#255 DUTCH - Noortje Palmers: over creativiteit, grenzen bewaken en blijven kiezen voor je eigen blik

Welkom bij de donkere kamer podcast. Ik ben Katselis en het is mijn mission om zo veel mogelijk fotografen en foto-liefhebbers te ondersteunen en te inspireren en om van fotografie een mast heeft te maken. In deze podcast neem ik je mee in de fascinerende wereld van fotografie, storytelling en ondernemen. En leg ik de verhalenblod achter al die beelden. Of je nu in gevestigde fotograf bent of nog aan het begin van je carrière staat of gewoon zo'n fotografie laat je inspireren en motiveren. Kom aan, ik neem je mee. Hallo en welkom. Mijn gast vandaag heeft een groot hart voor fotografie in Alharr vormen. Ze heeft een mooie balans gevonden tussen haar eigen werk en attracteur voor pers en voor ik lame. Of ze nu werken met iemand die voor het eerst voor de camera staat of een bekende verlaming of een politicus mensen voelen zich gewoon heel snel op hun gemak bij haar. En waar ik te perts is die mix van spontaniteit en verfeining en ze vertrekt vaak vanuit intuïsie Laat ruimte voor toevall en bouwt zo beelden die tegelijk ligt en ook wel doordacht aanvoelen. Ze creëert graag herreigende wereld waarin zij de mensen voor haar lens en de kijkert zich goed voelen. En die naar een vrij werk zoekt ze behoost een ander geluid, tanden vaak kleurlozen, gerijds fotografie die je vandaag veel ziet. Ze werken met spilzijd, een vleugje naiviteit, veel kleur en ook humor. Voor haar is er weinig dat ze wel energie geeft als een geslaagde shoot. En door haar commerciële opdracht dat te combineren met vrij projecten kan ze verschillende soorten vraalen vertellen. Maar wat altijd terugkomt is eenzelfde blik open, inclusief met aandacht voor trots en schoonheid. Dat is fantastisch toch. Mijn gast is geboren in Genk in 1987, om dek samen met mij waarom ze fotograaf werd, waar ze van drond naar wies opkijkt en wat haar volgende projecten zijn. Welkom in de donkere camera podcast met Norte Palmers. Heen Norte? Hallo. Hallo. Welkom in mijn podcast. Dank ook voor jou ondfangs hier in Antwerpen. In jouw studio. Beam Street studio. Prachtige plek. Is dit jouw universum? Is dit jouw alles ontstaat? Ik zit hier nog maar een jaar. Dus ik zou zeggen dat alles ontstaat in mijn hoofd. Maar hier is zoveel lucht en licht en ruimte. Litterlijk ook. Daar hier wel echt van alles broed en bloed. Dat is dat juist. Dus je hebt deze studio een jaar woord voor ook een eigen plek? Een gedeelde plek. Het is nu wel echt anders om alle keuze zelf te maken te beslissen wat hier gebeurt. En daar wel zo in handen te houden en mensen ook uit te noodigen. Die vrijheid is wel echt een vrouwde ming. Dus jij zou nooit aanhaars kunnen werken. Je hebt die afstand een beetje nodig. Bedoel je foto's maken? Ja, foto's studio. Nee, foto's studio. Alles aanhaars zit je ondier niet zo ver van. Ik denk nou wel. Omdat dat zo hart een verlende van mezelf is, zou dat prima kunnen. Maar ik ben niet rijk genoeg daarvoor. Misschien komt het door de studio hier te berguren. Want fotografen, je kan deze studio guren. Ook, ja, je verhuurt het aan andere fotografen. En je zij ja inspiratie zit in mijn hoofd of alles speelt zich af in mijn hoofd. Hoe gaat dat dan in het hoofd van Norte Panders? Het is een soort geordende gaal. Vertel. En een vuurwerk, heel veel. Ik heb recentelijk ontdekt dat ik ADAD heb. En daar verklacht wel heel veel over de pingpong in mijn hoofd. Maar ik zie het meer als een soort van superpower. Want ik vind het niet zo fantastisch als hoe mijn hoofd wer ik van hier naar daar. En als je inspirerde is, dan gaat het echt heel snel. En ik zie soms als ik daaraan het op tegen mensen vertel. Of in een brainstorm. Of tegen vrienden. Of mijn lief. Dat die echt iets hebben van. Maar wauw, wacht. Hoe? Wauw. En dan denk ik, ja, mijn hien is superlogisch. Deze en deze en deze. En dan ben ik vertrokken. En dan kan ik best om schrijven als vuurwerk daar heel aanstekelijk werkt. Maar je hebt het vuurwerk dan wel moeten zelf moeten leren begrijpen. Want mensen met ARIAD die zijn andere bedraad. Die kijk ik anders aan de wereld. Die denken anders. En die structuur in hun hoofd zijn in hun leven is anders. Dus hoe krijg je dan? Ja, hoe krijg je het in de eerste plaats verklart dan jezelf? En aan je omgeving uitgelegd? Ja, voor mij was dat het super normaal en ik dacht dat iedereen. zo in elkaar zat. En het is eigenlijk 3,5 jaar geleden begonnen dat ik dacht. dat doe ik toch wel heel anders toen ik mijn lief leren kan. Die redelijk recht door recht harnes en die soms naar mij komt kijken. En dan genoegd je, "Hallo, zijn we nog hier?" En ik ga dan ook wel heel snel in hyperfocus en dan vlieg ik weg. En dat is wel een heel interessante roadwip geweest. Want daarna ben ik ook heel ziek geworden. Neel eens waar je burn out. Dus dat is een beetje de donkerkant van het vuurwerk in mijn hoofd. Ja, heeft die burn out met ARIAD te maken? Ja, ik heb door de zoekdog tijdens mijn burn out. of hoe het komt, waar komt het van de aan? Is dit mijn eigen schuld? Dat is een heel belangrijk vraag. En je gaat gewoon zoeken naar hoe mij daar nooit meer zou kunnen overkomen. En dan ben ik wel door heel veel verschillende waterdjes gegaan. En dan ben ik heel veel alle puzzels tekenen. Mee raar te maken. Ik dacht, "Aah, ARIAD is niet gewoon niet kunnen stil zitten." En ik hoorde een keer ergens in een podcast dat er iets bestond als hij functioning. En ik had zoiets van, "Ja, daar heb ik van de kreeg wel 10 projecten tegelijk gedaan." Ik dacht dat als je ARIAD had, dat er geen niks uit de handen krijgt. Ja, er wel, ik voelde die allemaal tegelijk uit. Maar dat is natuurlijk een zote aanslag op mijn lijven. Daar had ik niet door. Dus ervielen heel groot schuld. Bewust zijn van mijn af van de kastjes van "Hah, dat is niet mijn schuld." Dat is gewoon halen waterdjes. En heb je dan in die zoektocht, in die ziekte nog handvatten gekregen om daar beter anders meer duren zou mee om te gaan? Ik heb een heel goeie psychiatr. Wat echt ongelooflijk helpt, die het mega supporten is, die ook niet per se. Het label rechtstreeks op mij geplakt heeft. Maar gewoon wel heeft bewestigd van "Ja, jij denkt inderdaad anders." De spiegel van mijn lief is een enorme confronteren, dat is zo'n kwel, maar enorme hulp geweest. En een aantal boeken en radio programma's. Ja, je weet hoe dat gaat. Je zoekt dat zo eens één keer op, en je denkt dat heel een minstaggam vol. En komt er een enkeer alleen maar radio programma's voorbij die daar over gaan. Maar ik weet dat ik op radio een iets horen over een kunstenaar is, die de combinatie van AD&O-tisme heeft. Die zij van ik heb mij eigenlijk altijd als kind ook heel speciaal gevoeld. En mijn moeder heeft daar alleen maar gevoet, die van mijn creativiteit ook op die manier gevoet. Dus ik heb daar nooit als een beperking gezien en ik was echt zo. Ja, daar ben ik. Dat is heel raar om uit te leggen. En dat is ook raar om luid op te zeggen. Maar ik heb mij zelf altijd heel speciaal gevoeld. En niet precies ook anders met de negatieve. Nee, meer is dat superpower. Ja, mooi. En het moest dan een bepaald moment wel echt crash in om het gezond te maken. Heb je dan nu het gevoel dat je die assets van AD&O-tisme trouven van AD&O-tisme? Dat je die beter kan inzetten, je is hij al hiprofocus. Maar AD&O-tisme zijn door gaan dus ook gewoon een heel creatief. Kunnen heel goed associeren. Ik denk eigenlijk dat de meeste creatieve mensen wel ergens op het spectrum zitten. Om vandaag voor creatief te zijn, wel anders moet denken. Ik vraag met trons tegenwoordig af hoe het is om zo gezegd normaal te denken. Hoe is dat dan? Ik zou eens in zonhoofd willen kijken. Ik heb geen idee. Misschien wil je dat ook niet. Ik denk dat ik me heel snel overveel. Wat ook wel deel is van mijn brein. Maar de verveeling. Maar ik verveel me dus nooit. Ik weet niet wat daar is. Ik begint nooit automatisch te knutselen of te bedenken. Maar het ligt dus wel echt uitgegaan. Ik weet dat mensen in mijn omgeving ook na een tijd omdat zo lang duurde echt bang hadden dat dat niet meer ging terugkomen. En mijn creatief brein stond af. Mijn social brein stond af. Hoe ben je dan die tijd doorgekomen? Dat vraagt me eens om zo'n kaff. Het 3 jaar is lang, toch? Het heeft echt een extra lang duur. Ik had nog nu allemaal positief overdoen, maar het is op een bepaald moment wel kans bocht geweest. Ik heb besteed met een goede basis aan vrienden en familie. Een fantastisch lief. Een goede huis. Als ik die zo positief in het leven staat. Dat die arbrein zo ziek kan zijn, dat er niet meer wel het zijn. Dat is een heel aacolige concentrering geweest omdat heel veel mensen daar bovenop nog eens heel veel shit. Hoe doet dat dan? Waar is dan de grootste lijst geweest? Als je daar nu kan op terugkijken, dat is nu al een beetje afstand. Rupje nooit genoeg is niet gezond. Dozeren een planen, echt mijn rust in planen. En dat is een balans die ik nog altijd aan het zoeken ben. Ik denk dat ik dat heel mijn leven ga blijven doen. Maar ik heb veel sneller door waarnerdag in mijn hyperfocus. Ik geef mezelf daar dan ook een eind tijd. En die is niet slecht per se. Nee, want er gebeurt heel veel intressants. Maar ik zeg het, ik heb gewoon een echt fantastisch liefde eventueel gezegd. Hallo, zijn we nog hier? Even hier nu. Stop. En dat lijkt nu heel streng. Nee, maar die begrijpt jou. Ja, dat is het. En die ziet ook waarnerdag. Er help mij daar eigenlijk heel goed mee. Het is een heel irritant hoor. Dat ben ik zo'n neer. Laat mij. Ja. Maar dat is wel heel gezond. En ja, heel onhoseel, maar ik heb echt alles geprobeerd. Een jaar lang tot ik zo ver wegpijnlijk gezakt. Maar ja, dat alleen medicatie me heeft kunnen gereden. Dus dat is toch wel echt een ding. Ja, op zo'n uit. Was dit laat mij er terug uitgekomen? Even kort tussendoor. Wat ik de voorbijjaren zag in mijn samenwerking met top fotografen. In deze podcast, in maastreklaasens, in mijn ene op een mentor treikten, is goedconsistent hun patronen waren. De fotografie blijven groeien doen een paar dingen op vallend consequent. En in een gratis webinar neem ik je mee in 5 patronen die ik heb kunnen onderscheiden en toen ik je hoe jij ze kan toepassen op jouw manier. Surf naar donkerekammer.com/webinar. Het is gratis en ik geef je veel inzichten, beloofd. Dus schrijf je in op donkerekammer.com/webinar. Want creativiteit is super belangrijk. En fotografisch berig zijn een project te doen. Maar daarnaast, en je zegt ook ja, kon er tien naast elkaar doen. Daarnaast mij ook gewoon ondernemer. Wilt je, heb je een zhakterunnen om zet te genereren? Leeningen die lopen. Ja. En je ziet het eventueel ook echt groot. Is dat veranderd? Dat ondernemers gaat? Na die burn out? Nee, eigenlijk niet. Want ja, we zitten hier nu in mijn studio. Daar is ook wel weer een heel gedurfde stap geweest om zo'n engagement aan te gaan voor zo'n groot pand. Dat is een serieus ook kostpermaand. Maar ik voelde heel erg dat dat kwaag gevoel klopt de ruimte. En dat daar een goed plan ging, dus ik heb wel. Ik ben namelijk tijd kwijt geweest, maar ik heb wel het vertrouwen in mezelf en op de manier waar ik altijd dingen op doe en die wel goed komen. Daar heb ik teruggevonden. Nu zit ik hier bijna een jaar en is het een soort van creativ-community geworden. En dat is weer meer zo'n tak dat we er al een jaar klaar hebben gekregen. Ik heb er heel veel werking gestoken en heel veel connectie en visie en veel dingen georganiseerd. Dus dat heeft ook wel heel veel moeite gekost en blijft moeite kosten. Maar het is het wel weer waard. Ik weet nu dat ik niet op drie paarden tegelijk alles kan inzetten. Je voelt sneller aan de one-air-interood zit we licht of bijna rot. Ja, laat we hopen. Ja, ik kan het nog niet met zekerheid zeggen. Nee, dan ben je erpikken. Maar ik ben nog niet lang genoeg terug op en running. En toe lang ben je nu terug echt. Ja, het is een aanalingsstekens, goed bezig. Ja, dat vind ik een moeilijke term. Wanneer op zich toen ik een halve dag per week begon te werken was ik ook goed bezig. Maar daar is anderhalve jaar geleden. In september. Ja, dat is niet heem zo lang. Nee. Dus ik blijf wel ook de dingen op mijn manier doen aan soms een stronvresnelling. Maar ik heb daar een begin heel moeilijk mee gehad, omdat je heel bang bent om in die per focus te gaan of om drie dingen te gelijk te doen. Maar mijn huisdoctorer ook echt een fantastisch mens is. Die heeft tegen mij gezegd van, ja, maar nee, dat is hoe je zijdt. Dus jij mocht dat doen, je moet alleen begrenzen. En sindsdien is dat eigenlijk gemakkelijker en remater kon ik mezelf ook laten gaan. Ze zeggen, je vergeliekt energie door jezelf tegen te houden om daar gebangd zijn. Zeker. En dat begrens, doe je dat dan letterlijk via plannen, structureren, hoe gaat dat dan? Dagdaagelijks doe ik daar om daar een hand hebt. Die beslissingen is ook gekomen om mezelf te beschermen om te weten van smorgens moet. Ik voordat alles begint daarmee gaan wandelen en zavonds voordat alleen naden alles. Dus daar is echt iets ongelofelijk. En verder heb ik mijn lieve en ik een boswuishverbouwt. En weet ik, als het even heftig is geweest, moet gewoon twee dagen naar daar. En daarom kan de rest van de wereld mij ook niet meer boeien. Ik merk heel hard dat ik door zo zwaar ziekte zijn geweest mijn vormel kwijt bijna. Dat is. Ik kan niemand daar drukken voor leren en ik wens ook niemanden te moeten leren lijken. Ik heb geleerd, maar het is wel echt een meegavre aardeming. Als ik zo'n gewone daar met mijn hond in de zetelig en ik kijk gewoon naar buiten of muzieks kunnen of iets koken. En dan kan er hier het beste feest of weet ik veel waar aan de gang zijn, koeuren, careless. Vantals die? Ja, dat is wel heel mavol. Ja. Ja, als misschien wel de grootste les of cadeau dat je je zelf geeft. Ja, ik weet dat in alle boeken en podcasten Instagram post dat er staat ooit ga je blij zijn dat je die burnout heb gehad. Ik had zien wat zei je die mensen. Ik heb er ook twee gehad en ik kan alleen maar beaande van, het is. We blijven dat nu over komen is, het is gelukkig ook alweer, meer dan tien jaar geleden. Maar vandaag is de donker kamer aan het staan bij mij. Ja. En ik ben ook wel gekaan om de krant als al heel moeilijk moeilijk. Maar soms heb je zo shit happens for a reason. En moet je bepaalde beslissingen nemen. Maar zo had ik altijd geleefd, de alles gebeurt voor een reden. En ik ben echt negemaande, boos geweest in begin van de burnout. Ja, omdat ik zit zat van, waar heb ik dit aan verdiend ook? Ja, onder tussen. Nee, niemand verdiend, maar onder tussen weet ik wel wat er is. wat er moest gebeuren. En ben ik in de redaad blij dat ik die les vormen veertigste nog leer. En ik had ooit een miniburn out, ik had van drie maanden. Het is net de seem. Ja. Nee, nu. Dingen komen terug, dat zei je dus toch. Als je ze zo'n nog niet goed geleerd hebt, dan krijg je ze nog iets op je bord. Elast, dat is eigenlijk altijd de gedetende vriendinnen. De fouten man komt nog iets terug. Tot je die les geleerd, ja, ja, absoluut. Ik ga er een beetje op door, omdat ik merk dan. Fotografen die ik sprek, fotografen die ik begrijp. ADAD is wel iets dat of een bepaald spectrum dat wel vaak terugkomt. En ja, waar sommige creatievelingen zich ook in verliezen en niet meer uit een web geraken. En dan uiteindelijk moet al los laten waar ze zo graag doen. Namelijk de creatieve werk of die fotografie. Maar er zijn absoluut in de bewijs jij. Daarlijk uitwege in een structuur die ik kan kiezen, dus fantastisch. Ja, ik ben eronder tussen. en ik heb er zoveel over gehoord en gelesen en gesproken op mijn mensen. Want dat doe ik nog meer dan. dan lezen. Maar. Ik ben hier in de beamstreet, ga ik ook begonnen met tax organiseren, omdat ik heel hard voel. Daar heel veel creatieve mensen op een lonely island toch wel willen verbinden en dingen willen delen. En een van die tax is door een psychologe. die. die kjaat het komen hebben over creatives en het neurodiverse spectrum. Dus ja, ik kan niet wachten om die toch te horen, want ik denk dat hij het zo'n superheden dag is. Het is heel hard overhalen, ervan alles over te lezen. Of is dat alleen in mijn algorithm, ik weet het niet. Maar ik vind het wel mooi dat daar nu besprekbaar is. En dat daar niet meer als een. Ja, daar noemt storen eens, maar. t is gewoon anders gewaard. Ja, absoluut. Dus ik heb dat eigenlijk al op. Ja, op poten je zet die tax, want daar net zei, ja, ik denk er aan om, maar dat het niet gaat doen. Ja, zo werkt dat bij mij. Verzind aan de avond en de dag daarna heb ik je denk hier al vier candidaten die willen komen spreken. Weet je al wanneer, maar ik kan hier ook laten, maar ik weet je al wanneer dat je wil beginnen of ik al volgende week. Nee, niet volgende week, ik doe hier daarna. Dus, de Lila Herrmann komt hier, expozeer die schildert. En ik heb haar de Vriedakalo van de Lage Land genoemd. En ik heb haar dan ook gevraagd om in die week dat ze expozeert om een top te komen geven. En zij gaat het hebben over creativiteit en wat te doen, if the world pushes back. Ik denk dat zij er echt wel expert in is en er heel interessant euro voor kan vullen. Via de website Beam Street Studio.com kun je rezerveeren. Er zijn maar 40 stoelen teelkes. Ja. Interessant Q&A gaat op leveren, denk ik. En wordt Lila dan je interuut of je hebt zijn presentatie? Hoe ga je dat doen? Het is echt een presentatie, van zichzelf uit. Ja, ja. Hier in deze prachtige ruimte. We gaan daarlijke foto maken samen en dan kunnen we de ruimte mooi tonen. Ja, goed. En dan ga je dus maandelijk zo'n tok organiseren. Of dat weet je nog niet. Ik weet nog niet of dat maandelijk. Het is goed dat dat op mijn pad komt van zo'n zoveel. Maar de volgende die al wel vast liggen dat ze het willen doen, maar dat dat nog niet. Zijn ham dat die komt iets vertellen over inclusieve marketing. En waar dat je heel snel in de walkoel is, stapt. Ik heb Severin van Jack Lee models gevraagd om het over haar ei Eiluik voor haar modellen te komen. Kijk je z'n hand. Hebben. Maar ja, ik hoor gewoon. Ik zie veel mensen. Ik hoor heel veel mensen die veel vragen en hebben over verschillende dingen. En dan denk ik, ja, maar ik ken eigenlijk de perfecte persoon. Die hier van alles daarover kan komen vertellen. En hoe is dat voor jou om. Dus je zet je tentacles uit in de bredere creatieve wereld. Maar je bent fotograaf. Of niet maar. En je bent fotograaf. Hoe is dat dan? Hoe verhaal die fotografie zich tot. Ja, die bredere creatieve wereld? Dat is een hele interessante vraag. En ook echt een vraagstuk waar ik tegenwoordig heel erg mee zit. Ik heb mij altijd fotograaf genoemd, maar ik heb eigenlijk op zijn lucas toegepast de beelden de kunstengestudeerd. Omdat ik dus toen alle ruptie nooit genoeg was en mij niet enkel op fotografeo toelijgen, maar ook gewoon aartschilderen en alleen alles. Ik knutsel ook heel graag. Ik heb graag verbouwd. Ja, ik maak eigenlijk gewoon graag dingen. En fotografie heb ik nu gemerkt na. Ja, ik denk dat ik 16 jaar bezig ben. Is voor mij gewoon mijn toel om mijn beelden en mijn verhaal te vertellen. Ja. Daar had even goed schilderkunst kunnen geweest zijn, maar. Ja, die echtheid en die authenticityiteit is toch wel iets waarbij mij en de bov tussen schuif ligt. Dus ik vind het meest fantastische om een authentic maar zo mooi mogelijk trotsportrapt te maken. Dus dat voor mij is fotografie dan daar de perfecte toel voor. In de basis. Maar daaront vind je het belangrijk om. Om ook veel input op te doen vanuit verschillende strekingen. Ja. Zoms vragen mensen wat inspireren, tuur ja, letterlijk alles. Ik zou een voorbeeld geven, ik loop hier dus. Ik woon in 2060 in Antwerpen en dat is een ding. Dat is de echt gettogenwoordde van Antwerpen waar het stad bestuur zich niks meer van lijkt aan te trekken. Zit corona is de armoede en de. Drugs en de criminaliteit heren, maar al dienen gaan. Dus ja, bon, dus redelijk intens. Ik ben door mijn wandeltjes van mijn tuis, naar mijn werk, wel letterlijk twee straten, maar wel twee pittige straten. Mijn hond. Mijn ik onderdussen was raar om te zeggen, maar zo. Half bevriend geraakt met drie dakloze mensen die gewoon als ze er zitten. Ik zei, "O, vrede, goeie morjën." En die zegt dat dan terug. Zoms is daar een kleine smal, en soms gewoon een hallo. Dus van de week liep ik hier nog eens en zei ik dan nog eens goede dag en dag. Ik moet daar eigenlijk iets meer doen. En hoeveel mensen zeggen geen goede dag? Teneerst ik ben Limburg, ik woon in Antwerpen, dus dat is al een ding. En ten tweede. Dat is een al die jaar. Ik blijf dat je vol loon met een Limburg zo wijk. Dat wordt ook geappreseerd. Maar ik denk dat die mensen zijn ook maar mensen en geen belang niet zo maar op straten. Waarom hebben wij daar niet meer. ogvog. Waarom zijn die mensen zo onzichtbaar? Waarom hebben wij daar bang van? Nou, waarschijnlijk om dat vrede toerrat heeft en soms gewoon agressief te roepen. Maar als je daar weet is die mensen niet meer eng. En dan maakt het deze buurt ook wel bijzonder. Nou ja, mijn lief, mijn naïf, maar bon, dat is mijn wereld. En ik wil heel graag. Ik heb deze week beslist ik ga een massa beeld maken over de dakloze van 2060. En ik ga het La Vieron Rose noemen. En ik ga ze uitnodigen in de studio ook setzen op een knaalroze. superklenen van hoe ze zijn, zelfs wel winten er naar bij ons effectue, why not? En ik wil die mensen een gezicht geven. En dan een massa beeld maken met de allemaal samen op een van onze plenen. Maar wat is dan. waak kan fotografie hier in doen? Bewerksdellen je denk jij. Laterlijke gezichtgeven. Daar is ook waar ik wil doen met die massa portretten. Want. tis veel moeite om die te maken. Dus ik wil dan ook wel echt het juiste verhaal vertellen. En we leven in zo'n individuele maatschappij daar precies niemand meer verbinden kan maken. En iedereen op straat ook op de GSM lopen. Ik ben naarzelf ook schuldig aan, soms hoor. Ik ga er niet over ordeelen, maar ook daar ordeelen. Ik zou heel graag daarmee. wille daar mensen na denken over een ordeel. En daarom wil je dat. Ik zou kunnen zeggen, ik zorg dat ik zelf niet mijn aannames door het leven ga. Ik laat mensen zoals ze zijn. Zoals ik ook vraag van anderen om te mogen zijn wie ik ben, namelijk bijzonder een andere bedraad. Waarom heb je dan toch de gevoel die neging om het ook aan anderen te gaan doorgeven? Om de wereld zo mooi te maken, ik denk dat ik ook met de projecten die ik al gedaan heb. Om nu kinderenwens als voorbeeld te nemen, ik heb een hoop vrouwen verzameld die allemaal een heel andere verhaal hebben rond hun kinderenwens. Het ene al bijna kreeg ik dan dan het andere en sommige superlicht, maar door die samen te zetten kreeg ik iets wat ik vind in vlaanderen. Niet echt bestaat en in Amerika, voor helke scheten, voor een zelf hoop groep. En wij kunnen daarmee lachen. Maar als ik dan zo'n fotomak waar dan een hele hoop lotgenooten samen zijn, voel ik echt het magie ontstaan. En ik maak die beelden vooral voor mezelf omdat hij in hoofd zit en ik geloof dat ik daar een mooi verhaal mee kan vertellen. Maar daarbovenop, onderschat ik elke keer de impact die dat die fotomaken voor de mensen zelf heeft. En dat bij die kinderenwens en bij de Alzheimerbeeld mega duidelk geworden, daar lotgenoten en verbinden gewoon met elkaar en praten. En de dingen eigenlijk zeggen en je gewoon een instal even en je dan thuis op de sluiten met je kleine of grote verdrietjes. Dan zet je jezelf heel erg naar voren als verbinder en dat wordt je er al een paar keer gevallen. Is dat ook na jouw ziekte nog harder naar voren gekomen? Want dit is echt wat ik hier te doen heb. Via mijn kruist van de grafie mensen samen brengen? Harder weet ik niet, daar heeft er altijd al ingezeten. Dat is echt gewoon een grote. Eigenlijk mijn werk vertelt heel erg wie ik ben als persoon. Dus daarom van je intro zo mooi. Je beschrijft mijn werk mattegelijk is daar ook de persoon die ik ben. Als ik dat dan zo hoorde, denk ik, zo'n vier op de zin. Absoluut? Absoluut, ik vind ook heel krachtig je moedig hoe je zelf toestaat om jezelf te zijn. Dat is niet zo gemakkelijk in deze matgepij. Ja, ik heb daar ook al wel veel opstaak als gebotstar mee hooggepijden. Zeker schermen, vangen veel wind. Maar ik heb daar van kleinza van wel kunnen doen. Ook in het fantastisch warme gezin waar ik hem in opgegroeid. Dus voor mij is dat niet zo moeilijk. Dat alleen moeilijk als het best loopt, hè? Ik snap het is niet moeilijk, maar het is niet zinpor. Ja, ik heb er ook wel een beetje in de keuze niet meer. Maar ik ben wel nog afvroegd, want je had het over die intro. In die intro beschrijven ik ook, of zeg ik, ook jouw commercialwerk. Dus jij hebt er een evenwicht gevonden tussen die verbinden de autonome projecten en dan de commercialwerk. Maar hoe zit dat in je hoofd? Ik ben heel blij dat je die vraag stijlt, want dat is eigenlijk mijn grootste struggle. Ik heb nu eindelijk wel geexpozeerd in het mas. En allemaal massa foto's daarvoor gemaakt. Maar nog van ik het moeilijk om kunsten naar te noemen. Omdat dat zoverweven is met mijn commercialwerk. De sommige beelden, de portretten die ik maak, maak ik op dezelfde manier voor een billig magazine. Maar dat is gewoon wie ik ben, is dat daarom dan geen kunst. Met die vraag zit ik heel erg, omdat ik ook heel erg merk dat in het fotografie-landschap als je een commercial achtergrond hebt, daar je veel minder als kunsten naar gezien wordt, want je doet geen dramatische documentaire in Duits in buitenland. Allee, zo lijkt het. En dan ben ik heel blij dat een aantal buren en een moeslamrapat die lands aanbreken zijn. Die daar ook echt een mooi evenwicht in gevonden hebben. Sorry, maar zoverweveer ik maak, dat kost enorm veel geld. Tijd die prins. Ik heb nu fantastische expo in Duitsland gehad, maar ik heb daar geen cent aan verdiend. Dus, wanneer ergens is, want dat is mijn passie en daarnaast doe ik de commercial opdrachten. Maar ik ben onder tussenzoegroet dat ook die commerciale opdrachten heel hard. En dan hoort je palmer zijn, dus daar zit in houdelijk en beeld taal, dat ligt gewoon ook wel soms heel dicht bij elkaar. Maar ik denk dat ook de toekomst is van, als visual maker, visual storytelling, dat wie jij bent, jouw wereld, dan haar buiten brengen. Dat het zelfde wereld is commercial of uit te noem. Dat dan het heel sterk geworden in een wereld voln even fake news. Ai, beelden die we niet meer kunnen verifieren. Dat het heel belangrijk is dat daar een bepaalde visualitaal identiteit, noem het personal brand achterziet. Dat altijd hetzelfde kreegt in jullie magazines, dan kan je dan in Hagen. Dat dat een ogenloflijke troef is dat je daar al jaren geleden begonnen bent om dat te gaan blenden. In een taal, zoals jij zegt, het is een hoortje palmers. Ik heb echt zo'n soort fantastische band met de hoofdredactie van Billy Magazine. Ze kan ook heel gemakkelijk daar dingen aanbrengen. Ik gebruik de media ook echt om mijn vrouw mee te vertellen. Daar is zo sterk, maar dat is niet hangen in het fotomuseum. Die meelen mij ook nooit terug. Misschien is dat ook niet nodig. Misschien heb je die niet nodig. Hebben we zo'n een of andere beeld gecreëerd van zo'n draar in een museum hangen of in de voln of we werken veel. Dan staan we. Dat hoeft niet. Het kan ook anders. Misschien is het ook niet meer van deze tijd in de wereld van de fotograafie of is het NN. En moet je wel zelf daar als fotograaf ook niet meer zo meekkewellen? Ja, dat is wel iets wat er door de maatschappij is in gedramd. Want ik weet nog eens dat ik daarvan aan te halen. Ik ga al die mensen daarna in mijn studio fotograferen voor een rode of een groene achtergrond. Omdat dat het thema is, maar is dat dan wel goed genoeg als het gewoon woorden rode of een groene achtergrond is? Ik moet geen decorbouwer, een moeite bij hun thuis gaan doen. En ik dacht, nee, het praakt niet halbaar, het is nog 60. En twee. Nee, want ik wil dat de portrette uitgepuret zijn. En niet veel afleiding er rond. En ik heb heel erg getracht om de emoties van die mensen en hun persoonlijkheid in dezelfde opstelling erin te steken. En dat is ook iets wat dat de mensen zien als ze al de portrette naast elkaar zetten. En dan maak ik mij heel blij, want het zouden dat mag zien de portrette kunnen zijn. Maar ze hebben wel in een museum gehangen, maar het heeft erna ook weer in een magazine gestaan. Dus ik ben eigenlijk heel blij met je kijkt daarop. Oké, Christopher Anderson, Canadaese fotograaf. Die heeft heel veel commercial werken gedaan, heel veel modde shoots, maar die heeft ook drie boeken gemaakt over zijn vrouw, zijn zonen, zijn dochter. Gewoon in huis, woonde in Parijs, apartement in huis. Maar altijd vanuit zijn eigen blik. Zoals als jij zegt, het is een noordje palmer, het is een Christopher Anderson. Dat is echt een bepaald licht, een bepaalde saturatie, een bepaalde cadearage. En diezelfde kijk, zie je ook in zijn commercial werken zo geloofelijk hoe dat er gewoon in elkaar loopt. En die drie boeken zijn ook in een museum geweest. Maar het loopt allemaal door elkaar. Maar niet raar, het zondag komt vanuit hetzelfde hoofd. Vanuit hetzelfde oog. En hij zijn ook ja, mijn camera is het verlaat. Ik denk dat ik er lang de van mijn oogere dingen erin me over haar. Ik pak die vast en dit is hoe ik kijk naar de wereld. En misschien moest we ons gewoon een beetje dan losruiken van wat hoort. Of wat altijd gangbare was voorbij de stage. Ik denk dat we echt in een andere tijd per exite met fotografie. Ja, en ik weet dat ook heel veel mensen, heel veel bang hebben van AI. En als ik nu een pekschot studio had, zou ik ook echt wel met mijn handen in het haar zitten. Maar ik heb prongeluk iets gedaan afgelopen jaren, waar gewoon heel hard bij mij past. En daar is. outend dieke mensen tonen op een mooie manier. En daar je ziet waar AI niet kan. Want er is niks authentic aan. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik tegen AI ben. Ik denk dat we daar moeten zien als een tool die ons kan helpen. En lijkt dat vroeger de fotografie er kwam. Na de schilder kunst stond ook iedereen op zijn achterste poten. Maar kijk wat we nu allemaal kunnen tonen en vertellen. En aan alles in een goeien in het slechte kant. Maar ik heb geen schrik van AI. Ik gebruik het ook om moedboord te maken. Maar ik geloof zo erg in mensen authentic laten zien en een verhaal laten delen wat daar geniet kunt verzinnen. Soms en. Ja, dat daar ook wel echt gaat seegevieren. Ik hoor nu en zelf ook. Dat denk ik ook. De slinger slaat nu even door naar de andere kant. Maar ja, hoe gaan we onze baak van volle van? Ook van die AI-tex, die niet in alle marketing zit. Dat vindt wel weer een middelpunt. We hebben er met te leren leven, dus we kunnen beter zorgen hoe we gebruiken als tool in onze business. Ja, mijn enige bezoorg tijd is wel en ik had het er mijn lieve builjes over. Een hele goede regisseur, Kameraman. En hij zei van. Ik heb gewoon schrik dat de massa op de nuren niet meer gaat weten waar kwaliteit is. En dan zitten wij maar de hameren op kwaliteit. Maar ik heb daar nu al dat klanten zeggen. Ah, maar je hebt de beelden maar ongevoterschopt. Waarmee ze bedoelen, ze zien er al goede, die moeten niet grade worden of. Echt zo. Cardageant-photoshoppen doe ik niet, maar die moeten wel nog ontwikkeld worden. Dat is een lektere zoal uit Kamer's. Maar dat is iets waar mensen niet verstaan. Nee, en ook nooit verstaan, want tien jaar geleden verstonden ze het ook niet. Dat is echt al altijd een issue geweest, maar op een andere manier. De vraag is anders vandaag en ik begrijp dus zorg tijd van die Kameraman. Dat is het ook niet meer zien, nee maar lieve zij. Ben ik kort over kwitnieuw, wil ja afhankelijk hoe snel dat het gaat evalueren. Maar kun je dus zeggen, aankwel, die acteur en die acteur en die acteur. Ik wil een piratervillum en het moet zo eindig en gekreegd die een film. Ga dat goed zijn? Nee, ga dat entertainen zijn? Ja. Nu eten wij ook gewoon wachteld van de supermarkt en weten wij. Zij wij daar content mee, terwijl een wachtel uit uw bodem veel meer smake heeft, maar wie doen ze hier? Want we weten dan niet meer. En dat ze de boer, 60 jaar geleden, wacht maar mijn wachtels, die zijn wel alleen. Dat zij lieven en ik was in één keer zo vaak. Het is al zoveel, zorg je voor het vloek. Het is al zoveel banger op TV. Ik bedoel al die rare reality shows en. Ja, zorg ik vind het gewoon dat er heel veel slechte TV wordt. Maar dat stopt je ook niet meer. En 10, 20 jaar geleden was er ook al heel veel banger. Ik denk dat we bezorgd moeten zijn over onze kinderen. Hoe kijk je die nog? Hoe leren we mensen kijken? Hoe beeldverzadeigd zijn we? Wat doen we daarmee? Daarvoor gaan we dat beeldverzadeigd. Ja, maar ook. Kijk je we nog echt? Wat is echt kijken? Hoe kijken mensen vandaag? Of hoe swipers we weg? Ik denk dat daar heel veel focus naar het toe mag gaan. En ook als we dan hebben over makers, over registreurs, over fotografen. Van nog meer inderdaad wat jij zegt, eigen verhalen, persoonlijke verhalen. Waar mensen kunnen meer inderdaad. Ja, het is totaal. Dat is absoluut. Dan vond ik dit weekend op de expo van het stuk kinderen. Dat is fantastisch. Daar alle verhalen hangen onder de portretten en dan zijn er bijna 60. En soms was ik beneden en dat was op een vierde boven. En ik vond het vergeten dat er nog drie mensen boven waren, omdat die zo instilte, alle uur, alle zand lezen waren. Dus dat was voor mij het grootste compliment aan. Mensen tijd hebben genomen om dat te lezen. En dat ik, wow, oké, hier heb ik wel iets vast. Zeker. Die mensen zijn er ook en je hoeft er ook niet voor iedereen te zijn. Daar ben ik nazovoel je ook de camera wel achter. En dan gaan mensen die me niet vijm vinden, die me een stem, die leuk vinden. Ik zeg of beweer niet akkoord zijn. Heel maar oké. Ik ga ook niet tot bij het vomen. Heel maar oké. Ik heb dat ook helemaal losgelaten. Je bent er voor een bepaald soort mensen. En voor die soort mensen mag je er nog meer zijn. En ik ga ook wel vind. Ja, en daar ben ik ook wel achter door die projecten te doen. Toch is het wel heel fijn om vieranderde vier kant mee te hebben. Gaat in het museum in Duitsland. Want daar wil ik het absoluut ook over hebben. Want we had het over een museum. En dat het allemaal niet per se hoeft. Maar het is wel fijn als het gebeurt. Want die kijk daar eigenlijk naar de affietje. Hier van het Oosthuis-museum in Hagen, in Duitsland. Daar heb je dus je eerste eigen solo gehad. Ja. Het heet. Daar heet het eigenlijk noordje palmens. Maar het heet echt immense toch. Ja, dat klopt. Omdat ik ben met die massa protoretten begonnen. Met de regenboeg. En dan noemde mijn project Allmaz. Allmaz. Ja. Omdat ik Allmaz-wautonen. Ja, verschillende themaz-wautonen in een massa. Maar dat is een redelijk vlaamse uitdrukking. Daar we iets om mass gaan doen. Dus dat klopt in Iver Duitsland. En dan zijn we naar vertalingen gaan zoeken. En uiteindelijk is er ook een stuk van de beelden die in het mass hangen op de expo alles van waarde. Die gingen er ook tussen. Eilig is immens een verzameling van mijn omasproject waar ik nog altijd meer verder ga. Waar dan regenboeg kinderen, wens al, zei me gingen onderzetten. En stukje alles van waarde. En ik heb ook drie nieuwe beelden gemaakt in hagen. Met hagenhag. Die. Ja, dan ga ik mij in lezen en in leven. In de stad, in de geschiedenis en het heden. En dan maak ik op basis daarvan drie nieuwe groepen speelden. En eigenlijk is daarmee een dromen om daar een reisende expo van te maken. En elke keer als ik het op een nieuwe plek kom, beelden te voegen. Ja, ja, ja. Ja. En vertel is over die massa-portretten? Wat is er precies? Supermoeilijk, maar. Ja, het is ook begonnen uit het soort van inlemberigstig waar we werksheid, een soort van tegenradheid bewijsd gaan. Omdat ik bijna 6,5 jaar geleden ben ik daarmee begonnen. Omdat in kommerseelwerk is er nooit geld voor meer dan twee, drie modellen. Alles moet perfect zijn, maar ik kan nu verhaal ook vertellen met een hoeveelheid, met een massa, maar dat is natuurlijk allemaal veel te moeilijk om naar de kommerseel. Ja, er is geen geld voor geen tijd voor geen. En ik dacht, ja, witte, ik heb hier een idee, mijn hoofd, ik ga daar gewoon maken. Eigenlijk om een soort van te bewijsd, want kijk wat een bot ga ik dan geven met 33 mensen in gekleerd van de regenboog en daar zit ook een stuk bewijsd in om daar te nog zitten van de inclusiviteit in onze samenleving, want als er een groep mijn is, wordt getoond, dus ik heb altijd oversteek er één afrobij en dan zijn we zev. Maar onze maatschappij zit zo'n in elkaar. Nee, kom dat 26 en dan kan je het zien. Ja, dan niet alleen, dus gewoon ook in serie zijn hoofdrollen. Oké, ja, daar zit dan onder tussen, we komen van verander. Er is veel verbetering, maar als je kijkt naar de presentages van gewoon kleur in de maatschappij, dan klopt niet hoe wij dat blijven weer geven. En dat kunnen de Lila en Hamza gaan beamen, die daar een levenswerk van maken. Maar. Dus ik maak daar een sport om dat zo juist mogelijk te proberen tonen. En daar zit ook onder dat er vaak heel moeilijk de bereikingsgroepen zijn. Want je kunt wel zeggen, "Ik wil een beeld maken, maar allemaal moeders." En de helft ervan moet een zwarte achtergrond hebben. En de andere mogen mixed zijn en de andere. En dan moet je ook nog eens nadenken hoe ga ik daar taal kunnen. Je juist vertellen zonder op mensen hun tene te trappen. Maar eigenlijk wil ik alleen maar dat iedereen gelijk is. Want daar is letterlijk de boodschap van mijn eerste beeld. Maar ik blijven een blonden me blauwe hoge die tot zo verder kan teruggaan in mijn familiestanbom alleen maar een vlaanderen geboren mensen hebben. Dus. Daar is voor mij ook een soort van mijn taak, ook in het commercial, maar ook dus zeker in mijn vrijwerk. En is dat een laagje dat dat meteen zichtbaar is of je ze gewoon niet tegen een door wil meegeven? Ik denk dat het zichtbaar is voor de mensen die daar willen zien. Ja, en wat is het voordeel van de schaalgroten? Voor jou. Betoeld van het aantal mensen die er op zullen, of letterlijk het uitprint, dus zo groot. Ik kijk nu naar een heel grote print vanuit Expo. Bij de eigenlijk, dus je ton sowieso een hoeveelheid mensen, dat is de schaal van de hoeveelheid. En dan zijn ze nog eens echt heel groot geprint. Om daar gedaan de individueen ook nog kunt zien. Als ik zo een groepsbeeld op Instagram post daar heeft echt geen effect. Ik ben ook heel erg aan het zoeken om mijn verhalen via Instagram te vertalen. Daar ben ik nog niet. Maar als je die regenboog in Duitsland op de muur van tien op zes, en dan zijn die mensen die daar op staan, in percepcie bijna even groot als je. Een heel zotgegeven is dan naar kleine mensen kijken, want dat lijkt dan meer pionnukes, terwijl als die zo groot hangen, en die lijken even groot als u dan zijn in de individueen. En dan ziet u een gezicht, een uitruking en een lichaam schoudingen. Daar kunt je heel veel van een persoon in identiteit aflezen. Hoe komt dat toch? Dat jij zo'n zorgwildraag wordt mensen, en als ik bijna activist is, wil opkomen voor bepaalde groepen. Dat is een goede vraag om dat. Je bent zo opgegroeid? Ja, mijn oorlogs zijn bij de sociale assistanten. De appel in de boom. Dus ik ben wel echt opgegroeid met het idee dat iedereen gelijk is. En hulpide, het is niet alleen dat. Je probeer ook te zorgen. Ja, mijn moeder is een extreem zorgend, wat ook haar gevalkeld is. Maar. Ja, die is ook extreem attempt. Ik ben geprobeerd om daar gewoon mee te stoppen, want dat is supervormoegend om extreem attempt te zijn. Maar. Ik heb een soort van. macht door mijn werk. Door dat ik in magazine is. een beetje meekens sturen wat daar groot vlaan reziet. Want dat is in magazine waarbij heel veel krant te zitten, dus heel veel mensen zien dat. En dan vind ik het op mijn taak om een beetje. echtheid en diversiteit en. niet alleen mooie dingen te tonen. Ja, maar waarom? Ja, door mijn opvoeding, door dat ik proberen goede mensen te zijn, door daarmee dan een goede gevoel geeft, door niet egocentreste leven. Dat is dat belangrijk. Ja, mijn lief zegt altijd, als iedereen aan zichzelf denkt, dan wordt er een iedere ene gedacht. Ja, ik kan om volgen. We zijn allemaal beter iets meer te zorgen worden, zelf. Of zoals ze zeggen in het vliegtuig, eerst u eigen zuurstofmasker op en andere. Dat is nog wel iets wat ik te leren heb. Deel van mijn burnout was ook omdat ik me heel meleplatte leeghalen. door alle zijn iedereen, want iedereen niet. Wauw, gaaf ikbaar. Ja, en als je dan ziek wordt, er valt er heel veel weg. Dus waarvoor heb je dat allemaal gegeven. Maar ik geef dus niet om terug te krijgen. Nee, maar onbewust misschien wel. En ik voel nu even in, voor herkening, voor bevesting, voor het gevoel te krijgen dat jij er toe doet. Je goed genoeg bent, dat is niet direct vragen of krijgen. Dat is wel een soort van transactie die ik zeg niet dat zo is. Die er wel onder kan zitten. Ja, ja, natuurlijk, want ik zei ook, het heeft mij een goed gevoel. om mensen van verhaal te laten vertellen. Die daar dan ook mee te helpen. En dan heb ik ook wel iets betekent. En ik moet denken dan een zin in France, waar de Phoebe probeert. iets goed doen, zonder dat zij zich daarover goed voelt. En die heel de aflevering gaat ze bewijzen dat ze echt wel dingen doet. voor mensen, zonder zich daar goed over te voelen. En die laat zich uiteindelijk steken door een bij. Ze zei, ja, ik voel me daar helemaal niet goed over. En zei, ja, maar die bij gaat wel dood aan. Dus die heeft het niet gevonden. Interessant. Ja, dat is wel een zin, waar ik heel vaak aan moet denken. Als jij voor een goed doel geldstort, dat is ook maar gewoon. een formue geweten af te betalen. Maar dan denk ik beter daar, dan denk ik, doen we mogen ons ook goed voelen. Zeker. Absoluut, maar niet een kost of van. Dat gaat het dan. Ik wil nog even terug naar jouw expo. Je zei, ja, ik wil heel graag dat hij gaat reizen. Er is ook een boek bij uitgekomen. Dus dat boek aan gekocht wordt, ik vermoed via de website of gewoon. Ja. Maar de expo is afgelopen in de uitstand, waar gebeurt er nu mee. Dat gaat het nog reizen. Ik hoop het. Dus ik heb wel verschillende. cultureel centrums, musea, ook in buitenland aangeschreven. Met de uitnoling om te gaan kijken in Duitsland en ook de laatste week nog eens erhaald. Ik hoop dat het een soort van sneeuwball effect wordt. Zij daafrika is jullie luisteren, ik heb daar al een heel mooi idee. Maar. Of festival, hoeven niet per se? Ja, ik ben inderdaad met ook in wedstreden en festival, dan het inschrijven, maar ik vind het werk waar ik maak. Best wel moeilijk om aan zo'n. Ik ben er nog heel erg naar aan het zoeken, duidelijk. Maar ik schrijf me dan in in zo'n wedstred, die aan zo'n die grote festival's samenhangen. Maar dan denk ik, ja, maar ik weet niet of het verhaal nu wel aankomt, want gestuurd. 10 foto's in, maar mijn werk kunnen. Ja, die mensen zijn de kof 15, 16. Temas waren onder dat sommigen hebben video nodig en sommigen hebben. Dus ja, daar is daar strukkelijk enorme en ik was super blij dat je belde. Dus als die juiste mensen dit horen. Vooral, kijk, dit is een. Misschien een zaadje dat we geplannen hebben vandaag. En dat is het enige wat daar ook kunt doen. Want geloof altijd dan niks voor niks gebeurd, dan ik hier onder reden zit. Dat wij er onder reden praten, dat is eigenlijk hoe ik naar het leven kijk. En gewoon. Ja, mijn dagen vullen eigenlijk. Het is voor een reden. Ja, en ik heb ook wel leren geduld hebben, want ik had hem op alle verdiepen van het mas. En het telkens twee van die massa beelden en het is door dat de directeur van het museum in hagen op zit die te gepass. In Antwerpen. En het regende dat hij na het mat is geweest en dat is het al een museum aan de stromen in Antwerpen voor de jenen die het niet kennen. Ja. Fantastisch museum van deze werking ook. Absoluut. En zo mooi. Dus die zag daar niet als het van daar wil ik in mijn museum, want mijn troef, mijn werk is ook. Mensen. naar een museum krijgen omdat ik denk dat we toen een mass in totaal gauw of mensen hebben wegevoterevaard. 1200 kwitten het al niet meer. Ja, al die mensen willen wel even komen kijken. Zeken een museum hangen en een familie ook. Ja, het had allemaal gehuid. Dat was weer het verbindingen aspect. En het kommerseelige aspect. Zeker, ook heel belangrijk ondernemerschap. Om af te ronde noordje. Wat zei je nog echt zo graag doen in de fotografie? Als je een even niet denkt aan de opstakels mag gewoon. Ah, dit dit dit dit. Heel graag. Ja, eigenlijk dat rijden en blijven zo'n massa foto's maken. En vraalen blijven deelen van mensen. Dat zegt mij meer dan bij ons, je fotograferen. En wat als? Want ik. Ik braat dus heel veel mijn fotografie. Ik begeleid het ook een aantal fotografie. En wat ik daar heel vaak moet bespreken of ik moet doen is focus. Focus op één ding. Om het echt. Volgende zuurst of een ruimte te geven. Dus dat kan groeien. En soms ook gewoon een aantal dingen schrappen daar. Daarom ontheil veel fotografie, doen veel te veel. En daar zijn we meer begonnen. Dat jij ook heel veel doet. Is dat mogelijk voor jou? Dat jij echt jou focusen om die massa portretten en toen aantal dingen gaat schrappen? Financiële is dat niet mogelijk. Om daar ook eigenlijk massa portret kost mij ook geld. Ook al doen mensen vrijwillig mee. Een drone, bestuurder. De props. Ik heb wel fijne samenwerkingen. Ik probeer deelt het vanal te fixen. En samenwerking met de kringwinkel, iedereen in het rode en het groen of te kleden. En dan. Dus ik ben wel een fixer. Maar ik heb nu een idee voor borstkanker en ik wil een stuk of 100 rosen per ruiken. Ja, tel naaruit. Dus die beelden kost mij geld. Dus is het niet mogelijk om dat alleen te gaan doen? Dat wou je zeggen. En schoedig dat je mij even terug bij de last houdt. Nee, ik draai voor je. Maar ik denk soms als ik de lotto win, niet dat ik speel. Maar stel ik prongelijk in een keer rijk ben. Ik weet niet of ik dan enkel me vrij werk zou doen. Want ik amuseer en speel veel te graag ook hier in de studio. Ja. Hij had misschien heel veel ideeën in inspiratie uit die komtalen. Ja ja, tuurlijk. Maar misschien niet. Al mag ik gewoon. Al ik om er zeel projecten. Het is niet waar, want eigenlijk, ik doe om er zeel projecten die ik doe. Legen zo hard in mijn kraam dat ik ook wel heel raak doe. Ik moet eigenlijk nooit meer tegen mijn zin iets gaan doen. Want dat is dus ook. En dat voor jezelf hebt. En dat is wel aan zijn gemaakt gekreerd. Dat maakt ook tijdens als ik ziek dat ik geen paniek had. Dat ik daarna niet meer ging bestaan. Ik moest gewoon donnen op Instagram. Ik ben terug en dat is vanzelf gedaan. En dat is ook zo gedaan. Want dat van kwaliteel aakelig is. Ik ben dan zo lang niet op Instagram aanwezig geweest. En ik heb zelfs met waar ik al op opgebouwd en dat mensen me naam ook onthouden en kennen. Heb ik op die drie jaar, maar het drie aangragen gaat voor een opdracht. Dat is toch wel aan zijn. Daarvoor had ik drie keer per week bij wijden van spreken. Ja, dat is heel griselijk. Dat is echt griselijk. Hoe daai je toch top of mine moet blijven, blijkbaar. Ga je ook een talk overkomen over hoe dat je. Als jij zelf je merk zijdt, hoe dat je moet branden op Instagram, want dat is supermoeilijk. Iedereen krijgt altijd van alles van andere verkocht, maar. Wie ben ik als brand en hoe ik krijg ik dat gekocht? Ik heb de chance dat mijn vrije goed lukt, ook met de beamstreet en identiteit. En ik vind dat ook heel tof om te doen. Maar daar is niet voor iedereen en dat vraagt superveel tijd en aandacht. Eerlijk. En ook maken en ja, en Instagram is ook niet voor iedereen weggelegd. Zomge gebruik andere kanalen of op LinkedIn, op LinkedIn. Ja, plekbaar is LinkedIn in een ding. Ja, ja, zwekker. En doen ook heel veel via netwerking. Dus echt hoe daai je elkaar steekt. Dus Instagram is één kanaal, zeker. Je moet het leren beheersen en waarna lasten je dan Instagram, is dat het zo snel veranderd. Het is echt soms om de zo veel maanden dat je weer helemaal moet meer denken van. Opal zie ik mijn aand als creativling. Ja, en verslavend. Want zeker ook. Ook al gebruik ik Instagram pur voor mijn werk en voor Portfolio en voor mijn oproepen is dat dus mega fantastisch. Want zo raak ik aan mijn massa mensen. Je zit toch weer, elke dag, wat de doemskrole en ene keer heb je daar weer door. Dus bij mij zit er een slot op. Ik heb zo'n app Opal App.AT en ik kan maar zo veel minuten persoonlijk scrollen. Dus ik gebruik instaal voor mijn bedrijf heel erg. Maar daarnaast kan ik niet meer zo veel doen. En ik heb ook mijn volgers en zo heel erg beperkt, zo wel privé als profeioneel. Dus ik zie ik begrens mezelf heel erg. En die app sluit dus als van zelf af, ook als ik zo'n profeioneel post dan toen ben ik zo'n kwijt. Maar ik heb dan nodig. Ja, ik wil een een. Dat is te verslavend. Ja. En ik zit er veel op om daar ik inderdaad ook veel dingen te gelijk te posten heb en wel de studio. En ja, waarom in Boswis heb je dan ook. En Instagram gemaakt om te laten zien hoe we dat leuk verbouwen en welke paartjes er ontlopen. En ik vind dat ook wel echt heel fijn. Maar het is een ding. Absoluut. Dank je wel, Nordsje. Waar je het mooie gesprek hier in Antwerpen. Dank u. Dank ook aan jullie luisteraars. Omdat hier te luisteren, dan wil zeggen dat jullie hebben geboeid naar Nordsje geluisterd hebben. En ja, als het jouw verpromo of marketing dan neem ik ook hier nog even mijn momentje om en en op een mentorship in het licht te zetten. Want in dit traject neem ik jou zes maanden mee onder mijn vleugels en gaan we intensieve werken aan de stukken. En jouw fotopraakteik die je wil aanpakken, die je wil verbeteren. Kan gaan we van begeleiden van een tonstelling zoals Nordsje. Of tot het opzetten van jouw sales en marketing of het nalopen van jouw portfolio. Ik stem echt af op jouw grootste vraagstukken en reageer uiteraard persoonlijk in gepast. Vanuit mijn ervaring en expertise, het is volledig deelermate. En af en toe komen er plekjes vrij van hier andere trajecten stoppen. Dus als jij je aangesproken woelt, steckt. Dat is slecht gezicht. Check dan even alle info op donkerkamer. Kunt kom schuinestrijpen mentor of sturmen en DM als je vragen hebt. Deze trajecten zijn voor gevoorder fotografen die al een serieus fotopraakteik hebben staan. Ik zet de link in de beschrijving en daarnaast ook de link naar Nordsjes gegevens. Naar de beamstreet, studio, naar de toks en naar haar boek. Zo, dit was om tot een volgende keer. Wat fijn dat je naar de donkerkamer podcast luisterde? Ik hoop dat je genoten hebt van deze aflevering. Volg je ons al op Instagram? Daar delen ik namelijk de laatste update die je niet wil missen. Zoek ons op via uit de donkerkamer laagstrepje B.E. En blijf op de hoogte van alles wat met fotografie en ondernemende maken heeft. Heb je suggesties of vragen? Laat het me zeker weten. Ik waardeer je feedback enorm. Verget je ook niet te abonneren zodat je geen enkele aflevering misst. En vind je deze podcast nu interessant? Geef ons dan vijfsteren op Spotify. Of laat een review achter op Apple Podcast, zodat wij stijgen in de rankings en zo nog meer mensen kunnen aanspreken. Daar ben ik je nu al zeer dankbaar voor. Dank voor je tijd en support en tot een volgende aflevering. ♫