#22 - An kwam (veel te) laat te weten dat ze een donorkind is

Weet je, een weg. Deze podcast begint omdat zoveel dingen eindigen, omdat je onderweg zoveel kwijt raakt. Als iets of iemand wegvalt, valt er vaak nog veel meer weg. Rauwe is ook een weg die je moet afleggen. Zij zoenen die je moet doorlopen. Wat je verliest is weg. Daar gaat het over. Over wat was. Nu weg is. Vandaag geeft Anne de wicht je vonden. Dag Anne. - Dag Sophie. Je bent iets verloren waarvan je pas in je 20-jarige wist dat je het kwijt was. Klaapt. Kan je dat even uitleggen? Ik ben 24 jaar geleden. Dat ik dan nog in ben. Dat is nu 10 jaar geleden. Dat was een beetje een donderslag bij Heldere Hemel. Dat was niet dat je op 24 jaar nog verwacht. Die mededeeling. En dan volgende beetje als of de grond van onder mijn voeten wegzakte. En ik in iens in vrijenval was. Er was wel twee ouders. Ja, ik ben op je groeits bij ons mama en ons papa. En ik had misschien als ik daar nu achteraf op terugkijk. Zo soms wel het gevoel dat er iets niet klopt. Ik lijk ook helemaal niet op mijn papa waarmee ik ben op je groeits. Maar ja, als kind geloof je de werkelijken die ze voorspiegelen. En ja, dat is dan toch wel heel hard om er achter te komen. Ben je daar zelf achter gekomen? Of heb je het jou verteld? Mijn huizacht heeft het mij verteld. Dus schrik bij mijn ouders was de grot. Omdat ze in de jaren 80 echt gezicht hadden mochten nooit tegen uw kinderen zeggen. En ze van een zomelijk om naar over te praten. Dat ze de huizacht de toestemming hadden gegeven om dat ik met een aantal vragen zat over mijn kinderen later toe. Ik was toen samen met mijn man. We waren een beetje aan het praten hoe we kinderen in zo. Maar mijn man zijn familie zat een genetese bloedziekte. Ik was absoluut geen drager van mocht zijn. Anders zou je een om de vier kinderen die ik zou dragen zou zo bloed afbraken hebben. Dus dat mocht ik absoluut niet hebben. En ik maakte dan bij de huizacht zo het mopje van ja, ja, dat zal wel niet gezien dat mijn ouders geen italianse roet zijn of zo. Maar ja, eigenlijk moest ik dan niet. En dus je gaat naar de huizacht. En plots valt er een bomb op jou? Ja, ja, zo voelen dat echt. En ik heb toen helemaal voor mezelf niet de tijd genomen om te voelen wat dat voor mij betekenen. Om dat iedereen toen, ja, iedereen de huizacht als mama, zij toen, ja, dat was zo moeilijke beslissingen voor ons in der tijd. En als papa kan er ook nog heel moeilijk over praten. Dus ja, we hebben eigenlijk liever dat je daarmee niemand over hebt. Maar dat is zo iets ongelofelijk fundamentals dat je niet wist over jezelf. Dat dat eigenlijk ja, dat wecht een tik in de tijd, bomb. Was dat op een bepaalde manier ook zo dat er wel bijzost stukjes in elkaar vielen? Ja, ik had behalve dat dat moment aanvoelde als of dat er een bomb in mijn leven werd gegooid. Ook wel het gevoel van "ah ja, ah, daarom!" Of daarom ja, ik had zo'n ooit eens het gevoel dat ik verbinding kan maken met mijn papa. En ik dacht als kind en als tiener, ja, hoe zijn kinderen, die leeg je dus goed bij zichzelf. Dus je voelde altijd wel al een soort afstand? Afstand? Ja, dat zeker wel. Was dat dan niet zijn keuze om zo kindner te krijgen? Ja, hij heeft uiteindelijk samen met mama zo besloten, maar ik denk dat de impact die dat er heeft, heel erg onderschat wordt omdat het eigenlijk donor kindneren zijn voor het overkoppels een oplossing voor infertiliteit. Maar als je niet gerouwd hebt om uw eigen infertiliteit, dan leeg je eigenlijk zo bij het kind wel een zware ontrag om je zo. Ja, het gezinsgeluk moet vervullen, maar ik denk dat mijn ouders niet bezifte dat ik zo hartstikke een spiegel zou zijn. En zo hartstikke, ja, misschien van hen zou verschillen. Dat ze daar gelijk mee confronteren. Dan ga je terug naar huis, naar zo'n bezoek aan de huisart. En dan? Als mama dat buiten op mij te wachten in de auto. Dus jij wist wel dat het dan hier gebeuren? Zij wist dat ik het op dat moment ging horen en er heerste vraag was, 's been je bos'. En ik was toen gewoon overdonderd en ik zei ja, 'neen, natuurlijk ben ik niet bos'. En dan zijn wij samen niet gaan drinken. En op dat moment wonden mijn mannen niet in ons ouderlijk huis op zoldig, omdat ons huis nog niet af was. Maar buiten dat enige sprek je mijn mama was dat echt heel moeilijk om het daarover te hebben. Ook gewoon omdat iedereen zei van 'ja, toe te toch niet toe'. Je bent je winst. Je bent je winst, hebben we nu zo graag gehad. Ja, en door dat iedereen zo zicht, maar het toe te toch niet toe of 'maar je bent toch gewoon bij u ouders op je groter veranderdechniks'. Eef dat bij mij ook heel lang gedurkt voor ik aan mezelf durf de toegeven dat het voor mij wel heel belangrijk was die informatie in dat te weten. Dus het was eigenlijk een taboe bij het thuis? Ja. Je hebt het dan ook maar wegjes stoppt. Ja. Maar dat is wel een gezicht teruggekeerd. Ja, ik heb wel nog tussen zelfs twee dochter's. Toen ik bevallen was van mijn tweede dochter, zei iedereen 'maar je die lijkt zo hard op u'. En ja, ouders hoorde dat dat je graag hebt, je weet dat op wie de kind slijken. Maar elke keer dat iemand dat zei, hij werkt ik zo precies in mijn binnenste superacht geraakt omdat ik mezelf niet herkende in de spiegel. Dus in mijn hoofd ging het dan, ja, als zei 'op mij lijkt', op wie lijkt ik dan. En dat was zo, ja, ik ben op een gegeven moment gewoon gekrest. Ik denk dat ze toen negemahend was. En ik dacht eerst, ja, ik ben gewoon moe. Ik heb borstvoering en ja, ik sleep niet goed. Ja, met een baby. Not een baby, heel normaal, gewoon moe dacht ik. Tot ik mezelf, bij dezelfde huizacht, zorgden ze zeggen van 'ja, het ging wat hij mij zes jaar geleden verteld hebt'. Ik kan daar niet, ik kan daar geen plaats geven. Ik moet daar iets meer doen. En dan ben ik redelijk snel bij een psychiader en een heel goeie psychologen recht gekomen die daarmee ontzettend goed bij de hand genomen hebben. Maar bij dat psychiatere wel heel duidelijk stelde van 'ja, aan, ja, zit in een heel zware depressie'. Trouwelijk, dat ze al nog heel veel aan het ontkennen was. Maar ja, ik was nog een schim van wie ik was. En van wie je niet wist dat je was. Ja, omdat je echt een stuk antrak. Ja, zo voelde dat echt. Ik voelde echt als of er een stuk uit mijn herk was dat ik niet wist, waar dat daar in past. En ergens wilden ik zo een beetje de regie over mijn eigen leven terugkrijgen. Die bomb op uw leven, dat die zo. De taudjes die uithanden getrokken worden en die zo. Vanav'n moment, als dat gezicht, dat is keeg van 'as dan nu waar is', wat is er dan nog allemaal nu waar? Ja, want dat is wel de basis natuurlijk. Ja, dat zijn uw fundamenten. En ik was. Ik begon plots ook aan alles te twijfelen. En ik had vertrouwen in omgeving en eigenlijk ook in mijn eigen gevoel. Dat vond ik misschien nog het ergste dat ik begon te twijfelen naar mijn eigen gevoel. Om dat ik denk ik als ik er nu op terugkijk, zo in mijn tiener jaren wel intuitief wist dat er iets niet klopt, zo het buik gevoel. En je stopt dat altijd weg om dat je kan niet, alleen dat er iets. Het zou wel kloppen. Zo altijd die stem zou wel kloppen, die zo. Die die zo gezin. En eigenlijk begrijp ik daarmee heel erg mijn eigen gevoel onder het rukt. En ben ik eigenlijk zo toenal de konik zien met mezelf een beetje verloren. We zijn natuurlijk niet meer de jaren 80, waarin de gevoel is van het kind misschien wat anders mijn naadert werd dan nu. Zou het voor jou om verschil gemaakt hebben als ze dat van in het begin hadden verteld? En dan vind ik een heel moeilijke vraag, want ik heb daar natuurlijk zelf ook al over na gedacht. En ik weet het eigenlijk niet, want ik denk ook al het best mogelijk een moment dat ik mij zou kunnen indingt. om dit te weten is zo vroeg mogelijk dat je het je zelfs niet meer herinnerd, dat het je vertelt is, dat het gewoon zonormaal is, dat je een donorkin bent en dat je een andere mama of papa hebt, alleen of andere biologische ouders hebt. Ik denk dat dat het beste is omdat je dan erg eens weet als je dingen bij jezelf voelt of ziet die dat je bij u ouders waarbij je opgroeid niet ziet, dan kan je nog altijd denken "ah ja, maar dat zal ik dan van hem hebben." Terwijl als je echt zo interesse zept of karakterij geschappen die helemaal niet te rijmen vallen met het gezin waarin je opgroeid en je weet het niet, ja dat is moeilijk. En dan kan ze over heel stomden dingen gaan, bijvoorbeeld ik wilde heel graag pijnen houden. En ja, er is wel zo veel mensen zijn die zeggen "ja ik wilde dat ook en dat kon niet, maar dat was echt zo, in mij dat ik voelde, ik wilde zo graag pijnen houden, en ik heb daar niet gemogen of niet gedaan omdat ze thuis zijn waar we moeten zitten en ik ben doen klaar in het begin te spelen, maar dat was dat niet voor mij. Maar nu dat ik mijn biologische vader gevonden heb, hij speelt prachtig piano. Ja, er heb je natuurlijk al iets verklapt om, ja, bent hem gaan zoeken want het ging niet om dat niet te doen. Ja, het ging echt niet om dat niet te doen. Het gaten in mijn hart was te groot om het niet te doen. Hoe wel ik, er is ook wel getwijfeld tep om dat iedereen zeggen gaat om toch nooit vinden en iedereen zei ook die willen niet kennen, daar maakt hem toch niet meer uit. Want hij heeft ooit een anonima donatie gedaan. Klopt en ik daag toen altijd ja, dat kan wel zijn, maar dan wil ik het uit zijn mond hoog. Want uiteindelijk is hij nu ook ja toen was het 32 jaar verder, hij kan ook van je dag veranderd zijn en doneren kon toen eigenlijk ook alleen maar anonim. Dus ze stellen dat hij bekend wilde doneren, ja, was toen ook geen optie. Dus ik wil hem dat hem zelf vragen. En dus je begint te zoeken naar een speelt in een hoi berg? Ja, dat was het echt. Ik heb echt aangelijker bij de fertiliteit zegt van mijn ouders die dan een meel stuurde. Het zal een mysterie u kon, ja, hoe zij met weer u conceptie is een mysterie en zal altijd een mysterie blijven, toen super paternalistisch. Dat ik dijkst van, ik ben hier wel het groot geworden kind dat met vragen zit. Medische vragen, maar ja, dat was dus een gesloten deur en toen ben ik begonnen met DNA en stambonmondegzook. Want ja, als er iets is aan donorkonzeptie is wel dat dat jij de helft van iemand's DNA in u hebt. Dus eigenlijk zat de sleutel om hem te vinden gewoon altijd in mezelf. En ik ben dan ja heel hard op zoek gaan, heb mij ingeschreven bij verschillende internationale DNA dat er banken. En dan ben ik van de kleinstmogelijke matches die ik daarin had met een heel, heel, heel verreachter niet uit Australi en een heel, heel, heel verreachter niet uit Amerika. Stambonmond beginnen bouwen van die mensen en proberen die aan elkaar te verbinden. Maar eigenlijk sprong ik op elke kleine match die erbij kwam, hoe eigenlijk eigenlijk is van deze zijn nog te klein om echt mijn biologische familie te kunnen vinden. Maar het was een strohal om nemen te komen? Ja, en het voelde ook als terug de regie nemen en terug zeggen dat het is mijn leven en ik wil het weten. En het is voor mij belangrijk en dat is eigenlijk, ja, denk dat dat was. Ik weet het nu tien jaar, maar ik ben pas in 2016, echt hard beginnen zoeken. Wat was dat iets waar jou ouders jou in stuenden of was dat voor hen moeilijk? Ik denk dat het in begin voor hen moeilijk was, maar naderhand begreep ze wel waarom dat het belangrijk was voor mij en stuenden ze mij dan ook wel in. Op een bevaard moment kom je diechter, heb je het gevoel dan, oké, maar dit is al veel procent gemits. Ja, dat is allemaal heel snel gegaan. Want ik had zo twee grote meetjes waar ik twee jaar gewerkt had aan die hun stambomen en dan werk je stambomen uit tot in 1700, wat er absurd is en dan proberen je van al die mensen hun naakomelingen te vinden, omdat je dan weet van ergens ik deel DNA met die heel verre achteren niet uit Australië. Maar ze heeft ook een stukje van het DNA dat ik heb, dus waarvan waar komt dat van daan? Maar die is eigenlijk de bal, is een paddairlijk echt antrollege, en toen ik een metshot met een vrouw uit België. Van ja, nogal niet echt veel hoor, maar door dat ik al twee jaar zo veel werk had verricht en zo veel avond en echt om een computer te gaat gezeten, had ik wel aangnopingspunten. Want ook kom je in zo'n databank terug, zie ik ook met mijn DNA, zo dat het boek. Nee, nee. Je moet een DNA te doen met een stok in die nu lang schrapen en dan in een potje doen en opsturen en dan maken ze een DNA-analies en je kan daar dan zo fundingen uit halen, zoals van waar je DNA ook allemaal verspreid is, zo noord, Europa of van spanje en dat is allemaal een beetje gebazicht op welke mensen nog in de DNA dat daar bank zitten, maar de DNA-mitsjes van verwandschap klopt wel altijd helemaal. En hoeveel procent van de wereldbevolking zit in zo'n DNA-bank? Heb je daar een idee van? Genie, niet veel toch. Nee, veel, nee. Heel mannie. Omdat Ierin België niet zou ook helemaal nog niet in je bericht, in Amerika vind je wel DNA te zijn in de supermarkt. Bijvoorbeeld, looi je ze ook, dat dat dan daar weer zo is. Nee, ik heb eigenlijk geen vloeidee hoeveel procent erin. Maar je hebt het gelukt dan gehad dat je op die vrouw in België botste? Ja. En dan? En dan heb ik er op gebeld en mijn verhaal verteld en gezicht van ja, ik ben op zoek en ik heb nu deze informatie en ze gaf me dan een echterenaam en een plaats die ook al in mijn onderzoekerspomen voorkwamen. En toen dacht ik, "Ja, ik heb mijn overgehoordd aardigst, was het denk ik?" Van rond 1850, daar standen zij van af en die kon ik ook linken aan een andere DNA-match, een van die groter. En dan wist ik van, ja, dat zijn ook mijn overgehoordd ouders langs mijn kant van mijn biologische, biologische vader. En dan heb ik op twee dagen tijd heel die stamel naar beneden uitgewerkt. Kan je dan nog iets anders doen aan? Nee, dan nog. Gaan werken of zo? Nee, en het was toen gelukkig zomergakant, want ik heb hier vlieg. Er was een weekend, ik heb toen ook in de nacht zitten ze zoeken, ik heb toen heel weinig geslapen, want ik voelde echt van, nu ga ik het bijna weten. En ik heb toen ook nog om de laatste puzzelstikjes te leggen, help jij het van Verendin Archivaris die nog een oude krant heeft opgeduikeld ergens waar een huwelijkzaankond ging instond, want hoe dichter dat je in het heden komt, hoe moeilijker dat het is om ja, een persoonzienvormatie te vinden, want vanaf honderd jaar geleden is alles openbaar. Maar je zou bijna denken, het is omgekeerd, want internet en alles is dat te vinden. Nee, maar het is toch nog altijd wel heel moeilijk, maar toen ik die bevesting had, wist ik eigenlijk zeker dat ik op het juiste spoor zat en dan vond ik een foto van mijn biologische grootvader eigenlijk. En dat was, als of dat er zo, ja, dat was echt een geeling over heel mijn lichaam, want dat was precies de eerste keer dat ik mezelf herkende in iemand anders. Was eigenlijk ook nieuwe bomb, maar een ander soort bomb? Ja, een ander soort bomb. Het bezeef van, ik ben er, ook al wist ik het toen nog niet honderd procent zeker, maar ik voelde toen wel van dit klopt en ik herkende zo mijn blik. Die had ik zo nog nooit bij iemand anders gezien, wat daar andere mensen tussen mij en mijn kinderen zien. Ik heb niet dezelfde blik van ons mama en ik kon niet bij niemand herkennen en ineens zeg ik die foto en ik denk dat ja, dat is mijn blik. En dan wist ik nog altijd niet wie dat zijn kinderen waren, want ja, daar moet je verder op zoek, maar gelukkig gaat iemand 2-80 en één zoom. En dan wist ik ja. En dan werkt het mij aardst moeilijk om daar contact mee te zoeken, want het kan ook een diksel op je neus zijn. Ja, ik heb toen een kumfond, er was echt zo'n super raar moment dat ik zo op zijn foto zat als daar en dat ik echt echt van alleen aan. Zijn jullie beneden drie jaar aan het zoeken geweest en nu zijn op het punt gekomen waar dat je zo graag wilde zijn, het was precies dat ik daar nog niet over gaat durven nadenken. En dan zijn we een man ook van ja, je gaat hier nu toch contacteren, je kunt nu toch niks doen, niks doen. En ik heb hem dan een lange meel gestuurd, eerst uitgelicht wie dat ik was. Waarom ik het belangrijk vond dat ik op zoek ging en dan heb ik de bal eigenlijk volledig in zijn kam gelicht. Om naar de kust, ik weet dat hij een donorkinder die daar op zoek zijn, die weten dat mensen die hieroneerd hebben dat dat jaren terugkant zijn. In een andere leven misschien. -In een andere leven. We weten daar, maar we hebben ook recht om te weten waar we daarvan komen. Dus ik heb die vraag gewoon zo zacht mogelijk proberen stellen. En dan gezegd van ja, nu staan we nu of dat we zich hier in herkend. En vijf dagen later, daar vijf langs de dagen naar mijn leven volgens mij. Ik kreeg een antwoord op twee september het was de eerste schoolleg. Maanderaavond. Hij stond ook in het onderwijs en hij wens de mij op het heen van zijn meel. Een heel goede start van het nieuwe school. Ik kreeg wel troano, maar ik ben over wat ik dat niet bij jou geëest. Ik ben toen op die moment en dat ik niet meel binnen kreeg. Ik zag zo, ik had toen zo'n orch-meelprogramme dat in mijn rechter onderhoek van mijn scherm, de meel op poppoten. En ik zag ze naam. En ik bevrouw zicht, maar mijn man was nog beneden eten aan het klaargemaken en de kindjes zaten in de zet om 'mijn beneden gestormd en huilend in mijn man zijn daar me gevallen. En die was direct te laten, dat was. En de vroeg is niet goed, is niet goed, ik zeg jou wel. Ja wel. Ja, want het is schreef dat hij gedoneerd had in die periode. En dat hij zich wel herkennen in de dingen dat hij kopsomde. En ja, dat is. Dat gevolgd dat ik toen had zelfs toen ik nog maar vijvenig procent zeker was dat hij het was. Dat kan ik om straven om te ruwen in iets zo'n rust over mij. Als of dat alles in iets kloppte in mijn leven. En dat ik op klopte. Want ik had altijd het gevolg dat er iets niet kloppt. En ergens dacht ik dan dat ik niet klopte. Maar om dan zo'n meeld te krijgen, en te zien. Ah, ja. En een foto van hem te zien. Waar ik met een heel hechterkende. Dat voelde als een nieuw begin. En jullie hebben elkaar dan ook ons moed? Ja, we hebben elkaar dan redelijk snel ontmoed. Wij hebben de eerste week van september heel veel meels over en weer gestuurd. Want wij willen natuurlijk ook weten hoe ik hem gevonden had. Maar hij stelde daarvoor om gewoon die zonbaar, daarop. En we afgesproken in de restaurantje. En ik had mijn man meegebracht en hij had zijn vrouw meegebracht. Die dat ook wist, daarvoor of niet. Ja, zij wist het. Maar zij was zijn twede vrouw. Dus was niet dezelfde vrouw als waarmee hij samen was toen hij donneren. Maar zij wist het ook wel dat hij gedoneerd had en trappen gegaan. Dat zij altijd gezicht dat van ja, daar ga je zon ook iemand voor gedurst zijn. Maar hij was er tot aan in mijn bezig. Dat was niet dat er kon. Ja, dus hij zonnaag. Dus ik wist dan denk ik van donderdagavond of zo. Daar was zonnaag zouden afspraken. Ik had zo'n zenuwelijks. echt zo onzettend zenuwelijks. Maar daar was ook zo'n absurd gevoel. Zo. Gehaald tegenover iemand zitten. Maar van hij denkt van ja, wij zijn verwand. Waarschijnlijk, want wat toen nog geen DNA te zien aan. En alles in ons meel contact voelde zo natuurlijk. En wat de precies toenal in onze meels, maar weinig moorden nodig om te zeggen wat hij had bedoelde. Maar hij kwam ook zo bang. Dat daar bij de ene contact had ons ook blijven. Want hij zei toch maar maar doon nog kind. En ik. Die weet daar maar toe. Dus ik denk dat ik het al vuur rijden. En vijf minuutig. Ik was zo meaant kijken op die GPS. En ik zag zo'n minuten aftellen van oké. Meneer vijf minuutigamer zijn. En ik voelde me echt zo. We wegtrekken in de stoel. En ik denk dat ik dan. speedkant ik gewoon niet meer op mijn benen staan. En ik kwam een aan toe. En ik deed de deur aan het restaurant op. En ze zaten helemaal achteraan. En hij stond zo rechts. En ja, wij liepen gewoon op elkaar af. En zei dat, hallo. Superruig. Maar dat voelde direct vertrouwd. En wij hebben toen denk ik drie uur zitten babbelen. Non stop over wat dat tegelijk niet zo waren. En aan de boer. Afgesproken dat we toch wel snel aan de enatest zouden doen. Want. Zou ik wel. Denk ik. Ja, ik ging zeggen gevaarlijk. Zijn dat muziek helemaal zonneel te verupinnen. En iemand als het dan toch niet zou zijn. Als het niet jouw biologische papa bleek te doen. En dan heb ik twee dagen later afgesproken voor een. voor een de enatest. En dan. Die dagen later gaat het resultaat tot hij effectief mijn biologische vaders. Maar toen klopt hij jou gevoel toch wel. Ja. Je wist dat toch. Ja, ik wist het vanavond de eerste moment dat ik hem zag. Zelfs vanavond de eerste meel. Ik weet nog dat ik toen naar een vriendin gebeld heb. En een stuk van zijn meel heb voorgeliezen. En zij zei het tegen mij. Maar aan die ik klingt gewonnen, gelijk je. in manier van schrijven. En dus eigenlijk wist ik het al. Ik voel me het al dat hij het was. Maar toch heb hij zo. dat DNA-bewijs nodig. En je zegt het restaurant wat een halve uur rijden. Dus eigenlijk had het ook kunnen gebeuren. Dat jullie. of misschien is dat zelfs ooit gebeurd. Dat jullie elkaar gekruist hebben of tegengekomen zijn. Gewoon ergens onderweg, zonder het te weten. Bij mij weten hij zijn niet gebeurd, want dat was voor ons allebei. een halve uur rijden, dus het was een restaurant in het midden. Ik wond op een uur bij mij van ben. Maar ik vraag mij daar wel soms af of dat dat niet gebeurd is. mijn halve hoog zijn halfzusen. Want die zijn er ook. Berschijnlijk, ja. - Ja, ik heb het niet. Het enige product van zijn potje. Nee. Ja, heeft zelfs sowieso uit een eerste huwelijk noig kinderen? Ik heb met zijn dochter en heel warm contact. Ik vind ik ook heel fijn om haar te mogen leren kennen. Ik snap dat er geen evidenciëns. Maar de warmte die ik bij haar voel zorg er ook voor. dat ik soms heel veel verdriet heb over. dat ik daar niet had met iemand terwijl ik opgevoel. En. dat is nu soms ook, dat ik mij afgrijg. Want ik ben voorlopig nog de enige gewonden donorkind van hem. Maar er zijn wel doornig kinderen die ook van bij die fertiliteitsarts zijn. die nog geen DNA te scheden hebben, maar waarvan ik dan denk. Dat zou misschien te hoek wel een halfgroe vhalfzus kunnen zijn. Maar dan zit u eigenlijk op nieuwschap, want er is. denk ik, nu ben je in een maand, ga weten of iemand een zuschap zijn waar mij of niet. En ik heb haar afgelopen weekend ontmoet. En hij is zo absurd dat je op je 34 nog een zus kunt wijkrij. En zij ontwel bij mij in de buurt. En dat voelt heel raar. En hij is ook erg ding te gaan, maar ja, storg super. Dat je en dat voelt voor mij ook super. Ik heb altijd gezicht alles wat er nu bij komt. Het is gewoon een enorme cadeau. Maar dat kan ook wel heel veel zijn toch. Er zouden in Theorie. 10 zus en en broers kunnen zijn. In Theorie. Als ik kijk naar andere donorkind groppen. in Nederland is hij grootste groepen uit de herenhanderd. Dat zijn geen getallen waar hij gevrolijk van wordt. Als donorkind helemaal niet. En eigenlijk preis ik met een gelukkigdheid een kind dat hij er tachtig bent. en geen donorkind van nu. Want als je nu donor sperma uit de deense data bank haalt. dan zegt uit de deense sperma bank. dan zeggen die wel, ja, we houden ons aan de regels. Maar die houden zich misschien aan de regels per land. van hoeveel dat er geleverd mag worden. Maar in België moeder misschien. die in gezinnen per donor geholpen worden. Maar in Nederland mogen 25 kinder per donor verwekt worden. In de verening de data. misschien weet ik niet juist. Maar het probleem is dat ze doen uitschijnen dat alles heel goed geregeld is. Maar eigenlijk is er nog altijd niks geregeld. En als je nu een kind van de deense sperma bank bent. kun je echt uw leven langs pargen voor vliegdagd. die kits om al je prouwers en zus te leren kennen. Terwijl dat dat ook. zo iets mooi is, kan zijn en dat ik daar eigenlijk heel. vindt eigenlijk heel onrechtvaring die daar andere mensen. beslissen dat we elkaar niet mogen kennen. Die voert er ook een strijd voor de aan. Want in België kan het nog steeds. een potje gaan brengen. Maar daar eigenlijk over zijn. alle achteren die nu nog beweren dat donoren nooit gevonden kunnen worden. Dat is niet waar. Donoren kunnen gevonden worden. Als je nu anonym dan eerst, dan moet je niet denken dat je niet gewonnen gaat worden. Als je donor kinder wil vinden, kan die daar. Wat is jouw voorstel? Hoe kunnen we dit anders aanpakken? Ik denk dat prachtig zou zijn. Als dit vanuit het kind bekijken kan worden, wat het bestige zou zijn. En eigenlijk wordt er nu heel vaak uitgegaan van de kinderwens logisch ook. Maar ik denk dat er te weinig stil gestaan wordt bij wat dat met kinderen doet. Want ik zou helemaal niet graag. een. Deze vrienden zijn van 111 rij zijn echt niet. Daar voelt heel ontmenselijk een taan. Als je machine kindment of zo? Ja, of de hoogte, een schuit, de productie lijn. Daar doet u dan ook vragen stelle bij. wat ben ik waard als mens. Als andere mensen over mij kunnen beslissen dat ik het niet mag weten. Wat mijn fundamenten zijn? Dat mag je echt de twijfelen van, ben ik wel even veel waard. Hoe ging je daarmee om? Als je bij jezelf een kinderwens voelde? Ik durf de vraag bijna niet stelle, maar stil dat het niet gelukt was. Of dat ze medicijden van om je kan geen kinder krijgen, toen zij. Maar dan zal ik nu weten. Maar dat is altijd gemakkelijk gezicht met de kennis van nu. Zou ik absoluut niet met ombekeend donor materiaal een kind om te wereld zitten. En ik weet dat dat bij veel mensen hard gaat, maar. Er is een grondoortje in er, of er zijn veel donorchinderen, want ik mag niet voor alle donorchinderspreken die dat er absoluut geen problemen. Maar je hebt nu op dit moment in je leven. Maar er zijn ook donorchinderen die botsen die. op meer deze problemen die dat het botskanker geen van een biologisch vaardig doorgeheir heeft hebben. Dan aanklopen bij de kliniek en zeggen, kijk, ik heb een dik dat ik het botskanker geen heb. En ik weet dat ik een donorchind ben, kun je als dublieft de donorchinderen om de hoog te brengen. Nee, prijfensie. -Gani. Dus. Ja. Open it. Open it. Open it is knowledge. Zo wel naar de kinderen toe. Vanuit ouders om hun kind te laten zijn wie het is. En daar lijkt een evidentie. Maar als je als donorchind opgroeit, heb je ook zo'n ontzettende loyaliteit naar uw ouders toe. Want je vroeg daar straks zou het een verschil maken als je het van in het begin geweten zou hebben. Ik denk ja, maar er is ook weer niet. Omdat je als kind uw ouders zo ontzettend adoreerd. en je gaat met een ingesprek. En zij zeggen, ja, we doen ons niet, we doen ons niet. En je neemt dat eigenlijk over van, ja, het doet er niet. Tot daar je zelf een vraagje been te staan en het plaats zingt van, ja, het doet er misschien voor mij wel toe. Maar als je dan zo vaak gehoord hebt, de tut er niet toe. Het mag er niet toe doen. Wij zijn nu mama en papa, wij zijn nu mama's. Dat is een heel lang process omdat tegen alles het gewoon in voorwezelf te durven toegeven, het doet er wel toe. Want je bent in een diepetipressie-beland. Is dat daar 100% meegelingt? Denk je dat dat niet gebeurt zou zijn als je. Ik kijk zeggen als je een normaal kind, een gewone kind zou zijn, maar wat is het omgekeerd van een donorkind? Ja, een goeie vraag. Een kind dat mag je eens, een kind dat mag weten wie zijn. We zijn biologische ouder zijn. Of een kind dat vanzelf is präkend weet wie zijn biologische ouder zijn. En ook zich nooit vragen stand bij wie dat je in de spiegel ziet. Want dat ziet ik bijna niet uitgelegd krijgen aan andere mensen. Jouw depressie, hoeveel correlatie heeft dat met een donorkind zijn? Dat heeft er zeker veel mee te maken. Je had maar ik steek te schulds van bij de niet gaag op elkaar. En niet alle donorkind krijgen een depressie en niet alle depressieven zijn donorkind. Maar een depressie zal het een samenspel van heel veel factoren. Maar ik denk vooral zo mijn gevoel onderdrukken. Dat heeft er eigenlijk toegeledd dat ik gewoon niks meer voelde. Dat ik gewoon mijn innerelijke stem onderdruk heb. Maar dan onderdruk ik je maar wie dat je bent. En wat dat je grijgt doet. En ik was echt heel verheen. Dan niks meer nog raakte, zelfs mijn kinder niet. Is het terugvinden van jouw biologische papa dan een sleutel geweest naar opnieuw licht? Ik had eigenlijk daarvoor al wel weer terug het gevoel. Zodat het niet helemaal donker was in zwaar. Ik werd ook door medicatie ondersteund. En ik ben twee jaar lang elk week in Therapie gegaan. Om voor mezelf te leren verwoorden wat het betekent. En dan heb ik daar in 2018 afgerond. Maar dan merk je wel dat de wortels waardoor dat je depressie er zijn. Dat is eigenlijk nog een ander stuk waar je moet aanpakken. En dat ben ik nu ook aan toe. Maar hem vinden heeft er voor gezorgd. Ik terug gerond onder mijn voeten voelen. Litterlijk ook. -Joo wordt het wel. Ja, is weer gekonecteerd. Maar ook heel letterlijk dat ik tijdens een Therapie-sissie in eens de gerond onder mijn voeten voelen. Dat ik zo hard van mijn zintuigen afgesneden was. Dat ik niet door het dat er gerond was onder mijn voeten. Zit er dan nu een andere aan? Ik denk dat hier nu een hele aan zit. Ik voel mij niet meer opgedeeld in verschillende rollen of verschillende. verschillende personen. Ik probeer er wat aan te passen. Of ik probeer er me altijd heel erg aan te passen aan omgeving. En nu heb ik echt geleegd om voor mezelf op te komen. Mijn gevoel te volgen terug, maar ik heel lang kwijt was. En ja, het is gewoon heel fijn om hem te leren kennen en om heel veel dingen. in hem te erkennen. En dan te denken van, "Aah, daarom ben ik zo'n gigantische aardsteller. Hij is dat ook." Spielepjano onderdessen? Nee, maar mijn manspeel het wel pijnen. Vind ik altijd grappig, dan ik om bewust iemand gevonden heb. die eigenlijk toch op mijn biologische vader leekt. Ook heel empathisch. Heel gevoelig. Het is er gebeurd meer dan wij weten. Want dat is de kinder nog niet. En toch niet? - Dat is de kinder nog niet. Ja, dat is heel raar. Want ja, je leert zo op school over nature en nurture. Hoe zeggen ze dat? De zon van de deelen. Het geëel is meer dan de zon van de deelen. En ik voel mijn nu pas. Ja, echt. Heel. - Heel. En jij vertelt hier nu jou verhaal. Hopelijk luisteren er wat zwetmakers mee. Als er iets is, is dat jij zou kunnen veranderen. Wat zou dat dan zijn? Ik denk dat een eerste stap zou zijn om de anonymiteit. tot het verleden te laten behoorren. Zoals alle ontsomringen in de landen ons al zijn vorig jaar. Want wij loopt achter. - We loopt gigantisch achter. Ja, grondpliteien in Nederland, Duitsland, Frankrijk. Het is allemaal de anonymiteit afgeschaft. omdat het eigenlijk een schenning van de kinderen is. Een verdragde bij een 87 als belgje hebben onder teken. Maar een kind heeft recht om te weten wie zijn biologisch ouder zijn. Dat zijn uw fundamenten. Dat is belangrijk. Ik hoop dat veel mensen het gehoort hebben. Ik kan me voorstellen dat er nu misschien ouder sluisteren. die een verteliteitsprobleem hebben of die misschien. aan een kind hebben van een donor. Wat is jouw boodschap voor hen? Als het nog niet weten. vertellen. Ook al was het zo moeilijke periode om door te gaan. Ik zou nooit meer terug willen naar dat schuwelijke gevoel. dat ik dacht dat ik het gene was afvoud was. Ik zou. het ge. Ja. De twee strijd, die ik als kind voelde. van ergens bij te horen. Maar toch ook een ander stukje nu te voelen. dat je bij jouw ouder staan, niet herkend. Hij is superhecht. En daar ben ik geen inkeld van orkinto. dat hij in onweten tijd moet opgroeien. Dus ja, hoe ouder zoek zijn. zelfs als al 20 of 30 zijn. Er zijn heel veel lieve dood- of kinderen op zoek naar hun broer zijn. Ik denk dat dat alleen maar een verrijking kan zijn. en soms zijn ouders bang dat ze aan de kant geschoren gaan worden. Maar ik denk helemaal niet dat dat reden voor is. Want eigenlijk is het een beetje zoals. zo langer zijn van de tweede kindje. Ik ga niet nooit verrijken. Als dat eerste kindje, maar u hart groeit gewoon mee. Je hond drie ouders en mijn kinderen hebben drie opas. en die vertellen daar supervier van, ja, we hebben drie opas. Is er voor jouw vader misschien ook een soort lastval? Dus ga ik dus gevallen? Ja. Dat denk ik wel. Nee, de vader, misschien. Bij mijn biologische vader, dat weet ik niet. Ik dacht dat er een last van zijn schuiders gevalen is. Want hij wist niet van mij bestaan. Maar de vader waarmee ik ben opgegroeid, denk ik wel. Omdat hij. O, niemand wordt gelukkig van zo'n zwaar je heim. Nee, en wat dat is met familie, je heim. Dat zijn landmijnen. O, het trapt iemand erop. Trapt iemand erop. En het beste is gewoon om daarover te praten. En om echt. Ja, ook echt te vragen. Want veel mensen vroegen. Ja, en hoe is dat dan voor jouw ouders? En ja, dat zal toch ook wel niet gemakkelijk te wisten. Maar ik denk echt dat het. Ja, het heeft volgens mij jaren gedurd voor iemand aan mij vroeg. O, is het voor jou? O, is het voor jou? Om niet te weten of je nog halfhoek zijn half zo'n hebt. Om niet te weten waarvan de helft van jouw vandaan komt. Ik denk echt niemand dat daar aan mij vraagt heeft. Zelfs vriendinnen hier gewoon naar gekonstant in de rhetoriek zit van. Ja, maar toch ergens zijn door zon traiakt gaan en ze ben nu zo hart gewenst. En het is een beheetje hoe wij hier in het westen wel wat leven. Wij leven vanuit de blik van de verwassenen en niet van het kind. Absoluut niet. Ik ben toch blij omdat wij samen voorzichtig op de land bengetrapt hebben vandaag. En dat jij jou verhaal gedaan hebt. Ik ben ook heel blij dat jij jouw vader hebt teruggevonden. Ja, hij is ook blij. Ik heb hem gevonden, Lep. Dank je wel. Gaan jullie aan het zoiets. Deze podcast wordt gemaakt door mezelf, zoveel verschuren. De muziek is van Udon Mechels en zijn pianoproject Umea-Butel. Heb je er iets aan gehad? Geef weggen dan een goede review of deel de podcast op je eigen sociale media. Dat kan helpen om rauw en verlies meer besprekbaar te maken. Je wint de andere afleveringen en extra informatie op podcastwecht.com. En daar kan je ook als je dat zou willen een vrij bijdrage geven om het voorbestaan van deze podcast te verzekeren. Heel erg bedankt om te luisteren.