11 | Waarom we ons verlangen vaak klein maken en hoe het je leven kan openen (en hoe het je leven kan openen)

Ja, hallo liever mensen. In deze podcastaflevering gaan we kijken naar verlangen. En omdat onderwerp te openen wil ik vandaag beginnen met een vraag en die vraag is, mag jij eigenlijk wel echt verlangen? Voll uit schaamteloos verlangen. Het is niet voorzichtig ergens op hopen of het meer beleefde good, het zou wel aardig zijn als, maar echt dat rauwe bijna dierlijke gevoel, dat ergens diep in je onderbuik, simpelweg zegt ik wild dit. Ik wild dit. De meeste van ons hebben geleerd dat dat soort verlangen gevaarlijk is. En dat het behoeftig is of onheropelijk leid naar pijn en afwijzing. Dus wat doen we? We maken het een beetje kleiner. We dimmen het, we parkeren het ergens achter in ons leven. Of op een plankje. Ik deed dat, weet ik nog goed, een jaar of twee geleden toen ik echt steven begon tevallen voor de man die nu mijn partner is. Wert ik me daar graag van, maar allerlei omstandigheden maakt in het onhandig om die gevoelens te hebben. Dus ik had niet er gewoon de moed om aan mezelf te erkennen dat die gevoelens zich flink begonnen te manifesteren. Maar ik dacht ook, ik is niet aanraken, niet met de voorschijn komen, doorademen, je billenvoelen daar waar je zit. En het verlangen netjes op een plankje leggen in mijn eigen innermelijke kast. Daar lag dat verlangen, zinderend en gluient op dat plankje unageraakt voor mij om naar te kijken, zoals of ik naar een smolend vuurtje kijk. Tot mijn nu partner, zij, jij hebt daar volgens mij iets op een plankje liggen. Ik wil dat. Daar schoud ik natuurlijk, om middelijk van mijn eigen loodje af. Je has zo lang dat verlangen op dat plankje lag was er geen risico. Maar op het moment dat iemand een zeker degene overwiet verlangen gaat, het oppakt een ije bewust zijn zet, dan wordt het echt. En dan wordt het heel naakt. En durf je dan nog in de hitte te blijven staan. Welkom bij Intimiteit. De podcast waarin we diep duiken in de wereld van Intimiteit, Verbinding en bewust zijn. Gedreven door het transformeren de pad van Tantra. Ik ben je hoogst, Chris van der Weiden. En ik neem je mee op reis naar de ouders te hoeken van deze hele dekselse en prachtige mensenervadiging. In deze podcast gaan we voorbij aan conventions. Duiken we het onbekende in en onderzoeken we steeds weer wat het betekent om volgend mondig jaar te zeggen tegen het leven. Dank je wel dat je er bent en nogmaals. Nou dan beginnen we deze afleveringen. Standard met een incheck. Ze is kijken hoe ik er zelf nu bij zit. Ik zit lekker stevig op een stoel. Voel wat excitement in mijn buik ook een onderwerp wat mijn zindering geeft. Glimlaag op mijn lippen. Ja, is eigenlijk het voornaamste wat ik waar neem is een soort zindering. Best wel een vitale stron. Lekker. Haal een keer wat die per aarde, met een voeluk ook wat meer mijn grondingen en mijn voeten op de vloer. Ineens, wat daarnaag naar mijn hart. Nou, zo zit ik er een beetje bij. Waar we vandaag dus naar gaan kijken is dat tema. Best een zapper-tema, het tema van verlangen. En in de spirituele stromingen en tradities heeft verlangen een beetje een ingewikkelde repetatie. Wordt ons vaak verteld een zeker vanuit het budisme bijvoorbeeld dat je vrij van je verlangen moet zijn om tot hoogere staten van bewust zijn te kunnen komen. Zelfs dat verlangen de bron is van al om de leiden. En daar zit een kern van warheid in, want als je denkt dat die nieuwe partner of die promotie of dat huis je werkelijk in deze zal vervullen, dan kom je vroeg of laat van een koude kermestuis. Maar in Tantra draaien we het om. Ja, in Tantra zeggen we niet, je verlangen is iets waar je van af moet, maar eigenlijk zeggen we je verlangen is brandstof. Verlangen is energie, waanzinig, vitale energie. Daniel O.J., een bekend de Tantraica, zou je zeggen, heeft de aardige boeken geschreven, ook leuk als je nieuws gierig bent. Heeft het over de incandessens. Wat zich laat vertalen als de wit gluien de hitte. De incandessens van het leven zelf, die door je weefsels heenjaagd. Ze hier een quote van hem, die ik wel de mooi te waard vond om in deze podcast te verwerken, waarin hij zegt, wat is het vooral, waarin is het vooral, wat is het vooral, wat is het vooral, dan het object, het geen welpje vooral, het projecteert. De Tantraica Masters dan Wanderd. Wat heeft de zware, waarin die incandessens, die geeft het gevoel van het leven zelf geeft? Wat is het dat wit hete gluien de fures, inzatsies zijn, dat ons het gevoel zou geven van levendigheid, van vitaliteit? Wat had het gevoel van het intensiteit, dat het de tremering-vibratie geeft? Wat als het verlangere intensiteit zijn, de zinderen de vibratie die ons draagt, dan het zou worden geabsurd om het gevoel van het object te worden, en om het de object te leren, want we kunnen niet het gevoel van het object te leren. Dus als het die vitale vibratie zou zijn, dan zou het absurd zijn. Om toet te staan dat die levendigheid, die vitaliteit, een geconsumeerd zou worden, door het object van ons verlangen. En dus die vitaliteit te verliezen, en neer we dat object verkrijgen, of ons ervan bewust worden dat we het niet kunnen krijgen. En de vraag is dus niet hoe krijg ik het, of hoe kom ik er van af? De vraag, en het is best wel een flinke beoefening, zei hoe leren ik eigenlijk bij dit vuur te zitten? Hoe leren ik in dit vuur te zitten? Ja, verlangen is een waanzinnig, natuurlijk biologische kracht. Terwijl ik deze podcast aan het opnemen ben, kom ik net van een bezoek aan een deurbare vriendin die een paar weken geleden en kindje gekregen heeft. En ik was daar vanochtend en ik zie dat kindje helemaal zindrend woel, helemaal geveeld met verlangen, zet verlangen om te eten, te drinken uit de moederbors, te verlangen om te slapen. En als het verlangen dan eenmaal verveeld is, zet gul zich uit die moederbors drinkt, dan houdt het zich ook niet in. En daarna volgt de totale ontspanning. Helemaal zacht, diepe aadem, verzadigd. Maar in de looptertijd hebben we geleerd, dus eigenlijk al van bebe af aan. In meer of minder maaten dat het gevaarlijk is om te verlangen, want die moederbors is niet altijd gelijk daar. Ja, er zijn momenten en er komen steeds meer momenten dat we als kind uitruikten en dat er niemand was. Dat we blijven huilen, maar dat er niemand kwam. Of dat onze ongebreidelde enthousiasmen niet werd ontmoet. Zeker voor een baby voelt dat onbeantwoorden verlangen alles verschurend. Het is zich totaal niet bewust als het nu niet de borst krijgt, dat het misschien over 5 minuten wel komt. En dat voelt van binnen en werkelijk als dood gaan. Dus zo trekken we in die kindertijd ook kinderlijke conclusies. Het trekken ons steeds een beetje meer terug in ons schulpjalsen dware. En ergens maak je een soort contract met jezelf. Spreek je met jezelf af. Ik verlang wel een beetje minder, dan doet het ook een beetje minder pijn. En in dat soort afspraken met onszelf, waar we ons helemaal niet bewust van zijn overigens. We bouwen een soort jasje, een soort jasje van spanning. En dat jasje dat noemen we later ook wel het ego, je ego-structuur, via persoonlijkheidstructuur. Ze heel veel over te zeggen, ga ik in deze aflevering niet doen. Maar. Wanneer we dat jasje eenmaal aangetrokken hebben, dan gaan we vaak onze verlangens ook van uit dat jasje vorm geven. Dat wil zeggen of we maken ze wat minder, we houden ze een beetje achter, we verstoppen ze wat of we blazen onszelf juist wat op. Maak om zelf groot en stoer en net wat onraakbaar en daarin hoop je wat je wil. Maar als het niet wordt beantwoord dan raakt het in eerste plaat dat jasje aan dat spanningslaag aan. Dat is een soort veilige vorm van passie, iets wel roept, maar niet meer tot op de dikte voelt. Ik ken dat in ieder geval in mezelf, bijvoorbeeld in contact met mijn partner, als ik iets van hem verlang, maar een kinddeel in mij heeft in feite al de conclusie getrokken dat ik het waarschijnlijk toch niet ga krijgen. Nou dan heb ik de neging om me wat te verharden voor dat ik zo'n verlangen uitsprek en soms komt het er dan behoorlijk cynisch uit of sarcastisch uit, bijvoorbeeld zo'n opmerking als 'go' denk je dat het aarecht zichzelf vanavond schoonmaakt? Ja, nou de kans dat ik dan 'a' niet in mijn verlangen wordt ontmoet en 'b' nog strakker in mijn eigen verhardingsschiet is best wel groot aan bezig. Maar omdat ik toch al dat jasje, of dat de haar nascet zou je ook kunnen zeggen aan had getrokken, komt dat niet zo hard binnen en blijft mijn eigen energie opgesloten. Als mijn vitale strom ziet eigenlijk wat in dat jasje opgesloten. Terwijl wanneer je gaat staan voor je verlangen, terwijl je echt naakt bent, bij een als het is nu lente zo'n bloem die het ontkieemt, trillend in de wind. Ja, dat is echt andere koek. Het vraagt een gigantische porcimut te voorschein te komen in die levenstrom in je verlangen zonder jasje. En toch is het precies daar in de trillende, ontkieemende gevoel bijna die sensatie, die zindering, waar je vitaliteit besloot er ligt, waar je stromen in besloot er ligt. De tantrikas noemen dat ook wel te branden in het vuur van je eigen verlangen. Waar het niet meer gaat over de uitkomst, maar over de beweging, eigenlijk het helemaal toeigende van je verlangen in de type van je wezen, een wat die vitale stromen weer in beweging brengt. In de eerste aflevering, luisterd die vooral als je dat nog niet hebt gedaan, hadden we net over drie rechtenen die intrinsiek motiveren om in beweging te komen. Dus ik wil ergens naar toe, is er één? Als je dat toepast op verlangen, dan is ik wil ergens naar toe, dit verlangen moet nu worden vervuld. En ik wil ergens van weg is dit verlangen en de pijnlijkheid van de omvervuldheid die je patitie over het bloot gelegd moet weg. Ik moet hier vanaf. En ik ben er bij aanwezig, is echt dat vermogen om niet op een plantje naar je verlangen te kijken, een smelend vuurtje, maar om echt in het midden zinderend in het vuur van het verlangen te gaan zitten, zonder dat het vuur geblust of te worden. Je kan dat heel klein maken in een hele alle dagse vorm. We kennen allemaal wat je iemand een bericht stuurt en heel graag antwoord wilt. Je stuurt dat berichtje en je lert je telefoon weg en na drie minuten denk je even kijken of er al iets is. Oké, geen reaktie goed. Veren of drie minuten. Je houdt je vijf minuten in om te gaan kijken, maar na vijf minuten denk je toch gaat je hand als vanzelf naar die tijd. Op een gegeven moment merk je dat je hele lichaam gespanne raakt, rond de anticiapatie van dat blauwe vinkje op je telefoon. Zo'n verhandelijk pent geworden van dat antwoord. Een precies daar in zo'n dagelijks voorbeeld zit de beoefening. Het is niet in het krijgen van het antwoord, maar in het blijven in de zindering van het verlangen na het antwoord in dit geval. Het verlangen naerkening of bevestiging of fillende blank. Dan kan je afragen wat gebeurt er als je die hunkering voelt en je doet er helemaal niets mee. Je checkt niet om de paar minuten je telefoon, je blijft gewoon zitten in de zindering of branden in het vuur van je verlangen. In de tantische traditie noemen we dat zinderen of die trilling noemen we ook wel spanda. Het is het idee dat verlangen je in orlijke vibratie, een soort godelijke vibratie is. De pulsatie, zou je kunnen zeggen, de pulsatie van het leven zelf. De kunst is om die vibratie niet te bevredigen door iets te gaan halen op te vullen. Of ergens van weg te bewegen, te doen er zoveel er niet is. Maar om die vibratie simpel weg, simpel maar niet eenvoudig te bewonen, te beleggen aan het. Dan kan het zo zijn dat je hunkering je verlangen in puurale even de grijd transformeert. De energie die eerst als er waren er buiten lekte nu je eigen cellen begint te voeden. Nou, doen we een kort experiment mee. Als je daar een wat langere experiment mee wil doen, heb ik in aflevering vier van deze podcast een meditatie opgenomen waar je naar zou kunnen luisteren. Maar nu, paar minuutjes. Als je in een ogeving bent waar je even kan gaan zitten en je ogen kan sluiten. Toet dat dan, als je in de auto zit of op de fiets of aan het wandelen bent, neem dan simpel weg je aandacht even naar binnen. Met je aandacht naar binnen zou je kunnen beginnen door. Een of twee keer. Net wat dieper en voller. Aadem te halen. Je gewaar te worden van de sensaties in je fysieke lichaam. Gewaar te worden van de beelden, de teksten, de vorming van je mind. Dus wat zich afspielt in het landschap van je geest. En je gewaar te worden van je gemoed. In wat voor een sfeer je je op dit moment bevindt. Zonder iets aan dit alles te hoeven veranderen. Je merkt het simpel weg op. En dan wordt je je gewaar van een verlangen en voor dit korte experiment nemen we een klein verlangen. Zoals zin in een kopje kofie. Of zin in een vrigje terug van die ene persoon. Als dat niet. Een levends bedrijfend voelt. Of zin in een middagdutje. En dan voel je dat verlangen. En je maakt het een moment heel tasdbaar, heel zintuigelijk. Je helemaal kan voelen hoe lekker het voor je zou zijn als dat verlangen zichzelf ervullen. Voel de levende geider van. Volgende paar ademhalingen kan je je voorstellen dat dat verlangen een heer en nu zich al manifesteert dat je verlangen. In kan drinkhalen ze de wagen. En dan blijf je bij het gevoel dat dat verlangen je aaraakt. En dan laat je dat plaatje los. De kopje kofie laat je los. De middagdutje laat je los. Het contacten met deze persoon laat je los. Je blijft als het waren. Proven aan en. rusten in de zindring van dat verlangen. Haal je nog een keer wat dieper adem. Ja, het paradox hier zit dus eigenlijk in dat je de vervulling van het verlangen projecteerd op de uitkomst. Dat inwezen de meest wezelijke vervulling huis in het heema deur vervoelen van het verlangen zelf. Om de uitnodiging van deze postkast in dit onderwerp mee te nemen, je dag in. Je wil de uitnodigen om te oefenen met het uitspreken van een klein verlangen. Zoals we net die hele korte meditatie deden met een klein verlangen, zou je ook eens kunnen oefenen met het uitspreken van een of meerderen kleine verlangen. En tegen je partner bijvoorbeeld te zeggen of een dieurbare vriend, ik zou het heerlijk vinden om vanavond even een uurtje met je te zijn. Of zelfs maar zou jij een kopje koffie voor me willen zetten. En doe het echt als experiment als geschenk aan je eigen vitaliteit. En als je dat uitspreekt dat verlangen let dan op je lijf. En niet per se op het antwoord wat je gegeven wordt. Maar op jou te vors gaan komen in het verlangen zelf. Het is voor dit experiment wel belangrijk dat je een verlangen kieft waar je ook een neop kan horen. Zo dat je bij je eigen vitaliteit kan blijven. Dus het maakt het een klein verlangen. In onze groepen werken we best wel veel met dit onderwerp. We gebruiken het verlangen als een port naar vitaliteit. Als je daar nieuwsgierig naar bent dan ben je van hard te welkom om dat te komen ervaren. En misschien kan je uit de aflevering van vandaag de uitnodiging meenemen of het gedachte goed meenemen dat het verlangen niet iets is wat we moeten temen. Maar dat het juist je vuur is. Je vitaliteit je vitalestrom. En dat je kan leren hoe je bij je zelfs in dat vuur kan zitten. Levent, vital, aanwezig. En dan wil ik je enorm bedanken voor je tijd, voor je aandacht, voor het luisteren. En ik ontmoet je heel graag bij de volgende aflevering van intimiteit. En ik wens je een prachtige dag toe vol verlangen. Deze podcast is ontworpen om je te inspireren, prikkelen en je uit de nodige om dieper in het leven te duiken. Als je meer wil ontdekken volgen we dan op Instagram voor de news update. En wil je dit pad zelf ervaren? Dek dan hoe je persoonlijk met mij kan werken op www.unvellingintemuseum.com En schrijf je hiervoor de nieuwsbrief. Kermen ondersteun je mij, blijf je van zelf op te hoogte en krijg je automatisch toegang tot de nieuwste teachings, inspiratie en meditaties. Je helpt me ook in zichbaarheid door deze podcast te liken, te volgen en te delen via je eigen kanalen. En als deze gesprekken je raken en inspireren, praten er over met mensen die je lief hebt. En nodig ook andere uit op deze reis van echtheid-intimiteit en verbinding. Dank je wel dat je er bent. Tot de volgende intimiteit.