leeft in deze bittere realiteit van dit land, dan is de kans heel erg groot dat je in de klawen valt van die rebellen. Want deze jongens hebben niet te doen, ze hebben geen scholes, ze hebben geen werk. Op een dag kloppen die rebellen bij ze aan. En die gaan ze dan verleiden met die weggeven jouw werk. Je mag gaan plunderen en je mag gaan moorden. En dan verdwijnen de jongens in één van die vele rebellenbewegingen die daar waren. Dus die coach zag het als zijn heilige tak op deze aarde. Om de dron bij deze jongen levens te houden. Het duurt Jelle Leone was een beetje aan het einde van die burgeroorlog. Dus in andere delen van dat land rondom die hoofdstaat begon de nationale voetbalcompetitie weer een beetje. Dus zeig-tie coach, ik wil graag de dron van mijn jongens, wil ik weer een nieuw leven in blazen. Ik wil ze laten meestpeelen met een kwalificatie, dat strijdt voor de eere division. Maar ze zegt die, en hebben we een busje nodig om naar de hoofdstad te rijen. En die wedstrijd te spelen, wildt u dat busje betalen. Ik vond het echt zo mooi, vraag ik. Ik wilde het busje wel betalen. Die kwalificatie wedstrijd zou na maand ongeveer gespeeld worden. In die maand heb ik, ja, ben ik gaan uitgehaar met die voetbalclub. Bij de trainingen ben ik gaan kijken. En dat was dan heel erg afdekaan. Ze heeft die vastvelde kitsje op televisie gezien, zo'n armoewe gefeld, zonder gras. En daar werd hand opgetreend grote stoffenwolken die er opstofen. En die jongens treten de amblen op bloot de voetel of op teenslippers. Want ze hadden uiteraard geen juistjaar, ze hadden wel kiks, maar die bewaarde ze dan voor wedstrijden. En dan hadden ze stukjes karton als ben beschermen, zou in die kaus er geduurd. En aan bal, nou, dat werd ik helemaal naarvangen bij ieder de trapvloog, dat leervloog door de luchthein. Dus dat was allemaal erg amoeig, maar wel heel erg afdekaan. En het enige wat ik niet afdekaan, vond aan die club, dat was hun naam. En de vlag die ze voerden. Ze heten namelijk de Nippien Stars. En dat betekent ook in het Creoles, betekent dat helemaal niks, Nippien. En die knedeus vlacht, die kon ik ook niet verklaren. Dus ik vraag dat aan die coach. En die zegt, ja, dat wist dat ook niet precies. Nou, goed, ik heb de club een poosje geopsevert. En om te kijken hoe dat nou ging, met een betaald voetball in Cherleon. Die eerste de visie. Ja, er was dus gewoon helemaal niks. Die coach, die ging iedere dag, was die weer te voet door boog heen. Om bij mensen te bedelen. Je had dan was er weer een paar kicks nodig. En dan ging die weer bedelen bij mensen. En heeft u nog een paar kwartjes, heeft u nog een paar dubbeljes. En dat schoudt allemaal helemaal niet op. En de coach zelf, die werd ook niet betaald verder. Die kreeg helemaal geen salades. Dus die leefde van zijn bijbaartje als evangelisator. Hij zat in dat stadje. Dat was hij de vorganger, is van een halen luierkerkje. En daar verdienen die een paar centjes mee om zijn vrouwen zijn kindertjes mee te onderhouden. De spelers zelf, die verdienen er ook helemaal niks. Die zacht dan op de markt in bo. Het van die grote tijlen op hun hoofd en daar zat een kop waarin. En ze zouden ze helemaal geen sponsoren uiteraard behoeven mee. Dus eigenlijk zouden ze moeten leven van de kaartverkop. De opbrings daarvan. Maar Shadow-Jone is en was toen ook het armste land op aarde. Dus mensen leef te daar gemiddeld van 1 dollar per dag. Dus ja, mensen hadden geen geld voor de kaartjes. Die werden maar heel weinig kaartjes verkocht. Er waren trouwens ook wel heel weinig wetstreiden. Want in bo was de enige plek nog waarin een professioneel voetbalf team was. In die kontrij in Shadow-Jone. Dus de illice wel eens vriendschappelijke wetsdregels. Oven wetsdregels spelen met een ambateurclubje in een dorpe verderop. Bijvoorbeeld waar de ambateurclub helemaal naar bood toegehaald worden. Dus dat kostte vervoers geld. En dan moest je die andere club ook nog eentje geven. Dus dat geld hadden die nipien staat helemaal niet. Dus dat gebeurde ook maarzelfde. Die druk op mij werd om er tussen steeds groot. Want er was helemaal niks. Maar ik was daar wel. Ik was dan hun nieuwe sponsoren. Dus iedere dag klop klop klop stond er weer een speler voor m'n deur. Met Ms. Lina hebben Ms. Lina een problem. Dat waren inderdaad ook problemen. Dat was er een kind zieken. Ik moest naar de doctoren of de school gelpen te houden worden. Of kikse waren helemaal stukken. Of ik dan één kiks voor ze wil te kopen. Of de bal was aan Vlarde of ik dan één bal. Maar dat ging maar door. Dat ging maar door. Nou ja, ik was eigenlijk wel heel blij. Toen na een maand die kwalifikatiewet had gespeeld moest worden. Byschereit voor. Ik had dat byschie betaald. We gade met 20 man in aan duwen. Voor dat we een meter gereden had, had ik met portemonnee al weer veelijke. Mogen te trekken. Er zat geen benzine in het busje. En dan moest weer een nieuwe band omheen. Blah, blah, blah. Uiteindelijk was mijn geld op. En we waren nog steeds niet vertrokken. Dus toen hebben ze betaalende passagiers gezogd om met ons mee te rijden. Die werden ook in dat busje geduurd met kippen en mangosen. We weten veel. Dus uiteindelijk zijn we dan toch vertrokken. En dan kom je in die boesje ombo heen. En om de reis van 200 kilometer naar de hoogstatten. En om de paar kilometer was de weer een wegbarekade van de Kamber-Jorce. Of van de VN-vredes mag het of van het Chera-Josegieringsleger. En bij iedere rote blok werden wij tegenhouden. Want zo'n busje vol met jonge mannen was natuurlijk ouders verdacht. We moesten allemaal uitstappen, we hebben het alles uitgeschut en boeren. En bij iedere wegbarekade werd de weergevrag. Hoe is 'Dat Human'? En er werd er ook mee gewezen. En dan was het hele tien in Kor-Rypton. Dat is onze eigenaaressen. Nou goed, ik kom daar toen niet echt te blagen. Wat mijn portemonnee was leeg. Nou ja, we zijn uiteindelijk zijn we dan in Free Town aangekomen. En in het National Stadium. Dat was helemaal leeg op een man of 30 na of zo. Een beetje verspreid, zo darts dat iemand en darts dat iemand. Dat is één kluitje mensen en dat waren een paar rast. Dat was een zater waar de echts gestoond was. Die zaten helemaal in een doek lagen die de hele wedstrijd lang. Ik in de dugout met de coach en de jongens aan moedig geweest. Maar goed die wedstrijd werd natuurlijk helemaal niks. Want die vreetowns club waar wij tegen moest te spelen. Die had wel sponsors. Die had een luchtvaartmaatsgepeid. Die had er wat geld in gestopt. En er was in een van de consulate. En die nipian stars, die hadden mij. Dus die vreetowns jongens hadden echt kiks. En die hadden goed gegeten. En die hadden onder andere ook een maseur bij. Zeg nou ja, zeg. Een maseur. En die ging dan die kuiten, ging die uit te knop halen. Nou goed weer die wedstrijd had. Maar ik moet ook zeggen wij spilde ook helemaal niet goed hoor. Want ja, als één van ons jongens de bal dan eindelijk kreeg te stond, die hem ook niet meer af. De ging die daar een soort solo show mee uitvoeren. Want ze hadden zich in hun hoofd gezet dat het ergens in dat stadion toch wel een soort het hunder moest zijn om afdekaanse voetballers te ontdekken. En die werd zo een meegnomen worden naar Europa. Maar goed dat gebeurde niet. Dus we werden helemaal afgedroogd. Ik meender het 4 0 5 0 was ofzo. Nou dus wij zijn afgedroop terug naar bo. Ik was onderdussen wat ik wel een soort onderzoek gestart. Nou waar die namen eigenlijk vandaan kwam. Dat niepien stars en waar dan die Canada is vlag van dankwam. Nou te waar er een paar mensen in bo die waren wat ouder en die kon er zich erin. Dat in 1991 toen was toen die oorlog nog niet begonnen. Was maar op het punt stond van uitbreken. Toen was er op een dagvastere meneer in het dorp gekomen in bo. En dat was een blanke man en die was heel lang, die was heel dun. En die was aan een ontwikkelingshulpproject. Was die begonnen. En de voetballclub, heel kind die heette de bo Old Stars. En die hadden toen hun naam hadden ze nipien stars van gemaakt. Want die man die heette mist een nipien. En ze dachten als die man weet dat wij ons naar hem vernoemd hebben, dan wordt hij vast wel onze sponsor. Dat vindt hij dan zo leuk. Maar tegen de tijd dat die man heeft dat dus verschijlijk nooit geweten. Want heel snel daarna is die oorlog uitgebroken. En vluchtde alle westen, ze help vlenen in het land uit. En het lang bleef achter maar de bo Old Stars hebben wel de naam nipien stars aangehouden. Want die dag weer heet een minute of die man in de naam het ooit nog eens weer terugkond. Nou ja, goed, ik werd onder tussenwetig mijn jongens een beetje zat. Want het ging maar door. Iedereen kwam kloop klop, en er was weer iemand zijn moeder dood. En hij moest begraven worden, dat moest ik betalen. En dan moest iemand weer een operatie of ik dat ook betalen. Het ging maar door. Toen ben ik, heb ik eindelijk een keer als je toegang gekregen tot het internet. En toen ben ik gaan uitvinden hoe dat nou zat met nipien. En toen ontdekte ik dat nipien, dat was niet een meneer, maar dat was een stakje in Canada. Dus die man moet waarschijnlijk uit dat stakje in Canada zijn gekomen. Vandaar ook die Canadaese vlag. En toen heb ik uitgevonden dat er in dat stakje nipien, dat was een lokale krant. Dat zal iets geweest zijn als de nipien delen of zo. En dat heb ik een werkelijk hart verschuurd van haar voorgegeven. Over dat dappere dorp met dat dappere voetbalteen, wat dwaars door de oorlog heen, de eer van nipien verdedigde. En heel een prachtig verhalenstad voor het heb ik opgestuurd met een nipien deli. En toen was het wachten. En om er tussen de ziksacht te wachten tot haar reaktie op zou komen. Om er tussen hebben de nipien stars maar ook nog verleid om een nieuwe speler voor ze te kopen. Heb ik ook nog gedaan? Ik had kon leiden, ik geloof dat het 25 euro was. Nou ja goed, dus uiteindelijk bereikten mij bericht dat na aanleiding van dat verhalen is gepuptiseerd in de nipien deli. En dat heeft daar een ingeslagen als een bomb. Mensen zijn om middelijks zijn ze een enorme fundrezer begonnen. En allemaal schooldkintjes en voetbalclubse in nipien, ze aan begeld gaan inzamelen. En er was een container vol met voetbalspullen onderweg naar bo. En ik dacht mooi, dan draag ik bij deze mijn nipien stars over aan het steltje nipien en die gaat er maar mee door. En ik ben daar dus echt wat tussen uit geknepen. Ik dacht wel weggegaan zonder afscheid te nemen. En ik heb me ook nooit meer echt gemeld bij ze. Ik dacht vanaf als die container er is, dan kan ik verder mijn handen in ons geld was. Ik heb op een afstand heb ik nog wel een poos, zo een beetje gekeken of ze nog eens een keer voor de eerder-divisie zouden gaan. Ze zijn, ik weet dat ze nooit in de eerder-divisie terechtgekomen zijn. Dat kan ook niet echt wel, die oorlog heeft gewoon toelang geduurd. Die isolatie van de team heeft toelang geduurd. Het is er gewoon niet gelukt. Maar het nipien stars bestaan nog wel. Ze zijn nog wel steeds een club. Dus dan stel ik me voor, dat doe ik ook eigenlijk meer om mezelf vrij te pleiten hoor. Maar de eer ik zeg, ik stel me dan voor dat hij coach nog steeds bezig heeft met die drone. Met jou die drone doorgeven aan die jongens. En dat hij mij dan nu geïncorporiert heeft in die drone. Dat is ofteel het alsjeblat vollehouden komt er op een dag een reis op een bronmer. En die gaat jullie de kans geven op de eerder-divisie. Maar ik ben zeker dat dat is meer mijn drone dan de hun. Dus het is te veel eer voor mij. Dat was mij van Hal over de nipien stars. En dat was een verhaal van Linda Poma. Linda vonden en werkte vele jaren als freelance correspondent in onder meer Westenafrika. Ze schreef daar prachtige boeken over en ze vertelde in het volledig vaak bij echt gebeurt. Als je binnen onze podcast op Linda Poma zoekt, zijn er maar liefst acht mooie verhalen van haar te vinden en te beleisteren. De redactie van echt gebeurt bestaat uit Pauline Cornedese, Ariane Hinst, Tom Van Roeier, Rosemary Den Deelk, Renette Quackbos en mijzelf, Miege werd hij. Zaken de colledie heeft print saalt het techniekora's vrijman podcastgeispert van de wal. Dit was aflevering 567. En als je de komende weken missmoedig wordt van al dat voetbal geweld, vergeet dan niet hoe belangrijk het is, omdat sommige dromen in leven worden gehouden. Deze is de deel van de wal. Deelk is de deel van de wal. en vaak nog spectaculaire verhaal verteld van beroemde historische figuren. Iedere dinsdag een nieuwe aflevering van… geschiedenis in feit.