#141: Connie Palmen, schrijver

De wereldberoomde musical Kets is nu te zien in het theater, met spectaculaire dans en unvergetelige muziek. De kattenemen je mee naar de magische wereld van het Rijksmuseum. Boch nu op muziekokets.nl Hallo, mijn naam is Gijsgrondemann. Ik zit niet in een archiefkast op de redactie van de volgstand. Ik zit onder de hoog slaap van mijn dochter om een interview aan te kondigen dat ik gister heb opgenomen met iemand die het gelukt is om door haar boeken en door haar hele persoonlijkheid en door haar wezen een soort legendarische status te verkrijgen in Mildsort Icon is er geworden. Vroeger had je op het boekenbal dat die broemde beelden van Harry Moolisch die bij de groot trap stond en daar audiensie heelt en mensen soort langs dit komen, hij bewoog zelf niet. Nou, die rol die Moolisch voeg er had in de Nederlandse literaire beeld die heeft mij gas van vandaag eigenlijk inmiddels gekregen. Het boekenbal draait tegenwoordig om zelf iets maken met haar ongeveer. Zou ik kunnen zeggen. Maar los van deze uitzelijke schijnen gaat natuurlijk vooral om haar werk. Ze heeft heel veel prachtige boeken gezegd. En ze heeft nu net een nieuwe boek uit een bundel met essays over door haar bewonder de schrijfsters en eensrijver, voornamelijk vrouwen heet het boek. En het zijn allemaal persoonlijke essays. Het is haar persoonlijke verstandthouding met deze mensen via hun werk waarin ze eigenlijk een spiegel naar zichzelf ophouden. Dat is een heleelijke zin waarin ze eigenlijk op zichzelf reflecteert. Zo zou ik beter kunnen zeggen. Dit alles ga ik met haar bespreken. En misschien nog wat meer luister naar mijn interview met Connie Palne. Connie, zou ik het boek naar net liggen? Ja, het is een kaartje. Ik zag dat je zelf de omslag gaat ontworpen. Ja, vertel even. Ja, had ik, ik ben jij zegt het ook. Zag ik, ik ben jij zegt het, zag ik in een volkskant dat die er was, een afbeelding van het beeldje van het woordscherm met het voorotje op zijn hoofd. Een Kelly McCellum. Ik denk dat het zo geschikt voor jou zegt het. En omdat de forse is, het zo genam tot hem die al een tijd juist. De dichterover wie het gaat. En zelf je plaat, als het volgt hem met de grouwde, met grouwde maden. En iemand die zo geopcedeerd is door de dood. Door dood gaan. Ik vond het fantastisch. Dat heb ik eigenlijk voor het eerst mijn omslag ontworpen. En nu dacht ik ga er mee door. De meiden, zo'n jonge meiden van weet ik wel wel het behoog. Die stuurde een voorstel. En toen ik zeg jongens, het is ongeveer heel hip. En dit gaat misschien wel heel overkopen. Zo'n heel groene forsevrizier, want je kent het wel abstract. Zo'n met dit niet gescheken voor mij. Dus ik kan zelf even op zoek naar goede afbeelden. En ik vond deze foto. Dus deze donker heb ik de eerder. Dus ik heb die meisjes van te zelf bewerkt. Nou, ik zeg die meisjes jullie moeten. Ik kan niet met een computer gafjes ontwerpen maken. Dus ik wil gafjes willen dat een heel visere uitgesmeerde lipstick over die mond gaat. En dan wil ik die kleur van die lipstick terug in mijn naam. En dan houdt maar goed in het roodlijke zwarte. Root zwarte. Root zwarte. En dit is het geworden. Ja. In meisjes durven de eerst of meisjes misschien wel één meisje weet. Nee, dus ze onderscheven stids met twee is, onderscheven de meelds. Ze jongens het mag wat viserder, wetterge durvder. Smier uit die boel. Ja. Want eerst was het nog een soort keur. Nou, je ontzicht, dit is een streepje of zo. En nu is het een soort mond waar alles lekker is geweest. Ja. En past het bijna te vreden over hoe het is geworden. Ja, het is echt wel mooi, jongens. Ja. En waarom is het ook iets van een thriller? O ja. Zou het nooit omstag van een essaybundel vindt? O ja, dat vind ik wel wel fijn. Dat het niet dient, dat het niet de afbeelding het zag. Het is wat je is veel normaal. Achterge. Ja, ja. Een beetje soort. Ja. Toch? Ja. Waarom moest het zo. Waarom moest het zo veel te zetten? Ja, omdat ik het. Ik vind het geen keurige essays. Het is. Het moet je niet te keurig allemaal zijn. Het zijn ook niet keurige essays. Het is niet wat je als je het wordt essays. Schrikken mensen zich al sowieso al. Ja, het lijft laatst dus. En wat is een essay ook eigenlijk? Ja, een essay. En in dat. Dit zware. Wij wordt je het persoonlijk essayen, noemt waar de Amerikanen heel goed zijn. En de Franse kunnen er ook wat van. Er hebben we eigenlijk nog maar heel weinig aanvaring mee. Ik noem altijd maar je per huis als de koning in van de persoonlijk essay. Dat is ook zo. Zij heeft ook al ek van mee tevaan in dat. in die terere kritieken die ze voor de goede namsel dan was. Krijft dat recensies. Want hij voorkomt mijn eigen tonen. Meel persoonlijk. En dat heeft ze ook in een column. Dat zijn hele kleine mooie persoonlijk essayes. En ik wilde dat uitbreiden. Ik wilde echt een persoonlijk essay schrijven in de traditie van de vrouwen die ik besprek. En die zijn heel persoonlijk. Dus eigenlijk heb je een vriendin beschreven. Dus eigenlijk een zelfportret aan de hand van. Dat is het. Ja, het is een heel persoonlijk boek. Ja, kan je anders dan een heel persoonlijk boek schrijven. Maar goed je hebt. Je schroelt het persoonlijk niet. Waarom moest je ze in deze tijd van je leven schrijven deze stukken? Nou, vooral omdat ik. ik al tijd in mijn romant al heel essayes die zijn. Maar dat we werken. Het is een romant. Dat zijn kleinere stukken. Dat zijn. En dat is een tussen doorstem die op een zeel wijscherig doet over een bepaald onderwerp. Als een milanconderen dat ook doet over kietseerbeins schrijft hij in het. de ondragelijke lichtheid van bestaan. Krijg je een uiteindziting over kietse wat heel erg leuk is, een heel verrassende. Dus ik heb altijd in mijn romant. een heel erg gebruik gemaakt van het essayesstiek. Gewoon een beschleine beschouwende stukken. En ik heb eigenlijk altijd het ritme gehad naar romant. Een essayesstisch werk. En ik wilde nu dat anders aanpakken. Ik wilde persoonlukkoren uit de biografische essayes. Waarom had je daar behoeftaan? Nou omdat ik vooral nog niet in staat was tot een nieuwe romant. Het deze romant, jij zegt het. Dat heb ik in zeker zijn acht jaar over gedaan. Die heeft heel lang gereept. Die heb ik in heel kort de tijd geschreven. Maar het ripingsproces heeft heel lang geduurd. Een acht jaar betekent, acht jaar er elk uur van de dag mee bezig zijn. Dus niet, dus dat is af en toe weer de draad oppakken of zo. Dus die romant, daar heb ik lang aangewerkt. En dit was het resultaten. Het was een mooie resultaten. Het heeft veel lesels bereikt en veel prijzen geworden. Dus ik was heel blij met die romant. Maar ik was ook uitgeput. De romant, mijn romant, mijn brein was uitgeput. Bovendien ging toen mijn moeder dood. En ze nemen van de schrijven. Ik die heel altijd heel autobiografisch schrijft. Dat is mijn stijl, dat is mijn warm, dat is waar ik goed in wil zijn. En wordt je nou helemaal bent? En als er zo iets groot gebeurt, dat is met de dood van ischof, met de dood van Hans. Daar stapt je niet zomaar overheen. Het is bijna of zo iets groot en zeker zo iets iemand zo groot als je moeder vraagt om. om reflectie, om het doel ga ik hier iets mee doen als schrijver. Ik heb al een echte moederfigur. Die waren in veel eigenschappen van mijn moeder terug te winnen. Opgevoelde in de vriendschap, dat is eigenlijk echt mijn. de moederfigur is als ik het liefst zie. Vanuit een kleine meisjes bleek die nog niet goed beschrijft. En die nog met heel gekken worden komt als. je met moeder, mijn vader zegt dat mijn moeder een minder waardigheidscomplex heeft. Dus dat je die niet na ibetijk kunt behouden van een klein meisje. Dat kijk naar de moeder. Ja, ze heeft aftevs het wel heel moeilijk hoor. En nu stond ik na de dood van moeder voor. hond voor dit, een grote mankscheb. Moe nog niet. En ik denk dat is die dood van die moeder. En ik was dan niet bezoeken al overgeschrijven. over mijn moeder, of een moederboekerschrijven. of haar op een van de manier opnemen in mijn romman. Dat was, ik voelde dat niet een toer was. En ik wilde toch schrijven, je moet toch een beetje de inklaten stroomen. Dus dat heb ik eigenlijk opdrachten van Wilma de Rijk aangenomen. voor de volkskrant. Zo kan je dit. Ik heb dit boek, is dat iets voor jou. Ja, dat moet ik doen. Ja. Dat ga ik doen. Van of de band. Dan blijft de inklaten. stroomen ik dan ga ik maar even een beetje een opdracht wat ik nog nooit heb gedaan ik vond het zo leuk en de s is en toen ik twee mijn eigenlijk voorstel ja uitgever ja en uitgever mijn spijkers uit je bereid prometteus van moeten allemaal met de s is doen nou ik zie ja dan voel ik met een beetje bezwaard ik denk ik weet zeker dat dat ben lese mijn leasers publiek ik zit te wachten op een volgende roman en ik wil ze niet te leerstellen dat vind ik heel dat dat of dat ze een boek kan koelen zijn nou ze hebben ze ergens heel mooi je estjes maar toen heb ik eigenlijk dacht ja het is wel een goed idee ik moet dan niet zo tegen optie ik maar kan ze gewoon heel enorm bewerken nog kan ze nog veel persoonlijke maken nog veel autobiografie zorgen ga ze uitbreiden en ik ga zorgen dat al die s is welkaar horen ja dus een s is resoneert het andere en de ene schrijver wil spiegel te ander het is en en ze zijn als we vorm allemaal zoekt ons te zoekt toch langs je eigen ziel toch hoewel je toch wint te verkiezen dat ook zeggen het gaat allemaal over aspecten om mijn persoonlijkheid mischrijverschap maar kijk op de wereld ja want eigenlijk ga zei je ook in het begin schrijf je eigenlijk over jouw relaties die met mensen hebt een hoe je gekend wil worden en je ook afwels luister tegelijkertijd in de relatie en dit zijn eigenlijk bijna allemaal ja soort bespiegelingen op jouw relatie die heel persoonlijk is met deze schrijfster en deze ene schrijfer ja in het boek ja ja ja zozo is het allemaal jij jij en die ander die ander en ik zeg ik zeg altijd de ander op de eerste plaatschrijf ja natuurlijk die ander jij maar ik ben iemand die het ik houdt meestel van ik ik ik voor het ik pers bediever dat want ik vertel van ik Robmans van hoe knapper dat gebeurt hoe meer ik van een roman hou en kon je dat hele persoonlijke schrijven van jouw wat je dus ook in deze s is doet is dat nou een drank tot etaleren of is het een hoogst noodzaakelijk zelf onderzoek of is het ook een beetje een groot groot gordijn nou zoveel opties nou het zijn maar drie eten leren helemaal niet nee nee ik wil niet boeren wat heb je er aan om gekent te worden door anoen niet meer andere het heeft geen enkele zin nee het heeft geen zin maar je kan er blijven dat zijn toch heel veel mensen hier op behoeftaan ja maar ik ben niet op de werelden in de boef en ander mensen te voorzien nee ik wil niet maar dood er zijn veel mensen die de boef te hebben om gekent te worden door een anoen niet publiek ja maar die heb ik niet die heb je helemaal niet omdat dat ontkenn ik dat mee je vindt het publiceren van het schrijf van boeken is noodzaakig maar publiceren van boeken is een soort noodzaakelijk kwaad nee nee publiceren gaat alleen maar om publiceren ik wil ik zou geen letter me schrijven ik niet zo publiceren ik ben alleen maar bezig met die andere mensen met maar dat is een heel anoen niet meer ander maar dit is voor mij de wereld het is ik heb het ook er zijn schrijvers mij men huwelijk met de wereld ik ben verder doek heel weinig voor deze wereld maar dit doe ik wel ik schrijf wel mijn boeken voor die ander voor die hele grote groep mensen die god ze dank mij lezen ja maar niet om mee te interleeren ik mijn boeken gaan in zikker zijn niet over mij ik ben helemaal dit wat ik was gezegd over zijnzelf portretten mijnzelf portretten gaan niet over mij ja ik beeld mezelf wel af mijn onderzoek gaat niet over mijn onderzoek gaat over wat wat andere daarmee kun je doen we denk je dat ik en al van jouw leders zou hebben als ik als het dat niet zo was als ik mij zelf zou interleeren alleen maar de decide nou dat hangt helemaal van af als je dat als je dat heel goed doet is het helemaal aan de tijd is altezaak is dat altijd zei dat je zelf is leer oké maar kon je dan is het dus want je zegt ik schrijf heel persoonlijk ja wat ik schrijf en tegelijkertijd is het dus is het beeld je ook jezelf niet af ja afbeelden is een mooie grip het boek zo nooit boek ik schrijf in vanaal ik vrouw ik zo niet nadenken als ik niet probleem moet oplossen maar mijn probleem hebben altijd met andere te maken of met het nadenken over wat het leven is over hoe wat het leven om vrouw is waarom ik en dat daad moederschap is schrijverschapen ik persoonlijk dat niet te combineren vind vond vind vind ik vind wat liefde is wat vriendschap is dit is een ander want ook wel ongelofelijk fijne onderwerp om over na te denken maar ik denk er niet over na over mijn vriendschappeling denk nou over dat het breed dat het groter wordt dus het is een zelfreflexie is eigenlijk het geen wel een andere het meest van profiteerd dat is ook een relatie zo of in een vriendschap zo zijn vriendschap heb met iemand die het voelt strekt niet zelfreflexief is heb je een heel andere relatie met iemand die dat wel is dus alle zelle beschouwing alle analyse's alle denkwerk dat ik verrecht ik voor u voor de ander ja met de hoofd letten nou ja dus je ziet je zelf eigenlijk als een je ziet je leven als een leven in opoffering eigenlijk dat gaat zelf aan een liefse maar tegense van de aft of ter waar de ander baat bij heeft ja maar of er in de zin bijna in de in de in de in de kattelijke nieuw testamentaire zin of er als daad van liefde ja ik vind het wel ook met liefde te maken hebben het schrijven en dat zo gericht zijn op dat het onvorming geven is en dat daar zie ik wel en dat dat wel nieuw testamentaire of er komt mee is is me niet vreemd nee en je schrijft dat je eigenlijk in alle relaties als het de breakende partij bent geweest ik ben altijd geen die weg gaat die weg gaat behalve als de dood eerdere tussen beide kwam ja ja ik hel ik hel eigenlijk in voornamelijk vrouwen vooral een zin aan len ik iets bij filibroth filibroth is op zijn tachtigse van jaren gaat die terug naar New York waar die geboren is nu ork is een voorstadje van New York en hij is daar in de grote bibliotheek of die als een vrienden uitgenodig is ook heel veel mensen zijn er op afgekomen in de onderde mensen en hij houdt een toersprek waarvan iedereen weten is voor de laatste keer dat wij naar filibroth kunnen geluisteren en het is een ongelooflijk persoonlijke warme intelligente geestige toersprek alles wat je van filibroth kunt verwachten zit dan natuurlijk in want het is een genie en een meester en hij uit daar eigenlijk zonder schoon zegt hij daar dat is duidelijk dat ze een lieveringspersonage Mickey Sabat is Mickey Sabat is de worldste grootste smerigste personage dat ooit de literateur is binnen getreden en hij liefde en hij liefde hij bedriecht ja het is een grove geëerge diep de drichte ja poppen spelen zo'n slaag om minder waardig boer op afgekomen ja dus hij en filibroth zegt en hij en en Mickey Sabat maakt met iedere ingezie en dan in die toersprek die filibroth brillant gedopt heeft de middogenlose intimiteit van fixie daar zegt hij over Mickey Sabat dat die alleen in onmijn kon leven omdat die anders een warheid geweld aan moest doen dat is de reden waarom ik met mensen breek zeg nog een keer die zin hij kon alleen in die onmijn mensen leven om omdat die anders een warheid geweld aan moest doen dus en iedere inderdaad wist dat hij filibroth over zichzelf had wat hij ook altijd gebroken met mensen het is het moment van breken daar gaan periode is aan verafd is je denk oh wat ze ligt toch maar voor zwijge ik toch zoveel waarom ze ligt toch deze ziel armziel te sparen om hoog een scherpe tong binnen waarom laat ik dit allemaal gebeuren dat gebeurt dat komt ook voor mijn leven te kwamen en kwamen laat ik dit toch gebeuren ja je schrijpt dat je het moment van breken altijd aan voodkomen en dit zijn de zesentieal. En dat stel je dan maar uit en uit en uit dan op een dag ben ik weg. We geleden uit een leven, zonder veel tantam of ik maak fixerusie, ik zeg wat opstaat, ik zeg weet je wat, ik vind je al vijf jaar onuitstaanbaar, ik zou het nu op je beperkt maar je maakt me klein, je behoorde veel van om mij te beleden, dit soort redenen. Lopen vriendschap en liefde je bij door elkaar, of is dit? Nee, je hebt wel van vriendschap die op liefde lijken, maar ik vind mijn liever is leven, ik heb het ook echt wel liever hebben, ik heb het toch echt over eerst geen overhands. En ik vind het wel de wel dat mijn vriendschap bekommelig in de buurt van liefde wil ik hebben. Ik heb grote liefdes gevoeld voor vrouwen, voor een paar vrouwen in mijn leven zonder meer, maar ze hebben nooit die eigenschappen gehad van de liefde stiek met mannaat. Nee, en dit breken waar je het overhebbt? Ja, breken is veel lekker, dat is wel. - Dan met wie brak je dan? Oh, is dat iemand ook in vriendschapen? Zeker, dat zijn vooral vriendschapen ja, ja, zijn vooral vriendschapen. Nee, je moet het een band met iemand hebben, dus dat breken, ik heb niet meer je buren breken, die zijn de moeite waar, niet de moeite waar, je moet er echt iets op het spel staan. Je moet iets kwijtraken, ik kan ook treuren om vriendschapen die waarvan ik noodzaak zou moeten breken. En ik vond ik eerlijk, zeg ik, dat het niet altijd meestal een ander was. Misschien ook eigenlijk of het algemeen is ontschuldig, ik denk, ja, ik heb te lang verdragen hoe je bent, ik heb een heel goed en liefde een braaf iemand. Maar ik heb te lang verdragen dat ik je verschrikkelijk zou hebben en. - Ja, verveling is een belangrijk ding. En. - Ze verborgen agressie, ja. - En het raapsel is natuurlijk hoe je iemand eerst helemaal niet zei, kan vinden en hoe dat dan overgeeft met zelfs. Nee, ja, kunnen ze ik ook vriendschapen voor doen die heel ondersteunen zijn, zeker als je zo na de rauw van mensen bent opgevangen en dan als je in de rauw bent, heb je gewoon niet zo scherp onderscheidingsvol mogen. En als de mensen zijn die opvangen die steun bieden, dan kan het lijken op vriendschap en dan kom je er soms pas als je voorbij, dat is je minder rout. Ja, het kan ook gewoon dat je bepaalde mensen met bepaalde eigenschapen hebt nodig hebt in je bepaalde vases van je leven, die soms mensen nodig hebt die heel ondersteunend en liefst zijn. Hoeveel mensen die haar scherpen en kritisch zijn, toch? - Ja, ja. En zijn dit allemaal die relaties met die schrijfstors die je hebt, kan je ook met hen breken op een andere manier. Kan een schrijf waar je ook heel erg aan vervelen op een gegeven moment? Nou zeker, ik kan een schrijf heren. Ik vind bijvoorbeeld al om haar voorbeeld te noemen, zoals ik was in mijn jeugd, dus bijna alle pubers hield ik enorm van challenger. Ik vind challenger nu bijna om leesbaar. - Oh ja? - Ja, nog net niet, want het is net iets de briljant, maar ik vind het ook een sentimentale. Ik vind het ook sentimentale en zelf verliefd en drakerig en op de wein, met effect bij jag en. Maar je geeft de puber wat de puber nodig heeft? - Ja, ja. De pubers, de spubers. - Ja, dit is allemaal wat die pubers moeten hebben. Ja, en er speelt ook wel in het blanc van biografie. Ik heb zoveel biografie ook geleden, en ik wil dit ook wat beter begrijpen. Ik denk wat is klopt dat eigenlijk, is dat een sentimentale man over een klopt met mijn weerstand die langste man ben gaan voelen. Dus ik ga die biografie lezen. Nou, zeg niet. - Had je geluid? - Ik heb echt wat wij verlezen van alle z'n dochter, van een hele jonge vrouw die bij me intrek en dat boshutje. Ja. - Nou, die moet er heel terug als op een leerje. - Ja, ook wel een oorlogslachtoffer. Heeft er niet tweede wereld door, als Amerikansel dat in een Europa gevochten en een hele verschrikkelijke dingen gezien. Maar, het is ook een hele naam. En kon je als je een patie zo draait, voor iemand of dat een vriendin is, of een vriend, of een schrijver van wie je veel hield? Vier dat lastig om aan jezelf te erkennen? Het is altijd soort Nederland, die je leidt. Nou, het voelt eerlijk zegt toch meestal wel als kracht. - Ja? - Ja. Het kost me wel moeite om het te erkennen, dat duurt enige tijd, want ik ben ook krijgt aan iemand die ik doorgebracht heb met iemand. En nog maar, als het leeg niet aan de ander, het leeg altijd zelfde ik te lang iets van duurt heb. Maar, nee, het voelt niet als neerderlaag, het neerderlaag, nee. Nee, maar je doet ook iemand van zijn voetstuk halen die daar opstoot. - Ja, maar ik zet mensen niet zo op een voetstuk. Maar zetend, jij hebt je toch heel erg bewonderd. - Oh, jij hebt het nu, maar dit is neerder. Ik heb dat van geen vriendschap. Nee, maar goed, en vriendschapen van mensen heb je toch heel erg gehouden. Heb je ze dan nooit op een voetstuk gezet? Hmm, je moet het erkenen dat je alles heel anders ziet, dat je net ooit hebt gezien in elk geval. Ja, ik heb het ook over vriendschapen die begonnen op mijn zestien en op mijn zestigste denk, woho, nee, ik kappen mee. Ik kappen mee, ik echt. - Ja. Je verbreekt vriendschapen die weet ik veel wat 50 jaar oud kunnen zijn. Zorg ik ergens bij jij? - Ja, omdat het liefde blijven voelen, of blijven voeden. Het kost teveelde. - Maar het leven kan toch ook een konjunktuur zijn? Wat is op een eeuw? - Is dat nu zai? Is de kan toch over een paar jaar weer heel leuk zijn in het? En ik durf niet dat ik vriendschapen om zij. Ik denk, we moeten misschien om die buur suggereren, dat je misschien een nederlaag onder ogen moet zijn. Men niet ze zijn een nederlaag maar wel, ik denk, ik hou eigenlijk niet maar van die ander. Wat zit ik me zelfs voor de fik te houden? Ik hou van wat we hadden. Ik hou van hoe ik mijn voelde toen ik op mijn 19e met haar door spanjes strijende of. ik hou van hoe ze me liet voelen, ik hou van hoe ze sterk ze me maakten toen ik zwak was, ik hou van. Maar dat is allemaal niet meer. Dat is voorbij. - Ja ja. En die geschiedenis is wat je dan nog achter je aan wil släpen. Doel je dat die weet je nog wel, dat herinner je nog, maar niet door een afentoe elkaar nog te zien of uit eten te gaan of te bellen of weet ik veel wat? Nee, dat is. Ja, ja. - Ja. Je neemt alles in het leven zo serieus, he, kon je niet? Nee. - Dit kinkt aan maatig maar zo bedoel ik het niet, maar het is gewoon door de dingen zijn absoluut voor jou. Nou, dat is wel, dat is natuurlijk een zwakte en persoonlijke, het zomaar meeste. - Dit is altijd een zwakte? Ja, vind ik een zwakte. - Waarom? Vertel. Ik vind mensen zoals ik met die lichtabsolutissische inslag, ja. - Nou, vind ik, het is dat ik er zelf mee moet omgaan, maar ik. Ik vind het niet aan bevelenswaardig. - Nee. Het is ook een vervaarlijke manier van leven, je ziet dat het een radicale. Nee, ik vind echt een zwaktes. Maar ja, ik hou er ook te veel van om wel zo te zijn. - Ja. Je wil ook niet gaan zijn. - Ik bleef er veel te veel op, het bleef er toch nog op. Het is het helderheid ik nodig heb, ik hou niet van hal, ik hou niet van onduidelijkheid en voorhouden ik ook niet van kennis, ik hou niet van aan zwabberen, ik hou niet van. van geflumme, ik hou niet van losen praatjes, ik hou niet van smaltok, ik hou niet van. Als ik mensen drie keer op uitgenodigd is, ik hou niet van. Als ik hem nodig heb, ik ben nooit terug uit, dan denk ik nou maar ik ben einde aan, ik hou niet van. Dus dit is het schrijf. - O, je wil ook met de jas, ik ga eens behandeld worden. Ik vind, als je zelf mensen drie keer het uitgenodigd om te komen, 1-4 keer, en ik krijg nooit een uitdodiging terug, denk ik nou, dan is dit voor mijn geen geschikte vriendschap. Nee, precies. - Ik heb het gewoon nodig dat mensen me ook af en te uitgenodigd. Ja, ja, maar. Maar zo heb je gewoon, door wat je nodig hebt, heb je nodig en daar valt verder niet aan te tornen. Dus ook als je een boek gaat schrijven, dan is dat gewoon, dan verzink jij in dat boek. Zoals je zei, over. - Ja, ik ben wel weer. Hij zegt het van, dan is het gewoon een jaar lang overgaaf aan dat boek. De hele dag. - Ja. En zoals met een vriendschap ook, een vriendschap is er niet om een soort sudderend bestaan te leiden. Al die bijgedachten behebst, die moet gewoon goed zijn, of hij moet er niet zijn. Ja, ja. - Dat heb je heel goed zamen, vader. En zoals het ook met de liefde voor je boers? De liefde van boers heeft een ander, de liefde van boers heeft een fataliteit. Zoals je familie is een fataliteit, familie kies je niet. Ik kan me zo getragen in mijn leven. Ik heb de vrijheid om te breken met mensen, omdat ik het om dat het keuze zijn. Ik kan er fouten, maar ik kan daar onvoldoende krijgen, onvoldoende geven. Maar het is allemaal keuze, maar mijn familie is een fataliteit, die dat kies ik niet voor. Dus ik vind die liefde afwaar ik ook als een fataliteit. Ja. En het heeft een losbeschikking tussen, en dat ik met deze drie broers op de wereld kwam, en dat gezien terugkwam. En dat voelt allemaal, slot, en de alres is dat nummerkook in voornamelijk vrouwen. Vet een gunsteglot? Gewoon een groot verschil, dus slot een plot, een plot maakje, een plot bij jezelf mee beeld voor. Het woordelijk, maakt het. - Ja. Wat vroeg je nou? Of je het een gunsteglot vindt? Maar slot is een plot bij jezelf niet over het lot. - Nee, ik denk zo niet. Ja broerig heeft ook een grote biografie liefde. Erg, ik heb een prachtig biografie-portal. - Ja. Ja, het heet ook gewoon biografie-portal. Dat stekde heel wat tijd en hij doet dat goed, hij heeft een goede pen. Hij schrijft ook voor die stoos nieuwe blad, dus hij kan schrijven. Hij heeft de geschiedenis gezuddeerd en hij zich daarna kan verdiepen in deze biografie. Hij heeft enorm vergelezen, dus ik had het mijn eerste lezer geweest. Hij heeft heel goed ogen, heel goed. Hij kan niemand die zo verleest. - Ja, maar het schappert dat je ook bij zo'n deep liefde voor de biografie hebt. Ja, dat is zo, dat is waar. Dat is. - Waarom haai je zo van de biografie, want ik vind het zelf ook een heel onvoorkomen genre. Nee, het is een gevaarlijk zorg, dus geen koker daarom van. Het is een gevaarlijk zorg. Maar als het goed is, een biografie goed is, of het treft ze bij een roman. Er staat ze naast een roman, maar ze hebben heel weinig heel goede biografie. Maar je zo verdiepen in een edit, wat een roman ook kan, een roman kan je heel dicht bij een bestaand iemand brengen. Met zo dat je zo meelieft en zo het lot van iemand meedraagt. Even zo be trokken bent op een ander man's bestaan, zonder dat je daar iets voor te doen, dat kan lezen, je brengen. Maar ja, goed, een goede biografie moet je huilen, dan zij de leggen als de hoofdpersonen dood gaat. Zo wat moet je dan iemand zeggen? Dat gevaar zit hem daarin, dat er gewoon met mensen leven is gespeeld voor het eigenlijk. Dus dat er een uitgewaardere zet, boer nu de biografie van Isra, bijvoorbeeld, dat nu met geregeld richten je dat is biografie. Dat zit een boos-aardegeet en dik afschruwelijk vind. En dat merk je soms in een biografie, dat merk je al graadende weg. Als je een biografie leest, denk ik, dat komt een soort boos-a, deze biograf houdt niet meer van zijn onderwerp. Dan denk je dat je moet stoppen. In Amerika heeft dat een heeftatief, en Amerika houden ze soms soms van dit soort biografie heb. Kitikelli, bijvoorbeeld een heel vilijn monstel, iemand die soort glamour biografie schrijpt. Maar het liefst, het onderwerp verleden, kapot maar voor je of zo. Ja, om er uithaald en kapot maakt zelfs, dat zit een lustachter. Dat vind ik een afschruwelijk soort biografie, daarom noem ik het ook een gevaarlijk zorg. Want iemand kleurt wel het verdere gehoord mensen als het kan kleurt wel iemand bestaan. Of het kleur te denken over iets bestaan. Ja, ook niet in een laatenschap, maar het beeld wat er blijft. Ja. En dan vond je dan dat je toen je dat boek over is, geen last? Nou ik heb niet eens maar uitgelezen, ik vind het zo verschrikkelijk slecht geschreven. Ik begrijp niet dat er een recens is geen opmerking overkomt. Het is een eenreiging van stoplappen, ik hoef niet dat iemand nog weet wat een stoplapp is. Wat een stoplappen. Een stoplappen dat je met woorden breit, zeg ik heel vaak het feit dat een uit onderzoek is, is gebleken dat het feit dat de joden hier en daar, dus een heb je al drie stoplappen. Ja. Uit onderzoek is gebleken dat en het feit dat is dat weemeld het van. En het allerlei eerste kijk ik heb nu, ik heb een grote lezing met vernaamelijk vrouwen. Dus ik heb dan elke avond, dus er is de twee en de driehonderd lees als die daar zit. Dus ik maak de telkens te grap jullie of jij kwam altijd bij een vraag over de biegrafie. Ik verbod altijd dat de boekhandelaar de biegrafie meenam. Ik wilde dat er niet verkoopt, maar ik wilde het niet verkoop. En dat vroeger ze altijd keurig, dat was heel netjes, en dan zei ik elke keer als er vragen. U hoeft hem niet te lezen, want ik kom er toch niet in voor. De moe is ik zelf, eigenlijk omdat mensen moesten ook altijd ergen om lachen. Maar het is zo een beetje natuurlijk waar, het gaat, ik denk, het is een lesbische vrouw. Ze heeft natuurlijk ontzettend lekker gevonden om al die vrouwen te gaan opzoeken, met wie is het gedaan heeft ik zeven nog 150 gemist, die had ik daar de adressen op kunnen doorsturen. Maar het is gewoon een vrouw die niet begrijpt van vrouwen die van man houden, maar dan ook echt helemaal niet. Dat is eigenlijk al die vrouwen, neem ze het kwalijk, dat ze rauwde hebben van zo'n vreselijke man. Dat echt die ton zit in dat boek, hoe kunnen jullie gehouden hebben van zo'n verschrikkelijke man? Hoe is het? Ze begrijpen ook niet van heterosexualiteit, van gijlen, dat is echt voorkomen, een null. Het is ook zo weinig sexy, ze snapt het gewoon, ze ziet het gewoon niet. Ik vind het een hele onantrekkelijk. Ik vind het ook een hele onantrekkelijk vrouw. Dat weerse plaats, ik vind het zo onantrekkelijk boek, leelijke taal. Weet je kwaad aan de aardigheid, zoel jij toch ook niet he, kon niet? Dacht het niet. Als ik zo. Als je boos bent. Als ik zo veel kwaad aanigent, moet pareren. Ja. En ik heb er ook een brief geschreven om meeluk toen ik een kleine stukjes gelezen had en dat was een verschrikkelijke boek. En ze had hem uitgenodigd van eten, dus ze heeft hem ook nooit geïnterviewd. Ze zei, ja, je hebt altijd al je bekap, al ik weet alles al voor jou. Dat was echt de tonen waarop ze hier kwam. Ze heeft ook nooit namelijk een archive gevraagd. Ik heb een enorm archive met briefen van escherm, met briefen aan is. Ze heeft er nooit naar gevraagd, dus ik heb het er ook niet geven. Nou ja, en ze had een etenje na de presentatie van boek en ik heb een boek gelezen en ik had de aangenomen. Ik denk, oh, mijn god, wat een verschrikkelijke boek. Ze heb ik er een brief geschreven en die eindig ik met. Iedereen die er niet in slaat, of een schrijver die er niet in slaat om. Om kompassen en ontrooring te voelen, in de beschrijven van zo'n complex leven, als dat van is gemijar, heeft gevaald. En jij hebt gevaald, punt. En ik kom niet naar je etenje. En dat is eigenlijk, ja, ik heb het ook zeg maar gezegd, zeg maar uitgeven van de biografie. Ik zeg, ik vind het verschrikkelijkste echte biografie. En ik zal niet onder boeken als doel bankers, tegenont. Nou ja, en ze heeft alle ruimte geboden aan de boos aardige stemmen en die zijn er genoeg. Dat is nog mensen die te kort gedaan zijn, dat is graag, weet ik ook, dat snap ik ook, dat is vreselijk dat dat ze is. Maar die hebben de biografie van hun leven? Ja, en hierin zitten ze ook het gevaar van dat jonge. Ja, dat is eigenlijk als onderwerpen het wielloos, slachtoffer kan zijn, dan een kwart aardige biografie gesloten. Echte biograf. - Ja, dat is echt een kundige biograf. Ja. - En dan zijn er heel wat. Dat zijn heel wat voorbeelden van judensbiografie, die al wat golden en over 11 spress, die eigenlijk echt iemand volledig. Of John Lennon, kon kapot schrijven. - Ja. En dan zit en je merkt dat er een lustachter zit, en verlangen om iemand kapot te schrijven. En natuurlijk, dat kun je met ieder bromt, iemand doen. We hebben het zeker een hegelijke. - Nee. En niemand, en ik wilde ook voorzeker geen aakiografie, dit is geen heilige leven. Maar ik wilde dat complexiteit ontroeren. - Ja. Niet als in dit geval, boos aangeheil. - Even Lee Ghandel is natuurlijk op zich heel goed. Ja, ja, wat tastisch was. Je wil in dat eerste deel is fantastisch. - Ja, dat is een meesterlijk. - Dat is echt een meesterlijk boek. En ja, zonder meer. - Ja. Zo biedt, en kon je dat absolutisme van jou, hè? Is dat eigenlijk iets van van je altijd op de hoogtebend, volgt in die tijd dat je met Isger was, ken je je zelf zoals je zelf nu kent? En natuurlijk niet. Als ik nou van één iemand veel heb geleerd is, dan Isger was beter dan welke psychiater dan ook. Ik heb zo ongelofelijk geleerd van Isger, elke dag. - Ja? Isger analyserde met liefde, begreep me. Of in manier als ik mezelf nog helemaal nooit had gezien, begreep me familie, begreep me broers, begreep me ouders, begreep me wereld. Ik heb elke dag geleerd, van die vier jaar dat is samen, waar heb ik elke dag geleerd? Op een manier waar ik dan niet meer geleerd heb, ik ben dan 8 jaar bij Louis Tass, psychiater in psychotherapie geweest. Maar en ik heb ook veel geleerd van Tass, maar van Isger leerde ik elke dag. Het heeft eigenlijk elke andere psychotherapie overbodig gemaakt. - Ja ja. - En niemand heeft het ook even naart. Ik heb elke dag geleerd van Hans Bansers, veel veel lang moediger iemand Isger scherpzinnig. Ik heb ook geleerd door op de harde manier, de hard way, harde manier. Dat is gewoon Nederland. - Ja. Dus dat zijn soort vier turbojaren geweest, kwamen zelf kennis. Om niet per zijn leuk toch, altijd om je zelf zo goed te leren kennis. Ik vond het alleen maar leuk. - Ja, alleen maar leuk. Het behoorlijk wordt ze ook niet gehouden gebruiken, maar ook als het pijn, ook als het hart was. Ik realiseerde me heel goed dat ik nooit meer iemand als Isger zou tegenkomen. Die zo bereid was ook om over me na te denken of die zoveel dingen zo snel, zo scherpzaag. En dat ook zei, dus het was ook iemand die dat omdat die zelf was zo lang en analyse was bij Louis Tastie. Ook dat dat jargon bij je. - Ja. En die zich zelf heel goed kenden, die zei je moet niet kwarek nemen. Je moet dit eens je alersie, maar als ik zo tegen je doe, kom, is het je alersie. Maar daardoor leer je zelf ook op wel beter wat je alersie is. - Ja. Is het waar je op had gewacht in je leven? - Nou ja. Dat was heel jong nog natuurlijk. - Nou, dat is wel, ik was meer dan ik hoopte, maar ik heb altijd verlangd. Ik wist niet wel een grote lieve uitzicht, ik wist niet dat dat er. Nee, maar ik zit ook te denken omdat je dus eigenlijk vindt dat wat je wat ik dus etaleren noemde. Je zelf etaleren dat je dat op zich helemaal niet prett of je, maar dat het ook een soort of er is in een nieuw testament is. De testament is de zin aan de wereld, aan de mensheid van jou om te schrijven wat je schrijft. En je portroteert je zelf, zonder dat je je zelf na pers heeft afbeeld, maar goed dan heb je toch gewoon die blik in jezelf nodig. Dus dan is het ook een soort noodzaargeheid in je leven om dit soort stappen te maken, om zoveel van jezelf te kennen en jezelf te kunnen aan schouwen en analyseren. Dus dan heb je natuurlijk nodig dit soort mensen in je leven. Ja, ik heb zeer, nee, ik vind het inderdaad heel ver, niet iedereen is er zo goed in. Andere mensen ook andere kwaliteiten, maar ik vind het wel prettig als ik merk dat iemand eerlijk tegen mij is. Ja, en begripvol en eerlijk, dat is heel veel als dat samen gaat. Er is iemand veel van je doorziet, of ziet, u er helpt, en dat analyseert en dat dat met begrip gebeurt voor je zwak. Ja, en dat is eigenlijk al het moment dat jij vriend schapen moet afbreken als je niet meer begripvol en eerlijk kans zijn tegen de ander. Als je het begint te merken dat je voor de lieve vrede of uit een soort. Ja, dat is precies goed, het is nooit dat een ander me dat ik die naar ben gaan vinden op zo'n meek. Ja, ik ben niet meer, ik ben niet meer iemand met wie kan leven. Nee. Ik vind mezelf om uitstaanbaar vinden als ik te veel verberg dat ik kom stand in slik. Maar ja, de constant dingen zit in te slikken, dat vind ik verschrikkelijk, zo kan ik niet leven. Nee, en je hebt natuurlijk ook gewoon een verneinige geze, een lieve geze, maar ook nelen. En ook een verneinige geze? Nou, vernein in een geestelijke zin is altijd een beetje genadeloos analyse maken. Maar die pas ik ook toe en mijn werk pas ik ook toe op mezelf. Die heeft een zekerige genaadeloosheid, maar het is ook heel invoudig. Kijk, ik ben de filosofie Lorgker, ik was een van mijn lievelingsvakken. Je kunt bijna nooit verwachten van dat andere logische redeneren, dat gebeurt namelijk ook bijna niet. Maar sommige zijn zo regen aannamen, na aannamen, na aannamen. En het beweerden, jij hebt al drie aannamens, maar ik ben niet kloppen, die nergens op stullen. Maar ik kan toch niet constant zo omgaan met mensen. Dat ik alleen maar zit, zeg ik, je kletst uit je nek. De logica van deze redenering, deugd van geen kanten, het is een en al, het homilum, het is een en al, het humulus, het klopvergekanten, het is kletstkoek. En je zegt helemaal niet naar af, dit zo, dat is zo van mooie enthom. Maar goed, dus het is, ja, nog maar, ik, dat zijn vele vormen van jezelf geweld kunt aan doen. En dit is er één dat een ander of het taal gebruikt van ander, dat ligt bij een schrijver heel gevoelig. Dus als iemand voldoerend praat over, ik doe dit voor mijn eigen heeling en dat het ontwikkeling van mezelf liefde. En ik wil ook met andere mensen dat in liefde leven en dat ben ik weg, dan denk ik dat kan nooit iets worden tussen ons. Ik vertraag dit van uurtje, voor de vrienden. Dat gaat wel, wat van zij heeft toch, denk ik. Nou, ik begreep dat dit zo taal gebruikt dat ik bijna een ploffen heb, dat ik, ik zit het vol te houden, dat was geluk, ik met humor. Maar het is voorzitter harde, dus niet harde. Die ambateur op zich gelookse taal, dat is verschrikkelijk. En dat iemand het ook verteurend heeft, wat is de gewoordigse in? De context, dat je iets in zijn context moet zien of het is wat we laten zien, iedereen had het er over. Oh ja, de geefde toxic, ja, ik ben zo toxic. Toxic, maar hoed, ik ben zo helder als glass, toxic is sluipend vergeef, ik ben niet vergeef. Maar iemand van jou, jij wordt uitmak van toxic. Ik man, ik ben echt niet toxisch, ik ben niet toxisch, ik onderkend het allemaal veel te goed, ik zeg wel. Nee, ik ga niet toxisch helemaal wel intimiderend. Ja, dankjewel koek. Is dat goed of nee? Ja, intimiderend is niet leuk vrienden anders, maar dat snap ik. Dat, dat, dat, dat is ja. Dat is nou helemaal zo. Ja, ja, hoe beschouw je jezelf kon niet? Wat vind je nou van je leven tot nu toe? Ik ben heel leuk om te zijn, ben je gelukkig, ja? Ja, ik ben nog gelukkig iemand. Ben je eigenlijk een inwezig gewoon een gelukkige iemand? Voorwoord, ik heb, ik heb een heel gelukverwoord van. Ik heb een keynote speech geschreven om writers unlimited te openen, een van de onderdeelwriters unlimited. En daar heb ik geschreven en ik denk, ja, dat is echt zo. Ik, dat sinds ik mijn stemwonte om te schrijven. Dat is stemmens alles, is stijl, is karakter, is hoe, hoe je doet form. Alles is, denk. Ben ik nooit meer gelukkig geweest. Misschien tot de tijd, misschien wel. Bedrijf dat is zeker. - Ja. de sinds de wette bij je gelukkig. Ja. Ja. Ik ben nooit maar zo ongelukkig geweest als ik daarvoor was. Zo zoekend, zo, zo nog niet voorkomen, zo onbestemd, zo angstig, zo bang. Ik was zeker uit naar schrijven, maar ik weet de andere dat ook. En lukt dat wel. Kom je daarbij, kom je bij, is dat niet over schatje jezelf klopt het wel. En als dat niet had gekund, was dat dramatisch geweest? Dat was behoorlijk, ja. Ja, dan was dat, had dat leven nog heel lang geduurd. Dat was ik wel veel ongelukkig geweest ja. Nou, dat was geen kokkort geduurd. Had ik ook nooit die liefde schat. Ik vond dat ik wenspreken, denk je, ja, ik ben schrijven, ik ben niet maar een, je hoef mij niet aan te vullen. Nee. Dus. - Je hoef mij niet, ik heb je hoofd bijn? Nee, nee, ik denk na. - Oké. Ik zat er even aan me gezegd. Nee, want het zit toch met dat schrijverschap, de vervulling daarvan, het inderdaad dat het wezen is van wat je bent en dat je in het dus eigenlijk nodig hebt om compleet te zijn en daarna ook een groep leven te kunnen lijden. Je compleet zo nooit over compleet praten, mensen zijn niet compleet, ja, sorry. Nee, dat snap ik van, nee, ik snap dat je niet compleet bent, maar dat je pas echt aan het leven kan gaan beginnen, gewoon echt met liefde en geluk. En wat het moet zijn, toen je die stem had gevonden. Ja, dat doe je je leven daarvoor, misschien toch. - Ja, dat doe ik leven voor het kort, zeg ik niet doen. Maar het was wel verdoen op weg naar dat, naar dat schrijven. En tot en toen ik het nog niet, toen ik nog niet schreef, voelde dat als een. Ja, dat ik een dolend iemand was en ik was altijd onbestemd, hunkerd naar iets, ook wel naar liefde, maar ik hunkerde primair naar dit, dit onbestemde vollange om iemand te zijn die ik nog niet was. Wat zomaar mensen met het moederschap zullen hebben? - Dat schijnt, schijnt, ja. - Ja, dat je denkt dat moet volbracht worden, of niet? Zo, zoals je het nu om schrijd klinkt, het is als vrouw die een hele sterke kinder wensen. - Ja, oke. Nou. - Die kijk ik me echt anders of ik gek ben? - Nee, dit is een vergelijking die ik. Ik wil begrijp, die ik dan ook nooit gehad, dus dit grote verlangen was nooit in strijd met dit verlangen naar kinderen, nooit nog geen seconden. Nee, dat was geen strijd, bedoel je? - Nee, dat de kinderen die kwamen, nee maar één zei, net voor mij kunnen het schrijferschap en het moederschap niet konden niets samen staan. Nee, daarom, dus ik denk dat dat verlangen naar het moederschap net zo groot is als mijn verlangen naar het schrijfschap, dan had ik die twee verlangenes rugie gehad, en met mijn absolutistische karakter, wat niet zo leuk karakter is, waarom heb ik toegeven? Nee, wat heb je ook aan een leuk karakter, precies? - Helemaal niks aan. - Oh, misschien wel wat aan, ikzelfde veel mani. Dus dat absolutisme is ook weer, is dat ook een lot van je, of je dat zelf in de hand hebt. Je koers zit ook in zekerzien. - Ik denk dat het in zekerzien dat dat wel. Het is ook wat aanlegge is, hoor, dat is ook wat mijn persoonlijkheid altijd al wel. Ja, raticaal is geleden, ja. - En dat ik het alleen maar meer heb, mezelf meer heb toegestaan, om. Nou, dan is het maar zo, ik heb ook wel geprobeerd om minder absoluut te zijn. Heb je het geprobeerd? - Ja, als mijn rikker in m'n loopt dat ik een Amsterdam, een jonger, een nieuwe vriendin leer ik en een heel slim leuk iemand. En die zee, je bent altijd zo heip, zo altijd dus altijd zo veel, denk je, ben ik dat? Oké, denk dat is. Oh, dus dat zijn momenten van zelf beschouwing, dat. En dan leer je je zo op jezelf, kijk, vraag altijd wel veel van mensen, kun je twee dingen doen. Je kunt zeggen, nou, ik moet maar eens wat minder vragen van uw verhouding met andere. En daar heb ik nee opgezekt, ik denk, nee, dat ga ik niet doen. Ik ga niet minder vragen van andere. - Het moet zo. Ik kan niet minder eiseren aan deze estel, aan deze liefde of aan deze vriend schappen, ik ga niet met minder doen. Dat is echt, dat zijn allemaal keusers. - Ja. Dan vind ik dat leven van de keuze ook zo magisch straal. Ik voel hem ook overal van het woordelijk voor. Wie jij zegt, hij neemt leven zo serieus, maar ik voel hem overal zo van het woordelijk voor. Dat is hetzelfde aan. - Ja, dat is hetzelfde. Dat snap ik beter wat je naal vergeleden zee, dat is wat ik doe. Ik vind er ik overal schuld aan ben en met vreugde ze. Met schuld zit er meteen weer een soort als je iets verkeerd hebt gedaan? Nee, voor mij niet. Ik ben graag een schuldig iemand, iemand die verantwoording graag voor de keuze sties maakt. Ja. - Maar niet om een gemis dat begamen om dat ik een leven blijf. Ja, van katselieke schuld. - Was splinters, waar ik met het hak. Waar je hakt. En ook dus de schuld zit hem er ook in, dus dat je de mensheid je boeken moet geven. Dat je ons de wereld je boeken moet geven. Nou ja, dat dit mijn verhouding met de wereld is. Ik ben heel blij dat ik er niet in hoef blij dat ik niet in de zorg werken. Zodat wel ik dat heel goed zou kunnen, ik ben een zorg in iemand, dus ik zou heel. Maar ik zou blij dat ik mensen niet hoef te zien vind ik zo om voorstelbafvijn. Niet hoef we zien, niet nergens dat er niet naar kuntoren. Geen baas, geen collega's, hebben geen gezeurame kop, dag alleen kunnen ze zijn. Dagen de deur niet uit hoef. - Ja. Niemand die tegenwijk verantwoording over af te leggen. En je bent natuurlijk wel een kluis en daar zie je die af en toe naar buiten begreft. Ik ben een kluis er heel erg mensen ontvangt die meestgreft, die feesten geeft, die altijd na te jaten gaat en afvillen met mij. En toch een kluis naar is. - En toch een diepste. Ja, ik heb het wezen van een kluis naar. - Ja. En van een kloon. Dus ga ik buiten, ben ik kloonhuis. Dan ga je gek doen. - Ik kan heel gisteren. Heb je daarom altijd ook nog gek een brid dat je op tegenwoordig wordt? Ja, ik heb ook een brid dat je zoveel zonde brid hebt. Je hebt altijd een brid dat je op bij een glazen is om een beetje donker van zijn. Ja, maar dat heb ik nodig, want ik heb een heel raar afwerking. Dat is altijd te verlicht binnenkrijgd. Ja. - Oké. Ik heb vergroten zijn, ik heb ook iets klaunerks, dat briletje. Dat is ook iets grappig. Je kan aan moet je het niet een briletje noemen bij een kind. Het is een hele duurige bril. En hij heeft zelf kleuren de glazen, dus in die stiepje. Hij kleurt de rodeo met velle lampen en wat goed. Ik heb een heel lichtvoelere hoge, de blijk ik al meeden leeft hebben. Ze zijn vergroten zijn, de brilers die vanuit die naar het oog toe gaan. En er is nu wat aan gedaan? Nou, ik merk dat het heel veel rust brengt. Ja, ik kleurde glazen draag buiten. Want hoe ging dat dan eerst met jou in buiten? Nou, ik moest gaan verklaan, ook altijd mijn ogen dichtknep. Of waar ik altijd schaduw opzocht, of waar ik zo'n hoofd ben kreeg. Of waar ik lichtvlitzen zag. En dat is allemaal pas ontdekt in het oogstiekhuiz. Na de dood van Isger dacht ik dat blind werd. Dat is een heel bekende last later bij John Didin onder meer. Dat het echt een verschijnser is van rauw. Ik denk wat blind, ik zie gewoon niets meer. Ik kan de dingen op IJkte niet me onder schijders, één wasige boel. En toen ben ik vier vriendinnen bij de oogstiekhuizen Rotterdam. Die waren bevriend met de hoofdharsie daar werkte Peter. Die heeft toen me ook onderzocht. Het kreeg voor de eerstbele Dona en effect daarvan was. Deze was streuus, ik kreeg wel. Het was, ik wist niet dat mijn klausel voor bie zo erg was. Ik voelde me zo opgeslooten met mijn eigen hoofdharsie om langzaam te vallen kreeg. En dan moesten ze me aan mijn handvars houden, dat is rustig. Of he? - Waarom te bellen, Dona? Bellen, Dona verdooft je ooglent voor je lens, zodat de ooghars met instrumenten op je ogen kan zetten. Wat maak je puplelen enorm groot en je ziet eigenlijk niets meer. Dus je raakt helemaal opgeslood. - En dan raakt je totaal van in paniek. Ik raak de totaal in paniek, kreeg er maar zweet aan voor angster. Begoed ze waren twee mensen waarbij me die bleef ik tegen me praten. Ik kon gewoon liggen en zodat we het allemaal goed opgevangen. En toen het eerst wat deze peter die oog gaat ze na het onderzoek om ogen zetten. Wil je als je blief je ogen overmaakt aan de weetschappers je moet op? Ik zeg waarom? - Ik denk tegelijk om iets bijzonder te zeggen. Nu zit je er zoeken. groot zenuwen, van grote zenuwen, je hebt echt voor heel veel grote blinden vlekken, want daar komen die bundels, die zenuwen bundels binnen. Zet hem er toch kun je nog helemaal goed zien, de lingsregelijks zie je dan hier niet meer, maar ik zie dit ook nog allemaal. Zet hem maar het gewoon omdat je dit al zo, dat heb je, misschien ben je zo geboren. En de bens begreep ik wel, ik heb alle foto's in mijn jeugd, ik sta kelemen bedicht gekregen. Nee, van onkjes, ja, ogen, ja, dus nog geen verklein worden meer gebruikt, of niet. Zeker, dat is niet zo lekker. Ja, twee van verklein worden. Het gaat verklein. Ja, je moet dus al meer mogelijk gebruikt worden. Zonder meer. Ja, omdat je vind dat het iets denigerent in zit. Nee, ik moet niet te blijven maken worden. Nee, ik moet niet te blijven maken die weer. En het doet zo, en zomete zo gaat de jaren 60 denken. En iedereen hadden we koffietje, een teetje drinken, een teetje dit en dit je dat een lootje is. Ja, ja. Alles het klein, de hele wereld hadden poppenkast. Ja. Kunnen ze te mensen. Dat hadden we heel het serieus genomen, moet worden. Dat moet even geen poppenkast worden, of een kinderen spieltuin of de wereld is, wat die is, groot en zo klein en zo dom en zo goed en zo slekt, dus die poppenkast is. Ja, maar voor iemand die van het woordelijkheid voelt voor alles, voor ook voor eenvoudige keuze, en voor het leven op dagig sebasisch geluid moet worden. Ja. Is natuurlijk belangrijk dat niet dingen kleiner gemaakt worden. Nee, dat is zo'n hele staansezekerheid. Ja, want de dingen zijn groot. Ja, je geeft me indruk dat ik heel van moeien ben. Helemaal niet. Nee, om dit zo krug. Nee, meer van, er moet af en toe even iets verwerken worden. Wat ga je pakken? Even aanstikselen. Allee, gaat het aanstiksel te kaarsentend doen? Ja, zes het in helemaal van mij of van jou die hier ligt. Van mij, heb je een eneel? Ja. Wat heb jij? Nou, die zijn oftein nog een paar andere. Heb je asthma, wat heb je? Ja. En jij? Of een jeugd, deur is avond. Ja. Ik heb die COPD. Oh ja. Heb je daar veel los van? Nu maat ik wat ouder wordt, wat is er een beetje erg, ja. Ja, maar ik word goed gecontroleerd. Oké, ik zou ze zeggen. Wat je maakt echt een keerstafel van een koning? Ja, ja. Vind je dat? Ja. Ik zou gewoon geloofelijk zetten. Ja, zo. Kon hier heel erg bedankt voor je boek. Nee, ja. Ik vond het fantastisch om te lezen. Ik heb er van genoten. Het is een, ja, ik moet, ik vind je toch ook met je, want ik las dus al die verhalen van jou over die vrouwen en over die ene man. En het is inderdaad hyperpersoonlijk. Je bent helemaal, je geeft helemaal, ja, je laat je zelf kennen door wat je, door hoe je je zelf in die vrouwen reflecteert eigenlijk en wat je over te zeggen hebt en waarom je zoveel van zou houdt en van Philip Roth en die ene man. En tegelijkertijd ben je ook een soort, maar het is een bril noemde boop deel en altijd de man in de verte. Je moet die altijd, altijd in de verte blijft. Maar hoeveel die natuurlijk ook onair een veel teksten die aan de wereld heeft gegeven. Mooie omschrijving van mij. Ja, heel mooie omschrijving. Ja, en dat vind je van mij ook. Vind je van jou ook een beetje. Ja. Nou, dat is iets wat ik dan leer de laatste tijd. Ik dacht wel, dat is zo'n houdnase als de Duitsers het zeggen, dat ik zo ongelofelijk dichtbij iemand kan zeggen. Dat is ook wel zo. Maar ik denk dat, als ik dat niet heb, dat ik geen tussenweg wil eten. Dus ze houdt naar en wat, hoe dat andere moet. Hoe andere dat doen. Dus ik had het ook maar je prijs, nou met eerste exemplaren ontvangst van namelijk vrouwen. En dat is zo'n mooie toespraak, maar ik rennen me dit al ook eens. Dat ik zo dichtbij kom en toch ook altijd een beetje op hast dan breven. Maar dit is echt iets wat ik past de laatste jaren aan het leren ben of leer over mezelf, dat dat zo is. Ja, misschien is het ook omdat je je zelf zo klaar als zo'n klontje vindt en denk dat dat snapt en ziet iedereen toch. Maar dat vind ik niet. Oh, dat vind je niet. Nee, nee. Dat vind ik niet. Ik vind mezelf niet. Klaar als een klontje van de eels snel om maar te komen is, als je dat die gehoordig zo leeligt zegt. Toe de honden is, nee, dat zie ik mezelf niet. Ja. Dat is een speer als je zelf een klouw en dan weet je al dat je dat niet doet. En kon je even ten slotte is nou zijn je boeken, je kunstwerk of ben je zelf je kunstwerk? Nee, zonder meer mijn boeken. Ik ben zelf geen kunstwerk. Ik vind mezelf dat het woord ben heel anders als het kunst opvatting. Ik ben hele maag in kunstwerk. Ik ben echt en met de mensen met wie ik bewiet die afstand minder is, heb ik echt de vriendschappen mede en die ik afwaar zeel in team en inner en voor mij heel belangrijk. Maar ik beschouw me nooit als een kunstwerk. En mijn boeken zou ook niet met boeken zijn met boeken, het is de romantste SC's, het is mijn werk. Wat of mijn werk in zin van uifere ook of ik dat een beetje stond woord, maar ja dat is wel wat ik gemaakt heb. Maar ik beschouw me zelf niet als kunstwerk. Ik vind ook verschrikkelijk als mensen zichzelf als kunstwerk beschouwen. Ja niet als je in dat je zelf dat je een soort levens kunstwerk bent, maar dat je toch als maar weer jezelf aan het afbeelde bent, omdat ik zeg je zelf niet afbeeld zoals geen man zij. Nee, dat is geen afbeelde en dat dat tussen ik beschrijf ik al de analisers van wat van bepaalde gedrag of gedachte of. Het is een ongelooge rafje in de mens vereist het om otb grafjes te schrijven, terwijl het toch om een NESk blijft. Het is het Villa Roth had er kon dat heel goed. Villa Roth was daar een meester in. Je voelt altijd dat hij ook al beboel als beschrijft die zeven personages. Hey, is die personages? Dat zit een aspect van zijn persoonlijkheid en al die personages daarom kon die ook op het einde van zijn leven de meest prachtige omschrijving geven van fixie, wat het is, de meedogenloze intimiteit van fixie. Dat kun je alleen zeggen over je werk, over je romanzen, over je stukken en je ook over je interviews als dat niet je doel is, je wil in team zijn. Je bent in team, zoals ze het ook in je vriend schappen kunt zijn, natuurlijk is het een hele vreemde voor een intimiteit die je creëert, dat is een stijl, dat zijn ingrepen dat zijn, dat is een voor van ja, van vakmanschappen, dat de bereiken in in literaria werken en in de SC, dat een andere een hele in team ervaring heeft. Het is een noodzakelijkheid en het is een soort over. Ja, het overklinkt zo gauw, het is een liefde data en voor een liefde heel veel over. En dat zo beschouw ik het wel ja, beschouw het wel, mijn liefde voor de wereld en voor mensen en de meest abstracten zijn scheld in dit, in dit wat ik te geven heb ja, zeker, zonder dat ik mezelf een kruis nagel. Dat begint me niet aan de begin. Dankjewel Kony, mijn plezier. Dit was met Grondemann in de Kast, met Kony Palm, mijn naam is Gijs Grondemann van i van de Rijt en Tamerbot, heel veel bij de redactie, jullie je van Aalem bezorgde alles netjes nu ortjes en korrie van Dijn overzacht het hele proces. Je kunt ons meelen, podcast, zet Volkswagen.nl, volgens op Instagram en geef us toch vooral lekker veel sterkjes. Zijn leven is overhoop gehoord, plus dat heel veel mensen die niet geloven. Vrienden niet zie je die denk, hij is gewoon gek geworden. Hoe naar moet dat zijn? Als ze verteld over de meeste in dringende ervaring uit jou leven en niemand geloven dat je het echt hebt meegemaakt. Dij ik vind zelf niet dat ik het verzond heb, maar sommige mensen denken dat wel. Maar hoe kom je erachter of jij je doorwit bent van een geheime dienst? Ik heb ook ons meegemaakt dat je die idee hebt dat inlichting niet zo te in je geïnteresseerd zijn en dan kun je wel heel veel zien wat er misschien helemaal niet is. Als ik zavonds nog iets ging eten, dan volg de mensen meenaar het restaurant en dan terug van het restaurant naar het hotel. Als jij op een gegeven moment zei ik ken maar eigenlijk wil ons voor je daarlijk nog wat voelt ook. Ik weet niet, ik moet hier weg, dat is niet goed, nu word ik gevolgd. Er is soort chewing show, is het gewoon, alsof dat hele straatbeeld voor jou is ingericht. Maar dan wel met bedoeling, jou niet door te laten. Dit kan geen toevall zijn, een nieuwe podcast van de Volkskrant. Mijn naam is Simone Eleveld, een samen met huidmonderkom, ontraaf al ik een bizarre operatie van een geheime dienst. Wat het doorhoek is, jij verlies dit. Ik werd opgepakt, heel lang ondervraagd, maar hoe krijg je grip in een wereld die zo onderzichtig is? Als je zou liegen dan zou je niet de meest relevante informatie twee jaar later tussen de oeze en lepe door vertellen. Bezal nooit iemand zeggen, oké, bad ik geloof je, nooit, nooit. Dit kan geen toevall zijn, van of drie october bij de Volkskrant. Ik weet niet of ik ook alles kan vertellen, het is echt te bizarren. Wat? Ja. Hoe weet ik of ik voldoen aan de CCTV-geving? Kan ik nog wel ja zeggen tegen die nieuwe klus als het CPU. Welk risico-slopig. Spar met het KVK adviestiem voor persoonlijk advies. En weet of je wel of niet grip hebt op zetzettbeewertgeving. Kijk op kvK.nl. KVK. Hauw vast voor ondernemers.