#12 Mariëlle: Borstkanker als Keerpunt: Overleven, Herleven, Doorleven

♫ Hallo, lieve allemaal. Ik wil iets persoonlijks met jullie delen. Het is een beetje als het openen van de duur die je nooit had willen openen, maar waar je nu eenmaal wel doorheen moet. Hai, ik ben Eugenie Tobias, 54 jaar een moeder van de zoon en twee dochters. Ongeveer een jaar geleden kreeg ik te horen dat ik kanker heb. Precies, dat wordt dat je liever niet hoort, maar dat nu wel een deel van een leven is. Nee, het wordt geen zwaar verhaal, maar ik heb onderdeck dat er veel meer is dan alleen de ziekte zelf. Het is een roole kozen van emoties, uitdagingen en gek genoeg zelfs wat humor. Ja, ik weet het, kanker in humor, vreemde combinatie, maar ik geloof dat er in elk donker moment ook een sprankje lichte vinden is. Dus ben je benieuwd naar mijn podcast, dan nodig ik je uit om mee te luisteren. Het gaat niet alleen om mijn verhaal, maar ook om jullie verhalen. Laten we om moeten, delen en verbinden. En samen deze knappe, maar soms ook vrede wereld van kanker verkennen. Mijn glimlag en ik knip ook. Welkom bij Cookies, Koffie en Kanker. Welkom bij deze aflevering van mijn podcast. Vandaag heb ik een heel bijzonder gesprek met Marielle van Ash. Zij schreef het boek, je lichaam is een bondgenoot, maar in z'n haar persoonlijk proces, na borstkanker deelt. Niet alleen de visieke strijd, maar vooral ook de inelijke reis die voor haar een warre transformatie betekenen. Marielle laat zien hoe een holistische benadering met onder andere meditatie heritveelen, haar heeft geholpen om te verwerken, te hele en opnieuw kracht te vinden. Met haar boek en haar misie wil ze vrouwen mee geven, dat je je niet alleen bent in dit proces. Laten we samen luisteren naar inspireren de verhaal. Goedemorgen Marielle. Heel fijntje je verhalen met ons wil delen. Kun je jezelf in het kort aan ons te voorstellen. Zeker. Dank je wel. Ik ben Marielle van Ash. Ik heb een boek geschreven. Dat weet je, lichaam is je bondgenoot. Wat heb ik geschreven, maar haal en ik wil het even van borstkanker wel. Ik wist dat in eerste instantie niet, uiteindelijk is gepleken dat ik het wel zeker wel degelijk had. Hoe ging dat? Hoe kan je ons in meenemen van wie je daar achter bent gekomen? Dat was eigenlijk heel bijzonder. Ik heb volgens mij in 2017 kreeg ik een ontstokend borst. Ik kon een heel speel uit een typel, met een linker borst en ik ben naar de dokter gaan. Er zijn alle z'n poststeking. Ik wilde eigenlijk verder onderzoeken en dat ik net in de uitnodiging geef. Volkingsonderzoek, dus ze zijn gaan daar maar heen, dan gaan we kijken wat eruit komt. Ze heeft dat spul laten onderzoeken. Uiteindelijk is niet duidelijk wat dat was. Op die foto's was dus iets te zien. Ik moest ik naar het ziekenhuis, dus dat zou moest opvolgen en geven worden, dus ik ben naar het ziekenhuisgevangen. En ze hebben ze kalkspatjes gevonden, dat was niks bijzonders. Of nu gewoon een voorlopen van borstkanker, maar geen borstkanker. Deze is zo'n soort van voorstalien. Ik weet het allemaal niet. Het is niet van een heel vrouw geweest en ik ben naar drie jaar zoet mee geweest met die borst. Dat is ook een keer ben ik onderzocht en er zijn een stukjes uitgehaald bijjopten. Ja, dat was dan verder ook niet allemaal meer aan het genoeg om daar iets mee te doen. Maar goed, uiteindelijk ben ik weer terug geweest en naar het bevolkingsonderzoek. En dus klaar, het blees stabiel, een foto's bleef van hetzelfde, alleen kreeg ik toen weer een borst ontsteking. En ik ging naar de huisarts en die zijn, en die zijn dan je moet toch echt wel terug naar de jure. Want je hebt dat traject van tevoren, dus dan moet je naar laten kijken en dat het lukt niet meteen. Uiteindelijk kwam ik toch bij de jure. Die heeft goed gekeken en die kon ik vinden, dus de kwam wel spul ook uit mijn borst. Halt al lijkt kleur, ik vond het allemaal kruideltjes in een behaar, dan opgedroogt spullen. Hij zei dat hebben meer vrouwen en dat kan ook al lijkt kleur hebben, dus eigenlijk kon ik weer gaan. Nou ja, ik vertrouwde daarop en gaandeweg de maanden daarop, werd de kleur van de spullen in donkere, wat je weetje, beruunig. En per even een dag zei ik lekker wat bloept en geef vlek in mijn lakens en met truitjes. Nou ja, ik heb daar niet meteen aandacht aan me stond, uiteindelijk bespraak ik dat mijn behaardloopt ging binnen. En ik zei ik wel bloed, en zij zei dat als het bloed is, dan moet je gewoon naar de seater absoluut. Maar goed, ik was met andere dingen bezig, dus nog geen aandacht aan me steeds. En in juni dacht ik nou, ga dat toch wel bedden die vlekken groter. En het kwam zelfs op een deckbed, dus strecht ook echt wat meer. Ik dacht, ik voel me een beetje ik dat ben ik nou, zei ik het of niet, want die dochter zei ik dat het als normaal. Geen nog een zwaarsvoel, leuk. Nou, dat houd ik dus wel erg. En ik dacht ja, dus ik dacht bij wie voelig me nou op hem gemaakt om dit goed te bespreken. Ja, ik heb een lactatiekundige gebeld, ik heb heel lang borstvoeling gegeven als je ook niet over een, ja, dat was ook geen makkelijk pad. En ik dacht nou bij zo'n vrouw voelig me goed, dus die heeft me gemaakt luisterd, truep het hier met elkaar gesproken. Ja, je kon voelen ze veel en partie met mij had en die zei als op bloed als je tep kon, moet je nu naar de dochter. Dus ik de volgende dag naar de huishaars en toen ik daar was, kom maar weer een klein beetje vers bloed uit en hij zei 'oh, jij moet niet teen naar de nazikhuis'. Dus week er op, hele ochtend, onderzoek in het ziekenhuis, kondens niks vinden, maar ja, maar ja, dat had ze vloed uit, kom ik niet omheen. Nee, dus rup, dan maar en Marie gehad en uiteindelijk toch maar weer op te gedaan. En toen bleek daar ongeveer gezellig in te zitten, die moest je eruit, ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja. Dus zo is balletje gaan lopen en ja, wat ik heel moeilijk vond als hoe die boodschap dan gebracht werd, toch door een verpleeg kunnen ik heel lief geholpen. En dat was eigenlijk allemaal prima. En ja, dan was je toch door vijf minuten door ons jurig verteld dat met tepel raf moet en dat mijn vrije weefsel uitnut, ja, dat vond ik gewoon hoger. Ja, natuurlijk, dus zo iemand weg en dan blijf je daar zitten, die een soort verpleeg kunnen gingen, dat vond ik echt. Ja, het is voor hun natuurlijk gewoon eigenlijk een soort van technisch verhaaltje, nou, we gaan dit, dit is zo'n hand, dit en dat gaan we doen en mevrouwen, we spreken elkaar wel op de operatie daarvan, dat is, ja. En ik kom dat niet aanvaren, nee, ik denk niet aanvaren en ik heb eigenlijk gevraagd om een second toek pin in, ik dacht, ja, ik ben medisch niet onderleggt, ik kan niks vinden van wat jij zegt, want ik heb er gewoon geen verstand van, nee. En ik had geen boskanker, want dat was toen er niet duidelijk, maar mijn bos moest er even goed vanaf. Dus, al het klieweer was er moest eruit, want er had een heel groot gedeelte onrustig was, en met tepel zag gek uit die was in mijn bos te staan, ja. Dus, nou ja, en eigenlijk vonden ze dat daar ook maar raar, want ja, die secondo pinning ging precies zelfs zeggen als wat zij zijn. Dus er was ook geen, ze spraken zeg maar van een tumor in je bos, waar je echt alleen maar de cellen die onderrustig waren. Ja, maar dat was zo'n groot gedeelte, dat je dat ze dat niet bos besparend kon doen, zoals al 7, 8, 19, 19, ja. En ze zei, ja, waar het aangeprikte is, daar zat geen boskanker, maar in dat hele stuk wat niet aangeprikte was, kon het wel zitten en dat bleek achteraf ook. Dus ik wilde die secondo pinning, nou, dat was een beetje mispreis het overgedaan, uiteindelijk heb ik dat toch gedaan, maar ik heb zandens dat ook gedaan, daar kwam eigenlijk precies hetzelfde uit. En nou ja, daar was een chiruleel, en die pakte zo te zijn, kan het van bos vast, en dat was echt best ver aan zijn kant die duurde daar een keer in, en ze zag je met tepel bewegen. Dus uiteindelijk was meteen duidelijk dat daar een verbinding tussen zaden, dat er eigenlijk werkt, en dat maakte eigenlijk dat ik meteenagd, oh shit, dat moet nu wel gebeuren. Toen toen droom ik het echt tot je door, ja, ik wilde niet aan, ik dacht, hoe kan het nou, onderrustig cellen geen boskanker, bos dat af, was dat toch wel? Lijkt het maar uit, ja, dat is er twee keer heel goed gedaan, en uiteindelijk moet je nog opgenomen. En wat je bos te leeggehaald zal ik maar zeggen, ik heb besloten om een aanleiding van een gesprek met nog een andere chirule, om een tepel niet te behouden. Eigenlijk, zij je van, ja, je hebt er niks meer aan, de vorm die blijft zoals ze nu is, dus het wordt niet beter, je gaat er nooit meer iets in voelen, omdat heel die bos die draagt er zit. Weg is, maar je mag zelf beslissen, het is eigenlijk adviseerd, dat je hem een tepel niet te behouden, en door de manier op dat gesprek liep kon ik het op dat moment aanvaden, en ook omdat ik wist van, oké, hier zeggen ze ook, moet er gewoon af. Je moet gewoon, dat klieëwsel moet er uit, precies. We moeten onderzoeken of je portwacht als kieërs gewoon is, ja, dat moeten allemaal gedaan worden. Ja, en toen was het een kwestie van opgenomen worden en het allemaal nog gaan. Oké, ja, en wat heeft het verder met jouw zelfbeeld gedaan? Dat het zo geroom ontwerkt met je bos te? Ja, met mezelfbeeld, kijk, ik ben heel aan gaan nadenken over mezelf, en wat ik merkte, de grootste verhandeling die heeft plaat gevonden, is dat ik niet meer komt doorduwen. Ik was eigenlijk gewend, mijn lichaam was instrumenterbare. Als ik besloot in mijn hoofd, eigenlijk is dat, heb ik me heel levens ook naam, ik ga van aan en bij, en ik kwam altijd een bij, maar hoep dat deed, dat was vaak door over mezelf heen te donderen. Ja, ja, ja, ja, gewoon, ze besluiten, ik doe dit en hoe ik het doe, doe ik het, maar het gaat gebeuren. Ja, precies. En ja, daar heb ik mijn lichaam vaak mee overvraagd en overbelast, dat is heel veel eten om een beetje te dik. Je krijgt een hoge bloedruk van, soms over deadlines heen, je wil werken en het zwakt om achteraf wel weer, maar gewoon doordouwen. En dat kan ik niet meer. Nee, oké, eigenlijk protesteres, maar ik ga nu altijd, als ik te snel ga, en ja, ik moet gewoon. En hoe ga je er nu mee om, want ik doe er ja dus toch wel een stuk van jezelf in leveren. Ja, maar toch wel een broer op de eeuw van om te doen. Ik vind echt dat mij dat, dat het mij dat gebracht heeft. Ja, precies, want dat was niet goed. Nee, was niet goed, nee. Het is niet goed om altijd maar te denken met je hoofd waar je heen wil en dan. Nee, nee, zeker niet. Eigenlijk had mijn lichaam geen plaats in het systeem wat ik ben. En door dit te krijgen is mijn lichaam net zo belangrijk geworden als. maar gedacht met je emoties, en je hoofd te plek kreeg. Ja, precies. En dat heeft gevolg voor hoe je kledt en hoe dat voelt. Voor hoe wil je eten of niet eten, voor wel rust je moet nemen ont, nee, ik kom ook niet zo, maar naast een operatiemaam tot blijven dänderen. Nee, ik heb wel stans speugen naast de auto, omdat ik de energie. Ja, ik stond in het video, ik kon niet meer echt uit, maar ik moest wel doord, wel dat ik niet ging. Zo kwam het thuis en dan naast de auto's puigen en bespreid je stambot op straat, maar ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja. Moet je toch alweer even met de feiten op de medische. Ja, precies. Ja, precies, ben je denk ik, oh, oké, oké. Want deze vertel is even, wat kan je ons in meenemen van hoe het verder zeg maar voor invloed heeft gehad omdat. deze ervaring met je mee te dragen en hoe dat verder uit in jou dagelijks leven en hoe je het leven staat. Nee. Hoe sta ik in het leven? Ja, het heeft mij. Kijk, ik dacht al jaren, ik wil graag moeg schrijven en ik dacht eigenlijk nooit dat ik dat kom, want het is groot en veel. En ik dacht ook, waarom moeten de vriendes nou ook gaan? Ja. En toen was ik bezig met dat proces en risica-huizen, dat dacht ik dit zou het als kunnen zijn. Ja, ja. En ik kom in mijn op en ik ben eigenlijk begonnen met ik schreef al veel, ik heb al eindeloos veel dag bekomen, bed liggen en ik schreef al veel en nu dacht ik, ik moet het bij gaan houden, dokomateren. Ja, ja. En dus ik schreef, ik nam gewoon voor elke dag wat te schrijven en dat werd een stukjes. En als ik dat dan terug las dat ik even gek, ik heb hem niet verkeerd gedaan. Nee, dat is. Ik denk, oké, dat blijven we doen en dat heb ik in het hele proces volgehouden. En als ik niet kon schrijven omdat ik opreerd was, dat mijn arm het niet deed, volgens mij tiende ik of ze ook niet kunnen schrijven. En ik heb een bandjes opgenomen en dat er uiteindelijk later uitgewerkt. Ja, en voor mijn gevoel heb ik een patron van. dat patron van over mezelf heendonderen, heb ik naar mij niet de helemaal uitgewerkt in dat boek en daarmee de invloed van. borstkanker, maar ook dus niet alleen het er afsnijden met borst, maar ook de positieve invloed van, wat doet dat nou met je? Ik heb mij mezelf gedacht dat betekent met borst eigenlijk voor mij. Ja, precies. Ik kwam erachter dat het maken had met ruimte innemen, dus recht opstaan, ruimte innemen, jezelfs zijn, en dat dat ook samen ging met het doordonderen, en dat voor mezelf heendond. Ja, en eigenlijk heb ik dat helemaal uitgeplozen, dat patron heb ik helemaal uitgeplozen. En ja, dat heeft me heel veel verdoen gegeven. Ja, precies. Nu heb je eigenlijk de tijd gehad om echt naar jezelf te kijken, om echt naar binnen te gaan. Ja, en door dat heel zorgvuldig en echt nauwkeurig op te schrijven, over na te denken en het volgende. weer te bedenken met dromen op te schrijven, meditaties en wat daar in gebeurde. Ik heb eigenlijk alles mee genoelden en ook rituelen, bijvoorbeeld, van het afschrijd nemen van mijn borst. Dat heb ik in de sauna gedaan en dat is ook een soort van meditatie geworden, waarin ik gezien heb, hoe mijn borst met lichaam verliegt, waar ik tepel erover kan. Dus een soort loslaten. Ja, ja, ja, speelt wel niveau. Ja, precies. Ja, dat heb ik allemaal beschrijven. Ja, in eerste instantie dacht ik ook, het zullen mensen denken, die is knetter gek, weet je wel, met alle. Dus ik vond het heel met alle speertuele gedoe, wat al samenhangt het twee vergaat worden. Ja, dat al samenhangt met je lichaam, ik vond het heel eng om dan mee naar buiten te komen, maar inmiddels denk ik, ja, dit is zo'n gegaan. Nou ja, het is natuurlijk wat jij hebt beleegd, hoe jij er bijvaren. Ja, en dit is zo, zo is het gegaan, ik heb het beleefd en de eerste reacties op het boek zijn goed. Ja, mensen lezen het uit uit de treffend en dat verstaakt me dan wel. Ja, absoluut. Ik heb wel, ja, dit is mijn proces en mijn meere het geweest. Ja. Dus eigenlijk, heb ik tot hele proces, dat boek is eigenlijk het symbol van het Dolop-printerproces, ik sta nu in mijn eigen ruimte, in de wereld en dit ben ik. Ja. Ja, het is mijn boek wat daar de meter voorvoord is. Dus ja, het heeft me heel veel gebracht op persoonlijk. Nou ja, ik denk dat het ook best wel toch bij we heel veel mensen die het zeg maar in deze ervaring hebben beleefd of midden inzitter of het hebben gehad, zeg maar. Dat is daar ook daarmee zitten, maar daar ook gewoon geen voortem aan weten te geven. Ja. En denk dat, ja, door dat jij daar in de heb beschreven in je boek, dat mensen toch wel het zich doorvertoet te laten. Ik zou het zo helpen. Ja. Voor mij is het echt een transformatie geweest. Ja. Ja. En als ik nu naar mezelf kijk, dan ben ik gewoon in de wereld als mezelf. Kan ik echt gewoon zijn? Hoeveel ik mezelf niet met de profeleer. Nee, precies. Ik hoef niet trots te zijn naar anderen, zeg maar, kijk mij nou eens. Nee. Nee, ik mag gewoon mezelf zijn en het is goed zo. Ja, precies. Dat leef is leuk. Het leef is super. Leef is leuk, ik kan nu de ding doen die ik leuk vind ik. Ik heb nergens meer uitgekomen. Nee. Nee. Ja, ik hoef je zelf niet meer zo te bewijzen. Nee, het is ook van, ja, neer te zetten van, ik kijk eens wat ik heb gedaan in de daad. Ja. En dan dat, het was keihards werken, dat doen te maken, want dat was elke dag schrijven. Dit is versie nummer 6. Het is eindeloos aangekorregeerd, want het trouwens typefouten, er zitten nu nog steeds een paar typefouten in. En we mag het toch. En we allemaal ontdekt. Ja. Zo gaat dat. Je blijft honderden dingen tegenkomen, ook weer. Ja. En op elke keer wil je dingen weer anders doen. Ja. Dus ja, en op het gebied moet je gewoon een punt zijn. Ja, absoluut. Dus zo, dit is het. Ja, dit is het. Het is goed zo. Ja. Het kan je ook zeggen ook dat je nu al wel de wister in het leven staat. Nou, dat is een understoodment. Ja. Ja. En natuurlijk zijn er nog genoeg dingen uit te volgen, volgens mij kan je altijd goeie en kun je altijd beter worden. Ja. En je altijd, nou ja, dat. Maar ik denk wel dat de grootste stoppen gezet zijn. Ja. En dat ik gewoon lekker mag zitten nu. Ja. Ja. Ja. En dat leven mag leven. Ja, precies. En blij zijn met me leven. Ja. Ja. Dus dat is zo'n grote opregus van zo'n moeilijk proces, want het was gewoon. Ja, ik vond het bij tijd een meilevelijke tekant. Hooror. En dat kan je iets specifiek noemen, wat echt naar bovenkom dat je daarvan. Wow, dat was echt. Het zwaarste wat ik heb meegemaakt. Nou, wat ik heel, heel moeilijk vond, was de alle eerst keer bijopten. Ja. Ja, niet zijn echt horen. En mijn. De aanigdane stuk zat links onder in mijn borst, en dat kreeg ze niet goed in beeld. Dus dat was plankje omhoog, rollen, trekken, duwen, plankje naar beneden. Lacht weer niet goed. Ik denk dat dat plankje tien keer omhoog is geweest. En dan, ik weet niet eens zeker of tien keer was, maar dat was gewoon. Ja. Horen en dan, ja, en ze verdoven je, dus je voelt het niks van, maar even goed was het gewoon een markteling. Ja, hoogt in dat apparaat. Ja, mijn armen, mijn schouzers, alsers. Loeie hard. Ja. Ik ben een proek met het apparaat. En dan staan dat drie man om je heen te modderen aan je liggen aan je handen zien. Ja, dat is ook. Ja, ik vond het echt een markteling. Ja. Ondertussen praten met elkaar, over het is wel goed, het is nog niet goed, en je hand daar dan. Ja, ja. Ik kan je niet bewegen, want je zit er zo strak in. Ja, ik vond het echt natuurlijk. Ik snap dat het is, want je moet weten wat een hand is, dat je beten moet worden, je moet zeker weten dat je niet ziek bent. Ja. Dus dat snap ik allemaal, maar je staat daar wel. En wat is het meest wat je hebt gemist, eigenlijk, binnen het hele proces, wat betreft ook de medische kant, dat je denkt van nou, ik had liever dat dat willen zien, of willen ervaren, wat voor mij dan positiever uit het bus zou komen. Dat was vooral tijdens de eerste opinion, zeg ik maar, dat was. Ja, en parti. Ja. Het was wat je zegt, en niet van ons plek kundig, maar wel van de vuur. Dat was gewoon een zaaklijke mededeling en ik heb me later ook al afgevraagd, kun je dat wel doen, hè. Kun je hem met iedereen mee leven, want ja, ik geef het je te doen, mensen die zo'n boodschap krijgen. Elke keer weer, maar vijf minuten om te zeggen dat je een post in tepel afgeteert, dat vind ik ook wel heel krug. Ik weet niet of ik het had kunnen acciteren als het dan wel met de empathie gedaan was, hè. De eerste keer of ik dan ook voor die seconde opinion was gegaan, maar ik merk er wel, dat ik dat toch een soort van kortsvluiting ontstond in dat contact, dat ik. Ja, dat ik dacht nou jongens, ik kan het niet aanvaren. Nee, nee, nee, ik zeg ik, ik begrijp wel wat je bedoelt. Ik kon niet aanvaren. En ook in die gesprekken we echt aan mijn gevraagd, of ik plat verder wilde, ik dacht plat verder wilde. Dat wordt platzijn, van het zo. En ik kon natuurlijk een banden hard, hard binnen, we willen worden, ja. Het is gewoon verbijst, omdat het moeten aanhoorden, omdat het platzijn, ja. Ik denk dat iedere vrouw het idee, je hebt altijd twee borsten, want dat er één jaar afgaat, ja, ja, ik vind het verbijsterend, toen moeten aanhoorden. En dan kan het ook op een andere manier. Nou, achteraf denk ik dat ik wel zo is. Ja, precies. Zodat ook iets wat je in je boek hebt beschreven. Ja, waarschijn dat er allemaal in. En wat is eigenlijk jouw wens dat de lezers meenemen uit jouw boek, wat ze dan. Nou, er zijn drie dingen, en ik heb wel goed over naar dat, ik heb wel natuurlijk een persbericht, dan weet ik veel, een feck op informatie moeten maken, maar er zijn drie dingen. Ik zou het fijn vinden als, er zijn zoveel vrouwen die borsten kan krijgen, af en duizend per jaar, één op de zeven vrouwen. Ik zou eigenlijk willen laten weten, je bent niet alleen. Ik was wel alleen daar, en uiteindelijk zit je in je eentje tegenover iemand, die leeg je zegt, je bent ziek, dan moet wat gebeuren en je borst moet er afgeven te zijn, moet er afgeven. God weet wat dat tegen gezet, want dan zit je daar in je eentje of met je partner. Je hebt niet in de gaten, wist ik ook niet meteen, dat er 18.000 vrouwen zijn, per jaar die dat roeren. Eigenlijk wil ik tegen vrouwen zeggen, ik ben niet alleen, ik heb het ook meegemaakt, en zoals ik het meegemaakt kan jou ook overkomen, het hoeft niet hetzelfde zijn, maar kan wel. Lijn twee is, ik heb niet gestreden tegen de ziekte, ik heb gedacht, doe niet dokters maken, ik ben heel blij met dokters die dat gedaan ook u bedankbaar, voor wat er mij maar gedaan is, omdat ik. Ja, ik ben wat hoor ik gekoeld, dat is niet iedereen gekunt, ik ben heel dankbaar en al die jureurge verpleeg kunnen kunnen, alle mensen in de zorg, maar ik heb zelf niet gestreden, ik heb dat aan de zorg gelaten en ik ben nagen denken wat wil me liggen, maar eigenlijk vertellen, eigenlijk wat jij nou zelf, wat jij straks ook tegen me zijn, wat wilde is situatie met Duindup maken. Wat moet ik hier verstaan? Nou ja, dat heel proces natuurlijk helemaal beschreven, en tot slot zou ik het heel fijn vinden als dokterlampook zouden lezen, zorg medewerkers, dat die kunnen kijken, als je nou leelig doet, of nou ja, leelig misschien niet goed wordt, of niet met de empty spreekt, het wordt lomp gebruik ik ook in mijn boek, dan breng je wat te weeg. Ik ben ook bij die second of vineen, ik ben naartoe, ik ben daar zo fijn geholpen en met zoveel empathie benade, dat is mijn bos moest missen in zoveel, ja dat is met zoveel langt ook geregeld, dat kan ik nu nog van volgens gieten, want tot ik daad dat. Ja, maar het is heel, heel zo een prikker onderwerp en het maakt zoveel los in jou, als je inderdaad hebt over je borsten. Het is zo onder schad van ja, het is ook gewoon een deel van je vrouwlijkheid, van wie je bent, en ook zeker met wat je ook net zijn met bosvoeding, en het is zoveel meer dan alleen maar een lichaamsteel. Ja, ja, het is veel beter om het empathie met mensen om te gaan, dat je dan dingen op makkelijker kunt afvaden, je kunt ook makkelijker moeilijke dingen meemaken. Ik had een tischere expanderen dat mijn huid bewaard zou blijven omdat ik een reconstructie zou laten doen. En dat betekenen dat die na een tijd zou moeten worden geveeld omdat die huidmoest worden op hun reactie, dat had niet meer allemaal huid. Nou, dat vond ik echt ook gruwelijk, zo'n enorme spuit met vloeistof, met zo'n enorme dikke naal te doen. En nu dan ging de jureur eerst met een kruisje bepalen waar die port zat van die tischere expander met een magneetje. En dan stak ze gewoon die groot spuit door die huid in die borsten. En ik schiet in mijn bochtje ondertekend. Ja, dat snap ik. Ik deed echt in mijn boek en ik kon het aanvaden omdat ik teneerste mensen bij me had vieken. Dus hand ik nog vast zouden, ik durf niet te kijken, ik kijk die jureur gaan, die bleef mij aan kijken, die vroeg of ze mocht breken. En dan mocht ze het doen en dan kon ik het hebben. Ik heb maar één keer van acht keer zo mee kunnen kijken dat alle laatste keer. Dat was heel anders geweest als ik dat bij de eerste manier had moeten doen. Dan had ik het misschien helemaal niet ge durft. Als ik moeilijk heb geweest was, want ik zou willen het laatste zorg mee werken. Dat het belangrijk is dat je mee voelt met geen ideeën. Ja, zeker. Dus dat? Ja, het is heel belangrijk dat ze gewoon weten van. Het is alleen maar, het is meer dan alleen maar een manische handeling. De licht iemand. Dat ligt iemand met bank te zijn precies, met zekerheden. En van wat gaat er niet naar nog gebeuren, wat kan er nog gebeuren? We komen zo veel op je af. En ik snap het belangrijk. Ik snap best wel dat het natuurlijk steeds minder geld in de zorg. Omdat er steeds meer mensen in hetzelfde geld moeten worden geholpen. Dus ik begrijp ook dat je met verpleeg kunnen gewerkt. En dat is een heel kort makacomen om je expertise in te zetten. Je zou het je op andere plekken terechtgekomen. Ja. Maar dan mocht ik denk ik, probeer dan de empathische zijn. Ja, precies. Ja. Mag meer aandacht daarin krijgen. Ja. En een speelte gedachte ook wel in je op dat het dan nog wel terug kan komen. Wat je bent nu, zeg maar, genezen. Nou, ik ben eruit nooit meer bezig. Oké. Ik leef me leven. Ja. Tot dat er iets is. Tot dat ik weer in het kleipapparaat moet voor de jaren control. Ja. En dan heb ik er wel een verlast van. En tevallig ben ik deze week geweest. En het was alles weer goed. Oh, mooi. Maar ik moet nog één keer binnen een jaar komen. En dan mag ik weer terug naar bewokken, zonder zoek of één keer in de twee jaar komen. Oké. Ja. Maar ik leef me leven. Ik ben er eigenlijk nooit meer bezig. Tot dat ik nog een keer in de krijke moet. Want dan kom je natuurlijk alles weer terug. Ja, precies. En daar beleef je het eigenlijk dan wel weer. Ja. En dat blijft gewoon een heel lastig mezoek. Ja. En dat is het huilen. Ja, maar dat is het logisch ook ook niet zeggen. Maar het is de herleiden natuurlijk. Ja. Maar dat is van ons de eerste keer. Ja. Kan gewoon niet tegen. Ja. En tevreden. Ja. Dus ook heel confronteren het ook gewoon. Een plankje. Ja. Ja, precies. Ja. Ja. Ja, ik ben er ook voor. Bedoel we zeker de techniek gezien. Daarom daar gewoon iets anders voor. Uitgevonden kan worden of. Ja. Maar ja, precies ook niet. Nee. En ik aanvast het gewoon omdat dat het blijkt wat een manier is. Ja. En vrede snad me maar meer. Ja. Ja. Het beste zou zijn eigenlijk iedereen gewoon een m-m-i. En want je hebt natuurlijk ook daarmist die met z'n waarbij de density. Boersdichtheid heel erg. Ja. Ja, aanwezig is. En dan is zo'n meestel zo'n mammografie niet voldoende. Dus dat is natuurlijk ook maar een moment opname. En met M-Merry kun ze het gelijk zien. Ja. Omdat het een meer snelle onnicht. Ja. Maar het is natuurlijk in de data eenmaal kwestie van geld. Ja. Ja. Ja, ik ook. Oh, die meese in houten waren waarschijnlijk me nooit dan hoor. Nee. Nee, maar dat was. Dat was. Ik had heel interessant van. Nee, nee. Maar bij Dames m'n en echt een dichterboersdichtheid. En daar weet ik het wel ook. Ja, dan kan je het muziekers zien. Ja, precies. Ja, ik had het zelf die eerste en m-Merry gehad was. Dat was ook niet goed. Nee, weet je wel. Nee. Pas toen de biote waren genomen. Ja. En met de kennis van de dagen keer de cellen in zater zijn ze ook nu naar die en m-merryking kijken. Ja. En toen was het vooral een heel anders. Ja. Ja, blijktbaar zijn dingen soms moest ik te zien. Ja, dat is ook zo. Ja. Ja. We hebben terugkomen op je boek super. Ja, heel mooi. Ik heb een exemplaar van jou gekregen. Het ziet er heel mooi uit de vormigevening. We vindt ook een boekpresentatieplaats. Zeker. Ja, kan je daar ons iets meer over vertellen? Ja, ik weet ons. We zijn druk bezig met een ruimtezoeken. Ja. Ik heb een lijst met 100 mensen die ik ga uitnodden. Mijn uitkollega die je gaat te presenteren. En we gaan met deze week bezig met de inhoud over wat programma zou zijn. Dus ik heb het rijven bereid gevonden om een deel te nemen. En een goede bek die we dan mee geven. Dus we proberen er echt een klein feestje van een uur van te maken. Nou, het is zeker een waard. Ja, even goed aandacht aan te besteden. Ja. Nou ja, ik zie het wel als een heel gooter gebeurt. Ja, zo'n soort van wat je hebt mensen die vieren hun 50 jaar verjaardig heel groot. Ja, ja, ja. Mensen die doen een feestje op een 60ste verjaardig meer of een zoveel jaar huelijksfeest. En dat is zo zie ik het eigenlijk. Ja, ja, ja, ja. Ja, ja, ja. Dat is een mooie afsluiting van het hele proces. Ja, precies. Alleen het feit dat ik toen ik het voor het eerst zag, dat zeg ik. Ja, wat ging het toen door je heen? En toen hoef ik eigenlijk. Ja, dat is een goede feitje. Ja, dat draaden we ook want ik geef. Ja, ervoor geef er twee exemplaren ontvangen. En ik kon ze op halen. Ja, toen ik het voor het eerst in mijn handen had, dat was wel. Ja, het materiaaliseren van alles wat je in je hoofd hebt, proces dat je meegemaakt. Dat is een soort kronen. Ja, hè? Kronen op alles waren, hè? Ja, ja, ja. Want het was wel zwaar, hè. Ja, ja, dat was het zo. Ja, ja. Nou ja, dit is eigenlijk gewoon wat ik maar hart zit. Ja. Als je maar hoogt het dat ik maar hart zit, dit is gewoon wat ik ben. Ja, ja. Maar hoeveel het goed verkoopt. Nou, dat zeker. Maar zeker ook dat gewoon de boodschap wat je uit wilt dragen, met het boek ook gewoon goed overkomt. En gewoon een goed ontvangenwoord bij de juiste mensen. Ja, dat ook. Ja, dat ook. Ja, dat ook. En dan hebben ik een toepas, misschien. Ja, een eigen proces. Ja, ja. Ja, ik hoop het. Ja, ik zou mensen gunnen. Ja, ja. En dat is het, ja. Ja, ik probeer gewoon zo goed mogelijk het bekend te maken. Dus ik heb ook al blader aangeschreden. Oh, mooi. Landelijk dagblad. Ja, ja. Dan ga ik ook nog een paar contact maken. Ja. Nou, ik ga. Ja, wat ik er aan kan bijdrage is, dat ik het ga verloten binnen onder mijn luisterhuis. Oh, super leuk. Ja. En ik zal daar natuurlijk via mijn kanaal dat wel bekend gaan maken. Super. Zeker ook, wanneer jij jouw boekpresentatie, nou, het wanneer het zeg maar gelonseerd wordt. Hoe het, hoe mensen het kunnen bestellen en kunnen kopen. Oh, super. Ja, zeker. Ja, ik wil dat zeker graag podium geven. Oh, leuk. Ja. En mag ik mijn website doen, want daar kan ik niet meer zeker stellen. Ja, zeker. Oh, ja, zeker. En dat is www.verhalerei.nl. En daar is een knop met je lichaam in je bontgenoot. En daar kun je het bestellen. Oh, super. Nou, hartstikke. Een free order. Free order. Oké, nou, hartstikke mooi. Nou. Hé, en zijn er nog meer de domen doen? Die je wilt realiseren. Ja, ik heb sinds ik dat boek heb geschreven soort van vertrouwen gekregen. Dat ik graag mensen wel coachen. En vaak leest je een oplimpt in. Ik heb me drie dagens gedaan. Ja, ik heb een mooi metonig gevonden. En ik kan mensen coachen. Nou ja, ik heb een hoefleening gedaan voor vier jaar. Ik heb een hoefleening gewerkt. En ik denk dat al die kennis die ik heb, laat ik gewoon dan mee aan de slag gaan. Ik heb een paar hele mooie metodestiek daarvoor gebruik ik leer mensen. Bijvoorbeeld de basis van mediteren. Ik geef ook huiswerk mee. Ik vraag hem een dag op bij te houden. Kunnen kijken naar oude overtuigingen die je beperken. Nou, we zijn aan allerlei mogelijkheden om vanuit je dromen en in de taal die je gebruikt. En ze zijn tafel te leven. Ze zijn baliektan van hem dan weer aan de slag te gaan. Maar ja, mijn coaching strak ik van een jaar. En ik ook sinds kort dat ik dat verkoopt. Dus mensen kunnen daarop kijken. Ja, en ja. Eigenlijk zeg ik dan, je gaat op pad met jezelf. Ja. En ik ga daar mee. Ik ga daar in mee. Ja, en ik ben de spiel. En je verschillende male kijkt. Ja, krijg je dingen aan. Wat door je eigen vragen op ze kunt gaan. En wat er voor jou toe doet. Dus zo. Dus op je website kan je kunnen mensen zeggen, maar niet ze reïnteriseerd zijn. Kunnen dan deze informatie ook nog terugvinden. Op www.varraalerij.nl. Ja, super, hartstikke leuk. Laatste vraag. Wat betekent gezondheid en geluk voor jou? Nu. Ja, gezondheid is het gewoon heel, heel, heel belangrijk. Je merktijd pas. Hoe belangrijk het is. Als je lichaam het niet meer doet. Ja. Dus ik leef mee met mensen bij wie je het lichaam het niet doet. Of bij wie dingen anders gaan zoals je gehoopt had. Maar bij de vanzelfsprekendheid van gezond zijn en niet meer is. Ik heb geen oordeel over hoe mensen omgaan met ziektes. Ik gun ieder z'n eigen proces. Juist omdat ik weet hoe erg het is. Als het niet werkt. Ja. En ja, ik hoop eigenlijk dat er een steentje aan kan bijdragen. Ik doe wel veel moeit om zelf voor gezond te zijn. Ja. Ik eet gezond. Ik sport. Met die terre, ik slaap genoeg. Probee je te bewegen. Want als ik het zo hoor vind je dat Holistische en de reguleren goed samen gaan. Ja. Ik vind dat het twee kanten zijn van dezelfde medaille. Ja. Tuurlijk is je lichaam wetenschap. En zijn hetzelfde en elementen moeten allemaal op. Dat is gewoon zo. Ja. Maar dan naast het op het teken is achter. En dat is natuurlijk het spiritueel aspect van het leven zullen. En ik ben totaal die zeer grevig. Nee, ik zei echt met mijn laars in de klei. Ja. En volgens mij zijn er twee kanten van dezelfde medaille. Ja. En het wordt het welk. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. En dan ben ik ook voorstandig van. En nogmaals een heel veel respect voor dokters. En voor de wetenschap, zeker. En dan naast denk ik kunnen mensen zelf het eten is geven aan hun eigen proces. Ja. Daar ben ik voor. En dan vind ik een hele mooie om het gesprek me af te sluiten. Ja. Om mij is bedan, maar je hebt voor dit gesprek en voor je openheid en voor de nieuwe inzichten. Dankjewel, ik moet komen. Ja, heel graag gedaan. En ja, luisterhaars, we gaan zeker hier nog meer aanigtaan besteden. Van neer de boeklanceering is. Ja, meewewee.verhalerij.nl. Ja, kan je het boek al bestellen. En zo proberen we elkaar gewoon op weg te helpen. En door haar te delen en daardoor ook met elkaar te verbinden. Zo is het, oké. Super. Dankjewel. Ja, joh. En zo komen uit einde van deze aflevering. Kanker, het zware onderwerpen dat ons allemaal op zo'n unieke manier raakt. Soms zijn het de meest bizarre momenten die ons de grootste les geeft. Mocht jij tijdens de luisteren van deze portkast, ook je verhaal willen delen, steer me dan een personelijk berigje via mijn Instagram account, koek je scoffie en kanker. Het lijkt me supertoffje te ontmoeten. Ik wil je heel erg bedanken voor het luisteren en ik zou het fijn vinden als je in de comments aangeeft wat je van deze aflevering vindt. Het is helemaal oké om te lachen en het is oké om te huilen. Neem vooral de tijd voor jezelf en voor de gene familie je houdt. Blijf me in elkaar praten, maak het leven leuk, ook als het soms serieus is. Een warme groep van mij met tot de volgende keer. (C) TV GELDERLAND 2020