#31 - Het Verlaten Spookdorp - Deel 2

Hallo Lijstraar. Dit is deel 2 van de aflevering het verlaten Spoketorp. Heb je deel 1 nog niet geluisterd? Dan moet je dat eerst even doen. Ben je helemaal bij? Welkom terug. Evening Rick Ep. Semy heeft van zijn familie verhalen gehoord over een verlaten Spoketorp in Marokko. Maar zijn moeder is geboren. Zou het daar echt spoken? Semy en ik zijn naar Marokko gaan. Hebben er toch na het Spoketorp gewaagd? En nu zien we daar het ouderlijk huis van de moeder van Semy. Zou het daar geest te zijn? Was mij dat tijd voor moeder? Welkom die daar achter. Ik zie echt heel veel pijn. Ik zie hier overal planten en stenen zo, maar je achter kan wel een deur zijn. In ordaad, er zou een deur moeten zijn, maar we kunnen hem bijna niet zien door alle pijn. Bij onze blootagelen halen we het pijn weg. Brokensteen vliegen om ons heen en onze ogen bramden van het stof. De verder bekom hoe groter de stukkensteen zijn. Maar dan. Ja, zien door, zien door. Ja! We komen binnen in een prachtig withuis met een ene noem van de moeder. Dit is er bizarre! Oh my God! Dit is niet normaal. Je ziet overal over groeie planten. Ik kan me echt niet voestellen dat dit huis zo moe is. Dat is echt bizarre. Ik vind het wel even een kade. Het walen door mama's ouderlijk huis. Misschien was dat daar achter aan kukken. We komen in kamer binnen. Oh, dat hebben we mensen hoog geschilderd. Wat zie je? Ja, er zit allemaal muurschulder in wel de muur. Ik zie heel veel planten en bloemen vooral. De zonnebloemen bijvoorbeeld, ik zie ook een paar paar bloemen. Wat denk je dat dit voor? Kamer geweest ook kunnen zijn? Een kinderkamer denk ik. Misschien wel zit als kamer van je moeder. Ja, en welke kamer voel je dat je moet misschien. Hoe is dat? Misschien zijn we wel. Hij is dat. We zijn er toch niet alleen. We proberen er achter te komen, wagen het geluid van Daankomst. Ik ga ze alle kamer dan. Je bent nu sluit? Oké, ik ga ze dan. We slijpen door het huis zonder elkaar uit het oog te verliezen. Ik hoor iets. Dan. Heel dichtbij. Voet staan. Dat is gewoon de e-zaam. Zij zijn er maar hier. We zien een e-zo vol met bepakking en een herder die voor de e-zo uitloopt. Een spoke door bij het e-je. Ja, wat heeft een herder te zoeken in een verlaten spoke door? We vragen het hem en de herder vertelt dat hij af en toe door het gebied trekt met zijn e-zo. Ik heb nog nooit iets gek gezien. Maar, ik kom hier dan ook nooit in het donker. We zijn ook overdag in het doorp. Misschien hebben we daarom niks gek gezien. Zemie en ik laten onze hand nog even liggen door de e-zo en lopen dan de stijlen route naar beneden. Onderweg maken we een plan. Zemie en ik moeten terug naar boven in het donker. Die middag tijdens het koken, praten we daar met Karima over. Wanneer het donker begint te worden, Gavut? Nee, liefers gaat. Ik kan echt niet. Sorry. Kenaar wij daar blijven dat dat donker begint te worden? Nee. Nee, nee. Met de twee etjes. Ja? Of met nog een meter bij? Nee, dat vind ik zo. Nee, nee. Dan wil het gaat gebeuren, dan het ont. Nou, kijk, Zemie. Ik heb heel veel dingen mee gemaakt daar. Dat zit nog steeds in mijn hoofd. Dus, nee. Ik durf niet jou daar te sturen in de nacht. Oké. En, want je denkt dat er iets met die geest dan gaat gebeuren? Ja, de 100 procent. Ik weet zeker dat geesten zijn in die huisjes. Nee, maar wat denk je dan dat er gebeurt met ons? Ja, ik kan niet voorstellen, maar dat. Ja, ik voel dat iets heel ergst kan gebeuren daar. Met die geesten, ja. Want die doorop is helemaal voor die geesten geworden nu. Ja, kijk, schat. Als je jij ingens woont, je zit lekker in die huis. De komt iemand anders. Dat wordt je toch boos. Dat gaan ze ook doen. Zemie knikt, maar ik merk dat ik ongeduldig begint te worden en beginner na het eten weer over. Maar ik, oké, dit klinkt een beetje stoel, maar het is voor mij best wel lastig om. dat snap je echt te begrijpen van dat dat echt zo is. Ja, omdat je hebt niks mee gemaakt. Als je iets mee gemaakt zou als ik ga je echt niet doorvappen. Ja, dat ga je echt niet doen. Het is best wel belangrijk dat we daar snag snag naar toegaan of zavonds om zeker te weten dat het veilig is. Ja, stel voor, we komen niet meer terug. Dat kan ook een beetje. Dat wordt meegenomen door de geesten. Of je wordt geslagen door de geesten, je wordt dood gemaakt door de geesten. Dat kan van alles nog gebeuren daar. Maar we moeten daarheen gewoon snags. We moeten daar ze af en ze hebben dat anders kunnen we dit misteren niet uploaden. Anders kunnen we nooit een antwoord op deze vraag hebben. Spookt het wel niet in het spoketorp. Ja, dan kan je alleen gaan. Ik ga niet, zei me gaat ook niet. Maar het is een beetje de enige manier voor dit verhaal om het echt om er echt achter te komen. Nou, Sarah, je moet moen nu even stoppen. Ik kan niet verder, ik ga niet. En zei me ook niet. Een houd op. Dit heb ik nog nooit gehad. In dertig afleveringen Sarah's Mysteries, dat ik wordt tegengehouden om een mysterie op te lossen. Zijner geest de of niet in het dorp. Als iedereen zegt dat er snags raren dingen gebeuren, moet ik dat toch zeker weten. Die nacht slaap ik heel slecht. En het boze gezicht van Karima spookt door mijn hoofd. De volgende ochtend wordt ik met een knop in mijn buikwakker. En we bellen met Annelie. Het stiefstysje van Sammy. Ja, je hebt je altijd vragen over die steengroeien van de geesten. We vertellen haar wat er allemaal is gebeurd. Dus waarom gisteren we garen? Toen waar we in de dorp gaan, was het echt heel mooi. Tot aan de raaren avond van gister. Sam, mag ik een vraag stellen? Ja. En jou? Ja. Ben jij het zelf geloven? Nee, ik ben zelf niet geloven. Nou, ik heb even het teeuwritje. Nou, jij vind het niet eng. Nou, ik ben zelf ook niet geloven. Ik dus geloven eigenlijk zelf ook niet is welkom. Maar ik vind dat het ook niet lang is. Ze ook zo zeggen dat. Jolo, lekker doen. Nou, volgens mij is het redd, maar je liet allemaal gewoon over. Dat is echt die allemaal oorneen niet doen. Ja, je hebt het heel goed punt. Spoken, zwak ook iets wij in genoeg. Dus ook vaak is dat je bij genoeg is. Ik kijk naar buiten en annali en semi-kletsen verder en zijn weer bij een totaal andere onderwerpen land. Dat vind jij laat? Begin op kwart voor negen. En als we op gaan, dan gaan we ook nog eens naar de kwarten. En dan gaan we nog eens naar de kwarten. En als we op hangen, denk ik, klopt het wat annali zegt. Of het daar spookt of niet. Ik ga dat nooit kunnen bewijzen. Het wordt in ieder geval geloofd. Daar praat ik later met semi-over. En dat vind ik ook wel weer lastig, omdat ik natuurlijk als Saras mysterisch, altijd alles helemaal oplossen. En precies alles zeker wel weten, maar nu. Ja, nu lukt dat niet. Hoe vind jij dat, zeg maar? Ja, ik zit wel jammer dat niet de honderd procent opgelost, maar het zoek wel voor ons eigen pijlheid, want het misschien gebeurt wel iets met even ons omdat er spook zijn. Ja, af verder moeten we denk ik wel accepteren dat we niet heel wakken weten. Ik merk dat semi-alvieel verder is dan ik in het niet weten. En samen fantaseren we over alle dingen die we nooit zeker kunnen weten. Van alles eigenlijk, over bijvoorbeeld of er bij te laten we eens zijn, die erin niet al van jullie was. Ja, hoe de wereld echt is zo staan. Dat was zeggen ja goed of alles is gemaakt. Allerder was zeggen ja, het was een big bang. Dat was waar eerst heel, want ik was gewoon helemaal wit in de dag gewoon. Boel, het was een hele hele alleen. Ja, er is er zelf zo, weet je wel. Zoals kan je niet alles weten. We kijken naar de lucht die nu bewokt en grijs is. En semi zegt dat er één ding is wat hij echt wil. Samy vertelde me in Nederland al dat hij door de grote stad waarin hij woont, een echte grote sterrenhimmelsdag. Dat wil hij zien, hier in Marokko. En hij wil samen met zijn moeder naar het spookdorp. Overdag, om haar door ouderlijk huister laten zien. Waar wij de deur van hebben kunnen vinden. Samy vraagt het haar die middag. We gaan daarheen, we gaan alleen. Hoe jij het weet, ik moet echt een van de maanden. Jeet van je vindt, dat is zo gegaan. Karima twijfelt. Wij wachten, hangen rondom de boerderij. Zo die soort. Nee, het heeft heel veel. Zal ze een geitennet van maken ofzo. En kaart is avonds binnen aan de regenpuiten. Ja, unro last kaart. En dan vlak voor het slaat te gaan, zeg Karima. Nou eigenlijk weer als gelijk, ik ben echt benieuwd hoe eruit zit. Nu ga ik met jullie mee, maar niet voor een langer periode. Ja, en ze hebben ze te snel terugkomen. Die onveel dachten, we gaan niet saavonds. De volgende dag gaan we op pad, met zijn dreje. Omhoog over de stijlen roete naar de berg tot. Nou, we gaan de hoofd open, na het de hoofd vol, dan kunnen we het doorpje enlikzien. Na meer dan een uur lopen, komen Karima, Sammy en ik uit dorp je binnen. Ja, zijn er. Die zo rare gevoel, ja, kan je voorstellen, hier heb ik gewoond. En was echt veel mensen en kinderen. En nu is het zo leeg. Karima lopen meteen naar de huis en blijft er voor staan. Oh, nee. Kijk eens. Ah. Oh. En we gewoon ingegag van de innonage. Hebden we die deur gewoon ingebroken? Zijn we naar binnen gaan. Hoe laat we naar binnen? Ja, gaan we proberen. Wat wacht, Sammy, niet binnen gaan, ik moet even voor aanlezen. Dan is het een beetje veilig van de geesten, zeg maar. Miss Mule, maar hij heeft een moe, nee, nee, nee. Hij moet laten, ik moet hoog, ik moet hoog, ik moet hoog. Miss Mule, ik moet wel laten, ik moet wel gaan. Miss Mule. We wachten even en lopen dan voet je vervoetje het grote witte huis binnen. Yay, waar zijn de kamers? Ah. Ah. Zo raar. Ja, maar vroeger was het heel mooi uit, was anders. Karima lopen meteen door naar de kamer met de muurschildering. We hebben hier geboorden. Daar ben ik geboren ja. Hier heb ik gewoond met moeder en vader en twee zus. De zusjes. Van de diekamer, met een mooie blauwe schilderingen, begint Karima allemaal voor halen te vertellen. We gaan wat dance, muziek maken met leepels, pannetjes, allemaal gekke dingen doen. We stelen eten van huis. Wonderd de boom was voor aansteken en tasien maken. Het was echt heel leuk tijd. Van die juchtig generingen dromen Karima en Samie op eens helemaal door. Ja, misschien wil ik wel een kans hier eigenlijk. Ja, waarom niet ga ik nieuwe huis hier bouwen? Krijg gelijk zo'n idee. Het echt kapotlumtje. Je weet wat die putje te kunnen misschien zullen, wat in bouwen. Ik zie er allemaal van die planten plaats, weet je wel. Dan maak we er een mooie dijnche van. Dit is wel een goede idee. Ik had nooit verwacht dat ik hier terugkomen. Dat sta ik nu hier. Een beetje eigen kind. Ja, met mijn eigen jongeste kind. Je eigen zoon heeft je gebracht naar een gebouw te plaats. Ja, kijk. Je bent hier geboren en groot. De rare gevoel echt. Ja, maar wat wil ik vijf in? Mama is zeg maar, want ik ben allemaal heel liefde alleen met jou opgeruurd. Dus als je zo weg bent vind ik het wel jammer dan miskeel veel. Ja. Ik vind het gewoon zo zo fijn om alleen me zo te zijn. Je hebt een nooit verteld als ze nu hebben. Nu heb ik kans om te zeggen. Ja, dat vind ik echt fijn om te horen. Die avond op het dak van ons luisterhuis. Ja. Ja, dit is echt top. Ik heb even een dek en je hebt honderd. Ik ga allebei op een kus zo. Dus in een televisie-schotel en een waschijn. Hebben Samie en ik op het dak onze matrasse en honderd dekens neergelegd. Dan de gepoedst in onze pijman kijken we naar boven. Oh, die sterren. Het is zo mooi. Zijn er een paar dagen wachten het is er eindelijk. Als ik sterren zie, dan zijn er waar een paar maar niet. Het is gewoon een puren sterren. Ja, met een ogen tripen. Als je een sterren zie, dan weet je nooit zeker of je een meegd ziet of niet. Dat is weer een ding wat ik nooit zeker weet. En dan komt Karima nog even op het dak om slaplekkert te zeggen. Kom lichaar. Dat zie je in het kom. Lichaar. Kom maar eens weer lichaar. Wow! Ja! Ja, dat ook slap je hier? Nee, dat doorven die neen. Dus ik kan het met het vond. Ja, het is zeker koud. Maar ik ben goed ingepakt. Ik heb vier deksel mee. Nou. Samie laat Karima zijn lievelingsstegrebeeld zien voor een omgeoefende sterrenkijker dan. Oké, zie je die vierkond daar? Nou, ik zie het vierkond. 1, 2, 3, 4. Ja? Ja, oké, daarna zit er een beetje rechtsonder. Hier nog twee sterren, toch? Ja, en dan daar ook een beetje rechts. Zie je nog eens, toch? Ja. Ja, als je hoeft een beetje om eruit ziet eruit, zet er een soort pan waar je een eitje in kan koken, dat is de grote beur. Oh! Zie je? Oké, ja. Zie je het? Ja. Ja, dat is goed. Dat is grote beur. Oké. Karima zegt ons goed enacht. En Samie en ik blijven sterrenkijker tot bij een slaapvallen. Ja, die in het midded her? Een dekijk deze. Die daglicht. Ja. De wistje meestrechter van het wedi van het eitje, op de eit van het pak. Wat als niets is dat je dag en wat je wist en een moeideet en dan moet alles verder gaat. Dat je datal meer verget. Dat je voelde wat je voelt. Daar wil je denkt wat je toen dacht en hoe alles te verwacht was. Alles het om te waalt. Dit was de laatste aflevering van Sarah's Mysteries. Deze speciale twee afleveringen komen fort uit de theatervoorstelling. Die ik maakten met stipproducties. En dit aan mixage. Brennen grudzinger. Eindradaxie. Marie on Olskamp. Stage redaxie. Gust de hoop voor de theatervoorstelling. En Tina Primus voor de podcast. Compositie. Tarië Stimmer en Huytham Safia. En ik. Sarah de Moonsie. Ben jouw mysterie ontraven laar. Wat vond je van deze aflevering? Laat het weten in je geval voor het tepot podcast app. Ooooooh. Ooooooh. Ooooooh. Wat astroma overboden was. Wat het zo moest zijn. Wat als toen het nu van je was. Als je morgen dan ook vrij om te vergeten. Wat je gister zag in horden. In het nacht. En hoe alles te verwacht was. All was het onverwacht. Dat alles te verwacht was. Luc Mont Nazi Year TV GELDERLAND 2020