Adil El Arbi (filmregisseur)

Ja, hij is een goede man, maar ik vraag voor hem. Hij moet halpen mijn zon. Dank u. Typisch, het enige over werk begint. Andere generatie, waar mijn vader is trots. Ik weet het. Het is 2011. Broeders, de eerste film van Adil Al Arbi en Biel Al Falla. Een film die op een of andere manier een wegvindt naar mijn slaapkamer, naar mijn laptop. naar de laptop van een kerel die niet weet 'waa hoe' en waarom. Die op dat moment in niets meer en al zeker niet zichzelf geloft. Die film, die opendingswemme. Ik weet niet waar, maar het heeft wel een zaadje geplant. Ik ben zefde dat misschien niet op dat moment, zeker niet. Maar dat zaadje zat daar wel. En wanneer een paar jaar later, die zelf de Adil Al Arbi en Biel Al Falla en mijn bioskop film afkwamen. Pfff, ik wist niet waar ik zeg. Of ik wist misschien niet als het heel goed waar ik zeg. Ik zeg plots een toekomst, man. Ik ben zelfs geloven of niet, maar waarom zou ik iets huismaken. Ik ben 11 keer gaan kijken. Ik zweer het u. 11 keer. Ik telkens opnieuw die zaltevoelen. Ik kende die film van Baten. No, nee, dit is katrela. Ik had het gevoel en dat klinkt misschien gek of naïef, maar dat ik er bij was. Maar was gek broer. Ik over het draaven, ik zeg dat mijn leven heeft veranderd. Die film, die prachtig me een keuze. Wat is dat? De keuze om mijn leven eindelijk vast te pakken. Het is geen. Het stoppen me al die. En acteur te worden. Maar jouw, dan begin het pas. Niet om te zien, vrouw. Ja, ik heb het aanpassen. Ja, waarom? Ik heb het zo geleden. Dat is een kiezer heb gezien. Ja, goed mee. Hoe is het? Zahndel, hè? Dan ben ik een Amerika. Dat was een serie grond. Dat was een zoveel drol mei had ingehaald. Een sprookje. En elk sprookje begin tergens. Zoveel, er was eens, maar daarna was alles anders. En alles was anders, maar grond. Dat was zo'n bijzonder gevoel. Ik voelde elke productie dat ik tot nu al heb. Maar ik bedoel van elke productie dat ik had gedaan. Ik had het gevoel van, oké, ik ben hier op huntrezen. Ik ben hier op huntrezen. Nu nog, als ik ergens hoor, ik ben hier op huntrezen. Maar bij grond dat ik echt niet voel, ik ben op mijntrezen. Dit is mijn jungleer. En dat was gewoon graven omdat ik je nu doen moet. Dat was nog nooit gebeurd. Ik vanaf ik echt wel een nieuwe pak. Ja, dat was echt goed. Ik had het gevoel van, wat is er? Ik zeg het, mijn tweede leven begint hier, letterlijk en figuurlijk bijheidil, een gas waar ik zo naar opkijk. In die tweede wil ik weten welke keuze ze hebben gebracht waar hij nu staat. Wat hoop dat er nog zal komen? Hoe heeft er zelf de ruizar raar? En hoe bewandelt hij de dunne lijn tussen twee culturen, twee landen, twee verwachtingen, tussen twee leven zien? De tweede leven van nog zoveel dat er komt, negen levens om precies te zijn. De negen levens van je zit. Om te beginnen, ik had gezien en ik was dat zelfs vanaf je hebt later en wist je dat je gisterdeert? Ja, ja. Kiefe is groot, ik ben er veel moest. Dat moest, dat moest. Maar van mijn familie moest. Moet ik er even naar de nummer 1 richting volgen. Ik zat op de school met 12 jaar lang met de mensen, zelfde mensen. Dus van de eerste laagere school tot de middelbaar zat we, denk ik, met 15 ofzo, 15, 16 ofzo van dezelfde mensen. Dus we gingen allemaal samen laten we misschien doen want zei je dat allemaal doen, die is goed zweld mee. En waar er veel, waar er nog andere marokantse leerlingen in de klas, van de. Ik was eigenlijk ja van tot tot te enig, was een turics matcherig, mens. Dus dat was de rest white. Ja, dankjewel. Ja, we waren een paar vins van Hongkong, twee, drie. Hij had het naar Hongkong. Ja, ze is er. Waarom heb je dan die advocat van professoren gehad? Ik had altijd film wel doen. Ze zei ik echt ja was, film was. Ik wel acteur in Hollywood, zei ik zoveel jaar was. Want ik wist nog niet dat er een regio zou was, die film smaken. Dus dat was het eerste ding dat ik wel doen. Maar dan heb ik zo een making-of gezien. Ik denk de eerste making-of die ik ooit heb gezien was making of a Jurassic Park. En dan heb ik beschrijp, oké, er is iemand die echt echt dat de camera is, in de allemaal maakten. En dat was altijd een jazz met een pitten en baarten en vergel. Dus dat is waar ik wel word. Waarom zat je dan uiteindelijk film raan? Om daar voor mij dat was de mestlogisch richting om te doen. Ik denk dat je het romter van of je hoopt in Hollywood geraakt en film maken wordt. Dus u eerst de stap is hier te studeren voor film. Dan was dat al heel naïe, of je denk gewoon, u studeert daar. En dan heb je een job en dan mag je een film in België en dan gaat je naar Hollywood. Dan mag je een film daar. Maar je hebt een heel eerst kiel. Wat is het eigenlijk handelens allemaal gebeurd? Maar het is vast al doen dat je dan ook denkt, oh, het is wel speciaal. Het is toch niet zo gemakkelijk. Of vooral in het begin, als je de studies begin te doen, dan bestef je wel, dat ga niet bestessel gebeurd. Want je zet in het sindsluk uit aan het te direnen. Ja, of voor school was dat. Dat was voor mensen waar. Tottaal anders dan sinds je aan het pegemaascollege in Antwerpen. Dat was een restricte school waar ik atelier, uniform, middelbouw, uniformen kleuren. Maar ik mag niet zo maar doen wat je wilt. Dat was echt heel veel discipline. Met ook een soort categorie van leerlingen die van een bepaalde sociale klasse komen. De mensen die dan later natuurlijk moeten gaan verder studeren voor bursel, kringineur, cirer, scherre, scheradvocaat. En dan kon je in de school, met allemaal echtistische mensen tottaal-itanders. Maar evenblijk. Evenblijk. Misschien zelfs meer. Ja, dat was wel speciaal omdat het waaraard heel artsy mensen. En ik was niet. Wat had dat niet? Dat wil zeggen dat de filmen in de soort kunstdessen naar kijken is echt kunst. Het zijn filmen die in festivals prijzen wienen. Dat is niet de mainstream-films en Hollywood-films tottaal niet. Action-films of Amerikaanse filmen. Dat is allemaal slecht. Dat is allemaal pop-com-films. En ik was niet zo gedukkerd in die film. Dus ja, ik kom tev met andere. Ik kom eigenlijk vooral met Hollywood-films als bagage. En ik hoorde er wel bekeken als de intellektueel lichtgewicht in. Het gelukje bielen was daar ook. Het was de ene manier waar we gaan daar. En daarom dat zo goed klikt. Hoe werd er vanuit uw familie gekeken naar die film hereld? Mijn moeder was een grote film van Ad en een televisie van Ad. Dus ik keek alle filmen serie altijd mijn haar. Dus vooral dat was gewoon de opvoeding van film is mijn haar gebeurde. Dus ze hadden ook heel veel, ik was niet zo en lezer, zei wel. Maar dat was eigenlijk een soort van bijna irresjonele overtijing van, ja, als u zo kan Hollywood. Dus je doet best, je moet naar de nummer 1 gaan. De nummer 1 van de wereld is Hollywood-films in haar ogen. Dus jij stuut eertijd en dat je daarje raakt. Je moet even lopen, echt zo. Ja, ja, dat was geen twijfel. En mijn vader was wel meer aan het stressen, want hij zei, "we hebben zo veel moeite gedaan voor dat tijdwiskende." En hij kwam bij mij op de open door, die ik op het zien luk is. En hij zei, "waar dat is toch wel een andere jammer van leeringen?" Ja, mensen die zo juntsjes roken, en zoals hippies gekleerd waren, met rasta haar. Dat was precies zelf een moment dat ik zei, maar ik ga acteurbaar, die was echt zo'n kijkende mij van. Tot de premieren van grond, toen was hij echt zo'n de beversieing. Ah, je hebt ook mij hier gewerkt en je hebt ook iets gedaan. Oké, maar daarvoor was hij echt van. die gast is de wicht, ik ben alleen mijn moeder, niet zo als bij uw moeder largen, maar dat hij echt zo zijn van. ik geloof volledig in je nu, ik had het top bereiken, maar ze had wel zo, ze had gewoon altijd zo gebied. Doei voor mij, ik ben je zomaar niet zo van. Dat is een beheuimande, dus dat is echt wel. Bij mij is wel toen ik tegen mijn vrienden of toch. al die vlamste mensen die rondom mijn moeder largen, maar waarom we al bezorgd, ze zetten wel. nog waren mensen die die al gestudeerd hadden. die volwassen waren, die leraar waren bijvoorbeeld, of andere jobs die daar allemaal gestudeerd hadden, maar toch een andere job hadden. En dan vond hij qua raak ze, "Hem, maar je hebt drie te studeert, waarom zit je al leraar, waarom zit je. waarom. waarom. hoe je jobs, hoe je leraar, of waarom. waarom ik je een kantoor heb, hoe je functie in zo, waarom zit je in de sales, maar je hebt veel studeert, maar dat ik ook raak, te boer. Toen ik de echte denk je, maar. In de resume, die echt zei, toen ik zei, ik ga filmstuderen, "Oi, waarom rat je niet iets deftigst doen?" "Hom gaat het niet. " En. ik had een leraar wiskinden, en we waren in de moeilijkste richting van wiskinden, die zei "Ja, dat is wel heel weinig mensen die daar echt wel als je raak in de film wereld." En die waren wel realistisch. Ik was toen gewoon zo, "Waar, dat. Oh, kijk, dat is het, dat ik niet anders." Maar ja, volg het en zeker ook als je zo een marocans achtergoed hebt, omdat je niet helv, alleen er wordt, niet veel in het voordeel dan vanuit een acteursperspectief, door het niet altijd in het voordeel van diversiteit gescheven, dus al was ook zo net dezelfde reactie van, "Gat ga ik teren, ik ga het amper werk hebben." Het was de media wereld in vlaanderen specifiek, dat ze toen en nu een beetje minder, maar toen, heel blank, heel biedt. Daarom kijk ik ook niet per se naar vlaamse dingen. Ik weet nog een kort veel in broer, zeg ik, echt van "Marocane, die acteur, een nice man." En daarna, omdat ik wist zelfs ook niet van zo'n schijnaat, het overal van de regisseur, zijn mensen daar achter, en op eens jullie waren ook meer in de picture. Ja, ja. - Dat is een techniek van "Haa!" En dan imaginat je dat "Oh, die shit, dat zijn geen indexvliegen, dat is een hele shift gebracht." Ja, dat is een ander daarin. Maar Nederland en Frankrijk waren wel meer gevoel uerd, en walonien waren gewoon weinig publieke figuur, of dat dat nu in politiek was, of in de media of opnieuw zijn, zo waren minder mensen van "Marocane, die is daarom, je had niet per se een voorbeeld om te zeggen, "Oh ja, zo is die mensen." Ja, dat was ook vooruit dat ik had voorbeelden toen ging studeren. Maar voorbeelden waren we er een beetje uit, dat was voor mij, dat was Spike Lee, dat was "Ah, ja, oké, we wilden Spike Lee van Belgen zet." Zou dat nou welkom ik zo vervoeren? Zo is dat welkomikst, dat heeft me geditjeerd. Tollop gekook, dat was een film die mij zo. Je denkt dat de trots van mozlin te zijn, is gekomen, dat we welkomikst, omdat ik ben op school met allemaal die te mensen, en ze zeggen dat ik je school wil, dat je wel zo erbij hoor, dat je het teel uitmaken, dat je dan nog steeds soms bleus. Ik ben niet opvallen, je wilt niet zeggen, "Ik ben de maak en ik ben zo studielle maal." En dan ook ja, de rasvel, soms racisme of negatieve connotaties en zo, dus ik wil daar mensen vergeten, dat ik mozlin ben, of ik wil daar mensen vergeten, waar mijn inderdaad is. Ik ben wel zo z'n iedereen, mijn wonenvlamming. En dan komen ze hier een film, maar ik kom mixen, een groot tijd in Amerikaanse film, met Denzel, de grootsteries, die mozlin mies, en ik, "Wauw, dat is super cool!" En dan later ook, "We'll smit zien die mozlin mies." Dus dat was een grote acteurs, die mainstream zijn, die waren iedereen grote van van die mozlin mies in spelen, ja, dat we daar even toe in impact. Het was als of mijn identiteit er ineens wel toe deed, om een paar grote acteurs plots mozlin mies te zien spelen. Voor één keer waren het niet de gangsters, maar de helde die op mij leken, en op mij deel, en op mijn vrienden van het plaatsje. Het zijn die kleine sprankels van herkening, of herkening. Die het uiteindelijk bij mij het zaadje dat er zat, hebben we doen bluien. Maar ik ben het trage bluier, man. En hij deed die die had op tops na de uit. Hoe was Hollywood, als Marokansbebelg? Voor hen, ja, ze zien nu zelf als iets exotisch, het is wel belge, maar ook iets exotisch. Maar ook ook iets beter in Hollywood. Dus het land, ja, kaza Blankeis en Klasieker. Maar dat is, maar dat is alles, veel films worden daaggedraaid. Dus Morocco, ja, Morocco. Iedereen wil naar Morocco gaan. België, ja, Belgium. Ja, ja, waffles. Ja, ja. Niemand wil naar Belgium percegen, iedereen wil naar Morocco gaan. Dus naar Morocco gaan, dat is in Amerika. Dat is niest, dat is niet echt. Iedereen weet dat, dat je het met Will Smith samen gewerkt, dat ik zou zeggen, een van de pinnikkels in Hollywood zet, was nou krennen uit deel daarvan vinden. Het flaschen in nog altijd, omdat dat was ons drom toen, toen ik 19 was en ik laas het boekblijk van Dirk Brecken. Ik had zoiets van, oké, deze boek, als je die leest, dat is precies, dat precies Cidare de Deu, is de film van Fernando Mereyes. En of La Ein. Fernando Mereyes, dat is een presidenaanse film gedaan, Cidare de Deus, dat is een economieerd voor een Oscar. En daarna kan die Hollywood film smaken. Dus ik had zoiets van, oké, als we deze boek verfilmen, zoals dat dat geschreven is, dat is een serie of gaten. En dan kunnen we een Oscar economie naast, en dat zijn we in Hollywood. Dat was echt geplaatst voor een echt stappen in je hoofd. En er was een Italiaanse regisseur die een groot succes had gedaan in Italie toe, dat was die regisseur het Gabriel Mochino. En dat was een film gemaakt dat het Lultimo Baccio was een groot succes in Italie. En die film heeft hem, je baan je naar Hollywood ook. Dat was een groot succes. En wil Smet dat die film gezien. En wil Smet heeft hem dan een jobje geven van pursuit of happiness te regisseuren. Het is voor mij als van die regisseur. Ik wauw, en in jazz van Italie heeft gewoon een grote Italiaanse succes gedaan. Is daar een Hollywood gewoon, wil Smet heeft dat gezien? En in ift hem de jobje geven van pursuit of happiness, het is mogelijk. En daarna heeft hij ook 7 pounds mee hem gedaan. Dus ik had zoiets van, alright, als ik dat boek verfilm, dan kan ik genominiert worden voor ons. Dan moet ik gewoon voor zoiets, wil Smet die ziet. En dan kan we wel Smet die job geven van bad boys het regisseur. Progeert, denk ik, echt groot. En ik was 19. Het staat heel te groot. Echt groot, ik zeg. Want ik was, als ik moet effe, ik ben even een flasje in mijn eigenhoof. Soms ligt je de lat voor jezelf heel laag. Want ik weet nog niet hoe ik gewoon, krossen niet aan, denk ik dat ik hier een karriër van wel maken of inkomst. Maar ik kon gewoon mijn ouders tot smakelijk, maar ik had al was een kleine rol, en Oetjes met uw samen, ik heb een bielegon zo'n kleine rief, ik was ook, eh, ik ben gezien, ja, ik ben een beker. Zat je, maar dan krijg je dan opportuniteit of kans, dan denk ik van, hee, het gaat me aan het gaan verder. Ja, ik was even gewoon even geslaad op, en ik denk hem zelf van, ik moet veel groter denken. Ja, ja, ja. Want als je goed op met Hollywood, jij goed op met die acteurs, met die reisers, met die film, zijn ze voor het. En dat is een lotto echt al voor te lopen. Dat is echt goed. Dat is gewoon een champions league geworden. Je bent voetballer, je hoopt champions league. Hoe ben ik nu? Het is echt een goede. Het is gewoon een grond dat ik echt het vertrouwen van, oké, wie hoel ik altijd met samenwerken, die, die, die, die, oké, ik weet soms, ik echt over enthusiast kan zijn, ik moet het dozeren, ik weet het, maar het vertrouwen komt soms. Ja, dat gehoord, ja, zovan, ik kan met die samen, waarom niet om met die, waarom niet met die. Ja, waarom niet, dat kan luken, en dat kan luken. En toen ik daar was, natuurlijk toen, ik heb een bielew waren daarom 2015, al die studios en geen J-R-Brukheimen ontmoeten, en we horen dat wel smits, onze filmatjes in Blijk, dat zeggen, ja, zei, oh, gballen hebben op iets van ons, ze richtje geweest. Dat was echt al zoveel dat je echt in een film aan stappen waren of in een dromen, in dat je echt eigenlijk voelt van, wat is gebeurd, dat is gelukt te zijn. Ja, ik durf het dan niet, man. Zo groot dromen, maar dat is pereerd me wel. Die krerben nadenken, ik durf de misschien zelf amper vooruit. Wetje, ik heb ooit gelezen, je kunt niet dromen wat je nooit eerst zelf hebt gezien. En ik denk dat dat klopt. Toen ik die film zeg, eerst broeder, dan image, dan Blijk, ik zeg veel meer dan een film. Ik zeg plots opties, kansen, een weg die opiging. Ik zeg plots, dromen, man. En ook als zijna soms kleine dromen, ik kan ze vaak nog steeds niet vatten. Maar als ik eindel hoor, en ik denk daardoor, eindel even mijn leren dromen. Dromen over hoe ik mijn moeder misschien wel trots kon maken. Maar dat was klein dromen, hè. Dezelf inbeelde dat ik. Kwenik. Al was het dat ik één keer in beeld zou komen. Dus dat ik aan mijn mama kon zeggen, kijk, kijk, kijk, mama, dat ben ik. Zie je dat? Ik vind het iets aan het maken van mijn leven. Maar ik leerde ook wel snel. Dromen komen niet vanzelf uit. Want ik kon wel dromen van een leven als acteur. Het is dampens dat de week begint. De keuze is maar de start van het verhaal. Eén waar ik niet alleen me zelf, maar ook de restal moet overtuigen van mijn plan. En ik zeg je, mijn marokaanse vader, acteur, luister zelf. Papa, wat dacht je eigenlijk toen ik acteur wel worden? De eerste keer dat ik dat ze. Ja, ik denk. Ja, ik ga een zodgewoord en vind er ook eens, hè. Ik was gek geworden, ja. Misschien wel. Maar ook aan zou ik teur overzinkt, hè. Maar weten dat hij die ook dus die twee werelde zit? Ik kan mij niet voorstellen dat er bij hem allemaal telkens of vol te schaan. Heft u achtergrond ervoor gezorg dat je minder goed of je als beter bent voorbereid om te overleven in die wereld? Want we weten allebei, bro, die zijn harde wereld. Nee, ik denk beter. Ik denk beter omdat je witte heel snel daad ook al krijgt je de kentse, er is. Je moet wel beter zijn. Dan. dan je mede reisers, ze mede filmmakers. Nu zwaai, maar in bezien je gevoeld dat als je even goed zet, dan niet goed genoeg. Dus je dan als de marokantse bellen, je bellig van marokantse machine, dat je echt het nog beter moet zijn. Ja, je moet zo daanig beter zijn, dat je een de naïnbal zet. Want zet je even goed als een blank witte bellen. Dat is niet per seaatracisme, maar dat is het soort van automatisme. Nu misschien niet zet minder, maar toen was dat wel zo. Dan gaan ze automatisch voor de blanker, mannelijke bellen gaan. Dat is een beetje de keuze, dat is zo. Als je een vrouw zet, dan moet je eigenlijk overtreffen en beter zijn, zoals de eeuwstuid. Ja, oké, dat was toch toen we begonnen, wat ze wel de sfeer. Het is pas echt top, top, top zet, dan zo je hebt van oké, dat is een meer waarde om u te vragen. Als je even goed zet, dan is het niet goed genoeg. Het klopt, de marokant in bellige dubbelzwaarts moet werken voor hetzelfde kansen. Ja, oké. Ja, dat is wel zo. Maar als je niet herhijt, je doet zeggen dat je dan. Ja, het is u kees en je voor je kwaliteit. Maar soms zijn in sommige periode, in sommige. Dat is daarin van de mentaliteit van de mensen zijn. En dat is ook gebeurd, toen we nog student waren soms. Dan gaan ze de kansen geven, maar niet per seel op de kwaliteit. Dat is het in je wilt ook niet gekozen worden, de puur om dat je maar kan zet. Of een vrouwlijke reesseurs, ja, het wordt je kosopeur om dat ze een vrouwlijke reesseurs. Nee, ze moeten kies om dat die goed is. En want als je ook dan eenkel hun koso wordt op uw identiteit en niet op uw kwaliteit, dan is dat. Ja, sommige mensen kunnen. sommige mensen zetten ook, hè, stopt je? Je kunt marokaan zijn en volum bijk zukken. En als je zakt, dan hebben de andere mensen naar gemeentom te zeggen, "Azie, we hebben een kansgegever en ja, die zakt." Dus waarom moeten we dan een kans geven? Dat is het dingje. Welke verwachting had je gevold van het marokaanse gemeenschap? Wel, het dingje is dat de marokaanse gemeenschap niet bestaat. Dat is een soort van eluzie, een bepaalde droepen. Het is heel gevarierd. Dat is niet één gemeenschap of één mening of mensen in Brussel, Marokane in Brussel, en totaal andere Marokane in Antwerpen, en Marokane die Berber zijn, totaal andere Marokane in Gabi zijn, en mensen van Kiel zijn, anders dan mensen van Borgeraut, of van Mijgelen, dus dat is er niet echt. Maar het is wel anders, ik denk dat als het een bel is, een film heeft gedaan, of een serie, of een soort van ons, een eerste sketchgeek, en dat was de eerste profissionele job, na St. Lucas, mijn oogststort. Ja, Brigie, ik heb het. Wel, ja, ik denk niet dat een bel als die iets doet, dat op social media, dat direct wordt gezegd, 'tvoeg' ga in de Kiel over snijden. Ja. De melk je dan niet mee, direct doodbedrijgingen online. Dat is iets anders, dat maakt het verschil tussen jij en je mede studenten. Een mede studenten die belgies of mederegisseur, een collega, die krijgen niet zo veel doodbedrijgingen online. En dat is wel iets dat gebeurt, door Marokane. Dat zijn maar ook aan het. We hebben er echt kritiek van Marokane. Ja, ja, dat is een inderdaad, wooh, dat is wel een ander soort. Ja, natuurlijk, je hebt heel veel steunen, maar die kritiek is heel veel. Dat is echt zo. De echt passionele, passionele, liefde, passionele steunen, een passionele afgeunds en passionele haap. Het is pasie, het pasie is hart en liefde. Dat is heel passioneal, maar ik als. Als je afgestudeerd had, dat was een shock voor mij. Dat was direct, oh, wat gebeurt er is, dat is wel. En er is wel een soort van agressiviteit in die reacties. Maar ik heb gehoord van Lucas Dons, daar hadden heeft van zijn community. Ik weet niet dat hij Dons bedrijf hier krijgt, maar ik krijg ook veel kritiek en veel haten. Dus dat is wel iets aan eigen, nu eigen groep zouden kunnen zeggen. Dat is veel hebben, maar ik ben er wel meer leer omgaan, omdat dat zijn haters natuurlijk. En haters zijn niet de meerdere uit van de mensen. Maar ja, boek, laat mij ook niet doen. En stopt je, je boelder als je hart geeft, ga je de hart teruggeven. Dat is simpelisch. En ja, het is wel zo dat je krijgt. Ik krijg je de kritiek bij alle films over Marokane, die we altijd hadden, of dat daar nu behoedigst was, de kortfilm toen al. Image, volumbuik, black carhars, black cells, nog soms harder, van de marokanse mensen, dan van de Afrikaanse zwarte Afrikaanse mensen. Ja, dat is niet hoe verschil dat dat soms is. Wat is er ook? Ik weet nog niet dat ik. Ik ben moeder en familie had totschemaak, bijvoorbeeld met mijn grond, want hij heeft me echt hoe dat markt gezet. Dat ik echt over spelt, waardoor reacties mag zo, want ik begint zo al zo'n medium, maar als ik op straat rondel op mensen positiefiteit. Maar dan hoor ik dan zo via via, nooit die mij gezicht, maar ook zo andere reacties, nou was voor mij echt zo. En andere wereld, maar ik was daar niet gewoon eerlijk gezicht. Ja. Als ik al en bij elke ding dat je dan doet, dat is altijd wel zo. Ja, ik weet niet, misschien komt dat vanuit mijn eigen, dat je zo iedereen onbewust wilt, pleezen, je wilt ook geliefst aan er iedereen, maar. Dat is wel zo, dat. Dat is een andere stijl. En sommige mensen willen wel niet dat ik op een bepaalde ding is spreken. Dat is. Ik maak geen romantische comedies. Dat is een ding. We willen die gewoon misschien ooit. Mevrouw kijkt heel erg naar romantische comedies. Het is ooit in Schallaghijk. We eten voor haar maken of meer, maar nu ik doe dat niet. Dus ik maak filmzoveel dingen die me intresseren en waar we daar ook geen filmzoveel worden gemaakt, patzer was nooit een film over de druchsproblematies. Nu is er mochtje, maar dat was er niet. Er was nog nooit een film over de stadsbinnen in Brussel gedaan. Er was nog een film over de wijk van Brussel, de medeinsen, de imagen of de grond. Maar dat wil zeggen dat je wel niet maar ook kan altijd gaat tonen super positief, want dat zijn geen mensen, dat zijn geen personage, dat zijn negatieve aspecten, maar dat zijn ook positieve aspecten en dat zijn mensen. En dat zijn mensen. En dat zijn mensen. En dat zijn de reacties van mensen die zoet hebben, maar je mocht ons niet tonen in deze dag licht. Ik zeg, maar is dat om dat er zo weinig van ons zijn, als artiesten, waar ze denken, oké, er zijn er weinig, er is eindelijk een, die represent ons, zij zetten dat dan, zij zetten dat dan, zij zetten dat op die tron, dat ze dan het gevoel hebben van, wij hebben daar recht om dat kritiek tegen u te hebben. Ja, maar iedereen heeft dat het recht om het kritiek te doen. Je hebt je recht om het door te bedragen. Dat is zo'n ik zeg, mensen die zeggen, ik ga je de kill over snijden, of je zo'n brand in de hell. Ik had ook een keer in de mosquijn, in wat was gewoon gelijk, want die kassen, wat te hebben, dan ben je gewoon beden, dan ben je gerust, ja, ja, voilà, dat is zo'n ding, dus ik denk dat ik, oké, ik kan het meertjes wel, maar dat is wel zo, en wat is niet mijn kritiek te hebben voor het op grond. En die zee, dat die gewoon om willen van de taagjebraak, van de berberste taagjebraak, dat er schoud worden werd gebruikt, dat dat niet mag je in zo'n, maar ja, die in de realiteit je buurt daar wel is, dat is een soort puktingen, dat is een soort van hypochrisie, van, we mogen niet aan de blanken belgen tonen, hoe dat, dat dat me in de kast is, maar dat is een realiteit, dat is niet de dagdaadlijksreailliteit. En die persoon was dan aan het zeggen dat die blauwezaar grootouders gestorven waren zodat die dat niet moesten zien. Dat heeft natuurlijk maar één aflevering gezien in ieder risp. Maar mijn antwoord zou dan zijn, kijk, iedereen heeft recht op een mening, dat is daarom dat we dat dingen doen, we willen niet dat iedereen gewoon, ja, nee, zeer of whatever, we willen dat er kritiek is, dat er eerlijke reacties zijn, zodat je gewoon in discussie kunt gaan, en je werkt verder, je hebt ook beter gaan zijn, maar ik heb zo iets van, niks houdt die persoon tegen, om zelf iets te schrijven en iets te maken, want, ik kon van nergens, maar moet het laten gegaan met, die was in valide, het had geen fluest niks, maar vader had niks van money, ik heb eten van de Europese Unie moeten halen, we moeten halen, we moeten zo banken, ik krijg zonder steuze, zonder ocemenen, zonder levloon, ik kieg er niet geraken, ik heb geen fluest, je had, ik kom echt van minder dan niks, dus, ik heb niet pappen, maar mijn geld kraan, om filmmakers te worden, ik heb enkel schrijven en mensen vragen om te helpen met de filmen. Dus al die mensen die kritiek hebben, die kunnen ook zelf gewoon dingen schrijven, en dingen schrijven, en dingen schrijven, en tegenwoordig met smartphones, je hebt een camera, je kunt dingen smaken, en dan ik staus, ik schrijf jullie eigen verhalen en produceren, en gaat er voor vertelbaar jullie wel willen vertel jullie kunnen dat doen, als dat zo frustrerend is, waar we maken. En dan wanneer jullie dat zo lopen maken, en schat, dat misschien lukt allemaal, en dat wordt je produceren, dat wordt op televisie gezien, dan mogen jullie in discussie gaan, met mensen, die kijk veel kritiek zullen hebben over jullie die is, en dan jullie hebben gedanseld als zijbreden. We hebben Marokanse vlamingen, we hebben passie-vriend, en die gaat de twee kanten uit, was wel duidelijk denk ik. Ik moet in de vlamse kant en de Marokanse kant de vrede houden. En ook als zijn als soms harde woorden, het is de kunst om daar mee te leren omgaan. Je eigen patzoeken, ergens tussen die twee werelde in. Welke druk broer, of een geography zelf uit? Want nu hadden we het over andere mensen, welke druk of een geography zelf uit, sinds de tijd en sinds nu nog steeds. Nou ja, je wilt altijd de top bereiken. Dus, dus elk ding dat je doet, dat is alleen toch iken. Ook al, je moet beschrijden zijn in zo'n, maar je hopte wel tijd. Nee, kom laat we de nummer één film, of de nummer één reek zijn, de nummer één zijn, later we voorzogen, daar wel hadden we komt, ja, brei erin klapt ervoor in je kijk, nou, wat nummer één is geweest, en je zag, oké, we zijn de volgende. En dat lukt niet, maar, denk je, we moeten altijd blijven hopen, want, en ik denk misschien zou het beter zijn, om je, ja, kom, laten we voor nummer 5 gaan, en zien wat hij geeft, dat is eigenlijk wel heel weinig. Maar ja, ik denk altijd steeds van, nee, dat is nummer 1, dus we moeten zelf gaan. En, en af en toe, zijn zo ook dingen die ik heb gewijge, dat je wel, ik ging maken, maar ik kon niet, en die daar wel nummer 1 zijn in de wereld, en dan denk ik, wauw, oké, ja, dus ga ik je vol met bupijn, ik heb bupijn gewijge, om je rond te maken, en dat was sorry, sorry. En nu ben ik dat boem, en nu ben ik dat best wel. En nu ben ik dat best wel. En nu ben ik dat boem. Hij deel drommt groot. Die meandromt voor negen. Hij drommt zo groot, de hij meegemak andere meetrekting zijn dromen. Hij heeft me meege slurpt op een trip die ik nooit dat durven bedenken. Ik was al blij als ik mijn mama trots zou maken. Maar ik heb zelfs in die hele docht een vader trots gemaakt. Iets waarvan ik dacht dat hij niet meer zou gebeuren. Ja, hij is magnifiek. Echt, maar hij is magnifiek. Mijn psychsookje, veel volk en mijn moois serie. Als ik bij alle familie daar of smanifiek, echt waar is magnifiek. Mijn psychiek, ik heb heel goed dat. Echt waar was. Ik heb heel droem, maar wat is dit mijn zoom? Ik dacht ook dat ik droemd. Ik zweer het. Toen ik daar stond met de enstur voor bestaakteur. Maar dan ook nooit had ik mijn leven vorig zat zoals het nu is. En ik niet alleen. Want ik had mezelf eigenlijk niet altijd veel vorig gesteld. Daarvoor moet je eerst een stap maken om te durven dromen. Of moet je weten waar je van wilt gaan dromen.