#280: Operator Dienst Speciale Interventies (DSI) blikt terug | Dave van Alfen

De grootste en fietsde kerel van onze brigade, die ging voor de test van de BsB. En ik ging ook, maar ik ging later. Hij kwam terug op woensdag, onmenselijk. Het is niet te doen, echt wat die gasten daarvan je vragen. Toen zei de collega's tegen mij, hij deed even kijken van jou en kijk naar hem. Wat denk jij daar vrijdag te gaan doen? Wat een wereld, wanneer? En ik kon dat ook waarderen, want ik zei ook zeggen, let op. Ik zeg voor je, ik kan me niet beter motiveren dan dit te zeggen. Ik heb er niet allemaal in vloed op, maar ik ga een maximaal voor. En ik fixe het wel. Welkom bij een nieuwe aflevering van Srijfstvredaars. Je wacht tof dat jullie thuis weer bij ons zijn, om misschien zit je in de auto. Bij je alkant sporten. Ik kwam er er altijd, je wacht dat jullie aanschuiven. Waar dit digitale kan, voor je zoals EWALT, het heeft gedobd. Een mooie manier om deze setting neer te zetten. Vandaag is mijn gast Dave, wacht of dat je er bent. Thanks. Hoe zit je erbij in die mooie grote stoel? Ik zit wel goed. Doep me een beetje denk, schade en whisky. Wisky houd ik wel van, dus ik voel me wel thuis. Kunnen we wel regelen? Ja, ga je makkelijk aan praten. Dus. Misschien een keelijke ding is ik. Dat er heel ja is. Dat ik er dan krijg. Tof dat jij op de lijn me gekomen, hebben we net al over gehad. We denken dat we in dezelfde tijd bij meer dezelfde ene te gezeten, maar toch niet helemaal voor de mensen. Daar moet een beetje uit gaan leggen. Maar ik zat bij de juni, de intervenciën, de tijd, bij de AI, de intervenciën, de diensbeciaal interventions. Daar heb je een lange tijd gezet, hoe lang heb je daar tot al? 10 jaar, volgens mij. Ja, 10 jaar, van 2008 tot 2018. Nou, dus in die begin tijd. We hebben elkaar denk ik wel meegemaakt om een schuiweven oefening of een keer bij de Tikaus Rotterdam, wat een oefening hadden. We had het ook aan het begin voor het gesprek, over dat in die tijd integratie tussen de mariniers en je die AI-einhijd nog niet optimal was. Dat is nu wel beter geworden. Maar in die perioden waren we nog aan het zoeken. Een beetje aan het snuffelen. En dan kwamen we naar de mariniers bij jullie clubjes erbij. Maar de integratie van ons ene te zijn uit met jullie bij ons, wel als het nog niet echt optimal. Dus grappig. Hoe dat dan weer komt. Maar vandaag gaan we het hebben over jou. Je hebt een bijzondere lopaan achter de rug. Je hebt je biefvak met z'n middelst af. Dat geeft de gelegenheid voor ons om te leren en te kijken. Wat heb je allemaal meegemaakt en welke situaties ben je gekomen, hoe ben je daarmee omgaan en dat zijn altijd een mooiste gesprekken? Vind ik. Want het is voor jou een stap om hier te gaan zitten om hier te vertellen. Dat is. Ik vind dat tof omdat we kunnen begeleiden en mensen meten nemen in jouw wereld. Dat is tof dat je er bent. Ja, thanks. Mooi. Ik vind het super leuk om hier te zijn. En tegelijkertijd ook best wel spannend, want wat je zegt, die biefvakmuts is af. En zo voelt dat ook. En dat is heel gek. Na dat je vijfdien jaar in een omgeving heb gezeten waarbij niemand wist wat je deed en. Nou, helemaal prima. Lopelijken nog steeds niet echt met de kope. Tegelijkertijd merk ik wel dat die belangrijk een lessen van toen. Vandaar te dag ook kun je het nodig zijn. En daarom vind ik het heel mooi dat ik hier. Ja, je kan zijn. Ja, mooi. Want. Voor dat we beginnen natuurlijk altijd een beetje met wie ben je, hoe ben je dan aan het aan? Ik ben want je wend via de Maratissier, ja. Ben je binnen de dienspeciale-intensies gekomen. Dus jouw pad is ook daarin belangrijk hoe dat dan is gelopen. Maar voor dat we naar dat stukje gaan. Dus je is ook gewoon interessant om even te verder waar je dan nu zit. Want waarom heb je dan je biefvakmuts af gedaan? En hoe zie je dan nu dat die lessen die hij heb geleerd nodig zijn? Ja, ik zit nu als coach op de koninklijke militaire akademie in Breda. En daar worden alle officiere van de fanciën opgeleid. Wat ik daar doe is, ik begeleid de specifieke opleiding van de Maratissier. Dus ja, alle mensen die niet regulieregde opleidingen gaan daar door ik de coaching en de begeleiding van. Dus ik ga eigenlijk als Budi naast die geen zitten en kijken van 'Hai, wat heb je jij nou nodig? Waar wil jij je in ontwikkelen?' Het is echt de personal coaching, dan naast doe ik ook kijken naar de team dynamiek en ondersteunig daarbij. Ja, en als ik dan kijk in dat opleiding centrum van 'Lopen op dit moment volgens mij rond de 1000 cadetteront'. Dat worden er steeds meer. Ja, wat ik zie is, de mindset waar heel veel over gesproken wordt, daar kan nog best wel wat in verbeteren. Of er is best wel wat in nodig in mijn ogen. En dan maak ik toch wel vaak de terugblik naar wat deden wij toen binnen die speciale eneeden. En hoe kan ik dat gebruiken in het gegeven wat ik nu doe? En dan maak ik eigenlijk dagelijks gebruik van. Ja, dan schrijf het dus meer wat is het in mijn set die ze hebben en wat is het in mijn set die ze nodig hebben. Waar zit de crux? Kan je dat verkoordd? Even dus door. Als jij merkt dat twijfel en gaals soms het stuur overnemen, ik start woensdag 25 vuur wari met de opscherp sprint. 10 dagen waarin je jou persoonlijke protocol gaat bouwen, om kwam te blijven om een druk sneller te beslissen en consikwend uit te voelen. Met vier live-sessies dagelijks de ril's en een groep die er counter bouw houdt, ga man de slag. De early bird is alleen beschikbaar als je je nu inschrijft op de wagen leist. Dus gaan naar deze link en schrijf je in dan zeker u bij de opscherp sprint. Ja, ik zie je dan pak hem iets groter op. Maatschappij is op dit moment gewoon echt gericht op konvoer. Alles wat we kunnen doen als ik de eif van pak. Social Media wat dan ook. Met eindruk op de knop. Is het morgen of zelfs vandaag de dag worden dat thuis bezorgd? Ik kan op dinsen er ochtend croissantjes eten bij welke supermarkt dat het ook is. Dus alles is gericht op konvoer en alles lijkt bereikbaar. In die context zie ik dus ook mensen binnenkomen. Alleen vervolgens zitten ook een andere kant aan. Want wanneer worden we nog geconvoerteerd met weerstand, want je hebt die weerstand die is er niet zo heel veel meer. En als je dan wel weerstand krijgt, dan wordt het vrij lastig om daarmee om te gaan. Dan heb je toels nodig. Nou, en dat is wat ik zie, wat een nodig is om dus mensen meer in die weerstand te brengen, zodat ze uiteindelijk weer daar weer badder zijn. Dat heb je een mooi omschrijven, eigenlijk is het zo simpel als dat. Ja, maar in principe in de basis is het zo simpel als dat. Ja, en de krug zit hem daarin. Dat is ook met wat ik nu merk als je dat aan mensen vertelt. Ik zeg ook altijd, ik vertel geen raketwetenschap. Het is allemaal niet moeilijk, maar wij zullen ons heel eerlijk en doe je dan ook. En dan zie ik, ja, nee, eigenlijk heb je wel gelijk. Ik doe het niet. Ik weet wat ik moet doen, maar ik doe het niet. En daar zit ik wel de krug. Ja, het is bijzonder, ik had laatst een belaar ik inzicht. Maar ik inzicht, maar dat ik dacht, dat is denk ik wel een beetje hoe het werkt, ook, want ik merk het bij mezelf ook wel eens. En dat is het iemand ook uitleggt is dat eigenlijk als je het helemaal plaatslaat is dat die telefoon eigenlijk al je dopamine leeggetrekkt. En op mij dat je het dopamine, geen dopamine meer hebt, dan heb je eigenlijk niet een grensie om de dinget te gaan doen die het echt te leven energie kosten. Dat zie je al bijvoorbeeld aan die zilsimple. Dus wij hadden in onze generatie hadden we volgens mij gemiddeld onze eerste contact met een meisje, zexueel contact op onze vijfdien en tegenwoordig is dat twee, vtre jaar later. Maar ik denk dat dat ook hier achter maak heeft met het feit dat wij, op die leeftijd hadden wij niet die dopamine-machine thuis. En hadden wij dus veel meer de draaivouw om ons aantekleden, onze hartjes goed te doen, naar buiten te gaan, op straat te hangen of ergens een tent in te gaan om dat op te gaan zoeken, het geen wat we wilden. En als je al bevredigd wordt met al alles waar je naar op zoek bent in een scherm en je dopamine-leeggetrekkt denk je dat je nou je je ga morgen wel wat kijk van vandaag vind ik het best. Ik denk dat dat daar eigenlijk een meegaan gevaar in zit. Wat wondemd waar we echt wat mee moeten. Ja, nee, dat klopt. En tegelijkertijd zie je natuurlijk vroeger, echt vroeger ook voor onze tijd. Ken je misschien 100 mensen. En dan wist jij die ene dat is de uitzondering, want of die heeft het lichaam van een half god. Dus je ook groot heel sterk en of hij is heel rijk of nou, het is in ieder geval een uitzondering, want dat is één op de honderd. Maar nu, dat zie ik dus bij mijn zoon, mijn zon is 16 en zeg ik tegen hem, ja wat wil je dan. En dan zeg die eigenlijk, ja ik wil een goed lichaam hebben en ik wil rijk worden op mijn 20ste en ik wil een mooie baan en ik wil een mooie vrouwen en alles tegelijk. Zeg ik maar dat is niet reëel wat je zegt. Je wel opap, kijk maar, en laat je mij zijn smart van ons zien. En dat kan die dus want de hele wereld ligt aan je voeten. Dat kan die dus gewoon geen uitzondering meelaat te zien, maar dan lijkt het omdat je wel honderd misschien wel 1000 mensen kan laten zien die dat ogen schijnlijk voor elkaar hebben gekregen. En dan is natuurlijk de mismatch om en aan kan ik het ook, want zij kunnen het ook allemaal en dan lijkt het geen uitzondering meer. Maar dat is natuurlijk helemaal niet waar. Ja, dat is een interessante ding ja van de week kan maar met dochter ook met een film. want ze zei op een gegeven diaapap, ze doet nu eindlezen, dat het hartstikke goed op school is, serieus bezig. En zei ze ja, maar school is eigenlijk ook niet de beste manier. Dat we hebben gas die dan zouden vertellen, dat school in de indrukteineerd en om moeilijk en dat hij dan zonder school succesverwals geworden. En dat is dan, ja, ik moet dan echt even de tijd nemen om uit te leggen wat de nuance is, want dat is het. Dus op het moment dat je het die leeftijd bent, denk ik dat het heel erg moeilijk is om de nuance van het leven te snappen. Van hij, maar dit is wat ik zie, dus dan is dat dat ook wel zo zijn. Maar er zit een wereld van verschil in. Er zijn dingen, je kan vertellen over het onderwijssystemen, je kan dingen vertellen over wat je daar leert en ook alles wat je daar niet leert. Je kan dingen vertellen over ondernemerschappen wat je daarmee kan bereiken, maar ook met alles wat daarbij komt kijken, maar het kost, eigenlijk, omdat het stukje op die manier te doen. Dus daar zit een hele wereld in en die we hele wereld, dat is denk ik het stukje wat gemist wordt, denk ik zeker op die leeftijd. Nou en die maak ik dan zelf heel concreet, want Stan, die me zoon, die zegt tegen mij, Pappen, ik wil later ook bij de DZ. Ik zeg oké, nou dat is goed jongen, ik zeg maar, pakkeer dat, ik ga nou eerst gewoon een diploma halen, ga dan een volgende stap halen, een basisopleiding en pas als je jaren verder bent, je weet nog steeds dat is mijn stippeldorizon, ga dan daarvoor. Ik zeg maar, laten we ze even bij het begin beginnen, kom we gaan we samen even sporten en dan gaan we ze even kijken van wat zit er dan in, nou had het sleggen slapen, nou het eigenlijk eigenlijk niet zoveel zin, ik zeg maar, nu ga het er om, hier begint het, is dit nu, zeg je nu, stop, stop mij ik heb geen zin meer, of ga je nu toch mee en gaan we niet toch effer rammer een een uurtje. En dat zijn die eerste dingen die prober ik dan nu mee te geven en dat prober ik ook aan de jongst door, die is inmiddels 6 en dat doe ik eigenlijk precies hetzelfde. In hele kleine vorm om die weerstand op te zoeken, als jij iets graag wil, dan zou je er ook wel echt wat voor moeten doen. En ja, dan kan je Call of Duty of wat dan ook spelen en daar super goed in zijn, online, maar vervolgens als je dan met een ballek moet gaan rennen, omdat je dat nodig hebt om later die opereten te kunnen worden, dan doet je ballek toch een enkel heel erg seer en dat zie je niet terug in dat computerspel. En zo prober ik dat dan te vertalen naar ja het echte leven. Ja, mooi, dan pikt hij dat een beetje op of is dat lastig als vader zouden. Nou, zeker. Als het nu in de feoevaar en de grappig is, hij kwam van de week wel in die thuis en ze zei die, ja, pap, die gasten daar, dus hij zegt een aantal keer de dingen denk ik hoor, ik hond me vader weer praten. Ik denk dat we toch iets goed gedaan, is ja, mooi. Ja, ja, mooi omdat het er zeevende voor is. Nou, he, het hoeft ja even een beetje een sidestrap, maar wel interessant. Ja, dus je, kijk, even aan de reden, het is niet toevallig, denk ik, dat we dan op deze teema's uitkomen is omdat natuurlijk even aan de reden is dat jij hier nu zit, zonder bifarkmitsers. Dus heb je heel lang getwijf, of je nog terugwildig gaan. Waar heb je bifarkmits af gedaan en dat zit een beetje in, omdat je hier dus een paar adepassies hebt zitten, toch? Zeg ik dat goed? Ja, ja. Ik ben inmiddels, ik had even zat even terug te tellen, ik ben inmiddels tien jaar bezig, dus ook in mijn DZ-periode is dat begonnen door me studie. Ik heb een psychologie in coaching gestudeerd. Ik ben toen mijn eigen coachbedrijf begonnen en dat leiderschap, persoonlijk leiderschap. En ja, het stukje mentale kracht en coaching, dat vond ik heel boeiend. En dat ben ik inmiddels dus tien jaar mee bezig. Dat deed ik toen in mijn werk, naast mijn werk, maar inmiddels heb ik daar dus mijn werk van gemaakt. Ik ben uiteindelijk opzelfde kamer gedaan en voor volgens dus nu echt mijn werk van gemaakt. Ja, en daarom dat is dan ook de reden dat ik hier zit, omdat ik het zo belangrijk vind, dat ik denk dat we dat allemaal een stukje nodig hebben, dat de manier van denken dat je daar best of veel mee kan bereiken, dat je daar anders mee naar de wereld kan gaan kijken. Ja, dat dacht ik voor. Ja, ik had vermorgen ook. Dan gaan we beginnen met waar jij vandaag komt, de zouthuis. Maar ik had vermorgen ook een inzicht. Ik was in de sportschool. En waar er bezig en er was een klasje. Ik denk dat ernaat een beetje jongens waren die we ligt. Dat kan een beetje overal, zoveel een beetje moeilijk op voepaar, of een gewoon gasten die misschien met een ranch. En nou, dat was een klein groepje en er was één keer al bij die dat dan begeleiden. En eigenlijk had die jongens helemaal niet in de hand. En al dat wijen maken, zwaar een beetje wel lastig vallen, niet heel bewusten, maar gewoon de gegense. En zwaar er heel erg bezig. En ik kijk naar die begeleider en toen dacht ik ja, een beetje een vatsig gast, zwaar een gewoon omvid, een beetje ongeïngecerde uitstraling, niet aan bezig, totaal geen uitstraling niks. Zoi je had dus die begeleider dat wel, maar en toen nog begreemd, er was één zoon gast altijd zogtundst die daar, ja, van een karate master, die ze al staan aan het trainen en dat zie je gewoon, weet je, die gast heeft een hele leven, heeft hij een gevechtskunst te gedaan. En als snel waar die gasten natuurlijk geïntegierd, dan wat die daar aan de doen was en bij de noottime was het geluid in de sportschool, uit rustig, waar die jongens waren geïnteresseerd aan het kijken, naar wat hij aan het uitleggen was. En hij had meteen die jongens waren bezig, er ging geen gevechtsformen doen. Er was helemaal die betrokken waar dat klatje, er was gewoon een gast die daar elke week staat. Wat ik me daar rediseerde is hoe belangrijk het is, dat mijn namen die jongen garsjes met al die energie die alle kanten uit kan, zoals aspurest, dat er iemand staat, die zij zien, waar ze ze iets hebben wij van, woho, wie is dat? En wat, wat, je ziet gewoon aan iemand of die fit is en of die iets kan en of die iets geleefd heeft zeg maar, je ziet gewoon dat die energie, dat is waar die garsjes op aangeaan. En ik denk dat mijn namen in jou in die doelgroep is, het heel erg belangrijk, het mannen zoals jij, die de dingen hebben gedaan, die dat dan weer gaan overdragen aan die jongen generatie. Dat doe je nu dan op het Kamer-A, waar ook een mannenvrouw daar een ding komen doen. En ja, dat is wel de overdraagte eigenlijk van al die kennis. En dan had je nog een term kunnen gaan doen als team leader en je eigen dingen kunnen doen, maar ja, je bent nu bezig met die overdraagd van ervaring en ik denk dat het meege belangrijk is. Het is van mooi op wat je zegt, ik had gister met mijn maatje een gesprek daarover. Van, nou, je ziet er middel 25 jaar, na 25 jaar, zo rugzakvullen, zoals hij die dat zelf. Hij zegt wat nu tijd om die rugzakkers uit te pakken en om dus die kennis en ervaringen te gaan delen. En zo voel ik dat dus ook. Op een domain waar ik energie van krijg, na 15 jaar binnen die mooie wereld die me heel veel heeft opgeleverd, persoonlijk, om dus nu die rugzak te gaan uitpakken en te kijken van hoe kan je dan mensen daarin ondersteunen met het geen wat jij hebt geleerd en wat jij welke ervaringen je allemaal hebt op gedaan die niet zijn van de verhalen van horen vertellen want die zijn er heel veel, maar gewoon even het eerlijke verhaal wat het dan is. Ja. De miste, dat is mijn verhaal en dat is dan mijn eerlijke verhaal, maar er wil niet zeggen dat dat waaret is, maar. Nee maar goed, ik denk dat de basis principe is, er zijn inmiddels zoveel extra forces gasten die zichtbaar zijn en ik denk dat er zonder mensen er soms misschien ook helemaal moe van worden en dat is ook helemaal goed en helemaal terecht ook omdat het best wel door de commerciaën natuurlijk wordt gepoest, waar de basis blijft gewoon natuurlijk wel dat daar gewoon een paar de waarde in zit om met je die basis hebben geleefd. En ook in staat zijn omdat voorbal over er aanbrengen op een manier waarbij dat ook gaat landen bij mensen, dat je begrijpt op mensen nodig hebben. Dus ik denk. Ik vind het wel belangrijk om te benoemen, want ik heb voor mezelf een echt afgevraagd, het is echt een hele stap om vanuit die heimelijke wereld naar buiten te stappen. Zo ervaar ik dat. En door dat dan bewust te doen, dus ik klein beetje ook bij mezelf die comfort zo'n op te reken, dus te zeggen dat begint al met een stukje social media als je je eigen bedrijf hebt, toch maar social media om die expo's je te krijgen om meer je wil, de boodschap die je hebt, die je belangrijk vind, die wil je verspreiden. En wat ik heel belangrijk vind op de benoemen is, ik doe het omdat ik er zelf energie van krijg. Ik geloof er echt in dat ik kan bijdragen, het voelt als een persoonlijke missie om te gaan bijdragen op dit gebied. Anders dan, ik wil een andere carrière gaan maken die misschien meer in de spotlight zou zijn. Dat is niet wat het is. Het is meer de spotlight hoort erbij om dat te bereiken. Precies. Om uiteindelijk meer mensen te kunnen bereiken, meer mensen te kunnen begeleiden of ondersteunen of wat dan ook, al is het maar dat ik bij iemand een zaadje kan planten. Die zegt, ik wil naar die speciale enheden en ik heb het verhaal van hem aangehoort, ik ga toch doen. Want ik voel me ook gewoon ambassadeur, zowel voor de DZ als de BZ-beelze enheden waarvoor ik gewerkt heb, maar eigenlijk voor alle enheden. Ik denk de manier waarop wij denken die zou ik graag over willen dragen. Dat andere daardoor geraakt worden en zeggen ja maar dat vuurtje gaat branden, ik voel het. Ja. Dat is induiker dan. Ja. Wie bij je dan eigenlijk, want jij was niet altijd deze kero. Je bent altijd begonnen en nemen ze als mee. Waarom je opgroeit en hoe ben je uit aan? Ik ben de Maratier teruggekomen. Dan gaan we 43 jaar terug. Ik ben geboren in de betere. Klein dorpje, duizend inwoners, varig. het aanleken de eerste. maar het was maar twaalf jaar gewoond in Varrick en een klein dorpenje daarnaast op hemat. Ja, daar zegt gewoon iedereen ook elkaar gedaag en ons ketons en de buurvrouw die wisten beter wanneer ik thuis was dat ik zelf. Ik heb daar een fijne jeug gehad, audust die mevader die heeft een eigen autobedrijf opgestaard vanuit zijn eigenschuur opgestaard naar een universieel autobedrijf en vervolgens naar een dealerschap toe. Dus ja ondernemers, dus dat zitten dan ook in altijd mee willen werken en de draai van Nielullen Mapputsen. We gaan er weer zijn van te aanpakken. Dan kom ik van de basischool af, ga ik naar de middelbare school en dan krijg ik ma van niveau en dan wordt er nog bij gezegd, maar je moet wel ze best doen dan gaat die ma van al halen. Op dat kant op punt kom ik in de brugglassen en begin ik alles interessant te vinden behalve school en dan na goed, twee jaar ret ik dan niet op de ma van de ga ik terug naar VBOB elektrotechniek en dat eigenlijk daar met die plomaar en dan ben ik het voorbeeld van VBO elektrotechniek en twee danslessen. Zo ga ik dan mijn vettere carrière te gemoed en dan denk ik, ik word elektriche en dat is het, nou, dan ga ik een jaar lang aan het werk, vier dagen werken, één dag naar school en na een jaar ben je fantastisch bedrijf waarbij ik alle versette van dat werk heb mogen zien in de bouw, nieuwe bouw, renovatie, alles. Denk ik ja, maar moet ik dit nog 40 jaar gaan doen, dan wordt ik echt tot ongelukkig en ik stap eigenlijk vrijdag midden naar de bedrijfsleid en ik zeg sorry maar dit is een manier van mij, ik ga hem eens stoppen. Dat meen je niet, dat meen je wel, ik ga echt iets anders doen. En nou goed met die boodschapen kom ik ook naar huis, nou als ouders als ondernemer, die zeggen ja dat is mooi, ik weet niet wat je van plannen, maar maandag ga je gewoon werken. Nou ik ging daarvoor had ik al een bijbaantje, aabijplukken, koolsnijden, prijs naar je op het land, dat ze dingen. Dus ik ging maandag, ja, aabijdjes plukken en toen begonnen het proces en nu en toen was ik 17, dan ga je naa denken ja en wat ga ik nu doen? Nee, want ik me zelf in zo'n beslissing nemen van dat stoppen als je 17 bent en zo resolute ook dat hoe kan je nog teruggehalen, maar kan je nog teruggehalen hoe jij in stap bent om zo resoliet om besluiten kunnen nemen. Ja, ja heb ik had overnage daar, maar ik durf dat niet te zeggen, maar ik zie dat ook op later momenten in mijn leven wel echt terug, als ik op een gegeven moment er echt van over tuig ben, van dit is niet ok, dit is niet wie ik ben, dus niet wat bij me past, dan heb ik al naaantakeer in mijn leven een aantal ja, best wel heftige beslissingen genomen die compleet de beel opschuld en alles eigenlijk omdraaien. Ja, want wat natuurlijk belangrijk is zeker in het gene wat we zometeen allemaal gaan spreken waar jij door alle hoepels en alle opleningen waar je doorheen bent gegaan is dat het heel erg belangrijk is om het onderscheid te leren kennen te stoppen en zwitje, dus je hebt opgeven eigenlijk of een andere koersvaren. Ja. En dit is zo'n ding dat je denkt ja, je kan ook zeggen, ja, je stop, je geeft gewoon op eigenlijk. Ja, dat zit er niet in. Dus opgeven zit er niet in, wat anders als je niet zo ver gekomen, maar je bent dus wel een staat om te voelen wanneer je wilt zwitzen. Ja, snap je, dat zit er verschil in. Ja, dat klopt. Hoe weet je dat verschil, dat verschil zit er echt dat je dus bij jezelfde raden kan gaan en kan voelen van dit is echt niet wie ik ben of wat ik wil zijn. Ja, en dat begin dus met precies wat je zegt dit is niet waar wie ik ben en wie ik wil zijn, maar dat wil niet zeggen dat ik ook gelijk een andere te heb, of ja, maar wat dan wel. Dat neem ik dan wel de tijd voor en nu kan ik daar veel rationeler en overnadeenken, of ja, maar wat heb ik dan gedaan, maar toen de tijd natuurlijk niet. Toen dacht ik gewoon, oké, dit is niet wat ik wil en ik zie het wel. Ja, ik ga het al onderzoek. Kijk, deze besluitforming voor mensen die dit pad af gaan, waarop je heel veel weerstand gaat tegenkomen of dingen gaat aankomen zijn dit wel de dingen waar je het goed bij is om op jongen leeftijd al enigzins die gewoon bij stil te staan, want wat is nou het verschil? Het is een stoppen of switchen, want ik denk dat, kijk, één de dingen van die ik wel had, de bevorghaal is, oké, je mag wel stoppen, maar daar moet er wel iets beter voor in de plek komen. Dat is dan wel soort beloofd die je zelf maakt. Je kan wel een soort van voelen van, ik kan je dit is niet wie ik ben of wie ik wil zijn, dit hier stop ik mee, maar dat gevoel is het zelf dat als wanneer je iets aan het doen bent wat je wel wilt, maar wanneer het heel zwaar wordt. Ja, maar dan stop je niet. Nee, maar het gevoel is wel bijna hetzelfde, en toch moet je daar onderscheid tussen leren, maar als je jonger bent, snap je, snap je wel. Ja, nou waar ik aan moet denken dat is, het maakt niet uit wat je snelheid is, dus hoe snel je gaat, zo lang je maar stoppen blijft zetten en dat bedoel ik eigenlijk met deze keuze, je stopt met het geen wat je hebt gedaan, maar ik ging maandag weer op die maandag, ging ik wel weer werken. En het proces was in gang gezet waarbij je iedere dag bezig bent, ja maar wat wil ik dan wel, want ik zag mezelf natuurlijk ook geen 30 jaar bijtjeplukken. Dat was de andere kant. En omdat je dat proces in gang zet, ga je toch zo wel bewust, maar ook onbewust, komt er nu die vragen stellen aan jezelf, dat is dus wat er bij mij gebeurde. En nu, hoe nu verder? En daar werd ik natuurlijk wel in geholpen, want mijn ouders zeiden gewoon ja, dat is leuk, maar je komt geen dag thuis te zitten. En dan zie je vervolgens, dan na een aantal maanden maak ik de keuze om in de standbouw te gaan werken. Is het compleet anders? Ik denk ja, ik vind het leuk om wat mijn maanden te doen, het is onderweg, het is ondernemen, nou laat ik dat maar doen dan. Na, dan ging dat doen. Ik wist ook wel, dat is ook niet voor eeuwig, maar het is weer een stap, heeft me weer andere inzichtige geven. Nou, zo maak je dan weer de volgende stap. Ja, mooi, ja, en wanneer kwam dan het barrage 7 al. Ja, nou, toen de tijd had een moudertje had er nog het veronika bladje. Ja, ik had ook wel vaak teruggevraagd, dat was een knofd metode, dus het is thuis. Dus ik had toen tegelijk soliciteerd bij de politie en bij de marche, want ik voelde wel, en dat is nog wel leuke terugblik. Ik weet nog dat ik als klein jongetje zat even te denken, volgens mij was ik rond de 9-gejaag, zat ik te kijken, het televisie in terwijl de belmeram gebeurt. En nu achteraf, ik kan ik me bedenken, ik zat naar die televisie te kijken en ik voelde een gevoel in mijn buik, van ik had het idee van dat ik daarna toe moest of zo. Ik kon natuurlijk ook dat geen hand naar voetig even niet uit, maar dat gevoel kan ik nog zo terug halen. En dat komt dan later, als ik dus op een gegeven moment ga soliciteeren, denk ik, dan valt en enkele dat kwartje. Dit is het gevoel. Ik wil als andere mensen zeg maar wegrennen, wil ik ernaartoe. En ja, dat gevoel komt dan ook later en dat komt dus elke keer, wat dat herhaalt dat zich. Nou, dan soliciteer ik dus bij de politie in de marche. En de politie duurt de toen heel lang, ik weet niet waarom, nou, de marcheeregere, de vrij snel, kreeg ik een voorlichting en ja, en dat ben ik aangenomen. Toen waren er wel twee opties of je wordt algemeen opzetten naar of je wordt marche beveiliger en dat had er maken met je vooropleiding, ik had een VBOB. Dus nou, ik had gewoon één keuze en dat was dat was marche beveiliger. Onder aan, begrijp me gewoon. En om onder aan beginnen, laak ze er lang die er was en maar goed, ik ging dat wel doen. Nou, in de opleiding en ja, in die periode en dat wil ik wel genoemd hebben, ik vond het belangrijkere om saavonds bij de glasbak te hangen en wat ik zei alles was belangrijk en behalve school. Dus het interesserde me echt allemaal helemaal niks en sigeretjes roken en beetje kattenquat uitdalen en echt ook wel op een eisplitie ingestaan van wat ga ik nu doen, ga ik het criminele pad op of ga ik het andere pad op. Nou en toen gelukkig werd ik aangenomen bij de marche en na drie maanden ben ik echt compleet veranderd. Daar is het zaadje geplant met stukje discipline, doorzetingsvermogen en dat heb ik eigenlijk nooit meer losgelaten. Toen werd ik marche beveiliger en ik had het beeld van ik wat sommige politieagent te gaan, motorerijde, ik had een paar foto's van de BZ's gezien dus dat beeld had ik vormen. Dus schrok ik wakker op de polijze in de naag als beveiliger. Ja, dat was even cultuurstjok. Nou uiteindelijk heb ik dat een half jaar gedaan en toen kon ik naar de BZB ook als marche beveiliger en dat hadden we als taak de beveiliging van de compaant. En daar heb ik het uiteindelijk als marche beveiliger een kleine twee jaar heb ik dat werk gedaan. Want je zat niet bij de BZB, maar je ging de beveiliging en de porto van de BZB. Ja, je hebt als marche beveiliger heb je daar een beveiligingstaak van de compaant. Dus niet als BZB, dat is aan de operationele jongens. Maar wat ik daar zag is de mentaliteit die die gasten hadden en de cultuur die daar heerst, is politjes die ze hadden. Mooi, sport, dik auto's weet je. Ja, dat, maar wat met meest aanspraak was toch wel de manier waarop ze met elkaar omgingen. Ik ging af en toe ging een oefening mee draaien en er ging kast verdachten mee of met het A/T. En op het moment dat die gasten ging werken, het leek wel of dat er een knok is. 'Ging, z'n enkeer, allemaal de blik veranderde en. Oké, ze gingen ervoor, ze gingen echt voor die taak. En er was het afgelopen en er was het allemaal grappig rollen en superleek het wel een vriendig groep. En dat vroeg zo vet. hoe dat met elkaar gingen, dat speciaalisme en heel die wereld. Dacht ik, 'ma, maar dit wil ik straks ook.' Maar dat was natuurlijk een hang niet, want ik moest eerst nog een NBO halen, en ik moest eerst nog stappen zetten om uberoud op zowel een zam te laten worden. Dus ja, toen heb ik met NBO gehaald, ik wacht meestig worden en toen heb ik eerst twee jaar plecidienst gedraaid. En ook daar in die plecidienst komt dat bijdragen, komt weer naar voren. En een van de dingen die ik daar het mooiste eigenlijk van die periode. ik heb twee jaar plecidienst gedraaid in omgeving van Soustbeerg. Dat draaide wij ook in de avond en nacht met de plecidienst mee. Dat was dat we een maitje vermist, een zevigjaarig autistisch maitje. En het leek wel een film die was in de middag was weggegaan. En het zat een wit jurkje aan. Klai maitje, wit jurkje. Die omgeving daar, omgeving Oosterlietjes. Dus het is heel bosrijk. Wij hadden een vierke vier als maitje. En wij gingen mee zoeken. De M.E. was opgetromeld, heelief loog met warmte beeld. Alle lijken leren zandetzoeken. En ik weet nog heel goed toen zij de commandant van die zoeking. We gaan nog één zoekslag maken. En dan moeten we opgeven. Want we kunnen van nacht de hele kan niks zien door het bladere deck. En dan gaan we morgen verder. En wij maken de keuze om met die vierke vier nog één bosrand uit te komen. En wij rijden daar de bosrand in. En ik zit naast, maar collega rijdt en ik zit daar naast en ik kijk naar rechts. En ik zie echt over 20 30 meter bij ons vandaan. Een wit, hoofeltje liggen, in het bos. Dus ik zeg tegen mijn collega, stop, stop, stop. Ik zie iets wits aan de rechterkant. En we stappen uit en dan loopt je daarna toe. Hij had bons natuurlijk als een mallen. Want je bent voorbereid, denk je dat ligt ze in wat gaan we aantreffen. Je bereidt je voor op het errext. En we komen dichtbij. En mijn collega ligt een hand op haar, want er lacht dus een klein maitje. die voldee dan dat zien in de ment. En ze wordt wakker en ze kijkt ons aan. En ze zegt, "Glo." Dus nou, dan moet je even schakelen. En dan, oké, we verwachten zomden, niemand aan te treffen. Misschien wel overleden wat dan ook. Wat doe je hier? Oh, hallo, meneer. Ik denk dat ik in slaap in gevallen. Ik was hier aan het spelen. Uiteindelijk hebben we dat maitje meegenomen. Het mooiste moment is dan dat je haar overhandigt aan de ouders. Die natuurlijk de wereld gelukkig zijn. En dan ga je terug naar huis. En dan zeg je, "Hier doe ik het voor." Dit is die bijdragen die ik in het klein voelde toen ik als jongetje naar de televisie zat te kijken wat ik nu waren heb gemaakt. Maar mooi. - Ja. Geweldig. Dat voel ik me helemaal voor. Dat is je dan echt de trots voelt en de dingen waarvoor je het doet gewoon. Super mooi. - Ja. Ja, dus de politie dienst daar heb je ook. Ja, dat is ook gewoon een waardevolle period. Dus een van de dingen natuurlijk waar ik van de mensen die dus. Als we jouw zon van 16 jaar als voorbeeld nemen van alles moeten gelijk. Die tussenstappen geven allemaal weer iets mee. Ja. - Dus buiten het feit dat je steeds meer begon te voelen. dat je ook bet juiste pad zat door dit soort dingen. Waarom is het een period van twee jaar? Als je dat dan reveriert aan later? Welke basisleg je daar? Wat is daar belangrijk aan? Je leert. Je staat echt met twee voeten in de maatschepij. Want ja, het gebeurt op straat. En je wordt. En dat is dan bij de Marseille natuurlijk. In de politie dienst wordt je opgeleid. Je bent maar met zijn tweeën. En zeker, kijk in een grote stad, dus het nog anders. Heb je al heel snel collega's om je heen. Maar zeker in buitengebied. Je hebt het maar te doen. Ook al is het dinsdag drie uur snags. En je stuit op. Meerdere verdachte personen. Ergens onmahwoningenen. Je hebt het maar met zijn tweeën te doen. Want die collega's dat duurt nog even. Dus. En je maakt in relatief korte tijd. Zo veel essentiele dingen mee. En dan denken we vaak aan hele heftige dingen. Ik doe ook schiepetijmegenmaak, stepetijf, ruzies. Maar ook huiselijk geweld. Ook gewoon difstal, ook gewoon verkeerscontrole. Dus het hele spectrum. Je krijgt met allerlei soorten mensen te maken. En dat door leer je wat er te kopen is in de wereld. En wordt je al vrij snel heel wijze, heel levenswijs. Dador. Nou, en ik denk dat ik een hele brede interesse heb. Dus ik vind zo zo boeiend waarom doen mensen wat ze doen. En dat maakt dan dat je na die twee jaar, dat je zegt je maar wacht even. Ik heb nu echt wel gezien van wat speelt er nu allemaal. Ja, en dan begint toch weer de kribelein en zei je, oké. En is dit dan de springplank om door te pakken? Ja, dus wat was het volgende stap dan? Ja, nou, het leuke om te vertellen is. de grootste en fietsde kerel van onze brigade. die ging voor de intest van de BsB. En. ik ging ook, maar ik ging later. Ik ging op vrijdag en hij ging voegsmijp dienstdag. En hij kwam terug op woensdag. En hij zei onmenselijk. Want haar had het niet gefixst. Onmenselijk. Toen zei de collega's tegen mij, hij deed even kijken, vind ik jou. En kijk naar hem. Wat was er nou, wanneer? En ik kon dat ook waardeer, want ik zei ook zeggen, let op. Ik heb er niet allemaal eenvloet op, maar ik ga een maximaal voor. En ik fixt het wel. En natuurlijk is dat, dat is ook een stukje toevallen. Je moet ook gelukken bij en moet ook, er houdt er allemaal bij. Maar ook wel. Het vertrouwen in jezelf en de wil om het ook gewoon te gaan doen. En de grootste en de fixte, wat betekent dat dan? Als dat gewoon een spierbundoor? Ja, gewoon een vent van een beetje twee meter. Maar ook echt die altijd een sporten was, altijd op zijn voeding letten. Alte waarbij iemand de buitenkant zou je zeggen, "Oké, dat is echt vittigast." Dat is natuurlijk een verschil dat het kosmetisch trainen. En echt een man de vakker zijn. Ja, precies. En daar kom je dan later, ik kom er daar denk je dan wel op. Maar dat wordt dan wel het zaadje geplant van hoe kan het nou zo zijn? Dat de kleinste en ogen schijnlijk minst vitten het versst komt. Ik wil kijken even naar een kamp van Koningsbruggen met Lisa die de finale had. Dat vind ik echt het ultieme voorbeeld van mindset. En hoe sterk dat die jouw fysiek kan maken als je een goede mindset hebt. Ja, wat ik ook een mooie voorbeeld vond was met Marit, die zelfs daar, die ook in de stoer heeft gezeten dat hij was maar aazust, die had echt altijd talent. Hierin dacht dat zij de beste zijder zou worden. Maar door dat zij dat talent eigenlijk niet had, had ze één ding. Dat is namelijk leer dat om echt hard te kunnen, hard te moeten werken. Wat je ook vaak ziet is dat er bij de lau die natuurlijk goed uitzien in de sportschools en vaak ook laujes en geneties, vaak wel goed aangelegd. En vaak maar naar de gewicht dat de kijk en dan worden ze al groot. En dan heb je ook de gasten misschien toch wat minder gegeven is als het waren. Maar die leren wel een soort grit. Dat je al die weer wel een soort mentiteertijd om gewoon diep te gaan en te blijven gaan. En die krijgen het minder gegeven als het waren. Ik denk in deze wereld zijn dat toch meer de kwaliteiten die over de streep gaan helpen dan als dat je allemaal aankomt waar je. Ja, en ik denk dat we dat de laatste tijd heel erg zien door dus deze tv programma's. En dat er dat er best wel wat mensen zijn die. En zeker die televisieprogramma's die dat dan later zien. Het leuke is dan hoe je ook mensen die zeggen, dan kan ik ook wel. En dan kom je toch weer terug of dat stukje met, ja, maar als je dat dan daadwerkelijk zelf over haagt, is dat dan zo. Want dan doet die ballenke neken wel echt zeer als je dan zo gaat even een stukje moet gaan garennen. Ja, ja. Maar het verschil zit hem namelijk ook in het leiden, misschien hetzelfde, maar hoe lang kan je het leiden dragen? - Ja. Volhouden. - Dat is het. Dat heb ik met de sport ik nu ook doe, ja, dan moet je heel de tijd eigenlijk onder je omslag punten zitten. Dat is ik op een hard slag van 164. Ja, dat het is nooit dat het lekker gaat voelen, maar wat je eigenlijk moet leren is dat je gaat ontspannen in een onkomfortabelde situatie. Die ziet iets wat eigenlijk, wat je lichaam zegt, ho, die vaak wat bij aan doen, ga stop metrennen, waar dat je leert om dan niet te stoppen. De grootste indicator van mensen die de special forces opleiding halen is volgens mij de 3 km/h. Dat heeft het 5 km test of zo iets was, dat was een heel groot onderzoek geweest. En dan kan je zeggen, 'Oh, dus dan moet het allemaal lopen zijn.' Maar het onderzoek kan eigenlijk meer naar voren dat het gaat niet om het lopen, maar het gaat om dat als je zo hard wil kunnen lopen op die afstand, dat je dus gedurende een langere tijd, dus langer dan een paar seconden of een half en minuut. Dus een minuten lang een bepaald leiden moet kunnen dragen. En dat is eigenlijk iets wat dorfslaggevent is voor de mensen die de dorfsankeuring heen komen. Nou, ik vertrek me wel wat je zegt, van dat leiden kunnen dragen. De mensen die de opleiding in willen met de motivatie vorm, dat lijkt me ook wel leuk die zien te de gelijk afhaken. Of afvallen. Of zelf afhaken of ze vallen gewoon af. Daarom is die waarom die is zo belangrijk. Dan kom jij stijden aan die streep. En als je dan, als de waarom groot genoeg is, dan komt de hoef van zelf. Je vindt wel een mogelijkheid. Maar dat vuutje, dat inlijke vuutje, dat moet wel branden. Want dat ga je pas zien als het echt zwaar wordt. Maar ik denk wel dat het een duurde mannen die dan zit te reflicteren. En wat ik wel iets is of alkeel die wij hebben, is dat wij natuurlijk achteraf betekent en scheef van dat dingen die we doen. En ik denk dat we niet het mooie moeten maken. En natuurlijk kan je in dat programma van die Belmaramp en dat dingen. Ik kan ook wel mooie dingen vertellen over mijn why en zo. Maar dat zijn wel vaak dingen die je achteraf bedenkt. Ik denk wel dat de rediteit dat eindelijk is, is dat je het ook niet precies weet hoe je in elkaar zit. En op het moment dat je jezelf in deze curing gaat zetten, dan zijn er gewoon mensen die dus vooruitvallen. Dus op de goede manier vallen, omdat ze dus ergens een why hebben zet en die why op dat moment, zit vaak veel meer in voulangst. Of altijd wat gevoel hebben dat je niet goed genoeg hebt gedaan. En het wel goed willen doen. Er zit vaak een bepaalde manieren hoe je gewaar bent. En pas als je dan echt die dingen gaat doen en je steeds meer op pad komt, dan ga je al die betekenis erbij gooien. Ja. En dan kan je de ratchen heel verklaren voor het geën wat je eigenlijk allemaal gedaan hebt. Ja precies. Maar in het moment zelf, dat hekken je misschien wel. In het moment zelf voel je wel de inlijke drive om te willen presteren. Om die voelde ik zelf bijvoorbeeld ook. Maar ik denk wel dat die innecke draai me in die periode best wel. Ja, ook wel schaam te gedreven, wel schaam tevallen. Ik heb zoveel talent en ik heb het hiervoor laten laten gaan. Ik heb allemaal foutenbestissingen gemaakt. En ik weet je, mijn ouders hebben altijd een best gedaan. Wat ik ben, ik daarvoor een low life. Het is niet altijd zo zeer dat bij mij waren die driveveren niet altijd. Een mooie gedachte zoveel van 'ah, ik ga de wereld redden' en ik ga. En ik wil ook daar zijn waar mensen in nood zijn. En dan ben ik daar de redder ofzo, het was veel meer van 'ik wil gewoon van betekenis zijn' en wel ben ik eigenlijk een fucking loser. Ja. En heb ik een pein, maar ik ga gewoon doorzetten, want ik ga door die peinheen. Dus dat, ja, dat, dat, dat, dat, dat, dat romantische wat we er omheen hangen, even natuurlijk wel allerlei kanten. Ja, en waar je maar ook nog aan dedenken, dat als je zegt, je moet een beetje een beetje van die peinleeren houden. Je moet een mee omleer gaan dat je daar comfortabel in wordt. - Ja. Ik heb ook wel gemerkt dat als je dat vaak het doet en de mensen die vaak sporten en zeker in een vorm van krosfeet of hijrocks achter. die je doet dat heel vaak, dan wordt het ook wel een soort van comfort zoon. Dat je denkt, oh, ey, ik ben er weer en tegenwoordig, ik zei het laatst nog, toen was ik aan het sporten en ik ging ook weer helemaal stuk. En dan, dan begin ik de lachen, maar die lach, dat is gewoon een, ja, dat is gewoon een gewoonte automatisme geworden, want ik lach mezelf bijna uit, want ik zeg ook letterlijk in mijn hoofdegen, zeer, kijk mij hier even stuk gaan met 43 jaar. En ik denk dat ik nog 18 ben, weet je? Dat is ook een vorm waarbij dat comfortabelen, dan toch weer, dat heb je jezelf aangepraat. Zo wat dat onconvertabelen, wat een beetje comfortabel voor jezelf. Ja, dat is een heel mooi, ik denk dat het is, je leert houden van die staat eigenlijk. Ook omdat je weet wat het chaat eigenlijk brengt. Dus het gevoel van als je het is door hebt gezet in hond, gedurene, ik neem even dat weer als voorbeeld. En als je een 5-kidemeter, je hebt zegt het honderd keer tegen jezelf van 'oh, liessje het tanje terug, tanje terug en je doet het niet'. En je komt ook weer de streepen dan in een mooie tijd. Maar daar gebeurt iets wat zoveel meer van waar, er is namelijk ja, je voelt gewoon, ik heb iets gefixst. Ja. En als je dat nog eens een keer combineert met niet dat je in je 1-je-5-kidemeter rent, maar je begreemt dat in teambork gaat doen en je hebt een bijdrage gelevert aan het team. En dan wordt die en of vrienden het stopje wat daarna vrij komt als je je door hebt gerand. Dat wordt alleen maar groter en bevestigd dat alleen maar. Dus dat gevoel van 'leiden' krijgt langzaam, door dat je die stappen doorloopt, steeds meer gevoel van trots en van waardij. Dat is namelijk waar jij jou bijdrage levert en waar jij voelt, ik heb hier iets gepresteerd wat van waarde is. En dat is uiteindelijk waar je echt naar op zoek bent als kerel en maar als mens, ik kan dat even als kerel spreken. Waar je op zoek bent, want ik wil bijdrage. Ik wil in staat zijn om dat meisje te redden en dat is juist. Ja, precies weet je zegt die bijdrage. En ik denk op een gegeven moment, vroeger zijn die midlife cries en de gaien op zoek naar die bijdrage. Weet je dat ik op een motor of wat dan ook? Nou, die motor heb ik al gehad en al die dingen heb ik al. maar ik denk wel, dat dit wel de leeftijd is. Dat je wel je afvraagt, ja, oké. Wat gaat het dan nu echt om? Zeker als je in je werk Champions League bovenvanger gespeeld hebt, zo zo noemderig dat vaak. En nu? Wat is dan nu de bijdrage die je wil gaan leveren, die op een ander niveau is? Want die succesbeleving van die grote boven of terrorist of wat dan ook achter die dikke deur stoppen, ja. Een tasbaardere succesbeleving ga je denk ik niet krijgen met je team. Dus de bijdrage met een elke individue die een bijdrage levert aan dat team. En dan het resultaat dat je de maatsgepij hebt behoed misschien wel voor een aanslagen of wat dan ook. Ja, dat is natuurlijk ultim succes. Nou ja, na 100% dat stukje van de leeftijdsvazaar waar wij nu in zitten, dat daar verhaar ik ook wel. Dat is wel echt een andere sport weer. Dus dat heeft andere vardigdheden nodig. Dus het gaat me naam over omdat je begrijpt welke levensvase hier zit. Ja. Denk ik en dat je dat framework van wat dat werkelijk prasteren is verandert. Dus in die leeftijd is het prasteren, is onderdeel gaan uitmaken van dat team en die bovenvanger en dat heerlijk concreet. En ik denk in deze levensvase gaat het veel meer over. Ik heb nu deze machine gebouwd, ik heb deze kapititeit gebouwd. Welke manier kan ik nu zo veel mogelijk andere van Dienstein. Ja. En nou andere kunnen zijn je gezin of je team, of je organisatie, of de maatsgepijt, maar net hoe groot je het wil maken. Ja, zeker. Maar dan gaat het dus in het aandacht over, denk ik, een andere zingeving van hoe kan ik daar weer van waarde zijn. Ja, of ik gebruik Uppfront Oates voor een makkelijker gezond om bij het en ik neem graag een i-witch-cheek als aanverding om een voeding, omdat ik ook veel sport. Wist jij dat jij ook 10% korting krijgt in Uppfront met de code Scherbschattersteen, omdat je hiermee direct deze podcast mogelijk maakt? Dank je wel voor je die sport. Of je moet zeggen van. Ja, dat is een zoek tevreden hebben. - En nog breder hebben we. Want ik kijk zelf ook echt wel breder van, ik ben ook vader. Het is een heel andere gesprek, maar dat is in essensie wel wat ik een van de allerbelangrijkste dingen vind. Ik wil vader zijn voor m'n kinderen die en ik heb er vier, die alle vier een andere aandacht en manier van benadere nodig hebben. En ik probeer daar zo goed mogelijk, zoals ik denk dat ik daar zo goed mogelijk aan doe, aan bij te dragen. En zo ben je ook partner, zo ben je ook collega en dus je kan op elk domijn zou je kunnen kijken. Maar hoe wil ik dat dan? Dat is wel deze levensfaser waar je te misstapmer ik ik wel, dat ben ik wel mee bezig. Ja. Mooi. Goed, jij bent jongen, je bent er bij de keurig en jij komt wel doorheen. Ja, en dan. Ja, en dan kom ik de Gakt-Beesbeerpleiding in die halik. En dan wordt de DZ opgestacht. 2006, prachtig. 2006, ja. En dan wordt ik gevraagd van, ik heb een meeste gesprek binnen de afdeling beveiliging van de BZB. En dan vraagt me komendeant van wat Jean-Bitzy. Ik wil dit drie jaar doen en de naam ik de doorstap maken naar het AT. En maar zij hadden ook een leveringsplicht van uit de BZB, naar de DZ. En toen stelde die de vraag van zou je ook dat nu willen. Ik had net dat de opleiding was super fit. Dus ik hoef het er niet lang over na te denken. Dus ja, hartstikke jong, supergemotiveerd, hartstikke fit. Ja, let's go. Dat was bij ons echt ondenkbaar geweest. Bij ons gaan alle ervaren auwpoep, gasten die staan ervoor aan de rij. Dat is net nieuw komt kijken, dan hebben jullie geen kans. Nee, dus. Maar goed, dat komt wel iets anders bij kijken. Want ik voelde ook wel, dan mag je ook wel gaan bewijzen. Dan mag ik ook wel en doe. Ik ga eerst maar zeven de katten te boom kijken. Ik kwam toen in mijn AT-applaiding die bestroomt uit. Dat was dan de eerste AT-applaiding binnen de DZ, die gegeven werd. En daar was wel de inzet een aantal aspecten, want het bestroomt alleen maar uit Mariniers, KST-ers en dan een aantal jongens van de BZB. Dus een aantal aspecten die werd gemienimaliseerd, om vervolgens vooral de focus te leggen op proogs. Dus het visiekmentaal werd wel een keer afgetoetst, omdat je die al zo vaak allemaal individueel hebt gehad bij je eigen onderdeel, is dat een of twee keer aan bot gekomen, dat je je licht laten zien, afgevingt en door. Zeker. Zeker. En zo was de benadering ook. Dus nee, dat was echt hartstikke goed. En dat waren met allemaal. We waren zo'n aardvaren gasten. Ja, gasten, dan mensen. Hoe was dat voor jou als mens? Was dat onder de indruk of hoe ga je daar maar om? Nee, omdat ik toen wel geloofde in mijn eigen kracht, maar ook dat iedereen die vieduws naar je kracht meeneemt. En ik was dan niet zo ervaren in het interventionwerk, maar ik had wel weer andere ervaringen. En dan bijvoorbeeld dus die politie- ervaring, maar ook de ervaring van. Ik heb uiteindelijk een aantal operaties voor de BSB in het binnenland nog kunnen doen. Dus ik heb nog heel even opradsteen ogenzeten. Maar ook die ervaring neem je dan mee, daarna toe. Dus nee, ik heb nooit opgekeken tegen die andere jongens. Wat je wel merkte, zeker ook in die tijd, is dat, ja, Marciae en Marineers was natuurlijk altijd zeker vanuit. Ik ootijd, denk ik ook, die tijd was eerlijk oog. Ja, met dat incident in Irak, het reducten ze in die tijd. Wat was. Ja, de band tussen de Marisie-Zee en de Marineers was niet optimal. Nee, zeker niet. Persoonlijk heb ik daar nooit iets mee gehad. Alleen ik merk er wel dat, na mij, omdat ik dan een blauopak bewij zo spreken aan had, want die had ik juist visieke gezien niet meer aan, maar ik was wel van de blauwe mafia. Zo werd ook wel nagekeken. Zo werd dat soms ook wel ga uit. Ja, ik heb daar zelf nooit echt heel veel last van gehad, omdat ik echt geloof in die kracht van elke individu. En ook in die opleiding ging dat echt wel prima. Wat is natuurlijk in zo'n samenstelling, is dat toch ja, er allemaal al van mannenjes, allemaal een beetje. De strijd onder barretten er dat. Dus wij zijn de beste, de mannen zeggen dat, Marineers zeggen dat, en de gasten van de BsB zeggen dat. Hoeveel denk dat jullie wat meer beschijdheid? Ik heb mezelf altijd gezien, en dat zie je dan later, als ik echt bij de DSI bij de AI kom, dan kom je in een team te zitten met al die bloedgroepen bauwkaan, zeker in zo'n oprichtingsfase, zo'n opstachtfase. Dan zag ik, en ik schaasier nu heel erg her, maar ik zag de politieagent die individueel is opgeleid om alleen op straat te kunnen werken, die vondt overal wat van. Dus die zei bij elke briefing, ja, maar ik heb ook nog iets te zeggen of iets te vragen. En de andere ouders was de Marineer die der zat, en zei, "OK, ik ga het uitvoeren." En ik voelde mezelf daar tussen zitten, van ik kan het alle twee, ik wil het alle twee, en ik kijk wel waar ik wat het beste past op dat moment. Dat was ook wel een vrije jong, je tuurk had je ervaring, maar je was wel vrije jong, dus ook heel erg knepaard, denk ik, toch. Ja, ik was zeven, 24, denk ik. Ja, dat is een mooie leeftijd. Dat is dat je voel aan, en een fysiek gekracht, maar ook met al, denk ik dat je daar mooi geformt kan worden, nog. Ja, dus uiteindelijk die opleiding gehaald. En door iemand werk? Helfen nog één ding over die opleiding. Wat is dat je helemaal makkelijk afgegaan of hoe ben jij? Hoe waar jij in de team, je hoort al je positioneerje dan wel een beetje de tussen, dus je bent, denk ik, iemand die om zich heen kijkt, op zoveelheid en kijkt van de inschat, waarom ze om schrijp jezelf is als team player, wat waarom je wat jij. Ik ben altijd. Overal kan ik prima meedoen, dat is het. Dus ik was niet tegeen die het hartsteliep, ik was niet tegeen die de beste was in de procedures, maar ik was ook nooit tegeen die helemaal achteraan liep. En zo, ik ben eigenlijk, als ik dat zo kan om schrijven, gewoon die alles kunnen. Ik ben niet over sommige gasten waarom meegangsterig andere, die kon ik keihard rennen, andere konen supergoed schieten. En ik kon eigenlijk alles op een prima niveau. En ik zeg, nu prima niveau. Uiteindelijk kom je er dan achter, als je weer dan denk je, "Oké, ik was toch bij, ik was er eigenlijk wel echt goed." En dat redd ik nu ook niet meer, want dat vaadigheid laat je los. Dat is pas als je weg gaat bij de baas, dan ben je altijd gewend geweest om te sporten tussen de lau, die ook allemaal boekingsderig zijn. En dan merk je pas dat die lat zo hoog geeft gelegen al die jaren. En dan merk je dat dat niet normaal is, als je in de normale wereld komt, zeg maar. Dus die lat, die wordt natuurlijk erg nergelig, om het je omringt met allemaal poepgroeie luik. Ja, precies dat. En dat is je normaal. En zeker als je dan 15 jaar in die omgeving zit, dan is dat eigenlijk een stukje voorward, maar als je daar dan uitstapt, dan denk je, wat is je nou aan de hand? En dan op reemend kom je er achter, denk je, "O, wacht, ik ben hier, die afwijkt." En niet de omgeving? Ik had het ook heel erg met het opratie in heel tempo. Als je daar net afkomt, dan ben je zo gewend dat je gewoon een week kan draaien. Dus ik denk dat je dat je denkt hoeveel, je wanneer je wel niet in een week aan werken gedaan kan krijgen, zeg maar. In de tempo van dit soort eneeden werkt, ja, dat is gewoon nonstop, gewoon gaan, weet je wel, een twee, drie, vier, vijf, vier, vijf, je slaap, vijf, vier, tot en maks, weet je wel waarin hij is, dan en weer gaan, en de hele dag is gewoon rammen. Als je daar dan afstapt, dan merk je van, "Oké, als ik dit heb, een je zou wel blijven volhouden, dat doe je niet zo snel." Daarom geloof ik er ook echt wel in, zeg ik het ook wel, is je of dat het gemiddelde van de 7 mensen waar je het meest mee om gaat. Als je dus 7 buddhies in je team hebt zitten, we allemaal rammer zijn, nou, wat je daar wel, dat gemiddelde van je, dat klopt wel, dus die club, die trek je ook automatisch wel omhoog, denk je. Nou, nu dat zou ik weer zegt, denk ik, van Arman. Ik ben nu natuurlijk een ondernemer, en ik ben veel in mijn eentje, maar de waarde van goede layom jij in hebben, samen die lat neerleggen, dat is toch echt wel echt enorm. Ja, zeker. Als je echt echt dingen wil neerzetten dan, ik bedoel als dat je doe is. Ja. En toen, ja, door de opleiding heen, had geen, ik had bijvoorbeeld een event, dingen die ik, de technieke ging altijd goed, en het schiet in het beginvazigging ook goed, maar de switch van, met name het statisch schieten naar het mobiel schieten, moest ik wel, waar ik even effe bij trekken, dus ik was in het statisch schiet, was ik een van de betere, wat we een mobiel gingen, toen zakt ik eigenlijk af naar bij de minderen, en toen moest ik weer een learning curve doormaken, en dat was allemaal goed gekomen, maar zoveel iedereen wel in de opleiding vaker, momentje dat, dat, dat, dat, dingen zijn in die eventjes. Nou, ik heb dat, ik heb dat later niet in een aantal jepleiding, want toen de tijd was het zo je dat de aantal jepleiding en voor ons was dat, de springplank naar de DEC, van in die oprichting, dus na de aantal jepleiding start ik ook gelijk bij afdeling in teventie. En toen, ja, toen begonnen we nog met twee teams, toen was het eigenlijk op maandrocht, en wie wilde deze week Piquet draaien en een stackje hand op, en dan hadden we een Piquet team, en zo gingen we aan het werk, de BBEC ging langzaam over, naar de DEC toen. Ja, zo zijn we gestart en, pas later komt bijzonder in teventie opleiding. En toen merkte ik wel, wij gingen natuurlijk op een gegeven momenten, wat je zegt ja, in die beginvase, hebben wij elkaar zeker ergens gezien of bij een SkyWave, bij een, of een heel weevul, wat het dan ook was. En daar zag ik wel, oké, wacht, die mariniers, die zitten wel echt heel goed in grootschalig op te reden. En dat is natuurlijk ook hun, was hun corebusiness. En voor ons was, als AI, veel meer, dat, wij noemden dat cirurgieze, in teventie, dat kleinschalig. Kofferbakplanning en gaf. Kofferbakplanning, ja, en dan, wat het zeker in de beginperiode, het AT-domijn, geweldstdomijn oversteigd, dus echt het grofgeweld terreur, maar niet zo zeer dat we een geisling hebben met bommengenaten en grootschalig. Dus daar zag je ook wel die wisselwerking, maar ik zag wel, dat interventiewerk is wel echt anders dan het AT-werk. En ik ben ook heel blij dat ik het meemogen maak. Ik vind dat ook heel wadevol, dat we op een gegeven met de switch hebben gemaakt van, we hebben een AT-werk, de werkzaamheden van levensbedrijgend, tot met het hoogste geweldspektrum, het offensive geweld en dan het grootschalig met meerdere teams-interventie. En dan is het wel een gegeven met de switch. En dan krijg je twee domijnen die op een gegeven met bij elkaar gaan komen. Ik weet wel wat het er toen in de Europese Geware die tijd, 2008, dat je de uitzlag of die actie in Mumbai, en de uitzicht toen voelde ik als mijn Vich-edin aanvallen, dat had heel erg de focus toen en dat het 2015 in Parijs bijvoorbeeld, dat is letterlijk het snarehoor waar we toen de huur gaan, maar we waren er van wat een echte grootste. We winneer gaan we een echt probleem om oplever als je meerder incident in Nederland gaat komen. En dan was het ook nog heel erg goed op eeuwig. Er waren heel erg ergere teams die vrij klein schalig ergens na toekonden. Maar we waren er heel erg bijzondere bijzans-einheid tijd, waarbij we heel erg statisch, wel groot schalige gegeiseling aankonden pakken, maar heel erg speciaal is in een modell van de jaren 70, waarbij een statische treinkaping heb, om een vliegdagkaping. Maar hier zat we natuurlijk in een periode, waarin dat daar elkaar moest gaan groeien en een nieuwe wereld ons. die geformt werd, eigenlijk door ons tegenstanders die zich in een ontploiën in. Ja, dus de tegenstanders met een rugzak met genaad en bommen, festen en aalaklasnikofs, een stad in rij en dan op verschillende plekken mensen afzetten. En dan mensen wat op ploffen of mensen gaan neersgiet. Dat was letterlijk een badterkland scenario eigenlijk. Dat in die stad zich afspielde was toen echt on-de-focus. Ja, wat shit, dit is worst case scenario, hier moeten we naar toe gaan heren. Ja, en het geen wat we daarna ook zagen, dat doet even uit mijn hoofd natuurlijk. Het vervjeet dus dat je op een gegeemd echt terroristen ergens hebt zitten. Maar die met de mindset zitten van, ik ga zoveel mogelijk mensen meenemen in dit gevecht. En dan kom je daar aan als anti-terueur-enheid en die gaan daar het gevecht met jou aan. Waarbij volgens mij in een portiek meer dan duizend kogels zijn afgevuurd. Dat is een ander scenario dan waar je begin als A.T. er zegt, want ik heb me een voerwapige vaalige boef van z'n bed afhalen. Met voordeel wat jullie hebben gehad. Ik heb natuurlijk Leonel ook hier gehad, die daarbij verveer je meestjes geweest. En die vertelde dat toen ook. Zij waren politieagente die ineens afgaan is dan als het waarin je in hun achtertaine hadden zitten. Dus wat zij hebben heel erg erbij moeten doen is natuurlijk. We kennen ze een expertise aan ophalen bij de commandos. Daar hebben we moeten leren om dat hoog geweld spektum te krijgen. En het uniek aan het D.C. natuurlijk is geen tijd in dit geval. Je hebt over zoveel vier z'n mariniers dat gewoon business is jouw z'n bijna. In die zin jezelfde. Dat gevecht dat is waar we voor gemaakt zijn. Waar je verdreent, zeker. Dus dat jullie daar die expertise allebei hadden, je had anti-politiekant en de mariniers en de commandos bij elkaar. Dat is natuurlijk gewoon een bijzondere constructie geweest die wel goud is natuurlijk. Ja, en daar heb ik ook hele mooie herinnering aan. Er zijn best wel wat kase stieker geweest in die jaren. Want je hebt het allemaal over dezezelfde tijd. Op een gegeven moment is er een terursel in Nederland, waar we dan op gaan acteren. En waar je dus in het team ook merkt dat die expertise is bij elkaar gaan komen. Dus dat je ziet dat die politieagente heel slim is. In hoe kunnen we nu kovert toch die verkening doen? Hoe kunnen we nu op een niet politienelen manier kunnen we toch dichtbij komen? Met alle randzaken die daarbij komen. En vervolgens als wij dan daar moeten ingrijpen, dan hebben we dus ook de expertise in huis. Maar we weten de info is, de liggen gewoon zware wapens binnen, de liggen vermoedelijk explosieve binnen. En hoe gaan we daar dan we doen? En toen zag je binnen dat team een. Bijna, ik zou het willen zeggen, een samensmelting. Van manu gaan we leren van elkaar's kwaliteiten. En dat doet zo goed met jouw teamvorming. Dan ga je echt schaai. Dat is ook het geën wat ik heb ervaren binnen onze eigen team. Weet nog een moment dat een politiegent en een marinier. Ik noem me voor geen name. Neus en neus staan om met elkaar bijna op de vuis te gaan. Op dat moment zegt de teamleider en nu is klaar, we gaan zitten. Nu komt de onderste steen boven en wordt er goed gesprek gevoerd. Hij heeft ook echt even geduurd. En vanaf dat moment dat dat is uitgesproken, dan heb je misschien ook momentum van dit soort inzetten. Ja, dan ontstaat er een team dat is echt bizar. Dat komt er toch een samensmelting begrip van de kwaliteiten van elkaar. En dan ook durven zeggen, maar ik ben hier minder goed in. Dus zou jij dit op kunnen pakken. En dat is denk ik hoe een team moet functioneren. Daar heb ik hele mooie lessen uitgehaald en die gebruik ik nu nog steeds in die teamcoaching. Ja, want kan jij eens om schrijven? Dit is dan een extreem, debreef geweest denk ik. Misschien een actie geweest, waarder bij de iets misers gaan of? Ja, ik weet niet meer precies wat de context was. Volgens mij was het een hoefening. Maar hij zat echt op de persoon. En hij zat op de identiteit van het zijn van wat ik toen straks schetste. Met 'ja, maar ik vind altijd wat als politieagent'. Tot dan, ik hou altijd mijn mond eeg, denk ik voel gewoon uit. Daar zat hij op. Dus op identiteit van je achtergrond. En door dat te bespreken, in eerste stond hij natuurlijk met schuurde dat maximaal. Met nodig bewoordingen daarbij. Maar het eindelijk is dat wel, tot is heel mooi uitgebelid. Ja, mooi, dat zijn natuurlijk ook nog wat persoonlijk uitjes. Ik heb natuurlijk al die gasten van mijn team werden, mensen eigenlijk uitgezonden naar jullie toe. En wij zag elkaar er wel een avontuul, maar dat was natuurlijk een pad afstand. Maar ik zag natuurlijk wel welke persoonlijk heden naar jullie toe gingen. Daar hebben we ook mee gewerkt en gedaan. Ja, dat zijn wel mannetjes zeg maar. En die staat bij ons dan ook weer. Dus dan heb je mannetjes. Ja, precies. Dat gaat een mannetje, een mannetje. Dus dat is natuurlijk een mooi dynamiek. Maar om schrijven zeefjes, hoe gaat dat dan? Die zamen je noemt hier al een stukje van het elkaar vinden. Maar om schrijven zeef verhoerden die een klus aanlopen. Met zo'n team, je gaat aan de bak. Kan je ons een klein beetje meenemen in een kases, wat gebeurt er? Je draait gewoon je week. Daar begint het mee. Dus en die week die bestaat uit wat er dan op de rol staat, een hoefening. Dus stel voor, je gaat gewoon zorgt eens weg. Net als iedereen die gaat gewoon naar je werken. Gaan het gewoon ook misschien nog kinderen weg brengen, heeft wel. En dan ga je gewoon naar je werk. En je rijd dan als je bij de AI werkt, rij je gewoon met je spullen in de koffelbakje hebt. Alles bij je, dat is natuurlijk allemaal heimelijk niemand ziet dat. Je gaat naar je werk toe. Ja, en dan ga je de training beginnen zoals die. een hoefening, nou, een gaai hoefening draaien. Maar dan kan het ook zo zijn dat je gedurende de hoefening, dat je gebeld wordt. De wat de teamluid die wordt gebeld. Je zeg, we hebben informatie, de speelt nu een klus en dat kan zijn. Ja, dat er een lindzake is, dus gewoon echt een AT inzet. Dan wordt je gebeld en dan gaan we voor meer, kom je bij elkaar, wordt er een planetje gemaakt en dan gaan we die kant op. Met als eerste is dan toch vaak wel afstand verkleinen, zodat je dichter bij bent als het escalerd. Nou, ga je die kant op dan zijn er een aantal mensen die gaan dan. de omgeving bekijken van hoe ziet dat eruit? Waar hebben we nou echt mee te maken? Zo wordt er informatie verzameld. Ja, en op dat moment wordt er een plan van inzet gemaakt. En dan wordt binnen dat team heb je allemaal specialismes. Mijn brietje zit er in die verzoort een opening als we het hebben over panden. We hebben mediciemensen, we hebben technische mensen. En iedereen kijkt vanuit zijn specialismen mee naar wat is de kaasus. En krijgt er ook alle vrijheid om dus mee te denken, van wat is hier nu, wat kan het resultaat positief beinvloeden? En zo loopt je dus eigenlijk met ze alle loopt je die kleurzaan. En dan is de facto tijd daarin bepaalend. Bijel als er nu mensen worden, totgeschoten, dan is de facto tijd bepaalend, dan heb je dus niet de tijd. de specialismes in te zetten, dan moet je gewoon gehandeld worden, ook al bij je alleen. Ja, wat mensen denken er ook onder schat, is dat het planningsprocessie is misschien van een van de meest. de onderscheiden en de zaken is van heel erg club, mensen kijken. door altijd naar dat werk te inzet. Ja, en daar zijn dus ook heel veel varen geedig van nodig en daar gaat dat. dat werkelijk overmaar het stukje, wat er vooraf aangehaat eigenlijk is. bijna dat gene wat je onderscheid. Dus planning onder drukmaken betekent in de dat dat de dingen. je kan niet liniar plannen, dat betekent dat, dan plankt dat, dat. dus zich gewoon moeten de zaken gepland worden om wat je veel sneller klaar moet zijn. Ik heb dat planingsproces, heb ik echt geïnternaliseerd. Dat gebruik ik in alles. En hoe ziet dat er dan uit? Bij heel veel dingen die ik doe, maak ik eerst een noodplan. Dat klinkt nu heel groot, maar dat kan gewoon zijn van, oké, maar als ik het nu. dat moet doen, hoe ziet dat er dan uit? Denk dan even aan zo'n snario. De woorden op dit moment is er een terroristische aanslagende woorden mensen dood geschoten. Dan komt de eerste operator die komt aan en die gaat. Mets die kan gaat die handelen met het geen wat die heeft. Want er is niks anders, je hebt geen tijd, dus je moet dat je noodplan. Maar normatere dat de tijd verstrijkt, heb je natuurlijk tijd voor een initiatiefplan. Dan kunnen we alle normatere dat de tijd groter wordt. Dus dat we meer tijd krijgen, kan je natuurlijk veel meer assets toevoegen. Dan kan je dat beter over nadenken, kan je experts te bij halen. Dan kan je alles wat je in huis hebt of daar buiten toevoegen om jouw plan beter te maken. om het resultaat positief te beenvloeden. Maar als die factor tijden niet is, dan heb je het maar mee te doen. En als je dus dit toepast, ook op dingen in je dagelijks leven, dat heeft mij echt al heel vaak geholpen. Ik denk voor ja, maar als ik nu iets moet gebeuren, dan is dit geen wat ik doe. En dan is het wat het is. Maar als ik nou meer tijd heb, dan kan ik nog dat dan dat gaan toevoegen. Misschien een beetje afgestoomd, maar het werkt voor mij hartstikke goed. Dat is altijd een beetje afgestoomd. Als je dat soort dingen, maar het gaat om het principe. Maar dat is. Je zegt al, een van de dingen is natuurlijk van. Als het noopplan komt daar, je hebt het daar maar mee te doen. Hoe ging je nou om met het feit dat je. wist dat. daar niemand. dan kan niemand na jou die. ofzo, als je bent een soort laatste redmiddel. Ja. Ja, heb je daar bij stilgestaar wat van frantwoordelijkheid. at met zich mee brengt? Dan hoe ging je daarmee om? Ja. Ik denk dat de opleiding ook zo in elkaar zit. en dat dat ook. faak. besproken wordt. wat de gevolgen zijn van jouw handelen. Dat is het geen waar je het over hebt. Je wordt opgeleid tot. ja. self bewuste creatieveling. in het bieden van oplossingen. Zo, zo kijk ik daar dan aan. En je oplossing is daar. Als jij in je eentje aankond. dan heb je het te doen. En je weegt voor jezelf dan af. van oké, dit is wat het is. Kan ik dit? Ga ik dit doen. En dan kom ik toch weer terug op die motivatie in bijdragen. Dit is wat ik wil bijdragen. En als dat dan is, dat ik daar in mijn eentje naar binnen moet. ik heb voor mezelf dat echt wel eens afgevraagd. Als ik daar in mijn eentje ben. en ik moet daar naar binnen. en ik weet van ja, dit is het scenario waar je altijd voor getreent hebt. dan hoop ik daar het verschil te kunnen maken. Dat ik heb liefde dat ze dan op iemand die goed getreent is. Ze middelen daarvoor heeft. En radi is om daar naar binnen te gaan schieten. dan wil ik mensen doodschieten. Ik kan dan nog iets aan doen. Met die mensen daar misschien in de winkelcentrum aan het winkelen zijn. kunde niks meer doen. Laat mij dan daar voorwaats gaan. Erh? Want kan je soms meenemen dat je niet kunt. dat soms lastig is om zaken echt in de tijd te bespreken. en echt in de tijd is hoe verleg je niet. Maar kan je er soms wel eens mee? Zijn er wel eens dit in momenten geeft dat het voor jou ook spannend werd. of dat er dingen misgingen of. ja, misgingen heb ik ook wel een paar leuken aan ik dood is? Nou, vertel. Ik moest op een reen met een verkening doen. en reguliere instap. Nou goed, uiteindelijk ik had de verkening gedaan. Ik was een gele deur, potiek vlett. En nou goed, het was de derde deur. De derde deur, dus je gaat de trap op 1, 2, 3. En die deur moeten eruit. De huisnummer was die waaraan niet aanwezig. Dus kom binnen een verkening gedaan. En nou goed, zo gezegd, zo gedaan. Ik sta voor de deur en zelfverzekerd. Deur gaat eruit. Dus ik pak de bonk en ik slaad eerst de klap. Het was door de deur, heen. Dus ja, dat is natuurlijk vervelend, want dan sla je de deur er niet uit. Nou, dus 2e, 3e, uiteindelijk, ik had in de deur. Ja, heel die deur kapot. Staan we in een andere berging. Hoe kan het nou, jo? Had ik 1 deur. Had ik beneden, had ik overgeslagen. Of er wel. Ik had dus, ik stond een verdiepingte hoog. We moesten er nog een terug, nou, toen de deur eruit slaagte, was het nog oké. Maar ja, dat was dan persoonlijk dingetje die nu kan ik om lachen. Maar dat moment, je hebt je nooit zo vervelend gevoelend natuurlijk, he. Want die gaat gewoon af voor je gevoel als een gieter. Dit kan gewoon niet gebeuren. En gelukkig is dan een berging. Maar ja, dat was wel een van mijn persoonlijke dingen die hij nu mooi was. De uur van de zoon had hij dan zo in de situatie. Hij heeft wel bevent van de angst achterzetten. Dus het gaat ook wel eens echt goed mis natuurlijk. Zeker. En hoe gaat dat in het team? Die op niet te misverstaanen wijzen, want je dat duidelijk gemaakt natuurlijk. Tot de lengte van dagen. Om een iets serieus te graag te geven waar we bij echt discussies over gehad, over waarom zet jij je voet links, tewel jij zou het toch je voet rechts zetten. Op zulke detail zit soms de evaluatie. Waarbij het niet gaat over dat jij als vent het verkeer doet, of dat jij als vent niet goed werkt doet, dan het gaat om jouw vader heen, waarom maak jij die keuze? Waarom wijk jij af van het geën, wat we hebben afgesproken. En dus het is heel hard op de feiten, maar dat hoeft helemaal niet voor jou als persoonzooi te zijn. En dat zie ik die les die probeer ik nu ook vaak mee te nemen. We voelen ons zo snel aangevallen, dat hoeft helemaal niet. Je mag hem maar wat is daar voor nodig om je niet aangevallen te voelen? Ja, een stukje zelfverzekertheid. We weten wie je bent, weten wij je voor staat. Dat helpt allemaal mee. Ja, en ik denk dat het ook een stukje veiligheid is. En ik denk dat je veiligheid is ook wel zit in het feit dat je allemaal op dat niveau zit. En je elkaar ook allemaal respecteert voor het feit dat je die daar zitten. Dus er is wel een soort van een basis, level van respect, wat iedereen heeft die hoopholst doorlopen, iedereen heeft de busieke en de metale, en de technische skills laten zien om in dat niveau te komen. En dan kan je ook op basis over dat stuk, hoevee je het namelijk niet meer te hebben. Nee. Ik zie vaak in bedrijven dat dat of in andere setting is dat kan natuurlijk heel anders zijn, als iemand net daar komt werken. En als je daar gaat werken, dat je er wat je hoeft te doen in sollicitatie, gezprekt daarbij, je bent aan het werk. Daarmee is natuurlijk een enorme basis van respect en vertrouwen. En dat geeft een bepaalde veiligheid om het ook te kunnen hebben op zo'n manier. Dat ik weet, ik kan gewoon zeggen wat de veil is hain. En in dit geval gaat het over hoe jou voeten stonden. Maar ik weet ook de volgende keer stij ik waarschijnlijk ook een keer het je verkeerde of wat hevra. Nou, ik heb wel een mooi voelbeeld. Op een gegeven moment doe ik een instap in een apartment. En er zou een vuurwapige veilig verdachte binnenzitten. En maat je die die doet de deur open. Het is deinlijk voordeur voertzettend. Er was heel klein apartment. En hij doet de deur open. En ik heb dan als taak als twee de man om achter de deur te checken of daar niemand zich nog verschanst. Maar het moment dat hij de deur open doet, daar staan in een hele kleine ruimte van twee bij twee. Daar zitten vier mensen. Twee pitboels. Die pitboels beginnen als een gek in de ronde te rennen over die mensen in die kleine kamer. Wij proberen daar nog in die kamer te positioneren. En die mensen, die schrikken natuurlijk ook. Dus handen overal en probeer daar dan even in die gaels orde te schappen. En in die gaels verget ik gewoon achter de deur te checken. Het is gewoon fout, punt. En onze man, dus onze verdachte, zit daar niet binnen. En op een geefment gaan we ook achter die bank kijken. En ik ben een op een geefment achter de bank bezig. En ik zie achter de deur, zie ik event staan. En dan kan je echt door de grond zakken. En uiteindelijk, we houden event aan, het was onze man, het was onze verdachte. We houden hem aan, dat is je dan. En op dat moment, dan loopt je ook de evaluatie in met lood in je schoenen. En dit is gewoon een basis fout. Maar het gebeurt je gewoon. Je bent voegsmijl als ik toen zat ik toen 8 jaar of zo binnen in het werk. En je denkt dat het overkomt je dan. En dan is het enige wat je kan doen in die evaluatie is bijna bij als eerste bij de opstad zeggen jongens. Ik heb er fout gemaakt. En ik ga jullie meenemen in wat daar gebeurde in mijn blevings wereld. En wat ik merk de tijdens die evaluatie dat iedereen het gevoel had, dit had maar je ook kunnen overkomen. En natuurlijk zeggen we tegen elkaar dat het dommeloompje aan het aan eens en we gaan het over hebben dat dit niet tevoren keer weer gebeurt. Maar dat is ook wel de veiligheid van het team. En het is goed gegaan. En je verheed daarna nooit meer achter die duret te checken. Maar zo zie je, iedereen kan dit overkomen. Dat geloven kan ik ook heilig. Dat is natuurlijk echt op een scherps en de sneden en het moeilijke aan dit vak eigenlijk. Dat is ook een omschrijf. Het is een expertise vak. Je hebt de proze dures en de situatie waar je instaapt onderigst dat die gelijkend is. Want het is altijd een kamer. Er zit er al een duret, altijd een kamer. Of altijd een gang zit er over. Er zijn wel dingen die altijd, er zijn wel bepaalde vastigheden. Maar elke situatie waar je in loopt heeft voor andere bijzonderheden. En je stap naar een maar elke keer weer een situatie in die weer voor het eerst is, die weer nieuw is. Ja. En ja, je doet alles, katreening en dan een bloodstelling aan zo veel mogelijk situaties om zo veel mogelijk haar varen op te bouwen. Maar iedere ATR of DZ-er die je zal spreken, die zal beaamen. Dat er ergens een situatie gaat komen waarin je verrast bent. En waarop je in die splitzekent, dus fout hebt gemaakt. Ja, en dat is ook, kijk ik noem nu 2 funnissie. Om me zelf beteken die dat het één grote funnissie ho was. Maar altijd bijzonder heen. -Ja, altijd bijzonder heen. Nee, Dave, Dave zie. Dat zei je zelf ook. De grappige schouzen leuk en dat ik dood dat mafjaar er zoekte op richting van de dezee. Dat is dan nog wel weer mooi passend. Dat te ziden. Maar het is wel de essentie van het werk, dat het loopt altijd anders. En we trainen dan een basis, ochtend instap met de verdachte op bed. Vervolgens ging ik. Ik kwam uit de opleiding en ging me eerste AT in Z-doen. Nou, ik mocht kopplein met schild. Nou, gelijk voor de leeuwen. En dat was gelijk een vrijstaande woning waarbij we de complete achterpouder uitbliezen en waarbij de verdachte boven de trap stond. Oké, dus dat zie je direct bij de eerste inzet. He, dat is het loopt altijd anders, dan je verwacht. Ja. -Ja. En het heeft ook een padderrommeligeheid in zich. Waar zijn de master's of chaos? Ja, kan je ze uitleggen wat ik daarmee bedoel en hoe dat voor jou lading heeft? Nou, ik vind dat als je een basis hebt, dan kan je daarvan uitgaan. Maar wat je daarmee bedoelt, het loopt in de praktijk altijd anders. En het is ook de kunst om in die gaels orde te schappen. En hoe werkt dat? Dat je maak het heel klein. Dus dat is ook wat ik ook altijd geprobeerd heb. Ik en mijn taak, we hebben heel mooi zo'n ringen, ringen systeem wat je opgeeft met wat uitgelegd en blijf in ring één. Ik en mijn taak. Wat zijn mijn fysieke handelingen die ik nu moet doen? Ik ben bijvoorbeeld. Pz. Gutter geweest. Dan heb jij één taak en ook al ligt jij vier uur. Als dan het moment komt, dan gaat het op de focus op je vaderheden om uiteindelijk dat schotte krijgen waar die zou moeten komen. En dat is voor mij zo pakken. Ik denk van ja maar in elke gaels die je ook hebt, want dat lijkt dan heel overzichtelijk en heel ontspannen. Maar die gaels speel dan af in je hoofd. Want je hebt allemaal externe afleidingen van je eigen gedachten of van de dingen die gebeuren of van de info die over je zet komt. Maar komt de kool of zie je in een krenotie-tuatie? Dan ben jij ervan. Ja. Nou ja, in dit werk dat gevoel van het meisje in de witte jure kom die maar voor de bijtouwen. Ja, je rol is hier natuurlijk anders. Hoe ben jij omgegaan met wat het werk, wat je die deden wat dat betreft. Het is vaak als je die pijder uitplaast. De vrouw is in Paniek en die roept waarom is er. Waarom hebben je gods er al die rommel gemaakt? Heel huis kapot. Heel te huis kapot is dat man nodig geweest dat ook aan de kud aanbellen. Ja, ja, je hebt heel vaak gehoord. Ja ja ja. Ja, dat kan even kunnen aanbellen. Ja. Hoe ging je met dat soort rand voorwaarde? Of ja, randzaak eigenlijk van dat werk en je zingeving om hoe plaats die jij dit in het verhaal van jouw zingeving en maatschappelijk. Ja, kijk, voorop gesteld is dat ik denk die bijdrage die voel je elke dag. Omdat je, wat ik zeg, die succesbeleving, kijk je haalt niet elke dag de grootste terrorist op. Die heb je maar heel weinig. Maar er zijn ook wel echt grote boven die je wel ophaald. En daar ben jij voor, om die ook op een nette manier te behandelen. En dat lijkt dan dat je heel veel geweld gebruikt, maar je gebruikt altijd het minimale wat nodig is. En je zal nooit meer gebruiken dan wat jij achter het nodig is in deze context. Dan gister ons uit waarom dan nodig is om deur eruit te blasen. Ja, dat kan verschillende redenen hebben. Misschien is het mooiste voorbeeld daarin, want we denken altijd dan gelijk aan grof geweld. Maar ik heb bijvoorbeeld ook kaasische gedraaid waarbij we een. eigenlijk een computerneurt hebben. Dus een tactisch moeilijke aanhouding. Dat op het moment dat deze manier zijn handen van het toetsbord ligt. En ze voeten van zijn pandalen ligt, dan gaat ze een computer op slot. En dan kan je er niet meer in. Ook de beste mensen van de politie hebben daar dan heel veel moeite mee. Zo schijnt om daaruit aan te komen. Dan is het dus heel erg handig als je die beste manier aanhoudt, achter zijn computer. En dat je dat pandal wat hij indrukkt, dat hij dat nog indrukkt, of dat jij dat even voor hem indrukkt. En dan zie je als daar bijvoorbeeld een deur eruit blase, dus met één klap, dat de deur open is, waar door jij binnen echt een flits van een. seconde bij een bent. En dus die handeling kan uitvoeren, of dat hij niet van die handeling niet kan uitvoeren. Dat komt dan goed uit van het onderzoek. Dus dat zouden we reden kunnen zijn. -Snelheid. -Snelheid. Ja, snelheid, snelheid, het kan ook zijn. En die snelheid heeft natuurlijk te maken met je verrassing. Dus dat is uiteindelijk in een kaasus waarom dat je dat zou kunnen doen. Maar het kan ook zijn dat er binnen een kokine ligt. Wat zou jij doen als wij eerst rustig op de deur staat de bonken, politie, deur open maken. Dat spoe jij al die kokine door de WCN. Dus een tegenwoordig zeker met het nieuwe bouwbesluid, dat er hele dikke deuren zijn. Er zijn ook gewoon deuren. Die zijn gewoon lastig open te maken. En dan is het een middel om explosief te gebruiken. Dat klinkt heel erg heftig, maar in de praktijk blijkt dat echt niet zo. Is het juist veel minder schadelijk dan bijvoorbeeld zagen. Wat over de algemeen best wel een grote impact heeft. Dus je bent een kettingszagen deur open zacht. Ja, en dat kan natuurlijk ook iemand achter, ook achter iemand. Ja zeker, al die maatrekl neem je natuurlijk wel mee. Exprociëvers, dat geldt het zelf natuurlijk. Ja, ja. Maar ik moet daar een denk om wat wij ooit een co-oefening hebben gehad. Waar wij de team ook reedt ontomd om te gaan zagen. Maar toen werd er even ingepen omdat er een cher aan had. Dus of gegeisseld tegen die deur aanzacht. Oh ja, ja. Dus ik had die kastens even voorbereiden? Ik heb het wel een keer gehad, want om ook even de nuans aan te geven daarin. Ik was brietjeig. Dus ik was speciaalist in het openen van de deuren raam of het verschaffen van een opening. In een woning of waarder dan ook. Ik had woning verkend en ik kom terug bij mijn teamleider en ik zei, dit moet echt explosieve zijn. En dat ik me afweging op gemaakt, want het moest snel zijn, moest overromplink, was ook iets met. Volgens mij was het met wegmaken van drugs. Dit is de enige manier, want ik kan jou niet gaan deren dat die deur er uitgaat op de alternatieve manieren. En vervolgens beslist hij toch om niet met explosieven in de binnen te gaan. En de eerste keer dat met dat gebeurde. Ik heb ook echt met hem in, eigenlijk, ik wilde me koppel afdoen, tegen hem zeggen, "Wat weet je wel, ga jij de volgende keer de verkending doen." Want je voelt je in je expertise, ja, dat je denkt, "Ja, maar ik ben hier toch te experten op die deur." Maar hij heeft daarvoor is die teamleider, omdat toch even af tewegen, want in dit geval, er was ook een kindje binnen. En vervolgens de afweging die hij maakte is, "Oké, de inzet van het middel explosieven ten opzichte van de kaasers die we nu hebben." En het binnenzijn van zo'n kind maakt toch dat ik graa voor een alternatief middel. En zo zie je in de praktijk dat dus er heel goed afgewogen wordt als er minder kan, dan wordt daar ook echt wel vol gekozen. Ja, dan zeer dus het belangrijk van. Hoe de zoon team is opgebouwd met een teamleider die een ander overzicht heeft, andere afweging maakt dan jij in specialist, want dat is specialist wil je natuurlijk altijd. Het gaat mij niet gebeuren, dat die deur niet open gaat. Ja, precies, dat is het gevoel wat je hebt. Ja, dat is wel mooi dat hij die de mikt er dit. Ja, want een beeld wat natuurlijk, we ligt mensen van buiten af, daarna kijk ik, hebben we van, "Hou, als je die mannen met die spijkenbroek en die sportsgoentjes, dan is het altijd, dat zijn van hier geweld, belust mannetjes." Ja, ja. Wil je soms een keiz op schrijven van wat soort keros daarnaast jouw dorn werken? Hoe zou je, hoe zou je, ooit algemeen de mannen wil om schrijven? Zelf bewust, weten wat er in de wereld te kopen is, actief, proactief, altijd de mentaliteit om te willen winnen, maar ook gewoon wel een gesprek kunnen voeren, en wel reflecteren op jezelf, ook op elkaar, gewild, maar ook ongewild. Dan krijg je hem zo'n zo'n gewoon terug. Maar open, open communicatie. Ik denk dat dat echt wel typerend is voor een typische operator. En oud een tick, want doe wat je zegt en zegt wat je doet. Ik heb ook later als teamleider, bijvoorbeeld binnen de BsB, als ik een opdracht werk uit gaaf, dan vroeg ik me nooit af, wordt die opdracht wel uitgevoerd. Die werd of hij werd gedaan of hij werd verbetet. Dus als jij dus leiding geeft aan professionals, dan ben je meer aan het begrinzen dan aan het motiveren. En dat vind ik wel echt typerend voor in deze omgeving werken. Ja, dat is mooi. Dat is natuurlijk ook wel iets in een fase daarna, bij daar we naar op zoek, denk ik. Dat is moeilijk terug te vinden. Ja, ja, nou ja, dat is zeker. Dan ga je ook wel een andere ding op zoek, hè? Dat is echt wel oké, maar waar zoek ik het dan in. En is het dan in de mens? Is het in, hoe zit het, maar ook in je privé omgeving? In je vrienden, in je relatie, hoe zit dat dan? Want jij je zoekt wel, want je bent dat zelf ook. Je bent zelf prober ik ook zo autotiek mogelijk te zijn. Dus wie je nu zit, als ik straks thuis zit, dan zit ik niet met een microfoon voor mijn huis, maar daar ben ik gewoon even. En dat is niet anders. Nou ja, dat is mooi. Ja, ik ben nog even wat dingetje tegen aanhouren rond om stress. Want wij hebben het in begin natuurlijk mooi gehad, gegeven, het dragen van het leiden als het waren, dat is fysieke, dat is natuurlijk heel erg belangrijk. Maar ik ben er laatste tijd, ben ik wat voor mezelf, ik bedoel ik of ik geen top sport ermee te zijn of ik heb niks meer gekwin. Ik vind het leuk, leuk meedoet. Ik hoef niks meer te vinden, maar ik vind het leuk om een beetje voor mezelf kompetitieve bezig te zijn op dat haarrooks aan te kijken van, nee, wat dat dan de sport is, ik wil niet op deze leeftijd niet meer alleen maar cardio doen, want ik wil me spieren behouwen. Ik vind dit gewoon een leuke combinatie om op deze meen je bezig te zijn. Maar door dat ik daar wat serieus weer bezig ben, is dat ook weer iets wat voor mij voet als presseren. En dat breng me dan zo'n soort beetje terug naar iets wat ik minder meemakelijk dan vroeger. En dat is omgaan met stress. En wat natuurlijk heel interessant is daarin is dat het voert ombrettig om hard te rennen en pijn te leiden. En daar moet je doorheen kunnen gaan, maar je moet ook leren dat daar een bepaalde maat van stress vrij komt in dit werk. Ja. En de ene gaat daar anders meer om aan de ander. En wat ik daarmee bedoel is, dan denk ik dat het van natuur de ene rustiger is. Minder anxious, zou ik maar even noemen. Dus voor het gene wat er gaat komen. Je hebt een bepaalde mens, die hebben dat van natuur gewoon heel erg gewoon die aan hem nog relaxed. Maar ik heb niet indruk dat er alleen maar dat soort luiver bij DZ, want ik ben zelf namelijk iemand die best wel een overdenker is. En die ook wel een hoog stress gehaald heeft. En ik heb zelfs nu een beetje de analyse om mezelf gemaakt. Dat was de maat van stress. Die zorgt er eigenlijk ook alvorderig toch soms minder goed presteer dan ik op die maas kan kunnen. En dat vond ik interessant. Want ik heb zelf in die wereld gewerkt. Ik ben daar in opgeleid. Ik ben daar goed peker uit. Ik heb daar werk dat werkelijk gedaan. Dan soms wel wat kritisch ben. Ik denk dat ik er maar ben. Ik wil echt die presteer er onder druk. Dat is kritisch. Dat is een inelijke kritiekus. Dat is prachtig. Maar het gaat er om een beetje de excesie van waar ik ben. Bij mezelf uitkamp van ja. Maar uiteindelijk gaat dat het niet om die stress afvaart. Maar het eindelijk om de ouwpoet natuurlijk die je levert. En die ouwpoet moet gewoon goed zijn. Dat die ouwpoet goed is. Maar dat je zelf nog beter zou kunnen. Dat je marciaal in de tank laat. Omdat je bijvoorbeeld een pal de manier van stress omgaat. Dat hort er ook bij. Dat heeft ook te maken met hoe vaak je dan weer wedstrijd gaat lopen. Dan wordt die stress minder. En het zelfde hoe vaak je inzetjes gaat doen. Hoe minder gestressed je denk ik raakt. Hoe meer ervaring er raakt. En hoe meer je die marcia kan gaan benutten van dat stress gebeuren. Een al lang een beetje lang aanloop maar maar punt is. Stress hort erbij. Ja. Stress voelt niet lekker. Want stress voelt als of je heel erg verlief bent. Of er gewoon iets wat je bezig houdt. En iets wat je in je lijf voelt. Mijn naamde stress vooraf. Ik had tijdens acties er altijd. Ik heb er nooit heel erg veel last van. Maar in al loopt naar bepaalde acties kon ik gewoon stress ervaren. Ik ben er weer naar hoe dat voor jou is geweest. En hoe jij in de wedstrijd zit rondom grote inzet. Of bepaalde dingen die dan extra spannend worden. Of misschien bepaalde dingen waarbij je net een vaderheid en nieuwe bij hebt geleerd. En wat minder vertrouw bent in de vaderheid die je moet gaan toepassen. Ik heb natuurlijk een stress ervaren. Zeker als de inzet er spannend worden en dat voel je wel aan de voorkant. Dat je denkt ook, je kan je nu gaat het er echt wel even om. Ik heb dan ook wel ervaren dat je interren die stress voelt. Maar als je dan soms zelfs gewoon op beeld terug kijkt. Hoe je hebt geacteerd, denk je zo. Slaak je mezelf naar boor denk ik zo. Ik voelde mezelf echt wel meer hoger hem stress level. Maar de vaderheid die ik daalaat zien, die zijn wel echt goed. En dan stond ik soms gewoon zelf te kijken. Ik dacht ik zo. Dat ben ik wat godzap. Dus dan klopt die perceptie die je zelf hebt, die klop niet met de werkelijkheid. En eigenlijk is die beter dan wat je verwacht. Nou, het beten dat dan anders om natuurlijk. Ik heb nog nooit gehad ook wel bij. Ik heb nog gewoon een inzet die wil wel delen. Waarbij je weet van het gaat dan nu echt om spannen. Dit is wel serieus. Maar ik heb nog nooit gehad dat ik daar zo'n last van had. Dat ik dacht van ik kan niet meer acteren of zo. Nou, dat is echt een chocking on the pressure. Dat je echt niet meer kan acteren. Dat heb ik gelukkig genooit ervaren. Ik dind dat er ook wel in opleidingen. Als je dat er in je zit. Dan ben je niet gescheken. Chocking zit er wel in meerdere niveau. Dat is wat ik doe van die kan al steeds beziglijmpressatie halen. Maar voor jezelf, nog steeds, zoals ik nog beter met stress leer handeren, dan hou ik meer march over. Dat is natuurlijk. Dat is nooit genoeg. Dat is een hoop. Ja, precies. Ik denk dat het een heel goed strijven is om dat te handeren. Waarbij ik gelijk een kantekening wil maken, maar wanneer is het dan goed genoeg. Dat is mijn eigen lierpunt ook. Waar ik je mee wil nemen, dat is in een scenario en ik heb hem eerder ook ook gedeeld. Er is opgegeven met een geiseling situatie in het zuiden van het land. En daar is opstraat, is een vrouw niet geschoten. En de buurman die wil die vrouw gaan helpen en die gaat naar die vrouw toe en de verdachte die komt terug. Met zijn vuurwapen en die wil op die buurman ook schieten en de wapen wijgen het. Het eindelijk heeft heel veel geluk, slaep die vrouw me in de binnen en de verdachte is binnen met een kindje. Een kindje van twee, drie jaar. Dan wordt er contact gezorgd met de onderhandel van de politie. Hij heeft goed contact, dat weinig gaan. Wij worden allemaal gealameerd en gaan die kant op. Dan voel je, dit is serieus. Er is al geschoten, de intentie om nog een kiert te schieten is geweest. Uiteindelijk krijg je ook informatie door dat de woning, de kogelgaten die zitten in de ramen. Het is al een tijdje aan de gang. Dus een rationel heeft zo'n verdachte natuurlijk ook al allerlei bestessingen kunnen maken. En er zit daar binnen met een kindje. En nu. Het aandekeomde daar aan duurt het nog een tijd, is er goed contact met de verdachte. En dan op een gegeven moment komt de kool van, ja, we gaan zomaar de een, toch de intervention doen. We willen niet langen wachten. Er is geen contact meer met de verdachte. Dan weet je gewoon, oké, dit gaat het nu gaat het erom. En als je dan hebt over stress, dat voelde ik ook echt wel in mijn lichaam. Nu gaan we van betekenis, hopelijk van betekenis kunnen zijn. We lopen aan, richting die woning. En tijdens het aanlopen zie ik een zwarte hond tegen de schutting van die woning op springen. En ik zie aan heel het gedrag van die hond die is echt in paniek. En ik had thuis, soms zelf de zwarte hond. En ik zie gewoon in een fractie van een seconde, mijn hond, in mijn beleving tegen die schutting op springen. En ik merk bij hem zelf gewoon even een vries. Echt wat je kent vanuit de teorie. Ik merk gewoon in het aanlopen in het treintje even. Dat ik gewoon even kijk dan aan en ik denk, he. Dat duurt voor me gevoel drie seconden, maar waarschijnlijk is het echt een fractie. En ik wil ook gewoon in het treintje door. En dan komt die direct schakelijk, oké, ik heb het daak. Wat ga ik zometeen doen? Oké, dit, dat en ik zit er weer in. Uiteindelijk gaan we daar naar binnen en verschrikkelijk scenario komen op de slaapkamer en de verdachte en het maissie liggen alle twee doodsgeschoten in de slaapkamer. Wat verwacht je daarna van? Dan denk je dat is wat wij heel vaak roepen. Het gaat er niet om wat je meemakelijk, maar het gaat er om wat dat met je doet. Als je mij nu vraagt van hoe zacht dat eruit, die dat verschrikkelijke. aanblik van de z'n kindje. En ik weet het niet meer. Ik heb geen idee. Maar als je me vraagt die hond, die kan ik helemaal uit tekenen. Die is bij mij binnengekomen. En op dat moment, mijn dochter, die was toen ook dezelfde leeftijd, was ook zo'n klein blond maitje. Dus te verwachten zou zijn van, hey, het geen wat je gezien hebt. Daar misschien krijg je daar wel last van later. Maar ik weet het niet eens meer. Maar die hond, het is al jaren geleden en kan nog steeds terughalen. Dus wat dan stress met je doet, het ervaren van zo'n vreesmoment. En tegelijkertijd uiteindelijk toch kunnen handelen. Dat komt hier allemaal wel samen in dit scenario, denk ik. Dat is voor mij echt een heel mooi leer punt. Dus nu ook vaak zeg ik, het maakt niet uit jongens wat het is, wat je meemakelt. Het gaat om wat het met jou doet. Hoe beleef je dit? De mind is wat dat bedreft, een apart ding. Hoe is dit debrief dan aan zo'n actie? Want dan je er wel bij stil, dan dan al keros, ik scherke ook met kinderen met dingen, is dat dan een bijzondere aandacht voor, voor het geënwaltig gezien wordt. Je kan je dat niet meer voor de geest halen. Als je toch geen last van hebt, heb je toch geen last van. Misschien geburt dat ook een soort afstand vanzelf om je zacht te beschermen. Dat denk je voorstellen. Nou, dat denk ik ook. Want je probeert uiteindelijk proberen dat het ratje neel te begrijpen. En ik denk dat je dat gewoon blokt. Dat dat er zijn best wel in die karriere momenten geweest, dat je verschrikkelijke dingen hebt gezien. Maar misschien is dat dan ook wel een stukje beroepsdeformatie. Dat je zeer, nou, oké, dat doe ik geen zaken mee. Ik neem het niet mee naar huis en dan heb je geluk als dat ook gebeurd. Want zonder zoiets heb je dat ook gewoon geen. Heb je geluk dat je juiste DNA-pakketje hebt dat dat niet blijft hangen? Dat kan. Ik kan, ja. En ik denk zelfs met het juiste DNA-pakketje. Als je maar lang genoeg staapelt, dan heb je als nog een risico denk ik. Ik moet dan denk aan John Pelber, bijvoorbeeld, ik denk ook dat je juiste DNA-pakketje had. Maar naar 1500 lijken, wel, ik ook zijn Pulitje gewoon in de volzat. Ja. Dus ja, er zijn zoveel manieren waarop dat kan gebeuren dat je dat toch last van krijgt. Maar in het aantal wat je zegt, ik denk dat ook niet altijd een zirrurg komt nu bezig is met hoe. hoe het is om iemand open te snijden over om iemand te verliezen. Of. Ja, want dan kan je. Ja, je kan je er niet bedoet, zeg maar. En natuurlijk zijn het zaken die je dan meer bezig houden. Maar het is gek om te horen dan. Ja, wat je dan naar inhoud. En hoe dat dan werkt. Dat is toch wel een partjaar. Ja, dus ik vind dat. Ja, ik denk dat dat vind ik ook superboeiend. Dat. Om dat de omgeving die verwacht. Ik hoor heel vaak zeker de trainingen die we doen. Als we het hebben over je mindset, over mentale kracht. Zeker als ik geef dan trainingen met Renald Oizak over je mentale gezondheid. En dan is dit wat mensen verwachten. En dan geef ik ook graag dit voorbeeld van jongens, maar dit is het hoeft helemaal niet. En als je dat weet, dan hoop ik meetegave dat je ook schnapt. dat je iemand anders niet moet beoordelen als die dus wel erg slas van hebt. waar jij van hebt, van de zegt. Ja, hoe zou je daar last van? Je weet het niet. Maar je weet het niet. Nee, ik denk dat dat goed is. Het is altijd. Je gaat de koud op een soort van je eigen framework opleggen bij een ander. Dat is ook waarom mensen die buiten deze wereld staat altijd denken van. Oh, heftig, hè. Toch. Ja, we hebben gewoon mooie dingen gedaan. We had ja het was wel heftig. Ja, dat is niet het woord, wat ik er zelf voor zou gebruiken. Het was gewoon rammen. Voorwaarts en. Je wapen staat omdlaad in de koffelbak. Dat is de meest veilig richting, omdat moment soms in de open maar ruimte staat. Ja, dan is dat natuurlijk voor iemand die dat niet gewent is, is dat heel bijzonder. Ja, voor jou, als je dat al tien jaar doet, dan kijk je daar echt niet meer van op. Dat gappen goed, dat werkt. Ja, precies. Ja. Ja, mooie. mooie karrieren achter de rug, mooie verhalen. Zij er nog. Als we straks een beetje naar de afronning van de gesprek zijn, zijn ze nog dingen van. Die had ik total nog moeten delen of dit blijft te gangen. Veel vrije om nog geen jouw op te gooien. Nou, wat ik nog wel wil delen, dat gaat dan over je handelingen. Dus dat je niet meer nadenkt over je handelingen als je op een gegeven moment dus zo vaak dingen getreend hebt. Dan gaan we naar een kaas in het noorden van het land, in een bungelow. Het zouden reguleren in stap worden. We gaan lopen aan op de woning, die man die zou een vuurwapen hebben. En vuurwapen moesten uit het milieu dus we doen daar. Ja, we gaan daar de instap doen. We lopen aan op de bungelow, roepen duidelijk politie, de eerste man lopen binnen, tweede man lopen binnen. Ik was derde en het stockt voor de deur. Want zij blijven eigenlijk gaan positioneren zicht als een kleine bungelow. En ik hoor vuurwapen. En het moment dat ik hoor vuurwapen, dan gaan we alle alarm bellen af. En op het moment dat ik hoor vuurwapen, hoor ik meerdere schoten. Ik zie natuurlijk niet wat er gebeurt, want ja, deuropening ligt donker binnen, maar ik hoor schoten. En op dat moment, op die klappen van die schoten, verschijnt er ook een vrouw in de deuropening. En ik trek die vrouw uit deuropening, die ga ik naar buiten en ga ik boven oplingen om haar te beschermen tegen. Ja, even twelikogels. Uiteindelijk hoor ik ook de kreaten die dan daarbij horen als er geschoten is door onze eigen jongens. En ik begrijp dat er verdacht is in heerge schoten. Uiteindelijk is die verdachten die wat is niet levensbedrijgend gewond geraakt en die wordt afgevoerd. En hele onderzoek wordt opgestaten. Maar waar het om gaat, waarom ik dit wil delen, is. Dan later zit je dan voor jezelf te bedenken, wat heb ik nou gedaan? Heb ik nou bewust die handelingen uitgevoerd? En ik kwam er daar, in dit scenario achter. Je hebt zo vaak getreend op de schietbaan in scenario's. Wat doe je bij de kreat, vuurwapen, wat doe je als er vuur komt, wat doe je als je. Dat je instinctief lijkt het wel handeld. En dan zo'n vrouw naar beneden trekken, want uiteindelijk is dat die stond in de deur opening. Nou, dat is natuurlijk altijd. - De totes kiste he? Dus die wil je eruit trekken. Ik denk je, het gebeurt dan gewoon automatisch. En dat was voor mij zo'n bevestiging van die training. Dat duizenden keer dat vuurwapen trekken, duizenden keer die scenario's doorlopen. Die komen er daar dan uit. Ja, dat is mooi. De gelijkertijd, als professioneel wat ik daarbij heb, is ook altijd het feit van de meestervare. op parachute springen zijn vaak de geen dieke potvallen. Nou ja, waar de heide. Dus die dreels die doe je dus. En dan onder die omstandigheden werkt dat ook zo. En de gelijkertijd kunnen de dingen die onder het keer gedaan hebben ook het geen inzijden. Wat je als het net even anders is, dan dat zie je ook aan als mensen onder bepaalde stress. Dat ze dus handen dingen doen die ze altijd hebben gedaan. Maar als daar bijvoorbeeld dan niks zit, dat dat dan een vertraging in zit. Ja, zeker. Dus als je op dit niveau acteert dat je dus ook nog eens een keer komt. nu in trainingen eigenlijk uitgedagd moet worden. om dan de mensen in een setting te zetten dat ze dezelfde gedraging laten. die niet ze altijd geleerd hebben om nog een volgenstie. iets afwijkens mee te maken. Ja. Of graag dan weer te ver. Ja, dat kunnen we nog heel erg over uitweiden. Nee, maar. Nee, maar het is bizarre. Als je daar dan op terug gaat om jezelf. Als je het reflecteert op zo'n actie, dat je dus ervaar. hoe gek dat eigenlijk is dat je eigenlijk bijna jezelf ziet bewegen. zonder dat je dus bij was. Dat is een gekrezeesdat. Dat is je denkt van ja, maar ik ga niet meer over de aansturing lijken dan na achteraf wel. Dat is toch echt gehandeld. Ja, dat is toch wel. En dat bedoelde ik misschien ook wel. Misschien is dat ook wel wat ik daar straks zai met dat je achteraf. soms wel video beelden terugkijkt van jezelf. Denk je waar je dan trotsen bent. Je denkt, in mijn beleving was zo anders, maar als ik deze handelingen zie. het is precies wat het zou moeten zijn. Dus dat zit er gewoon in. Ja. Het is een beetje andere attackwassport, die geval. Ja, zeker. En dat is echt een heel erg geschoote. het allemaal niks en anders toeren gasten. Maar jij hebt net in een loop van een vuurmaapen gekeken, zelf. En dan kan je een vest aan hebben, maar als je verkeerd geraakt wordt, dan dat is nog steeds een uitwerking die gewoon doodelijk aan zijn. Dus dat kan ook iets meer jou doen, ook al heb je tien jaar ervaring, dat maakt niet uit. En dan is er gelukkig wel alle ruimte voor, omdat daar dan ruimte aan die emoties te geven als je die hebt. Dat vindt aan plaatsdomiddel van een hot debrief. En dan, oké, vertel je vrouw. En dat kan enepen, dat kan in het team. En daarna is er ook na zorg. Dus hoe zit je er nu bij, na misschien een dag, maar ook na een week? En toch de blijven monitoren van hoe gaat het dan met jou? En dat klinkt dus, of het lijkt vaak aan de buit kan, van zijn allemaal hele stoer gasten. Dat is ook zo, hè, maar die stoerheid en die. Hoe zeg je dat? Die zelfverzekertheid komt in mij ook door een stukje kwetsbaarheid, door de durf, om jezelf kwetsbaar op de dur kunnen stellen, als het daarvoor, als situatie daar omvraagd. Daar zit denk ik de grootste kracht. Het is heel makkelijk om je eeuwig groot te houden, dus ik doe het me niks en behoezo ben ik toch vooropgeleid. Dat horen we vaak, dat mensen zo naar oprenters kijken. Ja, ik denk dat verwassen krijgen schap gaat over, het kunnen navigeren tussen kwetsbaarheid en kracht. En kracht is, oké, de sterke zain, kunnen handelen, weet ik het allemaal niet, totaal de kwetsbaarheid. Daar hebben we toch een paar. Als schatje bij, want dat je dus weerloos bent. Ja, en niks kan eigenlijk. Maar ik denk dat het verwassen krijgen schap gaat, gewoon over goed tevaren wat er nodig is. Als je een zoon in zoon inzet zit, dan ben je gewoon een sterke, heb je je panzor eigenlijk gesloten, dan is het gewoon ban magaan. En dan een paar andere setting, dan kan je de panzor een beetje open zetten met de mensen, met wie een team zit. En dan kan je gewoon de emoties vertellen. Hij dit is hoe ik het afwaar, dit is hoe ik de meenbgaan. En het enige wat ik denk is, zolang het maak kwetsbaarheid, is zonder het verliezen van een bepaalde data te krachten. Want dat is denk ik het geen waar het over gaat. In de zin van het laten zien, het kunnen laten zijn, maar ook wel weer gewoon laten zien dat je in staat bent om meer op te handelen en weer verder te gaan. Ja, en dat het is wel ok als het dus niet lukt. Maar durf je dan wel te zeggen van, 'Ey, maar sorry jongens, het lukt me niet'. Want militaire en politie mensen, die worden opgeleid om voorwaarts te gaan als andere de andere kant opgaan. En de uitdaging die ik dan zie, is vaneer durf jij dan te zeggen, maar nu heb ik even help nodig. En we zien over de algemeen dat dat langer duurt dan regulieriemant. Ja, me namen natuurlijk vaak als soort dingen extra bijkomen. Er is er iets wat thuis niet lekker loopt en het is vaak een opeinstapeling van dingen. Zeker. En dan, ja, als je dan een omgeving hebt waarbij je in dat gezocht is, ik merk dat ik nu even het niet meteen weer in het gereel zit en ik heb even wat tijd nodig of wat even je dat nodig hebt. Ja, dat is mooi om te horen dat die culturen is want ik denk dat dat echt om hij performen schaat. Dat gaat niet alleen maar omdat je meteen weer in het gereel zit. Het gaat er vooral over kan je ook tien jaar duurzaam in zappers zijn. En dan dan nog gewoon een relax te vent zijn, zonder allerlei ennaren bijwerkingen van die tien jaar. Ik doe dat als echt de performance. Ja, zeker. Al moet ik zeggen dat ik slaap elfrij ligt en dat heeft ik toch gewoon een beetje wat de keeper. Ja, precies, dat is nachts gebeld door de houd en dan gaan we weer. Ja, dat ik het op maag om maakend, dat is dan wat het is. Nou ja, het is vooral het, het, het, het, het jouw simpatica die staat goed aan en jouw gaspadaal. Maar een paar simpaties deel van je lichaam moet je ook al weer een beetje tot rust brengen. En dat is niet alleen maar een praten of in de rust neem ofzo, maar het zit hem ook echt wel in ademhalingen en in de terugbrengen van je system naar staat van ons panning. Want dat is natuurlijk iets als je heel lang aan staat in werken en alles. Om leertje als system dat dat de bezeline is. Dus je moet jouw system ook gewoon weer een beetje naar beneden gaan brengen en je harveen en stukje hem hoog brengen. Dat is dus precies ook het geen waar ik nu, ja, ook nog kan in verbeteren. Want dat is wel wat ik merk ja. Dat je staat gewoon toch best wel veel aan. Dat zie je als je ergens in de restaurant zit, je omgeving, wat dan ook die. Dat doe je automatisch. Daar, als ik iets zie gebeur, automatisch weet ik het kenteken van wat daarbij hoort. Dat heb je je zo eigen gemaakt, je staat gewoon aan. Het is de kunst om nu ook te leren van, oké, maar wanneer mag ik echt afgalen en wanneer hoeft dat niet? Dat heeft een periode nodig. Als je echt puur op je systemen keer daar, ik zou zeggen, ga ik weer bij het rute van de oude nallen. Dat is ook wel eens in de pot als geweest. Je bent weer ouder, houds er ook wel langs grijs met ademhaling. Ik denk wel dat daar ook stukjes zitten, omdat sommige dingen zitten gewoon hier liggen aan. Dat is ook een meer in de bewustwoording en een transitie naar normaal leven. Als je dat ook gewoon als een professioneel aanpakt, dan heb je het over echt duurzaam. Ook die transitie gaan goed maken. Daar is een mic, groeien nu. Dat is een mooi, zoi je een nieuwe fase, zoi je mooi. Je super bedankt vooral je verhalen, je openheid en echtheid dat je hier gewoon op deze manier zit. En je dingen hebben gedeeld superwaardevol en in de zichtelijk. Ik denk dat het jong gast en mij de motiveren om deze wereld in te stappen. Ik denk dat het mensen stukje erkennig geeft die misschien in deze wereld gewerkt hebben. En het geeft mensen die misschien helemaal niet in deze wereld zitten weer handvaart. Misschien kan ik met dat soort mindset dingetjes ook wel mijn leven verbeteren. Zeker. Super mooi. En ik heb nog iets moois voor jou. Sorry. Ja, ik heb hier de Scherpschitterscoin, de Coin is wel bekend in onze wereld. En ik wil je deze uitrijken. Super vet man. Thanks. Thanks, Hans. Toe man. Sorry. Ja, de Coin vooral, voor alle werken wat je. Het is te lang. Sorry, ik moet dit even. Pak ik even wadetje. Ja, ik zeg jou, ik heb een giveltje. Ja, ik heb nu echt veel gelueel te worden. Dit is niet om me een beetje neer warmen. Maar de Coin, ik ben heel erg blij mee met Coin, die zijn ook maar maken. Die hebben die aan mij aangeboden en ik mag die met trots aan jou geven. Ze zegt een unieke munt, met een unieke nummer er ook op. Ja, heel koel. Dus vooral dienst in de frondini en het feit dat je er moet hebben praat om hier een eerstoeje verhaald te tellen. Dank je wel. Hadst ik het belangrijk. Maar ja, rammer gaat je goed. Een mooie dinget, ik blijf je volgen. En dan ga ik nu afsluiten, ik kan bij het dinget vragen. Ik kom zo wel goed. Dus, dank je. Ik weet het wel alles, man. Allright, rammer, studio, bedankt. En het was een stemmeheftel te geret. Maar ik ga nu echt afsluiten tot de volgende week. Scherrst, groters. Allright.