#30 - Het Verlaten Spookdorp - Deel 1

Dit is een podcast van NPOZEP en NTR. Toen ik 12 was, vond ik bij mijn oma op zonder gaimzinnige goudentant. Wat deed die tantaar? En van wie was hij? Dat misterie heb ik nooit kunnen oplossen. En sinds dien zoek ik alles uit. Elk raad zo moet ik omravelen, soms tot grote irritatie van mijn vrienden. Zar je hoeft niet altijd 150 vragen op iedereen af te vuren. Maar ach. Ik kan het niet helpen. Ik laat niet nog een misterie aan me voorbij gaan. Ben je gek? In deze podcast los ik samen met kinderen misteries op. Elke aflevering? Een misterie. Dit is Saras Mysteries aflevering 30. Het verlaten spooktorp, deel 1. Ik ben Sammy en mijn misterie is. Spookt het echt in het verlaten dorp van mijn moeder in Marokko? MUZIEK Ik kom aan in een groter stad bij een hoog gebouw, waar Sammy op de bovenste verdieping woont. Hi. Hi. Hi. Lekker, uit zijn. Ik zie een jongen met zwart haar en donker bruine ogen. Hij kijkt een beetje verlegen. Sammy woont hier met zijn moeder Karima, zes een tijdje met zijn stiefvader en avontoon met zijn stiefsysje. Zijn er ook mijn andere mensen hier? Nee, ik ben nu alleen thuis. Wat is iedereen aan me doen? Wel, ik ben moeder, zandwerk. Sammy is vaak alleen thuis. Zal die me laten vertellen. Hij neet me mena's een kamer. Ook ze echt meteen alleen maar planeten en sterken over. Sammy's kamer hangt vol met nazar poster stickers met sterken en planeten. Ja, het zon in midden, zotternes, Syrenes, Jupiter, Arden, Mars en de tunnel volgens mij. Sammy raakt niet over het hele uitgepraat. Ja, we weten echt heel weinig van de ruimte. En het universitial die groeit ook nog heel snel. Als Jupiter, maar thuis, dan ook weer geen. Wat is op Jupiter niet? Jupiter is op Jupiter's gegrond. Echt heel prachtig. Ja, ik heb nog nooit echt een mooie sterk helemaal gezien. Misschien een keurtje, een of twee sterk, maar voor het rust niks. Ik kijk rond in Sammy's kamer vol met sterken en planeten. En dan zie ik na zijn bed een boekje liggen. Het is de Koran, het heilige boek van de Islam, het geloof van Sammy en zijn moeder. Alloo, ja, doe-no, hoe-la-ie-ke-an-na-hoem. De taal die je hoort is Arabisch. Sammy kan dit een heel klein beetje spreken. Dus dat kan nog wel van pas komen in ons avontuur. Dan gaan we op Sammy's bed zitten en vraag ik. Oké, Sammy, wat is jouw mysteri? Mijn mysteri is iets aan de hand met mijn moeder's geboren door, maar ik weet zich niet precies wat, en dan wil ik heel graag weten. Oké, waar begint dit verhaal? Ja, ik ben geboren in Nederland en mijn ouders komen in Marokko. Ook een woonkieger. Ik ben gewoon helemaal Marokkaans. En ik heb ook helemaal geen tijdens je Marokko. Jij hebt geen tijdens je Marokko? - Nee. Maar ik weet wel dat er een dorpje is in de bergen van mijn moeder vandaan komt. En Marokko is echt maar dat de stad is het enige hij, dat we eigenlijk hebben. Oké, en wat is er dan mee aan de hand? Waarom kan je daar niet meer doen? Ja, het is helemaal verlaten, dus je kan er ook echt niet overleven. Ja. - En wat ze zeggen is dat dat daar ook spookt. Ze zeggen dat dat daar spookt? - Ja. Ja, dat wordt zeg maar door idlige vleistje dat ik daar spookt. Oké, en wat wil jij nu weten? Of dat daar echt spookt en hoe zo je daar spookt? Dus eigenlijk wat ik wil doen is ik wil weten of het dorpen daar spookt, of je daar nog eens kan wonen. En ik wil ook meer kunnen weten over dat huis. Ja, als er niet spookt dan misschien kan ik er ranker zijn. Dan kan ik me heel misschien met tweede thuislijken kennen. Een ga hem zinig, verlaten dorp in Marokko, waar het misschien spookt? Ik ben heel benieuwd. En bij semis laatste zin kom ik wel tegen erbij mijn microfoon. Hij wil erheen om misschien een tweede thuis te leren kennen. Wat doet hij daarmee? Soms voel ik me ook eigenlijk dat ik het twee wereld leef. Of ik nou echt Marokka's wel een door bij de meu dus Marokka's zijn. Of halvend dat ik echt in Nederland ben geworden. Het is gewoon mijn Nederlandsteel Marokka's de deel. Je voelt gewoon heel ver weg van elkaar. M'n moeder, die prateren zo'n nooit echt veel of Marokko's. Dus bijvoorbeeld als Marokko toen ga ik maar zij's geboren. Misschien komen die twee werelden dan meer bij elkaar daar ik maar ook meer Marokka's. Ik begrijt nu waarom Samy dit zo graag wil onderzoeken. Hij is benieuwd naar zijn andere wereld, de Marokkaanse wereld. Waar die zo weinig overweet en waar zijn moeder gewoon is gebogen. Ja, ik kan echt echt niet voorstellen dat ZD heeft gewonnen in al die geze. Want ja, wat als er indertaat geest te zijn in het dorp van Samy's moeder? Als het een echt spoke dorp is, hoe zou het er dan uit zien? Onze fantasie gaat helemaal los. Ik krijg een topisch heel koud. Ik denk als er in mijn fantasie als er nog turen zouden staan. Die zouden hele tijd klappen en misschien zouden ons toe gaan vliegen. En wat ik denk. Van hele rares ik kanjes. En ik heb misschien ook tieren zijn van, ik weet niet, bebehagen ditjes of zo, spinnen. Dat zie je misschien wel gees te dörden gangen wagen. Zou er ook zeggen dat je wat geje ze heeft kunnen zijn? Oké, genoeg fantasieerd. Trug naar de realiteit. Want het verlaten spoke dorp zou nog moeten bestaan. Maar waar? Samy en ik pakken de laptop erbij. Oké, Samy, wat gaan we nu? Doe dorp op zoeken, hoe de mef's. En weet jij de naam van het dorpje? Ja, het is wel een buurt van het dorp, dus dat zoek ik daar wel. We pakken de laptop en type 'n nador in. De dichtst bij zijn de plaats die Samy nog weet. Dat is een stad. Dat is een stad, maar ook oké. Wat een taart in je man. We scollen de stad uit, komen in een heuvel gebied voor fila's. Voel! Wat? Dat is wel mooi. Gewoon een schembal. En dan herken Samy het berggebied, waar de dorpje moet zijn. Eh, hier, maar zijn we hier ook. Ik denk dat deze kant op is. Ja, maar zar. Daar in de buurt zou het spook door moeten liggen. Je naar links. Oh nee, nee, minder recht naar rechts. Oh nee, iets lager. Oh nee, je bevolgens het was volgens mij echt. Ja, meer insom, meer. Nog meer. Dit is een mooi. Dit kan hem niet zijn, toch? Dit kan hem echt niet zijn. Waar is dit? Waar ik ben hier in m'n kvijt. Het verlaten spook doorplijk niet meer te bestaan op de kaart. We moeten elkaar gima hebben, Samy's moeder. Zij moet meer weten, want zij is daar gebogen. Karima is alleen nu aan het werk, in een hotel, vlakbij. We kunnen niet langs komen, maar mogen wel even bellen. Mama, heb je misschien nog nummers over mensen die we kunnen bellen. die misschien wel meer weten over dit m'n stedio? Ja, dat is alleen maar mijn vader, die weet meer. Maar die is nu in die dorpje. Karima heeft het erover dat haar vader, Samy's opa, nu in een grotor dorp in Marokko is. Hij is wel vlakbij. En de voet van de berg waarom spook doorplicht. Orde zie, zeker. Zij is een heijs. Dus zonder bereik, vietje. Dus je kan niemand bereiken nooit die in de buurt van het spook doorbond. Als je iemand daar ja, dat is helemaal geen bereiken. Heel helemaal geen bereiken. Wooh! Nee. We moeten dus wachten tot opa terugkomt uit Marokko. Hij heeft zijn halve leven in het spook doorb gewoond, vol het verlaten werd. Hij zou meer moeten weten, maar we moeten dus even wachten. Het is avond geworden. Samy is alleen thuis, dus ik blijf nog even hadden. My mother, die moet heel vaak werken, misdievaders ook. Ik ben meestal een heel wakke alleen thuis ook in de avond. Dus dan moet ik altijd zelf in mijn eet maken. En wat ga je dan doen? Sons is het gewoon bij een snerkbaar iets halen, soms is het een pizza-atverschild. Terwijl Samy netjes een uis snijdt, vragen ik hem hoe het voelt, om zo vaak alleen thuis te zijn. Toen ik ook voor vier of vijf als een sovelser is, al de eerstgerokt uit de inthuis, volgens het wel heel eng. Ik kom een moeder niet bereiken, dus ik mis een moeder. Ik dacht dat hij zou gebeuren, dat hij ons zou inbreken. Dus ik had altijd zich maar te feest, eigenlijk, dat ik hem minder stress was. Ik mis wel veel geslaap voor de strukt. Je raakte wel gewend aan, maar eerst moeten er wel heel hard aan innen. Maar inmiddels is Samy Elf en zorgt hij voor zichzelf. Het is een spaanse gerecht, dat is tortilla. Het is een aardepoel. Ik denk dat we zo aanzetten. Ik heb verwacht dat het een beetje warm is, dan opzetten we het in deze. Wat doe je? - Ik heb gewoon een war. Ik heb niet zoveel. - Nee, hoor. Ik heb niet zoveel gegeten, mag mijn ontbijt worden. Een week later ben ik weer bij Samy Tijs. En deze keer is het hele huis vol. Oh my God, dat ziet er zo lekker uit. En niet alleen vol met mensen, ook met eten. Dadels? - En dan. Ik leer eindelijk Samy's familiekender. Ze moeder Karina. Hommal kassom, toalen, is rica aftap. En dan beginnen we het eten. Steve Fader Marshall. Dat is doodien. En die vader, die proeven. En vandaag is Samy's stiefstusje. De leader ook. Die af en toe bij de familie logeert. De twee ruzie je een beetje over het eten. Dat is een croquet-ros. Nee, croquet, allemaal. Ah, croquet, allemaal. Ik heb niet veel. Een Nederlandse croquet, alla maro. Dat schijn typisch te zijn voor deze familie. Na het eten hebben Sammy, moeder Karima en ik een bellafspraak met Opa. Hij is terug uit Maroco en moet meer weten over het Spoktorp. Ik hoor het net. Selle. O, storen. Wat is dat? Nee, Sammy, Sammy. Nee, nee, nee, nee. Via FaceTime zien we een man met een grijze baart en heel blij je ogen. O, de man en Lyssie ook. Hij ligt nog een probleem van, maar Lyssie. Daar, daar. Wat is dat? Wat zegt hij? Goedem, niet. Ah, nee, nee, nee, nee, nee, nee. Na de gebruikelijke Opa, Kleinzone, Koutjes en Kalfjes, vraagt Sammy naar het Spoktorp. Denk je dat het daar spookt. Gaal ik wasje? Gaal ik wel noemen, maar z'n on. Opa zegt dat het zeker spakt. Er zijn geesten in het verlaten dorp. Die de huizen hebben ingenomen van de mensen die niet meer in het dorp wonen. En daarom door die geesten zijn uiteindelijk alle bewoners vertrokken. Wat is het meest spookachtige ding dat in dorp is geworden? Ko, ko, ko, je weet niet. Opa zegt dat er ooit mensen zijn voor het wene in het dorp. En hij vertelt over geesten die stenen hebben gegooid naar de dorp's bewoners. Na dat moment zijn de bewoners weggegaan. En niemand durft er ooit terug te komen. Dus u is echt iets aan de dorp. Opa knikt instemend. We praten nog even verder en dan hangen we op. En ik merk dat moeder Karima een beetje bedoest achter blijft. Nou, de spannendste dingen heb ik gehoord vandaag. Ja, want dit wist jij dus ook allemaal nee? Ze wist wel dat ze bang was voor het spook dorp en dat er familie er eigenlijk niet meer wil de komen. Maar door de verhalen van Opa komen er herinneringen stukje bij beetje tru. Wat ik weet precies, we waren er buiten spelen met de neviëste nechjes. En zo. Toen begint een beetje donkers er worden. Wij moesten naar huis gaan. Ginnige, want geest met Steena. Zo geest je die giezen. Nou, ik zie alleen maar Steena in de luchtgroeie. Ik zie niemand alleen maar de Steena. En toen werd wij bang. We gingen snel naar binnen. Er werd er nog iemand geraat. Nee, gelukkig niet. Nee. Semi kijkt zijn moeder een beetje froncent aan en begint een soort kruis voor hoor. Hoe weet je zeker dat geest waren? We zien zo'n kleine liches, gewone liches in de lucht. Toch dacht mevadernaal. Dat zijn geest, maar geniet me aan de buiten komen. We waren nog verder nog andere dingen gebeurd. Karima vertelt ze goed als ik kan. En waar er wel veel, heel veel dingen gebeurt. Maar Semi vind het vaak. De voorbeeld van iets. Er was het zo'n wâtzer in de bergen. Daar woonde eigenlijk de geest, een hele dorpenwee dat. En mijn nevjes moest ergens net toe. En toen niet meer terug, aan daarom dacht iedereen dat de dorpenwee is weg. Oké, dus eigenlijk weet u niet echt honderd procent zeker. Je wel, want hij is nog tot nid toe, is niet terugkomen. Ja, maar dat. We betekent niet per se dat het altijd door geest is gebeurd. Semi zucht. Hij is nog niet overtuigd. En Karima zegt, sinds het incident met de geesten en sinds de verdwijning van iemand uit de dorpen. Neemt de familie diezelfde nacht nog een besluit. Dit moment voggende dag we zijn weggegaan en nooit meer terug. Sinds die dag is er nooit meer iemand terug geweest in het dorp. Semi staat op en zegt. En nou al is vale die inge heb, hoort om onder, noem moet ik gewoon naar die dorpen. Ik moet wel uitvinden of echt al die vale echt waar kunnen zijn of niet. Semi moet de waarheid weten. Zijn het voor zinsos, oude verhalen van Opa? Of spookt het nog steeds in het verlaten dorp van zijn moeder? Ja, het is echt de inge plek dat echt van moeder is. En dan het kan gewoon met twee die thuis zijn als je door zich kan wonen. Dus dan wil ik even wel uitzoeken of je er echt kan wonen of niet. Semi vertelt, waarom een plek in Marokal, misschien wel een thuis ooit zo belangrijk voor hem is. Ben je echt bening na sedieuze, maar ook aan z'n hoofd, maar ook aan z'n. Ben ik z'n geen marok aan, dat. En wanneer denk je, ben ik z'n geen marok aan? Als ik echt een pijt bij mijn ame vrienden zo, dan dans om zo. En hoe voelt dat? Als je dat voelt, een beetje lonely zwaar. Waar ik nu woon, heb je meestal alleen in Nederland als je je klas, maar ook veel van vrienden in Nederland. Dus altijd meer als ik met hun bernald tijd, dan voel ik mij juist een beetje Nederland, dan vergeet ik een beetje dat ik marok aan spreek, dan ben ik thuis kon, dan heb ik een hele marok aan spreek. De woord ik zo zo moed, heb ik bijvoorbeeld een marok aan spraat, dan komt het weer me hoofd. En hoeveel dat aan? Ja, dan denk ik meestal er. het prop is dan me hoofd, ja, nee ik ben gewoon marok aan, ik ben gewoon marok aan. Dus zo is het kledsigdag, ik ben gewoon van de rokatie zit, nog steeds gewoon in me hoofd. Ik ga naar huis met veel gedachten, Sammy die opgroeit in twee werelden en die nu die ene wereld wil liggen kennen waar die zo weinig overveet. Het is duidelijk, we moeten erheen, naar het dorpje in Marokken. En niet alleen, Karima moet met ons mee. Ze zit niet te wachten op een bezoek aan een verlatengeborte dorp, maar uiteindelijk stemsen ze toe. En dan, twee maanden later. We zijn er net achter komen. Ja hoor. Jeetje. Maar waar zijn we man? Marokken, wat is hij? Die hebben we mensen rondlopen of mensen die zijn bij elkaar, die ziet ook ook even op winkels. Dat is voorlop, winkelspond. Wat gaan we dan? We walen. We lopen naar Karima die bij de auto verhurestaat en dan gaan we. 6 uur rijden richting de Bergen. Let's go, let's go, we're going. We're going for 6 uur rijden. We're driving over Hopelige Wegen en Semilees met tijdschriften over de ruimte voor. Op de achterbank in het Krappenhuur-autatje. Een van de grootste storeholtjes van Oiz-Gemeten. Al het lied zo groot, dus beter achter. Zeg maar. Kijk, snap maar nog niet, maar kan je nog enkele eindigen. Oké, kijk. Dus, we lopen naar de isens. We lopen naar de isens. Dat is niet heit. Het is die helemaal torkje, je dacht, nee, helemaal nees. Mere en een nacht komen we aan bij het huis van de familierleden. Nou zijn er. Denk je dat iedereen als laat. Nee, denk je dat ze vakken zeggen, ben even volgend? Ik denk het wel, ik hoor hem. Volgend jaar. MUZIEK We gaan slemmen. We gaan weer heen. Vleer, voel van weer. MUZIEK Vleem maar lijken. Vleem, vleem, vleem, vleem. In het huis van de familie liggen we op matrasjes op de grond. En na een voelig genacht worden we wakker met het geluid van boerderijderen. Neeeeeegg. Hoeveel zijn er dan? Ons laurzeerhuis ligt in een gezellig bruizen dorpje aan de voet van de berg. Boven op de berg zou het spooktorp moeten liggen. We maken eerst een verkenning stort door het plaatsje om rachter te komen. Hoe de bronners na het verlaat te dorp kijken. Zalaf, zullen we? Zalaf. Vemal, ik hoor in. Saksie, sheja. Semi vraagt op de buurman het spooktorpkent. Gaat haar kennen in de smithor. Hallo, kennen. De man vertelt dat hij niet naar het dorp durft te gaan. Superdrond. Ja, deze kan ook. Ja, kom, ga deze. Een noodkarraaf, dekaleelvoek. Aan de maam erum zit er te maken te maken. Maar vrouw vertelt dat ook zij nog nooit eerder in het spooktorp is geweest. Gewoon hier is? Ik zie hem wel. Ja, min takaf zei wel. Een moeilijke plek, vol met geesten. Voel kraat! Het is duidelijk. Ook de bewoners van het plaatsje beneden aan de bergen komen liever niet in het spooktorp. Zem je niks, zijn alleen nog meer benieuwd geworden erboven. Een vragen Karima, tijdens de lunch, of zijn niet ook een beetje nieuwsgierig is. En ik hoor ook raren voor Halen daarover. Dus eigenlijk, ik durf niet meer te gaan. Ik heb ook veel dingen meegemaakt. Dus ik vind het echt. Ja, rar. Daar heb ik net hoe te gaan eigenlijk. Ik heb bij het benieuwd uitgegeten of wat je hebt zo langer me geweest. Ja, ik ben heel benieuwd. Nee, nee, nee, nee. Ik heb zoveel verhalen gehoord van mijn vader. Ik denk dat ik. Nee. Dat vind je het wel goed als bij het. Eigenlijk niet. Maar. - Je moet niet vangen. Nee, nee, maar toch. Karima wil niet met ons mee, maar ze ziet semi-standvastigheid. Dus uiteindelijk krijgen we een ommeegestuurd. Machen we met om ons de weg te leiden. We moeten hem. Zij lemen we lukken? Zij leren. Voetbaar geliefgegen? Ja, pimpu. Samen met m'n hammet lopen we een stijlen groeten omhoog. Over broekenlijke weghetjes waarmee geen mogelijkheid een auto kan kond. Een kant, heel goed. Vind je het doorgaat omhoog en kan het niet naar rechts schatten dan. naar meer dan een uur lopen zien we net. Een verlaten dorpje bijna op de top van de berg. Oké, we zijn er bijna, we zijn er bijna. De paar stappen, maar wat is er? Ik weet echt heel erg ook. Nieds is gelogen. Dit is een ghost town, een verlaten dorp. Wat is echt en ik zie de hele dorp in u. Zomga is de winus, het is echt bizarre. De kleur van de huis, heel wel kapotgehoog. Het is echt niet doorhaal. We zien verlaten straatjes, verlaten huizen, afgebladderde verf. Iets dat vroeger misschien met een lamptaar, baal was? We zien planten die over de huizen zijn getrouwd. Wat is er? Dit is een plant, een prijke heer. Voet je voor voetje, lopen we rond de gedorp. Opzoek naar iets verdacht, maar dat kunnen we nog niet meteen zien. Kijk, de ene huizen ziet uit z'n ruinen, dan de andere huizen ziet er gewoon prima uit. Ja, dat is ook gek. Misschien kan dat z'n inderdaad geëasje inliefd. Het lijkt als of de mensen van de ene op de andere dag zijn weggegaat. Hun bieze pakten. Dan bedenken we ons op eens dat Annelie onze geese detector hebt heeft aangeraad. En we pakken hem daarbij. We gaan achteruit hier. De camera van het telefoon is getransformeerd naar hun spoken app. Daarbij er meterchis en cijfertjes opoppen in ons scherm, lopen we als scannend door de verlaten straatjes. Wat is dat? Is er een beetje? Stond er iets? Zee huis. Wat stond er op dat ding, dan? En het is die detector, het moet ik het als een geese zorgen. Ah, dat ga ik. Daar gaan we niet meer naar binnen. Nee. Het scherm raakt overlade met geesten meldingen. Maar als ik de telefoon op semi-richt, is hij ook een geest. Maar het kan ook zijn dat net dus, hè? Ja, het lijkt vrij net, deze hoef, het jongen. We stoppen de telefoon weer in onze zak en lopen door. We gaan op zoek naar het ouderlijke huis van Karima. We moesten letten op een zijstraatje en dan het vierde huis. Als mij het al tijd voor moeder. Wilken? Die de achter. Dit zou kunnen zijn. Dat zou kunnen zijn. Hoeveel echt dat dan naar binnenkomen? Gaat dat dan naar beneden? Ja, laat eens kijken. Verkomen bij een groot witsteenhuis. Het is prachtig, maar haar er staan overal brokstukken voor. Ik zie echt heel veel pijn. Ik zie hier overal plantensteen, zo. Maar hier achter kan wel een deur zijn. In ortaal, ter zellend deur moeten zijn, maar we kunnen hem bijna niet zien door alle pijn. Met onze bloot te handen. Halen we het buin weg. Brokken steen, vliegen om ons heen. En onze ogen bramden van het stop. Hoe verder we komen, hoe groter de stukken steen zijn. Maar dan. Ja, het zien deur, het zien deur. Ja. Archet niet open. Is het er? Je weet niet hoe het er doen.