#894 - Dirk de Wachter: 'Neem de tijd, denk na, weeg af'

Enpio Radio 1. Afro-Tros. Ga je gaan. In een wereld die snult is wachten een date. Strijven naar getuuluk als levensdoen is een vergesing. De essensie van rust zit er niet in midtime. Deerkte wachter, psigiaten, psychotuurapuit en schrijven van bestelers waarin die zijn lezers in zich te geeft niet oplecht. Hoe je onkund gaat met tegenslag, wat hij de ongelukken geden van het leven noemt, hoe je een betekent is voor leven kunt leiden, hoe je troost kunt vinden in de blik van een ander. En zijn nieuwste boek heeft wachten een levenshouding en het is een pleidooi voor een meer bedachtzaam leven. Misha! Misha! Een echt gesprek. Met Misha Blok. Deerkte, vennigje de band. Ja, wel een indergelijks. We hebben elkaar 4 jaar geleden als je het zo ligt. Ik denk het wel, dat was bij jouw thuis, toen in Antwerpen. Hoe gaat het met je? Dat is natuurlijk dan een vraag die je altijd krijgt. Het is een vraag die ik altijd krijg. Gelukkig kan ik ook nog altijd zeggen dat het redelijk goed gaat gegeven de omstandig eet. Ja. Al dat weertrug controles die spannend zijn, aan de omstandigheden zijn dat je kanken hebt. Ja, dat kanker dus onder het druk blijft. Ja, vanaf. En dat we onder het ze met veel genogen kunnen leven. Hoe verhaalt jij je tot die ziekte? Tot de kanker. Ja, dat is de proces, denk ik. Ik wil dat niet ontkennen dus. Ik doe wat ermedisch moet dan zo, maar verder laat ik mij er ook niet door bepaalene. Mijn leven is heel goed, heel angraam. Ik heb veel activiteiten, ik word ze er soms uitgenodigd tot in Nederland. Dat is het al voor. Maar het is wel, ja, wat wel zo is dat door deel die chemo toestanden ben ik veel vlugger voor moeit aan vroeger. Dus dat is een beetje aanpassing. Mijn ongebreidelde energie die altijd mijn ken, maar ik was heeft zich door de chemo wat laten kortwiken. Dus ik ben vlugger moe en ik moet wat selectoren. Dat is de programma's die echt belangrijk zijn. Dat is een mooi compliment. Maar er is dus energie schaarste. Ja, zo kunnen dat zeggen. Nu mijn vrouwzicht wordt toch gewoon ouders. De vrouw is altijd met de voetjes op de grond. Ik word gewoon ouders doen, doen normaal, dat is allemaal goed. En dat is ook wel zo. Ik ga om 11 uur slapen, dat dit vroeger nooit. Ik altijd om 2 uur slapen. Dus nou u uitzending zou ik zeggen. Maar nu ga ik om 11 uur als en mijn vrouwzicht, maar de meeste mensen gaan om 11 uur zingen. Straks worden nog normaal, zegt ze dan. Wat een angstwikker de vrouwzicht zou kunnen zijn. Een normale man. Je laatste boek over wachten. Het blijft door voor meer bedacht samenleven. Een aptonie, zo heette toch. Als je naam al zit, diek je te wachten. Ja. Wachten. Ja, dat is de inspiratie geweest. Dat was een aha-erlepnis, omdat we met mijn goede vrienden de filosofsam eiseling, zaliger met wie ik lang lesgegeven heb samen. Lazen we een boek van hij, deger. Over, over, ja, van als gelassenheid. En daar kwam een passage in, waarin hij, deger, kueit niet meer letterlijk, zegt van het wachten, dat is echt essentie van het bestaan. Dat vond ik nu toch prachtig. Mijn naam is de wachter. En ineens ben ik hier de essentie van het bestaan. Dus dat is wel blijven leven als grappje zo. En daar is dan dat boek uitgekomen, een beetje ter afscheid van mijn academische carrière. De uitgever zij was zo het gebied voor uw afscheid. Ik heb mijn emeritaat, neemt dat in het plek te gaflams. En ik dacht dat wel ja, iets over het wachten. Dat is mijn legaat, dat is wat ik wil achterlaten, een bedenking over het leven. Als een blij door voor meer, hoop voor verbonden, voorzichtig, bedachtzaam, liefde voor wachten. Want hoe goed ben je daar zelf in? In wachten. Dus eigenlijk in, is het geduld? Staat het cino-nieuw niet voor geduld? En van de dingen die de filosofische seminaris kwamen, was dat psychiaters zijn. Wat moeten daar vooral kunnen? Uit een aluee examenslagen en nu lang, lang, lang, opleiding, en zo dat is geduldig zijn. Ik denk dat dat ook wel zo is. Dus ik hoop dat ik dat in mijn beroep wel kan. Ik denk dat ik ook wel in alle onbescheidenheid. Maar ik ben voor de rest een ongeduldigdruk doen, de moeilijk wachten de mensen natuurlijk. Dat is ook wel belangrijk als u dat vraagt. Omdat heel veel mensen denken dan, die de wachter die vanuit een soort van goerroek achtergepozissie zal die nu een keer zeggen wat dat de gewone mens moet doen. En dat is niet zo. Ik ben een gewone mens die ook ongeduldig en lastig is en die ook het moeilijk heeft met het wachten. En daarom ook schrijft dat het belangrijk is, maar moeilijk is, hij zo iets. Want wat brengt dat ons een meer bedachtzaam leven? Ja, dat moet natuurlijk nu toch gevoerbilde van geven. Maar deze wereld ook tot op het hoogste politieke niveau is impulsief, onderdacht, emotioneel, egocentrisch al die termen die ik in mijn eerste boek lang geleden worden leintijd op uskreven. En iets kemeer en liefst veel meer overleg nadenken. Tijdnemen, rustig kijken wat ervoor in nadelen zijn. Afwegen, alleen dat dat zo toch tot het hoogste niveau heel belangrijk kunnen zijn. Maar ook voor ons gewoon leven. Dat we, er wordt met die nieuwe media ook ongelofelijk veel getwittert en gedaan, met twittert alvoor dat mijn weten wat er juist gebeurt. Het is heel impulsief, heel emotioneel, onderdacht, vaak ook dom, vaak ook niet goed in dat achteraf zich. Oei, wat heb ik nu gedaan? Als mijn dat al zegt. Dus het is een pleit door om niet om uit te stellen. Ik vind dat ook wel het belangrijk om te zeggen ook dat het absoluut geen pleit door voor het eindeloos uitstellen van beslissingen. Soms moet mijn absoluut niet wachten. Als je even ook heel duidelijk bloer, als ik straks in een auto ongevallen zou verzijd geraken, God bewaren mij, dan moet mijn zeer snel handelen dan wil ik snel in het ziekenhuis terecht komen en een zak bloed in mijn aarderen krijgen. En dan heel snel ook op de chirurgische tafel liggen. Maar dan, daarna zal ik nog heel lang moeten wachten voor te herstellen. Ook geneeskunde is wachten. Mijn vrouw is huis als de huisterse weten dat goed. Vredullig, voorzichtig, nabij, betrokken, andachtig, wordt voel, weetting. Want als psigeriatem, psigerotirepuit, moet je natuurlijk ook wel geduldig zijn. Zeker, ja ja. Toch is het dan ook zo dat net zoals tandarts die een rot gebid hebben dat dan psigeriaters ook wel is heel ongeduldig zijn op moment gaat dat buiten die behandelkameren iemand anders moeten luisteren. Dat dan het geduld met je op is. Dat zou kunnen, dat zou kunnen. Ik zou dan toch hopen dat ondanks hun aard dat ze dan in hun beroem dat wachten toch goed hebben, leren beoefenen. Kijk, ik ben zelf toch. Dat is een beetje raar om daarvan nu zelf te zeggen. Maar ik ben zelf toch eerder een mens die ook bedacht samen kan zijn. Geduldig niet altijd. Ik ben soms zo kwaad wat ongeduldig maar bedacht samen hopen koud het wel te zijn. Dat denk ik wel eigenlijk. En eigenlijk denk je dus dat als we met z'n allen wat bedacht samen zouden zijn dan zouden we er een stuk beter uit zien. En dan toe gaan. Ja, dat denk ik echt in deze tijd ook van impulsiviteit zoals gezegd. Ja, denk ik wel dat op alle niveaus van de wereld dat de wereld er beter zo uit zien. Ja, inderdaad, ik heb Trump nog nooit horen zeggen. Ik weet nog niet wat ik van deze kwestie vind. Ik ga hier nog even over nadenken. Nee, jij zegt ik weet het niet en ik doe dat. En ik doe het meteen. Ja. Maar hoe het is inderdaad erg caricuural bij die manier. Maar het drinkt toch wel door op alle niveaus, het heel snel. De stukje ook door de sociale media die is van directheid, eisen, alles om middelijk reageeren. Op Facebook en Instagram bedoel die media die bevorderen dat nog heel erg zo. en dat staat er op en het is al gezicht. En dan is het. die tegenreaction. Dus ik pleit toch om als voor dat je iets twittert om dat toch even over na te denken. Zeg maar, ja, maar wat wil ik eigenlijk bedoelen? In het beste geval zelfs daar met medestanders over te spreken. Zeg maar wat vind je jullie? Is dat toch ook zo? En nog beter dat is anders ook met tegenstanders over te spreken. Zeg maar waarom zien jullie dat anders vertel is. En als je dan een mening hebt, dan vind ik dat een doordachte mening die men mag rond basuinen. Ja, het zou toch wel mooi zijn in de data als dat allemaal meer zouden doen, meer nadenken. Ik merk wel dat op moment dat je aangeeft van, nou bijvoorbeeld, ik weet niet hoe ik in die kwestie sta tussen Israel en Palestina, het wordt niet geaccepteerd eigenlijk. Dat is juist, ja. Dat is de kwestie dit met samenhang dat is de polarisering van de wereld. Ook, nu moet ik weer teruggrepen naar mijn boek Borderline Times, dus waar ik de wereld beschreven als een Borderline paschend, wat een beetje gek hoor, maar het is nog altijd juist, zeg ik nu, zeer onbeschijden. En splitting is daar een belangrijk mekanisme. En ik zie hoe die splitting in de wereld heel erg toegenomen is. Vor en tegenstanders die mekaar niet vinden, die mekaar beleidigen, die niet respect volduisteren. Ik zeg niet dat men de ander moet gelijk geven, maar dat me zegt, wat ja, uw mening is zo, uw mening is zo, hoe komt dat vertel? Hoe kunnen we in verschil bestaan? Dat is eigenlijk de toekomst van de wereld bestater in niet om allemaal hetzelfde te denken. Dat is niet mogelijk, maar ook niet wenselijk. De toekomst van de wereld ook bestater in om anders te denken, maar elkaar in dat verschil te kunnen verdragen. Dat geldt voor nasi-staten, dat geldt voor continenten, dat geldt voor religies en dat geldt ook voor geliefden. Hoe kunnen we naast mekaar liefdevol bestaan, zonder dat we elkaar moeten hetzelfde maken? Het is in het verschil dat we interessant zijn voor elkaar. En ja, en waarom vinden we dat dan toch zo moeilijk? Want ik merk het zelf ook in de data op het moment dat je iets post op Instagram bijvoorbeeld komt daar onder een discussie. De ene zegt, je hebt ongelijk, de ander zegt, nee, jij hebt ongelijk en dat gaat einde los door. Waarom vinden we het zo moeilijk om dat. Maar ik ga in gesprek gaan. Ik ga in één stuur stappen vooruit nu, maar omdat ik vind dat we in erg ikige tijden leven, waarin het de mening van u zelf eigenlijk een soort van monolithische waarheid is, zo vindt ik het. En die mening wordt niet meer getoetsd aan de ander. Daar waar ik denk dat het menselijk bestaan verbonden is met anderen. En juist interessant wordt, als we het kunnen toetsen aan de anderen. Mensen die ons bevestigen van Ajai, ik vind dat ook en ook mensen die ons tegen spreken, waardoor we onze mening altijd weer opnieuw kunnen aanpassen. En daarvoor opestaan ook voor andere meningen. Niet omdat je dan gewoon plat gelijk te geven, maar om zo in de gang van het leven weisert te worden. Wat er wel een mooi doel is van het leven, toch? Ja, ja, ja, dat is goed gezegd. In het doel van het leven is niet zo zeer om altijd maar fantastisch gelukkiger te zijn, want dat zal dus voor slecht aflopen dan. Laat we maar gewoon gelukkig zijn, klein beetje zo en genoeg. Als we daar naar streven dan zijn we contenten mensen, te vreden mensen. Als we de lat heel hoge leggen, altijd meer en nog straffer dat lopverkeerd af. En ik denk dat het gelukkige leven te maken heeft met zorgzaam en betekent is vol met anderen zijn. Dat geeft de gevoel dat niet altijd waal fantastisch is, maar een gevoel dat op het einde van de dag ze, maar ik ben content, dit is een goede dag geweest, dit is een dag van betekenen, zo iets. Ja, dat denk dat dat. Ja, maar ik noodigd mij uit om hoe hard de gesprek te spreken, maar ik denk dat de essentie van een goed bestaan veel meer daarin zit dan in het naastreven van fantastische ervaringen. Dan mag ook eventueel, daar is niks op tegen, maar niet als levensdoel. Nee, dus wat ik mooi vind, is wat je zegt eigenlijk van, het treven ook naar meer wijzheid, in plaats van naar meer geluk. Ja, ja. En dat het eind sprekt het dan dat niet, die wijzheid, die dat is ook een groot geluk, dat is een gevoel van tevredenheid met uzelf, maar ook met de wereld. Er is verbonden zijn, met de wereld, met de medemensen, met uw gelieften, met de mensen rondom u, met uw kinderen, met de planeten ook, dat zijn toch ook wel nieuwe ideeën van de laatste decennia dat we niet alleen met andere mensen zijn, maar dat ook, met andere diegleren, met de wereld zijn, dat vind ik ook wel juist, hoe kunnen we daarin verbonden opgenomen zijn? En dat denk ik, en voor mezelf is het niet of al zo, geeft een gevoel van gedragenheid, een gevoel van, van, ja, van een bodem onder u bestaan, zodanig dat aserlastige dingen zijn, zoals ik die z'n voel heb meegemaakt, dat die kunnen gedeeld en gedragen worden. Dat denk ik echt zo. Je liet het woord Guru, al een beetje geek scherend vallen, geek scherend, want ik zou ook in mijn introductie van, dat is ook waarom ik je boeken, waarom ik zo fan ben van je boeken omdat ik het niet zie als je zelf heel boeken, ik heb zelf een beetje een hekloan niet termen, ja ik ook, maar dat ze me wel aanzetten tot. Dat is ook de bedoeling, dus mijn boeken zijn allemaal op, of dat het gelukt is weet ik niet, maar dank je wel voor het compliment, mijn boeken zijn opgevat, zoals ik mijn terapuut is werk opvat, mensen komen bij mij en z'n dokter, wat moet ik doen, ik voel mij niet goed, wat moet ik doen? Dat zeg ik, ik weet niet wat u moet doen, waar zou ik dat nu weten, dat gaat u zelf moeten vinden, wij gaan spreken, over uw leven, ik ga luisteren en in dat spreken, gaan we zoeken naar wat u moet doen. Mijn boeken zijn ook zo, zijn reflecties, de laatste boeken, meer en meer persoonlijk ook. Mijn verhouw zegt van gewoon, nu wordt het wel heel persoonlijk. Misschien van onder keren nog eens iets meer maatschappelijk, zeg ik dan. Maar ja, dus reflecties over het leven, over bepaalde thema's, die mensen niet zeggen wat ze moeten doen, maar die mensen kunnen in bestige val doen nadenken van hoe zou dat bij mij dan zijn? Dat wachten, ja, is dat wel zo, wat zegt die manuelen maar wachten, is dat toch niet belagelijk? Hoe vind ik daarvan? Hoe zie ik dat? Zelf bekijken hoe dat zich in uw leven in plant. En dan als dat lukt, dan ben ik aan te vreden mensen. Sorry, wat wil u nog zeggen? Ja, ik krijg heel veel reacties. Dus er zijn blijktbaar heel veel mensen die de gedachten van deze vlaamse mensen wel genegen zijn. Dat doet mij ook heel veel plezier, laat mij dat, nee, daar wil ik ook niet van spruziekheid, maar dit mij veel plezier. In het fortgangsasprek vraag ik altijd aan JetGPT, wat zijn nou de positieve kanten van mijn gast en wat zijn de verbeter punten? Dan gebruik je zelf het JetGPT voor dingen need en dan ook echt. Dan een boomer. Maar weet je ook principiel op tegen? Nee, ik zit niet in die digitale werkelijkheid, dat is niet mijn ding, ik loopt erin verloren en ik druk op verkeerde knoppen. Dat gebruik ik niet, misschien komt het nog, maar ik ben nu wel heel benieuwd. Ja, de positieve punten, deur te wachten wordt gewaardeerd omdat die psychische gezondheid toegankelijk besprekbaar maakt, het belang van menslijke verbondenheid benadrukt en zijn klinische expertise in zet voor onderwijs en opleiding van nieuwe zorgprofessionals. Daar kan ik meeleven. Ja, toch? Als jij een beginende psychiatr, nu ontmoet, wat is jouw tip? Of welke tip had je zelf willen horen toen je zelf begonnen? Ja, ik heb een veel luk gehad met mijn eerste supervisor. Ja. En ik doe nog altijd wat hij toen ook de toevuus, dus nu littelen, maar ik heb altijd veel assistenten gehad. Dus de eerste dag dat ze op mijn afdeling kwamen, dan zei ik, hier zijn geen diagnoses. Ah! Die zijn me vergeten. Hier zijn mensen. En het gaat op de afdeling waar ik tot tot voor kort, want ik ben nu op pensioen. Nu moet je zeggen, ik zou het nog niet zeggen. Afaf, grapje. Dus een afdeling van mensen met ernstige psychiatrische problematieken, zeer ernstige. op zichtgater is kwetsbaarheid. Dan zeggen we hebben hier geen diagnoses. En de assistenten verschieten daar een beetje van. Want ze zijn heel erg opgeleid in die diagnostiek. En ze kennen dat goed. Dan moeten ze dat ineens wat verlaten. Dan moeten ze dat toch niet vergeten, maar op het achterhoofd plaatsen. Af en toe nog naar bovenhalen als het gaat over waar ik ombequamheid of over een studie rond medikatie en zo. Maar in het contact met de patient mogen ze dat vergeten. Dat is wat ik zeg, van een voudig samengevat. En wat ik eigenlijk ook niet zo'n expliciet, maar eigenlijk ook inpliciet van mijn leermeester in mijn eerste jaar assistentiechap heb mee gekregen. Een ander positief punt, psychische gezondheid toegankelijk en besprekbaar maken. Mijk je wel dat er steeds minder taboos zijn als het gaat om psychische gezondheid? Ik denk het, ik hoop dat ik daar mijn steent in heb kunnen bijdragen als een van de veelen. In België is dat te gek, dat zijn mensen zich voor inzetten van het herstellbewegings ook, vanuit de patientenbewegings zelf ook. En dan het al gegeven van een aantal bekende figures, een succesvolle figures die zich hebben uitzproken over hun psychiatische problematiek. Dat heeft heel veel gedaan. Ik heb daar als psychiatische data ook aan meegewerkt. Ik hoop dat we daarin wat verder gekomen zijn, maar er is nog heel wat werk te doen. Het is niet af, dat is zoals veel van die emancipatorische bewegingen, ik denk aan de vrouwen, emancipatie, die worden zelfs de dag van vandaag eerder wat bedrijgt. Zeker, met de menusfeer. Voilà, ja, zo is dat ook voor andere emancipatorische bewegingen. Dus dat blijft aandacht verijzen. Ja. En het belang van menselijke verbondenheid benadrukt. Je noemde eerder al van, ja, we zijn hier ook bezig met onzelf. En dat staat ons in de weg om die verbinding te vinden met de ander. Ja, het is te wel, we hebben die verbinding, wat ons allemaal bind is dat we te maken hebben met tegenslag. Ja, ja, dat is wat ik ook vaak zeg, dat de grootste verbinding komt tot stand in de moeilijkheid van het leven. Ja. Samen partietime, dan mag dat goed. Samenvakantie en al die dingen graag veel. Maar de echte verbinding, als er een grote tegenslag en dan is er iemand voor u. Die daar dan op die moment is dat is voor het leven waardevol. Iemand hier is op momenten van verdriet, van de kort van verlies. Die hier gewoon is, men hoeft dus in ieder geval te zeggen, maar op de luister en te zijn. Dat is wezenlijk. Weet je waar ik dan meteen aan moet denken? Er zijn steeds meer mensen, steeds meer jonge mensen die tegen zo'n chatgipu-t-prata als of het hun beste vriend is. Dat vind ik dus wel een kwalijke ontzekende. De grote no die mensen hebben om iemand te hebben om mee te praten. Ja. De grote ontgelijker tijd, grote onvermogen van mensen omdat in viefel moment elkaar te doen, of de angst daarvoor of. Ja. Maar dat is een grote uitdaging, denk ik, hoe gaan we in die digitale wereld de echte tijd, de warachtigheid bewaken, omdat die warachtigheid van visit met elkaar te spreken. Essencial is voor het menselijkzijn. Ja. Het is wel een heel harde beschreven, maar dat denk ik. De verbeter punten, deur te wachten zou zijn impact nog meer kunnen vergroten door duidelijker onderscheid te maken tussen levingsproblemen en psychische aandoeningen. En zijn maatschappelijke kritiek vaak het er vertalen naar concrete oplossingen. Zit daar iets bij dat je denkt van, ja, daar heeft hij een punt. Bij het eerste heeft hij geen punt, in die zin dat ik geen onderscheid maak tussen. Nee. Ik denk dat psychiatische problemen van het leven zijn, die we allemaal kunnen meemaken. En ze voorten die diagnostiek, die daarbij betrokken is, die wil ik juist wat temperen. En ik zeg dat met de mat zou ons veel te verleiden, en uiteraard zeg ik dat ook met een soort professionele achtergrond waarbij ik wel weet, als er bij mij iemand komt, met een heel ernstige, depressieve problematiek, dat er ook medicatie kan nodig zijn en zo, waar je bedoel. Maar toch, maar toch, ik wil die stigmatiseren de psychiaters het al toch. in de wereld brengen van ons allemaal. Dus dat is een. Dat staat er tegenover, eigenlijk, bij. Kun je wel een zeer te allemaal noeren? En de tweede wat was. het maatschappelijke concrete maken. Ja, maar daar ook. Nee, dat mensen kniet, ik ben koppige mensen eigenlijk. Nou, je hebt toch ook goed overnagedag. Ik ben kent mij als een soepelig vriendelijke houtheid en hier spreek dat helemaal te. Dus nee, ik zoals al gezegd, ik wil die zaken heel breets in kaart brengen. En dan mensen het concrete daarvan heel individueel bij mensen zelf laten. Dus ik heb wat betekent uit wachten, zoals ik al gezegd heb. Wat is dat dan voor mensen in hun leven of voor mijn part ook voor politieke partijen. of voor bedrijfsleiders, of voor andere mensen die soms ook beroep doen op mijn boeken. Dan denk ik, ja, ik ben geen coach. Ik weet niet wat je moet doen met die werkneemers, maar kijk eens of dat die boeken voor u van betekent is kunnen zijn. In de politieke hetzelfde. Ik word vaak wel gevraagd om te spreken voor politieke partijen tot mijn genoeg van links tot rechts. Van redelijk links tot bedachtzaam rechts of van bedachtzaam links tot redelijk rechts. U mag het invullen. En sommige mensen zijn daar kritisch over zeggen die man die is bevriend met iedereen. We kennen kleur. Ja, zoiets. Maar dat wil ik dus profissieel niet doen omdat ik juist heel verbindend die polarisatie van links en rechts bij voorbeeld. Of dat wil ik overstijgen. Omdat ik vind dat deze mensen langs de twee kampen, omdat dan zo op de twee kampen wel argumenten hebben die niet belachelijk zijn. En daar wil ik naar luisteren en ik wil hem ook niet aan met mijn politieke zym. Ik wil die mensen samen brengen en zeggen dat ik niet allemaal zo op te losen. Maar we moeten samen verder. Zo van die dingen. Dus ja, kijk, wat een koppiger reactie. Het is een geluid van je jeugd. Klonkertook, zo. Het was niet helemaal zo. Hoe anders klonkert dan? Ja, meer een echte bell. Ik kom uit een gewondorp, zo drinkt. Oh ja. Zo iets. Ja. Is het een wat drinkender, bell? En misschien ook wel ja, het was nog een harde bell eigenlijk. Omdat. Dus mijn. Ik ben geboren in een klein dorp en mijn moeder had een winkel. En dat is dus de bell van de winkel als u vraagt daar een geluid. Ja. En wat voor winkel was dat? Dat ging u natuurlijk vragen. Het is heel bijzonder, mijn moeder had een parapluwinkel. Dat is een vlaamsword, paraplu, paraplu en Franse. Ja. Een regenschermenwinkel. Enkel regenschermen. Soms ook, maar een klein aandel van de winkel waren wandelstokken. Maar vooral regenschermen. Dat bestaat bij dat niet meer zo. Nee. Er is er nog een te imparijzen en een te impar salonen, voor z'n werkwet. Maar dat was dus een mooi artikel eigenlijk. Mijn moeder was een modieuze dame die dat heel graag deed. En het was natuurlijk geen broodjezak. Die zien dat de bell ging nu ook niet constant hele tijd. Behalve tegen de kerstdagen. Dat was het heel druk. Heromzet was de helft van de jaaromzet was de laatste week een voorkerst. Dus daar ben ik opgegroeid. Maar moeder was thuis, want die winkel was thuis. En die bell is deel van mijn opgroeien. En heb jij zelf ook in die winkel gewerkt? Ja, wel. Dat is een pijnlijke vraag of niet. Ik heb een broer ook en we hebben de winkel niet overgenomen. Zoveel zei dat wel wilde? - Nee, natuurlijk niet. Mijn moeder had grote verwachtingen van mij. Ze dacht dat ik een rijk doctor zou worden. Een kartje omloof, een vanscherer of zo. Je bent toch al een doctor geworden? - Ja, maar minder rijk. Het is een beetje minder geworden. Maar bon, kijk, het denk dat het wel goed was. Nee, soms als mijn moeder boodschappen ging doen, dan ging de winkel niet dicht, dan blijf de winkel. En dan moesten we, vooral ik zelf, was de oude, de winkel openhouden, de permanency. En dat vond ik erg vervelend. Je hebt dat niet geraag. Ik ben een heel slechte verkoper. Ik zo aan mensen zeggen van, kijk hem en regenscherm, het stopt me regen, of dat helemaal niet te komen. Dat gaat voorbij. Of zo, of trek je kap me sching op van uw jas, en dan kom het ook in orde. En als het echt niet gaat, kijk ik heb hier een goed kop, regenscherm, neem dat misschien, want u gaat het toch verliezen en laten staan. Dus ik ben een heel slechte verkoper. Het heeft ook echt iets van een absurdistisch tenelstuk. Het is een parapluwinkel. Ja, het is waar, ja. Ik wil ik op grotje in een surrealistische bellig omgeving. Wat te kwamen mensen te binnen en die wilde dan advies. Ja, ik zou het zeggen. - Ja, maar mijn moeder komt dat heel goed. En dit dat ook wel graag. En het is ook wel zo, zoals ik dus al daar net zei, mensen laten een regenscherm overal staan. Dus mensen kwamen altijd opnieuw een nieuwe kopen. Ja. - Dat was een mooi idee eigenlijk. En ook met de feestdag, iedereen heeft alles. Dus wat kopt mij nu voor iemand als cadeau regenscherm. Al het goed, want ze zijn die verloren. Dat was een ideale artikel. En voor mij moeder ook heel goed. In die zin dat mijn moeder heel graag in de tuin in de zon ging liggen. Dat was voor haar het paradijs, wat een kleine tuin in dat dorpsoof aan, een middelgrootte tuin. En zij lag daar echt als een. ja, zo'n gripse schoonen te blinken in de zonge mooi weer was. Dat was, denk ik, toch eervol gezegd over mijn moeder. Maar als het regende, dan kon ze het paradijs verkopen. Dus het was altijd goed eigenlijk. Wat is het limme keuze? - Ja. En ook wel vooruit te leven in die tijd dat haar eigen zaak had. Dat zeker, ja, zo beschoud is dat ook. Die zaak was geen groot mij natuurlijk. Maar zij vond het wel dat ze op die manier eenzelfstandig bestaan had en haar eigen plan kon trekken en haar eigen inkomen had. Zeker een vast, dat was voor haar een belangrijk gegeven. Wat deed je alvaren dan? Nee, vader was een kinensist, een fysielterapunt, noemt dat hier. Die werkte in een ziekenhuis met doctors die hij ergens behonderd had. Dat was zelf door een een omstandig gediging in dokter kunnen worden. En hij was dan kinensist, dus hij had dat hele goed heeft. Een heel zachte man met hele grote zachte handen. Die hele zijn leven mensen heeft aangeraakt en gemasseerd. Een heel mooi. Maar doctors zijn dat was voor hem een soort ideaal. En dat heb ik voor hem eigenlijk een beetje war gemaakt. Zo is dat echt zo. En waar jouw ouders mensen die tegen jou zijden, we zijn trots op jou? Nee, zeker niet, zegande. Maar implicit eigenlijk wel. Nee, dat weet ik wel. Dat is implicit wel trots waar hem op. dat ik dokter ben geworden en zo. Maar dus met een beetje nu al zo'n altijd, omdat ik dan toch geen. Ja, toch een beetje speciale dokter ben geworden. Geen rijkers hier terug. Nee, geen villa in de profanzen en een loft in kan ook zoet. En binnen en buiten bad thuis. En zo dat heb ik allemaal niet. Maar ik heb het hele goed hordelijk laten uitruiken. Maar voor mijn vader, zeker voor mijn vader, was dat toch een beetje. Een schade op de keuze. Ja, ja. En zo dat nooit, zeker niet, zeg het natuurlijk. Dat wordt nooit iets gezegd. Dus het werd ook nooit gezegd, van er zijn toch zo'n vier of zo trots. Dat werd maar. In principe zal dat wel geweest. Ze hebben nooit meegemaakt. Mijn boeken en mijn bekendheden. En zo dat was. Dan waren ze al voorbij. Dus dat weet ik ook niet goed, dus dat. Ik denk dat mijn moeder dat wel. dat ze daar wel trots op geweest zijn. Dat denk ik wel. Mijn vader, dat was eigenlijk een man die eerder leefte. Maar ik spreek dan verantz. Wie vond heuwe, wie vond kashie. Als we gelukkig willen leven, dan moeten we dat verborgen en stil doen. Zo in de openbaarheid treden, dat was absoluut niets voor hem. Zou dat er ongemaakkelijk van geweest zijn? Ja, ja. In stil te gelukkig zijn. Want anders is het. Ja, dat is niet in de openbaarheid. En was een stille man, een leerder wat op zichzelf en. absoluut niets iemand die op een podium zou staan. Dat was voor hem absoluut niets. Toen mijn moeder wel, mijn moeder. Vraag heb ik dat nogal verteld. Mijn moeder wel eigenlijk tonneelspeeler worden in haar vroeg jeugd. En z heeft het ingangsvixamen gedaan in de conservatoren van Brussel. Samen, z'n verteld dat altijd, met Dora van der Groen. Dora van der Groen is daarna de meest bekende actrisse van die generatie geworden. Dat is met grote voorsproek. Die zat in haar jaar, maar dat is niet doorgegaan omdat haar vader stilft toe. Mijn vader van mijn moeder stilft vroeg en mijn moeder moest de zaak over nemen. De zaak was toen een zaak in koloniale warren. Ja, het zo dat heet het toen. Werders moest rond reizen met de fiets om warm aan de winkel te brengen. Dus haar teater ambitie heeft ze dan opgeborgen. Zo ging dat allemaal vroeger. Maar zij zou zeker mijn podium gebeuren toeguigd hebben. Maar altijd, ik ben zo opgevoerd, altijd van ga niet naast dus groene lopen. Dat is nu allemaal een goed jongen. Zo, podium en doem maar zelfs op de raad, doe je in Nederlandse teksten. Maar bon blijft maar heel gewoon, weet waar je vandaan komt. Dat was de sfeer heel uitgesproken. Ik hoor je zeggen dat ze waren trots op jou, zijden het niet echt hard op. Dat hoorde ik toch heel vaak bij gast in deze studio. Dat ze zeggen ja, ik weet zeker dat mijn ouders trots op mij waren, maar ze hebben het niet hard opgezegd. Waarom is dat toch zo moeilijk voor zoveel mensen? In de raad, dat is een generatie, vind ik nog meer. Dat het nu zelfs teveel dat omgedraaid is. Alle kinderen zijn fantastisch. Getalenteerd. Ze zijn hupengaft allemaal. Ze hebben ze zijn allemaal ongelofelijk, tennisers en zwemmers. En alles is fantastisch. Ze tekenen en ze zijn geen jalen. Ja, dat doe maar gewoon. Dus ik ben eigenlijk niet zo om te vreden over mijn opvoeding op dat gebied. En was op toen toen ik hun jonge snak was en onzekeren en toen had ik misschien graag een beetje meer uitgesprokenheid. Kunnen hebben of zo. Ik had wel een vriend die. Hoe moet ik dan nu voorzichtig zeggen? Die minder slim was dan ik afhanzozelijk het zeggen. Die zijn moeder zijn altijd van 'hij is zo'n slimmengast'. En mijn moeder zijn dat nooit. Omdat ik al ekkermaan. Dus ja, kijk. De vriend heeft ook niet zo veel special gedaan in zijn leven. Maar die vriend nog altijd wel van zichzelf dat heel bijzonder begraft is. Dat blijft er dan in zo'n. Dat is heerlijk. Grappig heerlijk, ja. Ik vraag mijn gast altijd om een wankerplaat. Mijn muziek is dat ik het denk aan een moment in hun leven dat het wankel. En jij zij ik wil de cello suite te nummer 1 in G-maar jeuren van Bach. Ja. Waarom die muziek? Ja, maar dat is de tineerste Bach, is mijn absoluut een komponist. Dat die niet in elk val geen dag, zonder Bach. Denk ik, maar in de suite is dat die z'n special verhaal. Ik heb een verzameling van alle opnames of aan heel veel opnames van de celo-suites van Bach. Dat is mijn verzameling van daar deze kaisha. MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. (C) TV GELDERLAND 2020 [MUSIK] [MUSIK] [MUSIK] [MUSIK] [MUSIK] [MUSIK] [MUSIK] [MUSIK] [MUSIK] [MUSIK] [MUSIK] [MUSIK] nu als er blieft gerust, hij stopt het nu, ik zal wel zien. Maar nu is er weer een voorstel van hilde van meggelen, die zelfde doen. En ja, dat is eigenlijk wel een antrekkelijke voorstel een tema waar ze kennen mij ook goed genoeg, waar ik wel graag iets wil me doen. Dus ik zal zien, maar ja, ja, ja. Waarom je wel genoeg toe aan je meet-time? Ja die term, meet-time. Ik ben heel kritisch over de meet-time, met veel genoeg, ik kom ook niet genoeg aan meet-time. Want dat is zeggen, ja, vooral je moment, van ja, ik moet wel meet-time hebben. Je geloof dat dus niet zo in. Ja, maar ja, natuurlijk wel, maar ik denk dat we er veel meet-time hebben in deze tijd, of dat er veel naar streven en dat we veel meer meet-time moeten hebben. Ja. Samen, en ik heb gelukkig, ja, om het ik dan ook weer zeggen, een hele goede meet-time met mijn gelievede, mijn vrouw, met het is dezelfde in mijn geval. Dus dat is erg belangrijk, dat is erg nodig ook, enzovoort. Maar om dan ineens toch maar te zeggen hoe het bij mij ook is zoals bij veel mensen, ik ben ook graag een beetje op mezelf. Ik ben onlangs een week in naar Parijs geweest, alleen op mezelf. Ik heb mij daar goed, ik kan heel goed alleen zijn omdat ik natuurlijk niet alleen ben. Ik ben graag op mezelf, ik loop graag door de straten, ik ga naar een toentomstelling. Ik hoef daar niet altijd iemand bij te hebben, omdat ik, omdat er mensen in mijn leven zijn, natuurlijk. Het is heerlijk alleen zijn als je weet dat er een andere is. Sorry, ik ben in mijn geval toch. Dus een mooi bruggetje, naar hoe we altijd eindigen, namelijk met de liefde. Het geluid van de liefde Lennard Cohen, jullie horen, Bird on a Wire. Ja, ik was wat overvallen met die vragen, dan komen in zijn evident, maar er zijn zoveelige nummers die mij daarin zo aan spreken, zeker in het vroeger werk van Cohen. Nochmal tijd, ik heb die van mijn jeugd meegenomen, omdat ik dat ze 15, 16 jaar was, en dat blijft, het blijft. Ik kan nog altijd erg getoerscheerd zijn van zeker het vroeger werk van Lennard Cohen. Ja, ja. Zijn mensen, ik ben benieuwd hoe jij daar dan naar kijkt, we hebben het gehad over me, time, and wee time. Mensen zijn allemaal zo kritisch, als het gaat om het zoeken naar een nieuwe liefde. Een hele wasleist. Ik ben niet op zoek, dus. Nee, maar het valt mij op als ik vrienden hoor die alleen staan zijn. En dat ik dan vragen waarbij je naar op zoek, nou, dan komen ze echt met een leist. Ja, dit, dit, dit en dit. En dan moet ook nog wat dat en dat en dat. Ja, maar ja, ik heb natuurlijk heel veel geluk daarin gehad, dat is gewoon zo, dat ik ook niet kunnen weten. Dat is zo gegaan. Waar we wel factoren zijn, we noemen dat in de psychologie hechtingsfactoren die natuurlijk wel gunstige uitgangsposities geven, zowel mijn vrouw als ik zelf kon me uit liefde voorlogen zinnen, waar onze ouders allebei wel op een of andere manier een modell hebben gestaan van zo is het goed leven. Dus ja, dat is ook niet alleen toevalligheid en tot het geget. Maar toch verder het leven moet geleefd worden en we leven weer mal in een tijd met heel veel voorlogingen op dat vlak ook, hè. Maar heb je vaak op patiënten gehad, heb je vaak ook klienten gehad die ook echt aan je vroeg. Ik zou zo graag wat liefde, wat meer liefde in mijn leven weer. Natuurlijk. Ja, zoveel, veel gestelde vraag. Ja, ja, natuurlijk, ja, ja, zeker, ja, dat is een heel vaste tema. Wat antwoordier dan? Ja, wel, dat is echt, wat moet ik doen, Dr. Hecht? Dat was echt een geklapte, natuurlijk niet. Maar vertel over het leven, hoe was het met uw oudersuurt geopgegroeid? Wat is de verwachting, wat denkt je van, wat, wat, hoe is uw leven? Wat zijn de dingen die je graag doet? Wat is er hangen aan? Wat is er leuk? Ja, zo. En dan proberen we te zoeken naar wat is belangrijk in het leven. We gaat er voorbij de op-ervlakke verlangenes. En in dat gesprek hoop ik dan dat we ergens een soort zelfreflexie kunnen aanwakkeren die ook in de relatiezoektogt van hulp kan zijn. Maar ik ben geen huwelijk speuron, natuurlijk, hè. Nee. Maar dat is een heel vaste tema, ja, zeker in deze tijd, zeker. Ja. En dank je wel, dat je maar gaat zullen zijn? Deze kijkte wachter en wij eten gesprekken terug luisteren. We zullen ook Michel en op E. podcast app abonneer je zet dat je niks misst. En laat me weten wat je van het gesprek vond. Ik zit op Instagram uit Michel Blok. Like a bird on the wire Like a drunk in a midnight choir. I have tried in my way to be free. Like the worm on a hook Like a night from some old fashioned book. I have saved all my ribbons for thee. I hope that you can just let it go by. If I have been untrue. I hope you know it was never a tease. Like a baby still born Like a beast with his horn. I have torn Everyone who reached out for me. I swear by this song And by all that I have done wrong. I will make it all up to thee. I sigh beggar leaning on his wooden cross. He said to me, "You must not ask for so much." And a pretty woman leaning in her dark end. She cried to me, "Hey, why not ask for more?" Like a bird on the wire Like a drunk in a midnight choir. I have tried in my way to be free.