#3 - Sloot Paganini een deal met de duivel? (S02)

Dit is een podcast van NPO Radio 4 en Avrotros. Het is een broerige herfsnacht in het jaar 182. Op een verlaten en stoffig kerkhof in het Iteriaanse Genewa klinkt tussen het ruizen van de wind in de balme door muziek. Snerpende violklang, dwaalend door de lucht en een velle bliksemschicht verlichte tavereel. Er lijkt op het eerste oog niemand te zijn, maar dan verschijnt er in de verte een schaduw. Op een heuvel tussen twee verzachte grafstenen in staat een man. Hij is lang en dun, heeft een spierenwit ingevallen gezicht en is van top topteen in het zwart gekleid. Op zijn linkersgaren rust een viol en het zijn de rechterhandeladie de strijkstok over het instrumentansen. Het is een ongewoon lang en flexibule vingers speelt hij prachtige waar bijna angstaanjagende melodieën. Wie is deze opvande verschijnen? Die staat te spelen voor de doden? Hij wordt ook wel eens der hexenzoon genoemd, vanwege zijn nachtelijke capriolen, maar ook door zijn instrument. De viol werd in die tijd gezien als duifelsinstrument. Mensen en dan voornamelijk vrouwen vieden in katswijn in aanwezigheid van deze man. Met zijn uitzonderlijk langen vingers waarmee hij onmogelijke bewegingen maakte en die in 1 greep 3 octaves speelde, dit hij dingen die andere niet konden. Violist, Nicolo, Baranini. Baranini had zijn leven lang iets heel misterjeus over zich, maar zelfs ook na zijn dood. Bischop Colvano wijgerde Baranini te begraven op de catulieke begraafplaats in Genoa. Waarom? De Bischop dacht wat veel andere ook dachten. Slot Baranini, een deal met de duivel. Ik ben verwekkervammerwijde en in de podcast serie "Classician Mysteries" van AfroTros en MPO Radio 4 duik ik samen met collega en groot klassiek muziek kennen opnieuw dorp, in de spannende, bijzondere, intrigerende en soms ook bloedstollende verhalen rondom de dood van bekende klassieke componentisten. In deze nieuwe aflevering, de derde van seizoen 2, stortte we ons in het leven van de Itojaanse duifels veelist Nicolo Baranini. Een uitzonderlijke showman, een womanizer en gokverslaafde, maar ook een populaire componentist en één van de beste violisten die ooit heeft geleefd. Baranini was een wereldstair, maar die extravagante leegendstel is er ook zijn te op zijn gezondheid. Hij ging dood op 750-jarige leeftijd, aan interne bloedingen. Maar door wat, of wie, waar het die veroorzaakt, we startten onze zoektocht in de opera, in Parijs. Oké, op, ik ben even benieuwd, we zijn nu in Loperade Parijs, in Parijs. Nu buiten we gigantische auditorie, maar we net waren voor het verhaal van Frans Lees. Lees zat in 1832 hier in dezelfertel, die tijdens een concert van violisten Nicolo, Baranini. En wat je ook zei, was dat Lees het concert van Baranini zo fantastisch en zo inspirerend voor het. Dat hij maar één ding dacht, ik wil net zo goed en net zo Youtube woost worden als die man daar op een podium. Nou ja, hoe dat is voor lopen we twee middels, dat hebben we behandeld in aflevering twee, maar die paganini. Die blijkt best wel in mijn hoofdhanger eigenlijk, want. - Hoi. Wat was er zo bijzonder aan hem dat een fantastische muziek is als Frans Lees, die zelfde programma wel heel erg goed was? Venn was van hem. Wat is er zo bijzonder en unique aan dat verhaal van die paganini? Het is een heel goeie vraag, en ook wel de moeite waard eigenlijk het verhaal van paganini, want het is wonderlijk vreemd, mysterieus en heel fascinerend. Paganini, het is, wonderlijk en vreemd, dat ruikt naar mysterie, precies waar ik nou op zoek ben. Die middag in Parijs bezoek we een muziek de la muziek, een hypermodernmuseum aan de Rand van de stad, tegen stuysbasis van de veel harmonie de Paris. Op de verdieping Romantiek lopen we tegen vitrine aan, de virtuositeit-vitrine. Een 'fashion' voor virtuositeit welkomt, dat er in de muziek, om de muziek als een hero in konflik met zijn instrument. Mikolo Paganini was de perfecteleestraise van deze 'fashion'. Het is het virtuose hoekje van het muziek van het muziek waarschijnlijk al wat gehoord van de audio guide, en ja, de 19e eeuw was het tijd van de virtuos en dan een man in strijd met zijn genistrijd aan met zijn onttembaar instrument. Het is een beetje het creëren van het virtuosdom, dat is natuurlijk een gaaf om die instrument te beheers, maar het werd nog vergrotisch grotesque gemaakt. Het was een wild beest dat je moest hebben, en dat lukte natuurlijk die virtuos, waarmee hij ook nog steeds meer bewonderen kreeg van het publiek. Dat was echt de status van een rockstar, je ziet er ook wel grappige best welkomen, een beetje enge grafuur of in de vol houdt zijn beeldjes van Paganini. Wat doet hij met zijn handen ook? Een mega grote man is het lekker trogeweest, er is voor een lange man, wilde haren, bakkenbaarde, wat toch een puntig kin in de bovening en de neus, de hakeners naar beneden, grote handen en dan zo'n klein violtje onder zijn kin. En dat toch de fantastische kaprioon op uithalen, onderings die grote handen. Heel een lange vingers. Ik kon natuurlijk gigantische werk voor dubbelgrepen en octavond en zo voor het pakken op de viol, in de waar er veel meer virtuos in die tijd of die proberen virtuos te zijn, omdat het ook gewoon geldt in het laadje brachten. Je zei eerder dat Franslis naar Paganini luisterde en net zo groot wild worden, en nu in het museum staan ze naar zo'n kaart. Ja, prachtig hè? Het is hem gelukt dus. Absoluut. En daar zie je nog zo'n giroplast, heet het voor ons mij. Dat is een operatie waarmee je de flexibiliteit van je vingers of je de groot of je bereikt van je handen komen oprekken. Het is een heel onkompaartabel uit. Het is ook heel slecht Robert Schoeman, die heeft zo'n ding gebruikt, Robert. Wat die wat ook piano virtuos worden, alleen de behemist helemaal fouten gaan, heeft zijn acten zo'n handen verknald door kunstmatig met zo'n. Ze proberen op te rijken, soort klemmen en uitrekken en vastzetten, en alles werkt door een enorme handel omheen om de virtuos te heen. We zijn nu in de Musee de La Musique, dat je net al eventjes bestonden bij de virtuose hoek en daar zag je van die apparaat waar je hand mee kon oprekken. En in de kleine beeld die zijn handen, die heel erg lang en vreemde zo'n slang met elkaar verweven zaten. Hoe komen we dan toch zo'n groep veel spelen in zo'n handen? Ja, ik zou een zo'n hout sneede stuk eigenlijk een 3D-versie van een caricaturen, maar het is zoveel die sportprinten van virtuose. Maar. - Dat zit altijd er wel een kern van waarheid. Ik zacht er wel, dat zit altijd een kern van waarheid, want hij had inderdaad hele grote handen. En dat is heel belangrijk in het imago van pakken die in, dus dat zou je ook op het beeld je zien. Want met een hand, en dan gaat het om zijn linkerhand, met de handen van de violen vervormen. Hij kon 3 optaven op een violen spelen, en dat heeft een violist, maar verzekerd, dat is heel bijzonder. Ja, want hoeveel centimeter moet kan denken? Nou, in zijn geval zijn handbreden was uitgestrekt van Duim Topping, uitgestrekt, maar dan moet je ook nog naag gaan. Dat je met je linkerhand, dus op de haalt van de violen of het snaren beweegt. Maar je ook niet vergeten dat je ook nog een knik hebt met de porzen, dat ook iets met je de spannende van je iving. Ja, precies. - Het is anders dan op jano, dat is je hand gestrekt. Even in koele zijfers zijn handbreden was uitgestrekt van Duim Topping, 45 centimeter. Oké, wat ik gaat even in de schat als ik het doe, ik denk dat ik niet verder kom dan. En ik heb ook opgerecht voor pianoles 20 centimeter. - 20 centimeter, ik ben echt te milder. Maar dat was dus ook wel de kracht van de virtuarsiteit van Paganini. Daar kon ontzettend veel en hij kon ontzettend snel spelen door zijn extreem flexibelen handen. Zo snel en zoveel dat mensen het eigenlijk niet konden geloven, want welke maal persoon kan dit? Oké, even advocaat van het dui voor de spelen, om maar je vind de sweren te blijven. Was er dan niks gekks met zijn instrumenten, kan het niet zo zijn dat ze die juist kleiner hadden gemaakt, zodat zijn handen groter leken bijvoorbeeld? Nou, we hebben eigenlijk al een beetje gecheckt hier, dat kan je ook checken. Want hier in het museum liggen ook twee violen waar hij op heeft gespeeld en die zijn gewoon van normale groter. Ja, precies, we hebben straat die vader hier gewoon. - Die gewoon er niet kleine, maar gewoon een straat die vader is. En ook digitair die we zagen, die zijn er ook vrij normaal uit, dus dan lag het waarschijnlijk toch wel echt aan Paganini. Maar Paganini was uitzonderlijk. Een virtue woze violist met wilde haren, wilde bewegingen en een ontendbaar instrument. Hoe kwam dit imago tot stand? Hoe groeide Paganini uit tot rockstar? Trug in Nederland duik ik in het levend verhaal voor de violist. Hij werd in 1782 geboren in Genoa, een kusplaatje in het westen van Italië, een goede plek om te beginnen. [MUZIEK] Daar was de heren normaal vooruitlukse dat show 's gip al. [MUZIEK] - Pondjorno. - Pondjorno. - Andiamo in Italië. - Sí, sí. We zijn nu op schiphol en strakjes om kwart voor 12 stappen op het vliegte. En naar G-O-A. - G-O-A. - Is Jenova? - Jenova. - Of het wel, G-O-A, in Nederland. - Ja, we gaan op weg naar Paganini. Ja, precies. Ik ben heel blij dat je konvers weer hebt gepakt, want in Paris heb je iets bij me getriggerd. Toen in de opera waren in het museum, er zijn wat dingen die uitgezocht moeten worden. En er is volgens mij maar één plek waar we kunnen beginnen, namelijk waar we nu naar toe gaan. Paganini is geboren. - Exact, maar vertel even qua logostieke zaken en zoveelijke dingen moeten er uitgezocht worden. Want er kan hem in het vliegtuig vast een beetje voorbereiden. Ja, tot heel goed. Nou, er zijn een paar dingen. Houd je vast, oké. Het leven van Paganini hangt aan elkaar van geruchte erodels. Er zijn eerder al dat mensen dachten dat hij zijn ziel aan het duifel zou hebben verkopt. Nou, er is nog een ander gerucht dat een stapje verder gaat. Paganini's moeder wilde zo graag dat haar zonen bekende veel list zou worden. Dat ze de ziel van haar zoon zou hebben verkopt aan het duifel. Ja, inderdaad, dat is een behoorlijk stevig begin dan niet alleen. Paganini is zelf maar mama Paganini. Als er zo ook misschien al een beetje meer plichtig aan dat gerucht. Ja, precies. Zo' je zo komt de duifel heel veel voor in alle documentatie rond on Paganini. Alles waar ik heb gezegd, overal komt er ergens lucifer of staat dan of de duifel voor. Dat zijn je ook al eerder, toen in Parijs waren, het zit zelfs in zijn naam. Parijs waren voorliest en toen hebben we daarover Paganini gehad. Dat liest Paganini zit ook een link, maar dat is die andere podcast. Maar als je stapt of de naam Paganini, dan is het in het Engelszegger heb je het over pegen. En Parano in het Latijn over het Italiaans. En Parano is het woord voor Heiden. Even kort voor de duidelijkheid, ik begrijp dat als je letterlijk naar deze geruchte kijkt, het allemaal voor sinds te lijken, door de duifel dat het is een mieten. Er zijn het ook geruchte voor, maar die mieten van Paganini en de duifel. Daar ben ik wel heel erg benieuwd naar, want hoe is dat? Opgebouw is het gegroeid, dat heeft het zich zo vastgegrepen dat wij dat nu nog steeds denken. Dat het Parano steeds eronder gaat. Want in alle rodels zit toch altijd wel een bepaalde barheid. Ik ga niet te veel verbreiden, want ik wil volgen aan de reis. Nou, best wel wel niet, dankjewel. En brengen gedachten geweld. Echt graag nog steeds dat ziet. [Muziek] We zijn aangekomen in Genewaar, en we zitten inmiddels, het is nu een uurtje of vijf. Op een hoop punt in de stap met uitzicht op de middelandse zee. Op de middelandse zee? -Zonzondagang, dien zich aan. Perfect moment. -Wolkjes, rozech, zakt de zonzon meteen in de zee en achter ons de berg. Met herenderen wat palatie ook nog, maar het moois uitzicht ook nog op die middelandse zee. Uitzicht een beetje weggenamen door wat scheeveningachtige, nieuwere flets, maar goed, mag de plet niet drukken. Het is echt een stad van ouders te, zowel qua hoog te verschillen als kwaar architectuur. En de grootste skyltussen, de ouwe binnenstad en de stad die er echt met de 19e eeuw aanvast is gemaakt. Dat is een beetje meer de parijsige volde grootstelijke winkelsen. Ja, maar de ouwe binnenstad met die hele kleine stegjes donker zelfs al te zonschijn. Een doelhochtje, eigenlijk. -Heel pitorisk. En uiterst inderdaad ook want we kijken uit op die middelandse zee. Maar daarvoor is hier ook nog een stukje pier met amusement. En kermes, eigenlijk? -Ja, en als je dus over de bodseoudjes en het ruizen dat en een stukje achtbaan heen kijkt, dan heb je dus die zee. En die zee die sprak ook tot de verbelding van een andere grote persoon die hier geboren is in Genoa. Die is niet de missen ook, want we zijn geland op Christenborro Kolom is Airport. Maar ook in de stad zijn er meer de aanwijzingen. We kwamen net langs het geborenthuis, je hebt hier de standbeeld om technischweiziger Kolomde. De man die Amerika ontdekte voor de spaanse koningen? Ja, dus de stad hier is daar ook wel heel trots op. -Italyan, absoluut. Ja. -Wis je trouwens, leuk vijtje, wat de bijnaam van deze stad is? Nee, nu het zover het is niet La Serenissima, dat is vaneetje, dus kom er op met die bijnaam. La superbaan. -Dat is superbaan. De trotse, het is de zestig grote stad van Italyatrouwens en naast thuisstad van Konundes, wat je net zei, ook thuisstad van de Pesto-Ala-Dienoveet. Lekker bij de pasta ook. -Absoluut. Die groene pesto, maar goed, het is ook. En daarvoor zijn we hier natuurlijk in de bijzonder de geboorteplaats van Nikolo-Paganini. Kan je even kort door de eerste pijer van zijn leven heen loopt zijn, want die masterclassen, zoals je ook vorige keer hebt gedaan, die bevallen me wel, want dan hebben we een goede basis. Oke, komt-ie. Nikolo-Paganini werd hier in Genoa in het jaar 1782 geboren. Ze vader Antonio, die leerde hem eerst, toen hij vijf jaar oud was, mandoline spijlen. En twee jaar later pakte de jonge Nikolo, de viol op en meteen was het duidelijk. Het was een vonder kind. -Absoluut, vonder kind op de viol. Bij ons talenten ontwikkelen kreeg leerzaak meteen bij de grootste violisten die je toen waren. Zervetto, Costa en Rolla. En na heel snel zijn deze Rolla dat die Paganini niks meer te leren had. Hij kom alles namelijk al en naast de viol ook leuk om te vermelden. Hij had ook nog een grote voorlieting voor een 6-snaarig instrument. Veel heeft de vier, maar de guitar die heeft de 6. Grimmend in zijn leven was ook een trotse bezit van een echte Stradivarius guitar. Maakte die ook guitar? -Stradivarius maakte ook guitar. Ja, maakte hij even een sprongetje in de tijd toen hij zo rond de 18 jaar oud was. Toen was zijn sterbohorlijke reisende, was bijzonder gelieft hier in de omgeving. En dan heb ik het met name over deze stad, geen uwa en over de stad Parma. En de rest van de rope voelde heel snel en maakte toen hij snarke parijs en ook naar wenen. Hij had dus veel succes, al snel. Ja, niet alleen muzikant, artistiek, maar ook zakelijk had die succes. Hij was namelijk op zijn 14e financieel onafhankelijk. -Doe ik goed. En die onafhankelijkheid maakte dat hij ook eng breken met zijn ouders. De reden daarvoor was dat hij het een beetje gehad had met vader en moeder Paganini. Want zij poesten hem zo, dat hij soms helemaal geen eten kreeg als hij niet goed oefenden. Ja, er komen toch weer uit bij dat duifelscontract van moeder waarom het eerder overal de wie weet wat daar in zit. Maar oké, dit is duidelijk volgende onderwerp. -Ja. Alltijd interessant, hoe zat het met de liefde? -Amaar, ja. De liefde. De liefde in het leven van Paganini. Dat was eigenlijk wel een element alom tegenwoordig. -Ja. Vrouwen en een enkele man werden ook enorm verliefd op hem. Kamp door zijn oudstraling. Imposant de verschijning. Daar gaan we later nog wel over hebben. Die eruit zag, garrismag, gommeneer met een enorme virtuositeit op de viol en op het podium. Dat zorgde bij elkaar voor een enorme aandacht, explosieve aandacht. Hij was eigenlijk gewoon een rockster, een van de rocksterren. Het groep is. -Ja, precies. Hij was gewoon een rockster, met groupies, al van de letteren. Maar dan gebeurde het toch. Hij gaat zich toe leggen op één persoon. Dat gebeurt in 1813. In Milaan, daar ontmoed Paganini zangeres Antonia Bianchi. Ze beginnen samen concerten te geven, dus samen op en daaruit komt een relatie voor het en een zoon. Achille Tiro Alessandro. -Aquille. Achille Tiro Alessandro Paganini. En deze Achille ging trouwens altijd mee op toer met zijn vader. En hij bleeft tot Paganini's laatste dagen aan zijn zijden, zelfs na zijn dood. Maar ja, ja, maar de komen later op. -Dat komt nog. Oké, zo far. Lijkt dus eigenlijk best wel verspoedig te gaan met Paganini en zijn succes in te leven. Best wel? -Ja. Aandacht, talent, succes, financiële om of hanklijk. -Ja, precies. Maar. -Jast. Je voelde maar, je voelde maar aan komen. -Ja. De dastere kant van de roem. Ik wilde daar automatisch een beetje laag in de stem gaan zitten. -Doude extra duister. Ja, duister. En dat wordt inmiddels ook een beetje donker hier. -Ja, dus zo is het zo. Ik ben dus nu wel echt ondergegaan. Maar we gaan dus even focussen op dat duisteraspect. Zullen we daarvoor naar wat Paganini's sporen hier in Geniemag gaan kijken? Dan vertel ik je daar meer over. -Vind ik een heel goed idee. MUZIEK. MUZIEK. De kerk van San Felipe. -Ja, even de prachtige kerk in de binnenstad van Geniemag. Ik heb nog net een gidsgesproken, die zijn er nog van 276 kerken open zijn. Een paar jaar geleden waren er nog 284 kerken, maar er zijn nog heel veel kerken. Ile oude kerken nog getuurd uit de middeleeuwen open en we staan dus hier in de kersa de San Felipe. Stel je voor hem dat je hier in de zaal zit en daar verder op, helemaal daar aan het achterste eind van de kerk is dan het podium. Het altaar. -Het altaar. En daarop het pippjonge violistie dat duivelse capriolen uithaalt. Duivelse capriolen in een kerk. Dus wagenini heeft hier op het altaar gestaan. Stel je er nog wat was, zijn eerste solo optreden en hier is wel een gewaarde grond zijn daar volgens 40 waarsen karriere van start gegaan. Even kort over zijn karriere, wagenini is dus veel list, maar heeft hij ook muziek geschreven zo. Absoluut, voornaal m'n eigen instrumenten, dus de viol en de guitar ook, maar hij was ook heel goed in het bewerken van muziek van zoveel gangers, van collergers en vrienden, ook voor zijn eigen instrumenten. Maar zijn alle bekendsten werk van hem zelf, dus dat zijn de 24 capritjes voor viol-zalo. Korte studie stukjes, je kan je vingers erop stuk studeren, want ze zijn mega 40 waars voor op de viol dus ongelooflijk moeilijk. En het leuk is die laatste capritje, het laatste capritio van die set, dat is het theme maar dat heel vaak door andere componentisten weer is opgepakt. En dan verbonden we ook door Ragnaninoff in zijn pakkenini-rapselieta. -Dat is de inspireren. -Ienspreerde dus ook veel andere. Hij gaf ook weer zijn materiaal, en dan parmen we niet door aan andere. -Dezoes deze plek, waar we nu staan, dat is eigenlijk een beetje zien als het begin van pangenini's karrieren. Ja, heel organisch hebben, we zijn natuurlijk in zijn geboorten stad, maar hier begin het ook echt de lanceering van het internationale viol talent. Dus deze kerk heeft ons eigenlijk heel veel moois opgeleverd. -Absoluut, dan mag het best wel even een kaartje voor branden. -Gaan we zeker doen. Oké, het begin van pangenini's leven hebben we in kaart gebracht, tijd voor de geheimen, derhexen zoon, de duifelskunstenaar, een duifelsinstrument. Nou, we zijn nu in het Palazzo-realie, gigantisch palijs, en in dit palijs ooit gewijdt en gebruikt door de laatste koningen van. Italië, het huis van Zavua. Toen nog in de 19e ijvres zijn nu tronzaal met ook nog de echte goudende koon op de tron, de ruimte allemaal. De hele kamers van Routvloewel? -Routvloewel, goud, frescoes, standbeelde, kronelüchter, stayaam, precies de tronkamer. Roed in dit grote palijs, midden in Genoa, met zicht op de haven, met zicht op middelandse zee, moet even de. Modernen, kraanen en containers wegdenken, maar dan heb je een prachtig uitsicht in dit palijs, hersen dus ook vroeger het Valkone Theater. En dat was het eerste publiekende theater van Genoa. En dan zou ik eentje waar pangenini veel de gopterat in zijn beginjaar inclusief grootste show op het podium. Over dat optridig gesproken. Waar komt dat hartnäckige gerucht van de duivel eigenlijk vandaan? We hebben het eerder over gehad, hij had gigantisch flexibel handen, hij had een heel goed spelen, maar waren andere dan niet gewoon jaloers op hem? Natuurlijk, maar pangenini was ook heel slim, hij wist ieder mogelijk nadeel tot zijn voordeel om te buigen met die grote handen van hem. Hij was namelijk ook nog een goede zaken man en hij had een neus voor het merkpaganini, wat hij aan het ontwikkelen was. Hij ging eigenlijk vanzelfspleegend, want hij hoorde deze geruchten over de duvelskunstenaar, pact met de duvel en zervoords. In de plaats van de ontkrachten ging hij ze juist kracht bijzetten voeden, voeden, voeden. Nee aan de halen, absoluut, heel slim. Waar liest? En daarvoor gaat de liestomania om zich heen bouwen als een goeie PR-man, zo'n pangenini voor het begrip komt hij La Paganini. Hij zet zichzelf meer als theaterstuk. Dat is ook eigenlijk wat weer een parijs hebben gezien, want daar ging een schilderij van hem. Een zwarte kleding, wittigsmint gezicht en de audio tour vertelde toen ook dat hij die deum tot de verbeelding te spreken. Hij was een hoger manthisch leiden kunstenaar en dat leiden, ja, dat moet je wel terugzien. Ja, leiden met ië, ja, ja, precies, ja. Het is een leidend, smachtend en zuchtend. Bij de kante, leidend. Hij was ook leidend als merk naam, als een van de grote virtuosen die, ja, je zou benen zeggen, de woordingsstones later en dat heb je tegenwoordig, ik ben niet meer zo goed op de halte. En ik raan daar eens de Katy Perrys, de Katy Perrys, Taylor Swift. Taylor Swift, die weten precies hoe ze alles alleen die hebben een enorme marketing machine en mensen om zich heen, maar Paganini. Die om het online uitbouwen. Dat je het in zijn eentje. En even terug naar de muziek, Paganini was de eerste die zonder blad muziek ging spelen op het podium. En het was voor sommige mensen ook een verdacht element, voegde namelijk een paar dynamiek toe, want het gebeurde sowieso bijna nooit in die tijd. Hetzelfde bak in staat om zich vrij over het podium te bewegen en een dinget te doen, een soort van choreografie, die mensen nog niet hadden gezien en denkde bij een rat die zwarte keep. Dat is een grote man, grote handen en dat violtje dat allemaal kleiner lijkt worden. Het is bijna opgesloopt door die grote, imposant, de figuur van Paganini, de voelpekkertjes, de voelpekkertjes, het hele plaatje en dat bracht niet alleen bewondering en een beetje afgereinsen, maar vanal ook geldt met zich mee. Heel slim marketing als het is. En omdat Ima gewoon in die interesse in hem te voelen, vanaf uit bewondering of lichte afschuur naar hem ging, je moest wel betalen, dus je ging sowieso om je moest te zien, want dan kun je er over mee praten. En dat was extra te voeden gingen je ook op een begraafplaats te spelen. Geraafplaatsen? - Ja, dat deed hij dus echt. Verhaal gelezerd over dat hij dan snachse duiste ergens in de schaduw ging spelen, dat is geen minuut, dat deed hij. Je moet je voorstellen, komt als zeeman, avonds dat gingen we in lichtbeschonke toestand door die nauwe stetjes, op zoek naar je galjoen of naar je clipper en je komt er langs een binnenpleintje en je hoordepeins. Wordt deze viol in de verant. - Een viol in ziet een zwartige date, maan licht door die nauwe stetjes, je ziet er van die afgebrokende krauizen begraafplaats, je bent er bijzonder volgens mij. Ik vind het ook wel echt een stad waar ik dat voor me zien. - Ja, het heeft iets magisch, het heeft ook een zekker misterieus, makkelijk bezig. Het is wel een hoge gebouwen, je kan je makkelijk in het daad begeven. In een soort tussen wereld, daar waren ze dan pakken die niet ook te vinden, in die misterieuse aparte tussen wereld, dat die ook weer om die hele miet te tekenken, er is een merk naar m'n mocht verder uit te bouwen. En dat is de straatheater, eigenlijk kunnen we noemen? - Kijk op de straathe. - Zo'n zis, kijk op de straathe. - Geloofden niet publiek daar ook in. Absoluut, en ze genoeg er ook, absoluut van. We zijn natuurlijk wel in Italie, het land ook van de operen, van grote gebaren, grote woorden en alles, maar groot met hand gebaren. En gewoon nog steeds hier op straatheater, ook er gaat er maar over een kopje espresso, dus teater is nog steeds vast toenal. Maar lekker stevige aanzetten, dat is nog steeds, dat zit gewoon ook wel in de italianen, dus je naam het ook om met een cordeltje zacht, maar toch blijven het interiegeeren. Wat ik dan dus ook wel snap is dat het inspirerend werkt voor andere componenten, zo'n grootste show, dat daar wil je ook wel iets van mee pakpen, precies, wat liest ook eigenlijk mee. Oké, dus een van die shows vondt hier in dit palijs plaats, dat kunnen we daar nog iets van mee maken, dichterbij zien het voelen het luisteren. Niet live meer, maar we kunnen wel heel dicht bijkomen. En daarvoor gaan we naar een museum hier vlak in de buurt, en dat is het museum van Stradanova. Stradanova? - Er is nog even genieten van de pracht en praal van dit palijs waar ook eigenlijk alles teater is. Boksen, kijkst, Stradanova, ben je nu nog? - Zat niet, het is gewoon niet. - Sko is dat, gewoon je nog. - Dan waar je voor pakken, is het vijfing? - Ja. - Ja. - De t-keten, het is alleen combine, including also Bianco, Paalas en de prachtige. - Oké, dat is dat. - Dank je wel. - Goedend. - Goedend. - Ja, zie je. - Goedend. - En je vindt de bagel in de roma. - Toen in de roma, op de roma, op de roma, is het oké? - Ja, die is in de roma. - En je kan terugkomen ja en je gaat naar daar. - Oké. - Weet je wel wat we zijn. - De tweede verdieping van Palat-Soutorsee is het stadhuisstaans van Genuwen. - Mhm. - We staan nu in een ver weggestopte zow, achter een bruine vrijgeheimzinnige kraakende deur. - Mhm. - In de salad moet ik het goed zeggen, paganiniana. - Mhm. - De paganinie, zow. - Ja, een prachtige zow, een prachtig ingelegte pakket, mooie muurschilderingen. - Ja. - En we hebben een slijp door, kruip door, hoe te moeten nemen. - Ja. - De straat er nog over, ander prachtig palijs, hoe het dus gaat het licht uit, omdat we niet bewegen. We zijn nu tussen de eeuw oude hedenduren, violen, waar we er niet op bij us gespeeld. Even bewegen hoor. - Ja. - Ja, we gaan het licht u aan. - Je hoort ook af en toe een pipje, dat zit beveidiging systeem. - Absoluut. - Ja. - Zal allemaal blijven bewegen weten ze dat we hier zijn. - Ja, precies. - Dat we niks qua het sinds in de zin hebben. - Ze hebben bijna verwachten dat er van die roeie. - Laserbees. - Laserbees. - Ze staan onder door moeten. - Zo voelt het een beetje. We moesten helemaal door allemaal zalen en door de kelder en dan weer door een gang. En in elke zaal staat iemand die hier verwijs. - Ja. - Een medewer is geen gebrek. - Nee, het kan hier niet missen. Dit is de Paganinizaal. Dit is een plek waar we kunnen ontrekken. Dus wat is dat? Het is een plak muziek van hem. En. - Veel kist. - Veel kist zijn schaakboord. Dit is een strijkstok. En hier een mooie Veel kist. We hebben ook zijn naam in hoofdletters op. Dat in het gauw is Paganini. - Ja. - Maar Veel kist hem een beetje denken. Het is een rode Veel kist met gouderanderen. En prachtig gesloten. Het doet ook een klein beetje denken aan een soort van zakkovaar. - Ja. - Ik zeg het. Het is meer dan alleen. Het is meer dan voorwerd. - Het is meer dan voorwerd. Prachtig verloer er ook. En daar kan dan een van die Veolen in. Die Guarniri. Kanalen. - Ja, want. - Je zoe. - Daarover gesproken. Hier in een groot glazen box. - Ja. - We hebben het licht aan krijgen. Ja, hier in een grote glazen box staat handen in Veel. Dat was een van zijn Veolen. Het kan noem. Het kan noem. Elikanooni. Bartolomeo doezep Guarniri dit toch? Deel Jezoeg. Krimone ze heeft in 43. We zijn van de Veolen van Paganini. - Dus wel een beetje de Veel. Ja, ongelofelijk. Ja het kan noem. Dus een enorme geluid kwam eruit van deze. Een enorme Veel. Geweldenaar. Dus het past er wel goed bij. Paganini zelf. Ik denk dat hij misschien wel een soort van. Ja, we zeggen dat zielverwanschap voelde met deze. - Dat doet instrument. Veel. Hij is niet altijd in een topconditie geweest. Dat kan on. Als in de tijd toen hij onder Paganini viroren maakte. Het kan on. Want hij kwam eigenlijk in een soort van. Verweest de toestand in Paganini's bezit een handelaar. Geweldenaar. Paganini zei heb je hier wat aan. Paganini dacht even goed kijken. Doorheen kijken, snaren. Zat dat niet allemaal goed. Ja. Dus hij heeft hem laten opknapen in Parijs. En toen bleek, helemaal in goeie staat, dat het kanon. En Paganini in ile kanonen. En Paganini voor elkaar waren gemaakt. Zielverwant. Zielverwant, absoluut. Wat ik me aan afvragen. Nu ben je hier zo'n staan. En de beveidigingspiep de hele tijd doorblijkt aan. Hoeveel is zo veel nou waard? Ja, hij is onschadbaar, onbetaalbaar. Zo is zo vanwege die illustrevio-bouwer garnere. Maar ook natuurlijk om die er allemaal op heeft gespeeld. En ook de hele mieten erom heen? Hele mieten. Dus dat maakt het echt onbetaalbaar. Vandaar dat we ook een regelmatig. We kijken ook echt iets van. Hoeveel camera als ze de droppel staan? Twee van we het weten. Meerdere was eigenlijk ook gewoon die weer niet zien. Maar dat was helemaal goed ook. Er zijn ook heel weinig mensen die hem echt mag aanraken. Ik vind het wel spannend om. Om in de buurt te zijn. MUZIEK Na zijn dood liet Paranimie zijn gelieftekanonen na aan zijn favoriete stad Genoa. Dat geeft al aan hoe erg hij van deze plek hield. Een onbetalbaar instrument dus. Oké, maar wat maakt het dan zo bijzonder? Waardoor is deze viol anders dan andere violen? En dan nog iets. Een viol werd vroeger ook wel eens een duifelsinstrument genoemd. Waarom? Misschien kan violbauer Jeroen Ellswijk meer vertellen. MUZIEK Het is een heel moeilijk instrument om met je eigen te maken. Het doet heel lang om dat goed te kennen, goed te leren. En de grote solisten, als Paranimie, had ik heel veel talent om dat niet wat snel. En om het echt heel goed te kennen, gaan heel veel uren inzetten. Ik ken wel je jongens solisten die half juist alleen maar veel gespeeld hebben. En dat is ook bijna een duifelszylema. Om dat als kind te. Ja. Om al die uren te gaan doen, nu plaats van buiten te feiern. Ja, precies. Dan zijn ook jongens solisten die mochten bijvoorbeeld niet mee doen met gimles. En dat omdat een terisko is voor je vingers. En in die tijd waar ze een heel veel spelen. Dat op verhaal heb ik ook gehoord. Dus je voorkoopt ook eigenlijk een beetje je zeer landinstrument? Ja, het heel veel gaan. Als het dan een duifelsinstrument is. Ja. Voorkoopt je dan je ziel aan de duifels? Ja. Als je net op die meneer bekijkt, dan kan het niet. Misschien. Ja. In het atelier van Jeroen liggen meerdere groten na slagwerken. Waaronder eentje over de familie Goharnere. In het boek staat een foto van Ilcanone, op waren groten. Alle details zijn zichtbaar. En een paar dingen vallen op. Wat ik me ook affroeg, je leet hier net een veel zingen. Daar zat zo'n houdertje voor je kind op. Ja. Die gebruikte vroeger dat ze geen kind houden. Deze vlekkeer, dat is voorziening. Dat was een pakkenienisch kind gemaakt. Ja. Toen was het wat. Het schuur er gewoon weinig? Ja, of zo. Of wat? Ja, de houding was anders. Ja. Maar dat was zat er toen niet op. Nee, nee. En dan zijkant ik hier ook nog altijd zien. En dat is ook heel zwart geworden. Ik denk dat het een veel veel schoon maakt. Het is op een hoop van. Het gaat heel veel vlekken. Ja. En zo. Dat is het zelf om te kijken. Bier en weinig. Goornere violen zijn heel populair en waardevol. Net zoals de instrumenten van bouwen Antonio Stradivari. Zitten er nog verschillen tussen deze twee? Stradivari die bouwen er heel mooi. Die bouwen er heel precies. Die was zo perfectionistisch die maakt echt heel strak afgewerkt de instrumenten. En goornere die bouwen er veel sneller. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het slotig is gemaakt. Maar hij hert wel een genialiteit om het hout goed in te schatten. Hij kon het hout goed bewerken en op zo'n manier vorm geven dat het echt heel goed klonk. Maar er speelt nog iets anders met de koornere violen. De blader zijn heel dicht gebouwd, heel zwaar gebouwd. Ziet er dicht in het hout. Ja, ja. En later zijn een aantal van die violen dunnig gemaakt. En dan krijg je een ronder de toon. Dat geeft een ronder de toon. Dus ze hebben deze eeuwen oude. De instrumenten. De instrumenten. De instrumenten ook waakt om. Aangetwas het. Ja. En is het wel. Maar dit ik deed niet te verbeteren of het altijd te verbeteren was? In hun ogen. Ja. Ja. En was het dan ook wat er zo bijzonder aan zijn instrumenten is of dat ze zo dik zijn? Komt daar dan ook die. Daar komt die kracht altijd. Daar komt die power uit. Ja. Opvallen details. Dat waar veel goorneeries zijn verdund, dat bij eeuwen kanonen juist niet is gebeurd. Vandaar die krachtige klank. En is het dan ook niet even een pech op bijzonder dat een haastig in elkaar gezet. insumenten zo groot zijn me landijk is? Ja. Ja. In je opleiding als veelbauer leer je dat. veel die perfect uitziet ook goed klinkt. Maar. Dus dat spreekt ik. Ja. Dat is het eigenlijk. Ja. Ja. En je vroeg ook waarom de veel moeilijker speelden. Of wat het een moeilijker veel maakt. Ja. Dat komt onder andere omdat door dat de sneerlenkte in de klankkast relatief lang is. En nadel vooral als je van een normale moderne veel kunt. Als je ook een speel speel met een normale mate. En je gaat op elke noon spelen dan merk je dat ook taf verder weg zit. Dat komt omdat deze sneerlenkte groot is op de body. Ja. Dus is het dan denk je toevall dat iemand als paginini. dat in zijn bezit krijgt? Ja. Als je dit in toevall geluft. Dat was dat geen toevall. Wat eigenlijk pas van het dan perfect? Want. en je had al een groter handen. Ja. En die flexibiliteit ook is op vingers. Ja. Dat zou wel heel goed passen bij. Ja. Ja. MUZIEK. Los van de duifelskunsten stuut ik in mijn literatuuronderzoek op nog een ander gerucht. Een vrij duister gerucht eigenlijk. Het heeft iets te maken met een gevangenis, een moord. en met de snaren van Ilkanonen. Ik ben benieuwd, had paginini ook een dark site. MUZIEK. Palatzen doen Kale. Het hertogelijk palijs van Genu. We staan nu op de derde verdieping. Dr.Ras. Dr.Ras, het is hier heel rustig. In de verte de stad. Maar hier kijken wij uit op een. best wel apart gebouw, een toren. Ja. Toren Grimaldienna heeft te maken met de familie Grimaldien die ook weer verantwoordelijk is voor. het grondleggen van het huidige voorstendom van Monaco. Dat is een ander verhaal. Toren Grimaldienna. En die toren is een massief bakstenen gevaarten. Wat helemaal. Boven op de toren, de trotse vlag van Genu. Ja. Witte vlag met een roodkruis wapperend in de zeewind. En de zeewind voert ook niet alleen prachtig gewonken aan. Maar ook de meeuwen die we afdoen hier dan horen. We zitten hoogbel over de stad. Ja, tegenwoordig is de museum. Maar in 1815 had deze toren nog een andere functie, een cinistere functie. Tot z'n gevangenis. Nou, gevangenis, oké. Is dit een leuke site-seinglocatie? Dit is echt dit moetje gezien hebben of wat waarom zijn we hier? Nou, het is een zeer historisch plek. Zo is zo oud. En nog steeds heel erg imposant. Het is totaal niet gepolarst. Nee? Het wat afgebladert, de stukwerker om de bakstijnen. Je ziet de oude kantelen. Autantiek. Het is zeer autantiek. Prachtig verval om het allemaal te zeggen. En prachtige verhalen, eromheen ook. Ja. Frans Léhaar. De Oosterijker Frans Léhaar. Wat doet die op eens hier in ons verhaal? Nou, die schrijven nou ook een operette, gediedeld paganini. Operette in drie actus. En het verhaal gaat over paganini en zijn verblijf hier in die mysterieuze toren. De verhaal van de arrestatie en de opsluiting van paganini. Arrestatie. Ik heb wel wat gelezen over een mort. Heeft dat hier iets mee te maken? Ik neem even mee het verhaal van die operette. Ja, oké. Dat is een beetje fixie en feit met elkaar verbinden. Het verhaal startt in Luka. Dat is een plaatsing Florans in de Italië. Waar paganini desduit een paar jaar werkte. En daar in Luka. Daar ontmoeten hij Princess Maria Anna Elise Bakiochi. En dat was dan weer de zeus van Howeve was Napoleon Bonaparte. Volg het verhaal wordt Maria verliefd op paganini. Maar tegelijkertijd vonden nog iemand op hem. En dat was de jonge zangeres Bella. Maar het heeft bijna een Bella. Ja. Toen de Princess, dit horen van Bella, nam ze vraak. En liets paganini arresteren. Ondert mom van verleiding van een minderjarige. Bella was er zet om maar 20 jaar oud. Was ga ik volgens de regels van die tijd minderjarig. Ja, goed. Af en paganini werd opgesloten in deze toren. En die machtige Maria, die Princess, die werd toch weer opnieuw verliefd op hem. Of die ervallig schaf de liefde voor hem nog wat meer ruimte. En dat tot gevolgen dat ze uiteindelijk paganini liet vrijlaten. Oké, ik denk dus dat heel even opgezond. De reden van Arrestatie was beschuldiging van op het voering en verleiding van een nat edelt. Ja, een minderjarigheid. Precies iemand die nog niet vol was gelijf dat had bereikt. Van zij haar, om hem nog maar zei heeft de noemen, heeft in zijn operette een vrij grofplaatje van het geheel gescheerd. Ja. En de naam van de dame aangepast, maar het feit is gewoon. En dat is gewoon echt zo. In deze toren heeft paganini een paar maanden opgesloten gezeten. In deze eeuw oude toren. Al heeft hij zelf dat feit altijd ontkend. En precies een verhaal is ook niet helemaal bekend. Dus we moeten het met de gerucht doen. Het is gister, al deze houd. En er een heenje bovenop. En tot nu toe heb ik alleen maar gehad over ontvoering en verleiding. Ja. Het aspect morte. Daar heb ik over gelezen. Precies werd genoemd in de eeuw van die verhalen. Nou, bijzonder en bizarre. En ook weer tot een verbilningsprekend gerucht is daarbij. Dat is een vies verhaler. De darmen van het vermorde meisje. Zangeres Bella. Die zouden zijn verwerkt tot de snaren op Ilkanon. Oké. Die guarnere violen, de lievelingsfielen van Pakkeninie. En haar ziel zou zijn gevangen binnen het instrument, binnen de klankkast. Ik hoop eigenlijk dat we dit verhaal een beetje van vergaant gerucht kunnen houden. Ik denk dat we het ook niet helemaal kunnen verifieren. Waar blijft een interiegerend verhaal rondom die fascinerende persoon van Pakkeninie. Ik ga toch nog iets toevoegen. Een mooi detail heeft alles te maken met deze toren en het verblijf van Pakkeninie. Ik denk dat hij niet alleen in zijn zel. Oké, hij had een metgezel. Ja, ze zouden het kunnen zeggen. Hij mocht namelijk één ding mee nemen en een ding. Hij mocht één ding mee nemen en hij kost dus voor zijn grootste liefde. Dat was de viol Ilkanon. Die nam hij mij hier in de zel. Oké. Die langer isolatie in deze torenkrimal-dina van Pakkeninie samen met zijn viol in deze kleine ruimte. Die zijn vermoedelijk op een bijzondere manier ook weer heel goed geweest voor zijn werk. Dat is natuurlijk geen afleiding, geen oat cuisine, geen lekkere kapotino, geen espresso. Want wat gebeurde namelijk toen hij uiteindelijk vrijgelaten werd. Niet veel daarna kwamen zijn 24 kapitios voor viol solo uit. Die zijn hier ontstaan dus. Nou, mogelijker wij zeven het ene tot het andere geleid. Bies onder. Hoe mooi en uniek geenwij ook is. We maken vandaag even een uitstapje. Ik wil namelijk het graf van Pakkeninie zien. Zoals we ook alle andere graven van de andere komponisten hebben gezien. Maar daarvoor moeten we gekgenoot naar een andere stad. Parma. Precies, 120 kilometer reizen met de truin. Je voelt al de kadans van even de Italiaanse Karotie. Karotza, Quattro, we zitten in. Maar gewoon nummer 4. Waar? En vol, maar met het mooiste uitzicht dat je kan hebben. Ja, als je niet één van de vele tunnel's door moet. Maar aan onze rechterkant, voor de kerkers laagst naar z'n rechts, de middelandse zei. We zakken een beetje de laars van Italia af op weg, dus naar Parma. Precies. Maar voor dat we daarheen gaan, wil ik eerst nog even wat bespreken. Namelijk helemaal aan het begin van ons verhaal naar Parijs. Daar vertel je dat paganini vreemde dingen met zijn handen komen. Daar gaan we straks nog mee verder, want ik heb wat informatie gevonden, maar ik wil eerst even een nieuw onderwerp aanstippen. Namelijk paganini en zijn ziektes. Oké, wat weet jij ervan? Nou, in 1822 had hij syveles, sexueel overdraagbare aan doen in. Maar de behandeling daarvan maakte hem eigenlijk nog zeker, want hij kreeg kwik en opium toegediend. Ja, syvris was in die tijd, zeker de kunstenaars een komponisten killer. Er werd nog al rigoureus tegen opgetreden met de baarde middelen als kwik en opium. En dat is alleen maar slechte voor je gezondheid, en natuurlijk weten we met de kennis van nu. Ja, wat er onder andere gebeurde was dat zijn tanden uitvielen. Maar daarna is dat hij net zoals alle andere komponisten die we tot nu door besproken nog een ziekte. Namelijk tuberculose. En die handen waar ik net over had, die waren niet gewoon een beetje groot en flexibel. Nee, om het even je ze heel parboompat te zeggen ervan sinds aan de hand. Ja, precies. Ik heb even een kort literatuur onderzoek gedaan. Een artikel dat heeft de Hens of het Genius, dat is van drie itoëntse onderzoekers. Lass ik een brief fragment uit 1824 van een man die paganini heeft om moet in vernetie. Daar staat ons vol, paganini kon zijn duim zo ver naar links buigen, dat hij hem om zijn pink omwikkelen. En hij bewoog zijn handen als over geen spieren of botten inzaten. Ja, ik probeer het even. Ja, let's niet doen. Ja, dat is okonomal. Paganini zelf begrepen het ook niet helemaal overgens. Een dokter zei dat het kwam omdat hij vanaf zijn zevende zo ontzettend veel wat gerepeteerd. Namelijk wel 7 uur per dag. Dat dat reden was, maar volgens paganini was dat niet het enige. Hij kom als kind namelijk die bewegingen ook om maken, die beweging die andere niet kunnen. En later in 1896 ontdekte een Franse arts en syndrome. Dat was dus al na aapaganini. Het marfant syndrome. Even een samenvatting van wat dat is. Mensen met het marfant syndrome zijn hypermobil. Ze hebben aarrach nodig die handen. Laat zijn voor spinnehanden. Ze hadden een dunne borst, een lang en dun liggen aan en extreem lang vinger. Dat is dus precies zoals paganini eruitzaag. Dat is een schilderij die we zagen. En steeds allemaal toekelijk ook. Kijk even hoe die eruitzaag was hier. Dat prototypen van de hypermobil man in dit geval. Dus die man met spinnehanden? Ja, precies, dat was mijn punt ook. En paganini was bij de ontdekking van deze zichte dus al dood. Maar het onderzoek dat ik last is in wat zaken gedoken omdat met terugwerken een kracht uit te zoeken. Kijk het naar een schilderij van paganini afdrukken van zijn hand en briefragmenten van hem. En eigenlijk alles samen brengt in conclusie volgens deze onderzoekers namelijk paganini leet aan het syndrome van marfant. Probeer het maar eens. Buiggevingers in het hele mannen achter tegen je pols aan. Dat is lastig toch? Nee, paganini kon ik niet zomaar. Hij had vermoedelijk, denken we nu, het syndrome van marfant, een genetische bintweefzoaandoening. Om er wat meer over te weten te komen ging ik langs bij het AMC. Bij KinderrevalidatieArts en Marfant Specialist Jessica Warning-Kavelaars. Om te vragen wat dit syndrome eigenlijk precies inhoudt. Het is een bintweefzoaandoening. Het is een genetische aandoening. Het hoeft niet altijd, maar we kunnen niet meer dan 9% van de gevallen kunnen genetisch afwijking vinden. Als je het ziekt de beeld wil vaststellen, noe je het eigenlijk klinisch. Dus je kijkt naar een aantal uiterlijke chemmerken. Dan draait je over of iemand scolioze heeft of een afwijkende borstkaz. Nou ja, wat je net al zei, lange vingers. Dus een andere verhouding van je lengte en de je armspen, dus de lengte van je arm als je hebt. Je arm mij uitsteekt. Alwijken de voetstand bijvoorbeeld, afwijken naar huid. Dus je kan huidstreeje krijgen. Dat zijn een aantal punten waarop je dan iemand scoort. Nou ja, wel of niet, maar van. Stel je een schilderij van Paganini van vroeger, zou je daar dan nu een diagnose aan kunnen hangen. Ja, zeker. Je hebt eigenlijk 5 uiterlijke chemmerken in gezicht. En als je naar hem kijkt, dan zie je wel, misschien neel en ligt het downslenting. Dus iets meer naar beneden gaan van de oogleden en misschien wel dieplicht in de ogen. Maar hij is niet langwerper gezicht. Nee, hij zal het voornaal ook over lange, hij was heel langzelf en een dunne borst en lange vingers. Dus een paar dingen woon ik wel terug. Ja, lengte is zeker ook een paar lange lengten worden uiteraard bij en de lange, armen, vingers. En dan spreken je echt over de systemische chemmerken. Ja, volgens de jonge kinderen zijn vaak veel groter dan hun leeftijdgenootjes. Dus dat zie je op de kleuterschool en je bent vier, maar je hebt een lengte van een kind van 6. En ook soms wel het uiterlijk. Ja, dat alle centen wel zijn van ja. Die hebben dan van afwijkende borstkas of scolio's of andere gezicht. Ja. En één van de jongens uit mijn interview, zij ook van ja. Ik word wel vaak aangesproken op het feit van waarom zie je er zo anders uit. En ik heb nog geen zin in om dat iets over te vertellen. Even weer terug naar Paranini. Zou het hebben van het syndrome van maar van bepaalde voor of nadelen hebben gehad? Kan positief effecten hebben, negatief effecten. Dus positief, wat jij koudt terug. Ja, wat jij net zelf verteld met fiolspelken. Je voorstel als je langere vingers heb je ook grotere afstand hebt. Dus je je vingers, dus meer bereik heb op je instrument. Je mint dat je meer hypomobiliteit in je vingers hebt, de soeplere vingers, waardoor je kracht wat minder is. Ja, dus dat kan twee kanten opwerken. Je zou dus eigenlijk kunnen zeggen dat deze aandoening heeft bijgedragen aan het succes van Paranini. Het stelde hem in staat meer te doen dan gewone fiolisten. Oke, dan hebben we dit nu duidelijk. Onze duifels fiolist had duifelske kunsten. Maar hoe kwam jij aan z'n einde? En nog belangrijker, wat voor iets frames gebeurde er daarna. Middag zitten we nu zo'n twee uur in de trein met even een tussenstop in La Spezia. In La Spezia zie je. En we zitten nu in een vrij retro jaren 80 pastel stoptrein op weg naar Parman. Parman in de raad, ja, de trein is al weer hortend en stotend en. bezuchtend en piepend in beweging gezet is in de raad. Dus we vinden het spoorwerk, maar ze hebben u terechtzit. Tof een beetje dat ouderwetse zijn onopees gevoel. Op weg naar Parman is de stad van de Parma ham en de Parmesanse kaas. Maar ook de stad van Paranini. Dat is allitreerd, trouwens mooi, Parma ham. Parmesanse, Paranini. Paranini. Paranini. Even een vraagje daarover. Daarom ligt Paranini begraven in Parma en niet in Genoa, waar hij geboren en getogen is. Waar hij altijd nu teruggekeerd is, waarop Parman. Even de laatste jaren schetsen van Paranini's leven. Na zijn toenees door Europa. Misschien zijn gezondheid erg achteruit. Natuurlijk van de uitputting van de rij zijn alles. Maar goed, ook zijn extra van de levenstijl die hij ze daarbij op vindtol. 1834 ging hij terug naar Genoa, waar hij zich stortte op zijn composities. Ietsje later ging hij weer in Parma werken aan het hoofd van Marie Louise van Oosterijk. Waar hij had aan het hoofd Ruzie met werkelijk iedereen. Dus dat had dat gevocht dat hij ook daar moest vertrekken en hij ging naar Parijs. En dat was de laatste interesse aan de trip die hij levend maakte. Ik hoor je nadruk op levend? Absoluut. Al en dat ga ik nu nog niet verduidelijk. En dat komt nog. Oké. De belangrijk voor dit moment is om even te weten dat Paranini ook nog eens een hele leven gok verslaafd was. Er ging naar Parijs om een casino te starten, casino-paganini. Maar dat faalde vrijwel direct. Hij moest daarom ook al zijn muziekinstrument verkopen. Vermoerlijk ook al zijn peperdure violen om zijn schilder af te lossen. En om dit viasco-paganini te omfluchten ging hij naar Nis. En daar ging zijn gezondheid keihard achteruit. Was Nis dan ook om even in de sweren van de trein te blijven zijn? Einde station. Nou, dat je dat gezegd was aan de moment dat er stil op een station. Vila Franca, Van Jonen. We gaan weer door naar Parma. Nou, hij geloofde zelf dat dat niet zo zou zijn. Hij zou na niets weer verder gaan in het leven en in de muziek. Maar in 1848 lag hij op bed. En een bediende van Paganini heeft toen de bischgop gehaald. Want ze dachten dat dit wel is het einde van Paganini zou kunnen zijn. En de bischgop, die kwam, en die wil ook meteen de laatste sacrament toe dienen. Omdat Paganini volgens hem ook aan het overleiden was, maar de groot vuilisten weigerde. En hij wilde ook niet piechten. Wilden hij zelf geen katholiek einde? Dan zouden we kunnen natuurlijk die geheimzinnigheid over het pak met de duinvol. Dan ga je er niet voor een katholiek einde kiezen, als je bij iemand anders hoort. Dat je ziel een ander toepel hoort. Maar misschien was het ook gewoon omdat dit gewoon zelf nog te vroeg gevond om te overleiden. Voorzoveel je dat zelf in de hand hebt. Toch, een week later, was hij dood. Oké, dus een week later was hij dood. Dat was 1840. Dus hij is maar 57 jaar geworden. Hij overleidt op 57 jaar gelijft het aan. Wat blijkt in ternen bloedingen. Maar op dit punt moet ik eigenlijk weer iemand de bij halen in het verhaal. Dat is de gene die het hele verhaal naar boven komt, de achtergronde aanwezig is. Of je er nou in gelooft of niet. Hij lijkt Paganini's met gezel te zijn. Ik kijk er een beetje mee over zijn schouder. De duifel komt hij na de dood ook nog om de hoek kijken. Nou, hij heeft Paganini's einde in elk geval weinig goed gedaan. Maar zo gebeurt het altijd er als je een pak kluit met de duifel. Op het einde moet je er altijd aan in boeten hebben. Maar je hebt er goed nadenheid. Daar komt altijd nadenheid van. Duit om als verstrakjes in paar me aankomen. Het verder uit te zoeken weinigwaf vind ik. We're looking for the grave of Nicola Paganini. Ah, oké. Yes. Ja, mom. Thank you. Oké. Hey. Are you ready? What are you doing? I'm holding it. Ah! Wow. I love it. I love it. Yes, we're making it. Yeah. Oké. We are eero. Oké. We'll swipe in the first turn of the left door. And the right door is e. Oké. Are you ready? Thank you very much. Thank you. The first first turn of the left door is Nicola Paganini. Sure. Is that a monument? Yes, it's called Tempelchim with a koeppola, a 8-tall zulum. And above it is a koeppola. And under the koeppola is a big circle of fire. And above that is the bus stop with the pictures of Nicola Paganini. Yes. And above it is the child of Bachabarde. And in the 18th century. And above the tomb of Marmer. At the end of the 19th century, we are in the 1870s. And above the 1870s we are in the 1870s. I also look at Avrotros.nl/classicmysteris. Where you can also find the recording of the music of the song "Paganini" that you heard in this podcast. After Chopin, Liszt and Paganini we are in the 1870s. But luckily we come back in a short time with three new songs. Do you want to be on the high note of this new song? Then subscribe and find a nice series. Let us find a review. We will be able to find a better song through new songs. See you next time.