Afl. 557 Bij mij in de straat: Sanne Pols

Er zijn van die vragen die je nooit hebt kunnen beantwoorden. Ik heb altijd het gevoel gehad. Bij mij echt niet mocht. Waarom? Vragen uit het verleden waar je wakker van ligt. Hoe hij zich erover voel, hoe hij het zag, waarom hij dat deed. Mijn naam is Sara De Moonsie. En in de podcast, ik wil je nog iets vragen. Ga ik in elke aflevering op zoek naar het antwoord op een brandende vraag uit iemand's verleden. Oké, ze staat er. - Ja, gaan we heren. Hallo. - Ben ze al afkens geleerd? Leister, ik wil je nog iets vragen in alle podcast-apps. Stetestlimmeren energie van de bron. Dat is een Nederland dat 100% groene energie gebruikt van eigen bodem. En daardoor minder afhankelijk is van de rest van de wereld. Dat is onze missie en dat gaat lukken. Met de zon en de wind is een aan de groene strom zat. En slim met technologie is er ook genoeg. Zo geef je inzicht in het verbruik van je apparaat te om je energieregening zo laag mogelijk te houden. Want hoe meer mensen het voordeel van groen zien hoe sneller Nederland op groene energie draait. Daar doen we het voor. Ga naar van de bron.nl. [muziek] Welkom bij Aflevering 557 van Echt gebeurt. De podcast waarin mensen hun eigen waarg per de verhaardigterde. In deze aflevering had het zannen polls in maat 2019 vertelde tijdens verhaardemiddag met de thema en mij in de straat. [applaus] Ik ben opgegroeit in een klein door op je embraband, dat je weer ligt nog steeds kunt horen. En ik woon in een 200 in kapper met mijn ouders en mijn twee jaar oudere broor. En op de basischool had ik altijd genoeg vrienden. Maar ik had nooit die ene beste vriendin. Ik had het zo van dromen en lastig altijd over in de tina en de fancië. Best de vriendin, waarmee je dans in de regen en waarmee je einde loos swijn wilt over jongens. Totdat ik op de middelwaar schulkwam. En daarom moe ik Kim. En Kim voelde echt als een zolmeet. Er was alleen één probleem. Kim had al een beste vriendin. Dat wil hier, maar het toch niet van om opgegeven mijn tijdens wiskunde. Het zat in een bijgebouw, zo'n container met je altijd heel warm. Het zomaar is eisk oud en zwind. Dus gewoon voor koudsij eens wiskunde een privito waarop ik er eigenlijk verkeering vroeg. Best de vriendin en verkeering. En het vakte na af, France, kreeg ik een privitoe vrienden terug van Kim. En dat stond in dat ze ook wel mijn beste vriendin wilde zijn. Maar onder één voorwaarde, haar beste vriendin mochten niet weten. Dat maakt het alleen nog maar onze band in Tense. Dus we een aftoon waren echt zolmeet. Die beste vriendinnen waar ik zo van dromen. En we deden al die dingen die ik ook graag wilde. Het is in de zomer en wunkeer toen het kajatregende. Een heel mooi, warm weer was. Ook een regenet dan. Ik in een blauw zomaar jurkje en zij in jurkje met rosbe bloemen. Hand en hand door de regengerend. We gingen vaak uren lang op mijn bed liggen en luister naar bellen en beest. En dan heel erg overdreven meehalen. Runtjes fietsen, zavonds door de wijk. Kijk of die eenelijke jonget tegenkwamen. Na een uur kwamen die dan eigenlijk tegen. Dan zijden we hoi en dan fietsen natuurlijk door. En Kim die wonden in een rijtjeshuis. En hij werd best wel streng opgevoerd. Dat is heel streng, ouders heel beschermd opgevoerd. En het tegen die tijd was ik eigenlijk verhuisd met mijn gezin. Na een enorme nieuwe villawijk. Het is een heel groot witte huis. Een woonkamer echt als een bal zou met een mamere vloerde in. En mijn ouders waren helemaal niet beschermd met na mijn toe. Die hadden het heel erg druk met zichzelf en druk met het russie maken. Dus ik kon lekker doen wat ik wilde en dat vond ik als 14 jaar heel erg fijn. Dus ze vroeg genooit of ik een tentamen had. Wat ik daar dus voor wat gehaald met wie ik was in het totel laat. En met Kim was het wel anders. En als Kim en ik elkaar niet zagen dan beeld we met elkaar. En dat was gemiddeld zomend vijf keer per dag dat elkaar beelden. En in de jaren '90 had je natuurlijk nog de vaste lijn. Dus dan kreeg ik aan moeder aan de telefoon voor de derde keer die dag. En ik gier het eertripse dan een boven Kim, Zanne, Kim van hem op en gingen we een uur lang praten. Tot dat strenge moeder beneden de telefoon op naam. En zij ja nu zit klaar en dat trok ze gewoon een stekker daad. Dus het was heel anders. Ik deed ook meer dingen die Kim niet mocht. Dus ik pikt pakjesig retten uit jasak van mijn moeder en er ging de stik hem roken. En op geeft mij het wilde vertelde Kim dat ze ook al wilde leren roken. Nou ik was natuurlijk een beste vriendin. Dus dan wilde ik haar wel mee helpen. En ik weet dat ze op een bankje zaten achter de tennisbaan. En dat ze zei ja het lukt me maar niet om over me longen te roken. Doet ze om pijn. En nou ik probeer daarop alle manier het helpen. Zij je moet gewoon doen als je heel erg schikt. En dan lukt het wel. Kom op je kamert. Kim proest het uit maar uiteindelijk was het toch gelukt. En toen er ook ook allebei over onze longen. En als wereld was het zelf de deden. En ik ging vanaf mijn 14e al avontoe uit of het wel op stapte als ze dat te graad wat nummer. Ik bleef nog tot het einde tot 3 uur en dan bleef ik te naan op straat hangen en dan ging ik naar huis. Want niemand vioel dat op of ik wel of niet. Tuis kwam, zo voelt het in ieder geval. En Kim mocht het zeker niet, maar toen ze ongeveer 15 en een half was, toen mochten ze voor het eerst proef uit. En dat betekent een keer per maand tot 1 uur mochten ze dan uit. Wat er dan gebeurde. Om vijver 1 pak te de jas binnen in de club. Lieb ze naar buiten, naar daafietstoel. En ons stond er daar tussen al die 14 tot 18 jonge, een oude man. Er is in de schadeeuwhoek je op het fietspad op zijn fiets. En dat was de waarde van Kim. En Kims garen zich natuurlijk dood en ik had hartstikke veel medeleiden met haar. Er zijn fiets de weg en die oude man of de waarde. Die volgde haar die meter achter haar tot dat ze veilig thuis waren. Om er heel ongemakkelijk natuurlijk. En ik vertelde Kim als het al die verhalen van hoe het was na 1 uur en zoals het al heel erg je doeers. En dan begonnen het pas. Uiteindelijk had het voor elkaar gekregen dat Kim bij mij bleef luisteren. En mijn oude zouden niet zijn, maar natuurlijk had er de oude van Kim beloofd dat om half de thuis zouden zijn dat mijn oude zouden op de hoogte waren. Dat was het niet was. Ik heb hem gewoon naar mij toe en we gingen voor de spiegel mee kuppen met al die mee kupt die zij thuis nooit had. En ze trok veel blootere kleren aan. Kleren die ik als het aan had. En we gingen uit het drankas, chutjes drinken, voor dat op stap gingen. Het avond was fantastisch. En Kim, nou dit is het helemaal en tot 3 uur bleef in de kroeg. En het eindelijk leven ook nog buiten staan en het was in de zomer. En er was een jongen en die vonden er wel leuk en die vroeg of een stukje met hem mee wilde lopen. En het was toch de richting op die grote witte spier bij tevielen voor mij. Dus prima kon er wel een stukje mee lopen. En de prima komen bij zijn huis aan. En hij vraagt, ja, wil hij ook even binnenkomen. Het was onder de vier uur. Maar ik was natuurlijk opbistsel wat gewend in mijn eentje als mij op straat. En ik was de enige die me zelf beschermd. Dus ik dacht, nee, dat doen we niet. Dat was niet slim. Dus ik zag nee, nee, het is leuk geweest. En hij en Kim missel de nog nummerzaait. Ik dacht, nou, succes, want je krijgt eerst de moeder van Kim aan telefoon. Goed. En net als we weggelopen, een jongensstaat, die was 17. Die staat voor zijn eigen voordeur. Komt vanweerelijk uit een niets, een man aan in een rode schotse rok. En die duurt mij tegen de schutting aan van het huis van de jongen. En die probeert mij te zoenen. En er was ook heel sterk en ik wenden natuurlijk mijn hoofd af. En ik zie nog het beeld van Kim, die daar midden in de nacht wat nooit gebeurt. Achter mij als bevroeren, iets wat dat nooit had meegemaakt. Zo'n heftige situatie. Stond daar een gelijkertijd die 17-jarige jongen was. En eens ook maar een 17-jarige spierloze jongen. En hij stond hiervan wasse man. En hij verrastse man begint tegen. Die jongen te roepen hoeveel kost zij. Nou, het was duidelijk dat hij totaal andere intensie zat. Ik kenne iedereen geval had. En die jongen begint snel aan zijn sleutels te rammen en de voordeur. Die maakte voordeur open. En hij zegt, kom, die moeten naar binnen rennen. Dus ik ren onder die deur van die mandoor. Kim rindt achter mij aan. We stoppen over een grote hond. Hij doet de deur op drie sloten en we zijn geret. Dus om wij weer naar staan, we in het huis van die jongen die we eigenlijk niet kenden. Heel maar opgelucht en we gaan er op een zo'n kaudelieren bank zitten. En het is allemaal donker. En hij gaat er ook op de bank zitten. En vraagt dat we willen drinken. Nou, ik heb een safari in mijn paasowaar. En. (Lachen) En op een geef moment begin hij ook wat sexuele toespelingen te maken. En ik kijk ze omheen en ik kan ze een beetje zo door gangen kijken. Ik zie die deur op drie sloten. Dus het is wel de sleutel in. Die grote waakomplicht ervoor. Ik denk, voegs mij zijn we niet per se in een veel beter situatie gekomen. (Lachen) En Kim was er eigenlijk gewoon niet. Die kon niet geloven wat ze meemaakte. Dus ik. Ik probeer na te denken en denk ja, ik moet hier ons. Voor ons ben ik verantwoordelijk. Dus ik zeg tegen Kim een vleister in haar oor. Oké, als ik samen meteen in je hand knijp, dan doe je precies wat ik zeg. en dan rin je achter me aan. Dus ik dacht dat we moeten hier weg. Op een gegeven moment gaat de jongen naar de WC en ik knijp in Kim de hand. Ik spring op van die bank over die hond heen die in het is in slaap was gevallen. Halt al die sloten eraf en mijn rennen die vent weg uit. Rennen de straten uit hand en hand. Rennen nog drie straten door. Dan komen we aan bij die als julicroote villa bij mijn eigen huis. Ik draai de voordeel open en goi hem dicht en we beginnen allebei keihard halen. Ik dacht dat ik de schrik en van de opluchting. We wilden het wel delen op dat moment dat er was gebeurd. Maar dat was niemand thuis bij mij. En Thuylem was best als stil tussen ons. We zijn gaan slapen of ik zacht dat Kim de eten zoveel slaapt. Omdat ik het zag, ik sliep natuurlijk zelf ook niet. En om achter de smorg is, zegt Kim de kleren aan. Zeg ik gaan maar eens op huis aan. Die patrophietje gaat terug naar de rijtjeshuis. En de ouders die op huis zitten te wachten. En ik ga gewoon door een week met op stap gaan. En een maand laten om maar Kim ook weer op stap. Omdat broefen stappen uit te proberen. En ze heeft natuurlijk ook niks aan de ouders kunnen vertellen. En zij wordt weer, het is vijf voor een, ze pakten jouw zwier. Lopen er buiten, ik loop mee zoals altijd. Dat staat weer die oude man. En dat hoek je op die fiets op haar te wachten. En zij pakte fiets. En ik zie haar weg fiets in het donker met haar vader achter de aan. Alleen, dit keer had ik eigenlijk helemaal geen medeleiden. Maar was ik je loos? Dat was een verhaal van Stannepos. Stannepos is de totse oprichter van LGBT Tour Amsterdam. Een queer wandeling door het rolse en historische hart van haar gelieftes dat Amsterdam. Waar LGBT QI+ verhalen en ervaringen worden gedeeld met queer en bondgenoten van over de hele wereld. Wil jij ook wel eens een echt gebeurt verhaal te hebben? Dat kan volgende week al. Want op zaterdag avond 11 april zijn we in Theater Wohala in Rotterdam met de nieuwe editie van lang verhaal kort. Bij lang verhaal kort mogen mensen uit de publiek een papiertje met hun naam in een hoog hoel doen. En als dat papiertje dan tevors naar wordt getrokken, is het podium 5 minuten lang voor jou. Het tema van de verhalen is strijd. Je zou dus kunnen vertellen over die keer dat je als kind een inbreker ving met een zelfge knutsel de vrouw. Of die keer dat er een beere op je nexprong op de feduë. En je hebt dankzij karate deze over meestelden. Over de keer dat je je feit aan te onderschatten en je bijna en mootjes werd gehakt op een afgeleden. Ik noem maar wat. Alles mag. Als het maar echt gebeurt is, 11 april in Wohala in Rotterdam. Meer informatie vind je op theaterwohala.nl. De redactie van echt gebeurt bestuiter Pauline Cornelische, Arjan Hins, Tom Verhoye, Renette Quackenbos, Rosemarijn Dindulk en mij zelf niet gewerkt hein. Zakelijke lijning heeft print saat dechniek als per van orschop potgraschrijspurt van der wauw. Dit was een aflevering 5505 bedankt voor het luisteren. En vergeet niet om ze nu dan een briefje in iemand te schrijven. Voor in het weet danjes samen in de regen. Voor je deze podcast leuk, dan vind je het vast ook gezellig om naar ons te luisteren in Mark Marinesa Vinniees. Daarin vinden we namelijk over van alles wel dat. Van ziekenhuis, tot mannen, tot vissen. En van het toiletpapier tot lathex. Elke zaartig nu aflevering op jouw favoriete podcast app en op YouTube.