#100!!! - Richard van Romunde interviewt Sergio over zijn levensloop en meer!

Hallo, welkom die verlijsteraars bij de podcast Coach3.0. En dit is even een andere stem dan normaal, omdat het is de honderdste podcast. En ik riechert voor een munde, we hebben vandaag jullie gast her. En ik mag Sergio interviewen. Dus van Harte, welkom Sergio bij je eigen podcast. Echt super grappig, dit. Ik zit er ook letterlijk aan de zomer in de ruimte. Je zit op een vaste podcasthoost toe, je zit in de gast toe. Je zit daar heel erg verschlimmende geloof ik mij. Lekker man. Ik heb ons ontzettend veel zin om jouw lekker in het zonnetje te zetten vandaag. Ja, dat was leringkert. Ja, en ik heb wat dingen bedacht voor jou gewoon, zodat de luisteraars ook jouw is lering kennen, jouw coaching is achtergrond en stijl. En jouw as personen misschien ook nog wel ontzettend leuk. Ja, je bent twee keer te gast geweest, hè? -Ja. Ja, dat vond ik ook heel leuk. En nu vind ik het heel leuk dat ik dus de favor magie turnen, zoals dat in het Engels zeggen. Ik kom even niet op het Nederlandse term. Maar dat ik het. Ja, dat ik een kindje aan deze kon magieden, dit voor jou mag doen. Ik herinner me nog goed dat thuis ons tweede gesprek voeg her welke nummer is. Ik heb ook episode en dat zei ik toen eigenlijk vrienden tachtig, dan wil ik wel bij de honderdste jou interviewen. Ja, en zo geschiet er vandaag, is dat het moment. -Ja, superlijk. Je luistert naar coach 3.0 de podcast. Inse podcast is voor jou als je snapt dat coach in een vak is en als jij daar elke dag een beetje beter wilt worden. Mijn naam is Zerter van een pluim, en ik ben aanteur van de boekencering coach 3.0 en oprichter van Europé Weesweffer. Veel humor, intactie en een veilig leerklimaat, leiden wij mensen op in motiverende gespreksvoeling, opostingsgeegd coachen en act. Tijd vooral ook even onze website op www.bewezeneffect.nl. Dan nu snel over na het onderwerp van vandaag. Oké, Zerzo, we schiet er gewoon gelijk van staat als je dat goed vindt. -Let's go? Ja, ik zat na te denken, ik dacht, wat zouden we nou doen, ik dacht, ik ben gewoon geïnteresseerd voor waar kom je vandaan, waar sta je nu? En waar ga jij eigenlijk naar toe? Dus ik dacht zo een beetje in 3 luik, tevormen vandaag. Jij hebt het al weer nagedacht? -Ik heb er over nagedacht, dat is niet altijd mijn stijl, maar in dit geval wel. Dus ik was benieuwd hoe ben jij zo, hoe ben jij eigenlijk begonnen met coachen? Dat was bij de recalisering van het legerde zehels. -Vot het legerde zehels? Ja, en ik liep niet met zo'n pakje van Major Bulsart aan dat de benkenminste soms. Je hebt drie recalisingsorganisaties in Nederland, de grote recalisering in Nederland, die zit in de oude grote stad. Dat was de grootste, je hebt de verslavingsrecalisering, je hebt al die kleine verschillende organisaties, zo'n stack tussen jullie en je hebt het legerde zehels. En van oudshaar richten die zich op, zeg maar, doelgop van dakloze, mensen die met juisties in Aakken komen. En ook wel toch wel veel complexe problematiek, dus psychiatrie en dergelijke, en ja, daar ben ik begonnen in 2001. In 2001? -Ja, zo'n 25 jaar geleden is ook een melp al. -Ai eigenlijk wel? -Ja, ja. Oh, leuk, wow. En hoe ben je bij die reclassiering te regekomen? Wat dacht je van, hey, dit ga ik doen? Ja, dat is wel een grappige vrouw. Ik had een paar banen gehad en ik verveel me snel, dus ik zoek graag een uitdagingen doegop op. Dus daarvoor had ik gewerkt met. Ja, dat heet in die tijd randgroep jongeren, langdurig werklozen, mensen met vluchtelingen. Dus nou, allemaal best wel. Doegop waar je. -Ja, waar je best wel goeie gespectswaardigheden voor nodig hebt en met ook voorse problematiek, soms. Maar ik deed alles 1 op 1 en op ruimte dacht ik, oh, ik zou toch eigenlijk ook wel met groepen willen werken, en dan kom ik een extra studiegenoot tegenpsigeloog. Raymond Cambridge en in de fietserstalling letterlijk en ik zou goede jij tegenwoordig, nou, dit en dat legelen zelfs, ik treng groepen en. Dus nou, dat zou ik ook zo graag willen werken, nou, dat staat morgen letterlijk een vaakerture in de krant, dus leuk als je reageert wie weet. Nou, ik zou zeggen zo gedaan, ik weet aangenomen. En dat was nog een wonder, want ik weet nog dat ik fiets te daaraan door de regen, maar mijn fiets mijn regenboek was kapot, dus ik had allemaal raar een natte plek in mijn broek. En ik weet nog dat ik bij de solidistatie echt een beetje zo beschmaakt, zo een beetje die je natteplekken kan volledig bein als ik in mijn broek heb gepiezen. Daar ging ik zitten en ik dacht ook dat wordt ervast niet, maar ik ben aangenomen en ik heb daar een hele goede tijd gehad, ja, 15 jaar gewerkt. Maar dan hoor ik ook eigenlijk al dat je eerder ook al eigenlijk bezig was met contact met mensen. - Ja, dat soort dingen. - Klopt, eigenlijk dat was sinds mijn afsideren. Ik ben ook algemene sociale wedstrijd op gangstideren vanuit een interesse in de mens, of eigenlijk zou ik, misschien wel zeggen, liefde voor de mens. Ik wist dat dat vind ik interessant, en nou was een hele brede opleiding, zozusliggie, psychologie en cultuele antipologie, dus best wel breed opgeleid, met als nadeel dat ik ook een beetje gevoeld van ja, ik weet van een heleboel dingen bijna niks, maar toch ben ik ook wel blij mee, het geeft me ook wel een brede blik op dingen. Die brede blik heb je ook wel gehouden, merk ik. - Oké, nou, dankjewel. - Ja, dat kan me zometeen nog optrekken. Ik vind het leuk dat het hier ook terugkomt. Ja, en hier voeg ik net van waar ik jullie een coach kijk, dat heet er nog geen coach, dus ik begleide indietijd ze wel goepen als individueur in dat reclissingsveld, de eerste, ik geloof, anderhalf jaar, vooral jongeren, en daarna voor wassenen, en dat ben ik eigenlijk blijven doen. Maar ja, dat heet er helemaal geen coach in die tijd, dat heet er eigenlijk, ja, begleide of individuele trajectbegleiding, dat soort dingen, maar als ik terugblik, dan was ik hartstikke hart aan het coachen, zeg maar, want het gesprekken gingen over, ja, hoe ga jij je leven weer op de rit krijgen, nou, dat je met je stietje in aanking bent gekomen, en er nogal wat verandert is in je leven, hoe ga jij dat leven opnieuw opbouwen, op het rechte pad even simpel gezegd? Ja, dat was hartstikke coachen, alleen dat heet er nog niet zo. Oh, ja, jij hebt het precotje gedaan. Ja, zou ik kunnen zeggen, pas later ben ik, ga een inzien van het, dat was eigenlijk niet heel anders. Eigenlijk is het gewoon contact met mensen uit. Ja, ja. Wat ik leuk vind om te horen zeggen is dat je eigenlijk best wel pittig gedoegroep hebt behandeld. Ja, zeker. Ja. Hoe is dat voor jou, dat je dat je dat gewoon in je achterzok hebt? Superfijn eigenlijk, als in ik staan niet zo snel meer ergens van te kijken, ik denk dat het maar ook echt wel heeft geleerd om mijn eigen oordeel te pakkeeren. Ja, dat weet jij ook dat een oordeel kan enorm in de weg staan in het contact, terwijl oordeelen die komen op, dat kan je ook niet stoppen. En soms zit er ook wel, wij zei het in een oordeel, dus daarom ik hou er eigenlijk van een meter voor, oordeelen die kan je in de coekast zetten, dat blijf ze goed. Ik kan ze er weer uit halen, als je ze nodig hebt, maar ze zijn daar ook even je schepaakkeerd zeg maar. Ja, precies. Dus dat heb ik geleerd en ik merk ook dat het me een bepaalde, toch wel, een paar de geloofvaardigheid geven, ik moet een wat ik training op veel in het onderwijs. En een kaartje ik stand uit te vragen, heb je jezelf wel voor de klas gestaan? -Oh ja. En dan zeg ik meestal, ja, ligt aan hoe je het bekijkt, ik heb voor groepjes gedetenerder gestaan, is dat ook goed. Oh ja, dat is ook goed, dat is dan een meestal al snel goed. Ja, het geeft je dus ook op wel de kredietwaardigheid? -Ja, ja, ja. En die benut ik ook gewoon uit door de begin. -Ja, moet je ook gelukkend ook doen. -Ja, ja, ja. Gewoon doen, gewoon lekker alles gebruiken wat je nu zet. -Mhm, ja. -Oh, er vind ik wel leuk. Wat waren de eerste tekenen dat je hier goed in was? -Ooooh, ja, dan neem je aan dat ik ook goed in ben, he. Ooooooh! Ja, ja, ik denk wel dat ik het een beetje kan, maar heel eerlijk, ik denk ook dat ik nooit ben uitgeleerd. Dus ik hoop dat ik op zeg maar de laatste kooptjes brengt in dit leven dat ik kan zeggen, ja, nu ben ik echt goed, dat hoop ik. Ah, Sergio, dat vind ik wel erg bescheiden hoor. -Nou, ja, maar ik vind ook bescheiden uit de mensen. En ik zie het ook echt zo. Ik hoop echt dat ik van elk kooptjesprek weer een beetje beter wordt. En natuurlijk heb ik net als jullie mensen uitsendouden zijn, soms heb ik gesprek waar ik heel tevreden over ben. En ook was gesprekken waarvan ik achteraf echt denk van was dat nou handig, die keuze die ik heb gemaakt om het zo zo te doen. Maar goed, toch naar je vragen? -Nee, ik ben het met je eent. -Ja. Ik ben met je eentje, je kan ook weer leren, en ik hoop dat ik dat ook doe. En tegelijkertijd, je gaat niet iets doen waar je gewoon heel slecht in bent. Nee, dat zal ik ook niet zeggen. Ik zit echt tussen slecht en goed, denk ik. En waar is hij? -Nou, Sergio, dat was gewoon best wel aardig. Echt goed. -Ja, ik hoop het. Ik hoop het. Maar weet je, ik vind bescheidenheid echt op zijn plaats hier, dat menen ik ook echt. Het is een vak waarin je best wel grote verantwoordelijkheid hebt, ergens. waarin je ook echt kan blijven leren. Ik ben ook dat is de andere kant, dat zei me aan niet beschrijden. Ik denk verdorie dat ik vier metoders een beetje hoog kan houden. En als of ik vier ballen in de lucht hou, weet je? -Ja. Maar ja, dat maakt ook dat ik denk je etje. Wanneer ben ik nou echt volledig meester van motivering de speksvoer? Of van act? Of weet je wel? -Ja. Dat is de andere kant. Oh! Oh, wat is dit gezond? Zo zie ik dat helemaal niet bij. -Nee. Maar ik wil je vragen tot bij andere kant. -Ja, graag. Want ik wil je toch een somitje zetten? Dat is zeker. Dat is deze heel aflevering. -Ja. Er was voor mij echt wel een betekentens voor een moment. En er waren er meer maar deze spring te echter uit. Ik begleide een jonger uit de carabine. Het doet er niet toe welk land precies. Van die 14, waarvan het gezeg werd dat hij een verstandelijke beperking had. Maar ik vond het een best wel slim, dus ik zacht dat eigenlijk niet zo. En ik weet nog dat ik zelfs om hun hulp vroeg bij een best wel behoemde psychiaten. die op de een van je had ik het lev om die gewoon op te bellen en een beetje om hem op te vragen zo. En die zei ook nou, je bent wel heel optimistisch over hem. Je mag wel wat meer respect hebben voor genetika zij. Want ik word dat zijn vader, die heeft dit of dat. Dus dan zal hij ook wel. Maar wat er gebeurde was dat ik echt best wel veel fiducia had in die jongen. En dat lieten ik ook blijken, want in een van de gesprekken zij hij tegen mij. meneer, u doet niet gewoon uw werk, u doet iets extra's. En ik voeg een oom, wat leuk om te horen, maar wat is dat extra's dan? Ja, dat weet ik niet hoor, maar ik weet wel zeker, u doet iets extra's. En dat raakte mij. Omdat ik probeerde ook iets extra's doen, ik zou zelf. Wat was dat dan, als ik het zelf zo moet te beschrijven, denk ik. Nou, echt wel, ook hebben voor zijn kracht echt contactmaken. Nu schierig zijn naar hem, ook een beetje lormaken samen. Vertrouwen hebben dat hij echt wel weer zo leef op de rit kan krijgen, ook wel die best wel. naar de dingen gedaan. Dus ja, ik denk dat dat was. En dat spongen van mij echt uit als een soort, dat ik dacht, oh, dit smaak naar meer. Ik vind het fijn om te doen en ik kenlijk brengt het hieronder ook iets. Ja, ja. Wat een compliment. Ja, leuk hè. - Ja, ja. Ah, Cezo, wat mij betreft bij je gewoon als ik er goed in. Oké, dank je. Zou je dat tegen het intrif houdt? Voor jou, doe ik dat. - Oké, super. Voor mij krijg je zette efficatie. - Oké, dank je, dank je. Ja, met de enige. - Ik ga hem aan de muur. Ah, dit vind ik ook een leuke vraag. Jij hebt echt voorbereid, dat is waarje ik ben. - Ja, ja, ja. Ik ben benieuwd, wat heb je van je ouders of misschien zelfs je voorouders meegekregen? Waar je nu nog, waar je nu nog of nu juist uitputt? Ja, dat is leuk zeg. - Ja, dan begint ik bij mijn voorouders, want dan doe ik en ook er, zeg maar. Ik kom uit een horecafamilie. - Het horecafamilie? Ja, dus mijn opa was onder andere banketbakker. En twee omsware chefkok. Zijn horecafamilie, mijn moeder was dievaderwerk in de bediening en de horecaf van de hoek van Holland. Dus het was veel horeca. - Ja. En dat maakte dat er ook heel veel feestjes waren, maar ook wel de alcohol, reikelijk fluiden. Maar waar ook wel heel veel gezelligheid was en ook heel veel humor. Dus er werd heel veel gegrapt en geplaagd en gedaan. Dus dat is echt wel iets wat ik me heb gekregen, wat ik ook koest, dat zijn de echte fijne herinneringen aan het soort feestjes. Autoniel was altijd geweldig. En mijn opa had heel veel geduld, had ons met mij, want mijn moeder was op eenaar jongste uit een gezin van negen kind. En mijn moeder zei van ja, mijn vader Slippeltijd. En dat was ook logisch, want hij had iemand er echt twee banen, dat je op de gelijk had. Dus als zij hem zacht, dan was die slaaperig en dan sliept hij dus. Zij heeft hem heel anders meegemaakt dan ik. Toen ik jong was, was die echt wel met pensioen. En omdat mijn moeder de eerste twee jaar was er geen vader in beeld. Dat was ook een vader op part, dat was nog zo ver hebben. Dat was er verder geen geheim, maar dat is een vader op zich. Maar daardoor had ik bij mijn open home ook een speciaal plekje, die had het gevoel dat ze bij ook een beetje moest opvonden. En die had het met mij heel veel geduld en ik had daar echt een speciaal plekje en dat heeft me ook echt goed gedaan. Dat was fijn. -Ja. En ik herinner me dat ik met mijn open aan het knutzelen was en mijn open was best wel een grote kerel. En dat ik in een stukje papier aan het knippen was of een stapeltje papier. Maar op geen kwam ik niet doorheen en ging ik extra veel kracht zetten en wat bleek, ik was gewoon in zijn duim aan het knippen. En de goede man zei gewoon niks. -Oh nee? Nee, dus dat was zo toen ik de achter kwam. -Oh, jij zit in de open aan het knippen. Maar dat vond je prima. En dat vond ik zo lief van. -Ja. Ah, dus geduld, zou ik zeggen. En nu, m'n mor. -Ja, dat heb ik wel, dat heb ik wel mee gekregen van mijn voorouw. -Oh, ja. -En een plek waar je zelf mocht zijn. -Waar ik veilig las. -Ja, zeker wel. Ja, dat was thuis niet altijd het geval. Wel veilig. Maar dat was ook wel een open ruzie. -Ja. Mijn stiefvader, die van of met 2 dins gezin was, was echt wel alcoholist. Zo is hij altijd gebleven. Er waren veel ruzie's. En wat hij kom best vaak te laat voor het eten en flink aangeschoten of zelfs dronke thuis. En dan was het echt voor zijn ruzie. Maar mijn moeder was 10 jaar jonger dan hij. En was ook wel een pittige ding. -Ja. Pittige vrouw, dus die pekte dat niet. Maar hij last zorg dat er niet voor dat het stopte. Zorg dat er echt wel hele knetteren en de ruzie's waren. Dat heeft mij ook echt wel een soort knal gegeven, denk ik, want het was heel lang. Dat heeft groot deur voor mijn jeugd, heeft dat gespeeld. Dat maakt er nog steeds wel een beetje gevoelig bij een voorstrijs en voor on-enigheid in huis. Dus dat is niet het leukste hoofdstuk uit mijn jeugd. De kerenzijden, de positieve kerenzijden is dat er ook wel veel humor was. Dat dat mijn misdiefalle donaldheter die kwam eigenlijk altijd uit het café met ook wel met leuke dingen. Met een goede moe of een gekraatsel, of een versgestoterschotenstuk wild. Of ik weet zelfs dat toen ik ging studeren, ik goud niet met een tweede hans elektrische type machine. Gewoon uit de kroeg. -Nee. Zij jongen gaat studeren, hier heb je een elektrische type machine. Dat was 1990, 1989. -Oh, fantastisch. Dus het had een beetje die kant, ik ken je een boek daantje de wereldkampioen van Robert Daal. Nee, ik ken niet. -Oké, er speelt een geweldige vader in. En hij is die vader als een beetje zo'n vader, een beetje enstruikrover en een goede hart, of zo. Een beetje die twee kant. -Ja, ja. Het doen we een beetje denken aan de avontuurier, zeker? -Zeker. Oh ja, het was nooit z'n high. -Nee. En wat heeft dat dan met coaching te maken, zou ik kunnen zeggen? Nou, of dat heb ik van een geleerd, dan was je vragen. -Ja. Nou, mag ik dat eens schreef? -Ja, doe maar leuk. Wat ik hoor, aantal dingen. Ik hoor dat je bent en je bent bekend met spanningen. -Ja. En je bent bekend met een veilige plek, dus die twee werelden, als ik het zo mocht noemen, die ken jij. Dus ik vind het dan ook niet raar dat je met een heftige problematiek hebt gewerkt, omdat het is je niet vreemd. Nee, dat is goed. En ik denk dat elk coach traject ook een beetje een avontuur is, met je weet nooit waar je uitkomt. Dus ja, het was zo ervaring, ik wilde wel. -Ja, zeker, maar, zeker. Dat is ook een leuke kans, vind ik, van coach, ja? -Ja. -Dat wordt het nooit z'n high? -Nee. -Precis. Ja, heel erg kenbaar. Het is dat ik ken ik erwaad. Ik weet dat je provocatief coacht, dat ik leuk vind. -Ja. -Zit dat. -Ja, daar kan ik niet anders dan even op inraken. Want mijn stiefvader Donat was een provocatief coach van La Letter. -Oh, ja? -Ja. Nou, ik denk dat hij mijn provocatief heeft opgevoerd. -Hé, heb je een provocatief opgevoerd? -Ja, nee, serieus. Dat denk ik echt. -Ja, had nooit van die term hoort, maar hij was street wise, zeg maar. De man heeft letterlijk z'n lager schoon niet afgemaakt, omdat hij heel jong al bij de boeren moest gaan werken. Maar hij was niet Dom, dus hij had wel heel weinig schooning gehad, maar hij was echt niet Dom. Hij was wel een beetje nascistisch, maar hij had ook heel veel humor. Hij had als het ware op straat geleerd dat je ook een beetje moest plagen. En ook thuis, had twee boers, had een tweeling boer en een jongenboer. En ingot de dam op gegooid, had een rauw gebuur. -Ja. -Nou, hoeveel je niet uit te leggen. Dus dat plagen ergens, dat provocatief in die humor, dat zat er gewoon wel in bij hem. Ja, wat kan ik daar over vertellen? Ik was voor het tijdens mijn ouders er ook te allebei. Ze wisten wel dat dat niet gezond was, ook al in die tijd. En eigenlijk wilden ze niet dat ik ging roken, maar mijn stifadecoast. daar echt de projectieve aanpak, toen ik ook maar een beetje interesse had in roken. Zij die "oh, wil je roken? Hier heb je een slof." Hoppa. -Ja. En dat was. Nou, ja, zo graag wil ik ook weer hier roken, weet je wel. Dus ik had natuurlijk laat maar. Ja. En dat. -Ik geloof wel dat je dat deed met een bepaalde. een beetje als een soort paardoxale interview, zeg maar. -Ja. Met opzet. -Ja. -Ja. En iets heel raars dat hij verder niet zoveel met kootsen mag, maar het is een tubby zonder verhaal. Ik was in mijn jeugd een beetje verliefd of we het niet juisten. Oké. -Die vond ik echt prachtig zingen. Dus zo. -Ja, toch? -Ja, precies. En ik vond het ook mooi en die video clips, etc. Maar mijn stiefvader, die vond ik eigenlijk minder aantrekkelijk en die vond ik maar het dun en maager. Nou, die wist dan echt wel een best wel leelijke bewoordingen die ik niet helemaal ga halen. Maar wat zie jij in die maag gehadepuntje, puntje, puntje? En dat hij ja, het best wel leelig eigenlijk. En wat was nou het gekken? Dit is echt bizarre. Op een zeker nacht jaren later, vele jaren later had ik een droom. Dat Whitney Houston was overleden. Oké. -En dat ik dat aan mijn stiefvader vertelde of dat hij dat aan mij vertelde. Dat weet ik niet meer. Dat was een soort linkje moet staan. Maar ik wist hem wel niet dat zij was overleden. En de volgende dag werd ik wakker en toen bleek dat ze was overleden. Echt waar? -Ja, ja. Dus of ik heb het wel subliminal opgevangen omdat ik liep langs een radio en ik hoorde en het niet bewust. Maar het zou kunnen. -Helve andere kachten. Ik weet het niet, maar dat is een bizarre verhaal, toch? -Hel bizarre. Oh, joh. Ik zit gelijk allemaal weer kijken wat dat betekent met een gauw. Wat hebben zij als boord? -Ja. Ik heb genoten om deze vrouw te maken. Elke keer als ik zie, dat is een leuke vraag. Deze wil ik je al heel langs stellen. Ik heb altijd een foto van jou gezien bij de reclacering. Toen je ook bij de reclacering werkt, geloof ik, of rond die tijd. Welke vrouwt er nog? -Ik weet het niet meer, maar hij had een jongere kop dan nu. Oké, ja. -Ik weet niet meer waar ik me tegen kom, maar hij zal blikten of zo. Een voor je post. Daar had je een best wel toffe uitstraling. En zoals ik je nu kan, ja, je hebt echt heel grotige ogen, een hele sprankelende uitstraling. En ik dacht, wat is er in die tussentijd gebeurd dat je van die toffe uitstraling, die sprankelende search op bent, gegaan? -Ja, van een leuke vraag. Ja, en ik ken er wel iets in. Ik heb toen met plezier gewerkt en allerlei prachtige avontuur beleefde. Dus het kan ook een moment op namens zijn geweest. -Ja. Maar ik ken ook wel iets in je vraag. Ik was een enorm zoekende wel. En de grap is dat ik weet, ik ben nu een boek aan het schrijven, boek vijf, over het gevoel van hetief coach in Otterbenen. -Oh, leuk. En waarom ik dat vertel is dat ik mijn oude aantekeningen van 2003 en vier, toen werkte ik nog bij de x-ingwerk, ik denk zelfs past twee jaar, dat ik die aantekeningen weer opzocht. En daarin was ik, dat was een half dagboek, ook. En ik weet nog dat ik daar enorm aan het voorstellen was met een professionele identiteit. Dat zei ik net al, ik had algemeen een sociale, weeschappere studenten. En ik had heel erg fiets van ja, wat kan ik nou? Wat weet ik nou? Dat was ook niet zo gek, want ik had collega's die waarop, die geloog. En dan ben je iets, dan ben je iets geloeg, dan snap je erin, je hebt stond om de geest en je hebt. Of ik had mensen die waren maatschappelijk werker. Maar dat is ook een echte beroep met een duidelijke profiel. Maar ik zat van alles net niks ofzo, weet je wel? En ik zat daarmee, ik was heel erg zoekende. Ook wel, kijk, mijn ouders had al bij niet echt een baan ofzo. Wat je als werkt in de horeca, mogen ze die vader een beetje twaalf omachten, 13 ongelukken. Dus ik had thuis ook niet het ging bij ons aan de etafel nooit over werk. Dus ik heb dat helemaal niet zo meegekegen van hoe werkt dat werkende leven. En dan heb ik ook nog iets vaker studeert waarmee je eigenlijk niet echt duidelijk is wat je nou kan. Kun je een beetje voorstellen dat hij niet zouden was? -Ja, ja, ik zit het me zo. Terwijl je dat verteld zit, ik zou het te bedenken van hoe. Het is inderdaad, dat lijkt me ook een rare positie om in te zitten. Als je inderdaad die geschiedenis hebt van dat werk nooit een ding is op zo. Het is niet een gegeven. -Nee. Het gebeurt buiten de deur en dat is het. Dus dat is wat je als kind ervan mee krijgt en dan doe je iets vakers in een vaker studie. Maar ook niet direct en logisch. -Dat is dit een wordje. Nee, wat ben je dan? -Ja, supervaker. En dan sta je daar tussen mensen die wel die duidelijkheid hebben of denken te hebben. En ja, ik kan me wel voorstellen dat het onzeker voelt. Ja, en de positie verkeerzijden daarvan is dat ik enorm eager bij geweest. 20 jaar lang om dingen te leren, zeg maar. Dus dat ik zoveel metodieke heb verzameld als het waren. En daar ook echt wel helemaal inbegedoken tot het punt dat ik daar naar leven van daar traininging geef. Dat is wel voortgekomen uit die enorme honger die onzekerheid ook wel van wat ben ik nou, wat kan ik nou? Ja, ja. -Nee, dat heeft wel 20 jaar geduurd. En wat ook heeft me gespeeld is dat ik op een x-moment dat was later, was in 2008, en die heb ik al vaak een verteld door een podcast. Maar dat ik een burlaat heb gekregen. Dat heeft ook echt wel tot een soort soul searching gezorgd van, "Wo, hoe kan het nou dat ik?" Nou, toch best wel, ik heb leuk werk, vond ik ook echt in die tijd, ik heb een gezin, ik ben gezond, waarom ga ik een burlaat? En die burlaat was ook een over de pressie, dus het was ook echt heel zommer te bijkijken en vermoeiteit zo, dat ligt ook best wel dichtbij elkaar in mijn honger. Dus ik ben enorm toen ook gaan soul searching hele lange wandelingen gemaakt in mijn uppier, hele dagboeken volgensgeven met mensen ook gesproken. Ze geloog coachen them op, en wat ik en mijn van de strengen gaan volgen ook, en wat ik in die tijd echt heb geleerd, wat het dus ook niet thuis hebt meegekeken is, dat het voorkomen normaal is als je als mens niet hebt, elke moment je heb je voelt. Ah, ja, dat wist ik echt niet, ik ben opgegroeid ook met die twee ouders die ja ook niet echt gevoelens mensen, waardoor ze wel gevoelens mensen, maar dat was niet zo, dat ze nou goed omkonden gaan met lastig emoties, met stifladig ingrinken, en mijn moediging alles bagatelliseren en toedekken. Dus dat heb ik gewoon met andere respect, ik hou van ze, ik ben heel blij met ze, maar dat heb ik niet van ze kunnen leren, en ik dacht gelukkig, ik dacht dat leven is als een Coca-Cola reclame. Ja, dat je op leuke jongen mensen die het leuk heeft met elkaar en heb je de pepje in het rala la. Dus toen ik contacte door een tweede kind werd geboren, lag met een ziekenhuis, spanningen in mijn team, ik had veel stress op het werk wel en dat tapeelde een beetje op, en ik kan me heel vertellen, maar langval kort. En ik voelde mij helemaal niet hele tijd, heb je die pepje, ik voelde voor alle andere dingen, ik voelde stress. Deur en verdriet van Angst en afdoen van hoop, en ik moest echt leren dat dat gewoon mag zijn, dat dat erbij hoort, dat dat helemaal oké is omdat er voelen als mens, dat je dat ook in je lichaam kan ervaren, dat je daarin kan ontspannen, dat dat door je hen kan stromen, en dat het dan best wel snel weer plaatsmaak voor iets anders en dat dat helemaal oké is, dat moest ik echt leren. En dat heb ik dus ook denk ik wel geleerd en dat was niet een one moment eye-opener, nou een beetje ook wel, ik weet dat ik bij een acupunteriste daar hele mooie dingen overleerde, hele fijne vent, maar uiteindelijk was het ook iets wat ik heel lang heb hoefend op al liefere. En nou, elke maat van een sessie daar een heel klant beetje beter in werd. Ja, zo is jouw lich jaar en er gaan. Ja, wel leuk, ja, ja, denk ik wel. -Kastisch, ja. En ja, ik dacht, sorry, ik dacht nog een in die man noemen. -Ja, sorry, ja, ja, ja, ja. -Ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja. Ja, ik moet dat een beetje webden dat ik er mooi op minder punten van de vorm is tegen staan. Maar dat bedrijf wat gewoon, ah, dat is, dat is een hele grote zegen in mijn leven. Ja, echt waar, ja, dat ik, dat ik mag training mag geven in een aantal visies, metode waar ik volledig achterstaat. Dat ik dat mag doen met een heel fijn team van allemaal sets of PS, die die zelf de drive hebben, stuk voor stuk hele fijne mensen. En dat er ook nog klanten zijn, hij heeft ook fijne mensen die zeggen, ja, wij komen weer aan training volgen en dat betalen we voor. Of dat vinden we de moeite waard en dat steken we tijd en geldt een energie in. Waauw, wat een zeg is dat, jo. Ja, ja, dat is ja, dat is ook, ja, ja, dat alles bij elkaar opgeteld, maakt me echt heel goed. Maar wat leuk dat jij dat ziet aan een foto? Ja, ik weet nog dat ik het zag dat ik denk dat die vraag die ga ik stellen als de volgende keer dat je ziet. Dit is de volgende keer, dus ik dacht dat dit echt geen jaar de moment is. Ik ben benieuwd wat je onderweg geleerd hebt, dus dan gaan de volgende vragen. Weet jij het eerste moment tijdens een gesprek dat je dacht, ja, hier gebeurt het, dit is het. Als in hier verandert iemand of hier valt een kwartje bij iemand? Nee, nee, nee. Dat begon bij iemand waar gewoon dat je voelt van, ja. Ja, maak je zien een zof, ja. Ik heb geen rest. Ja, ik bedoel, in elk coach heb ik gebeurde van alles. Ja wel, maar dat jij het gevoel had van, ik kan dit, dit werkt. Ja, ja. In het contact met je coachie? Ja, weet je, dat gebeurt op duizend manieren in elk traject, zeg maar. Dus moeilijk om er nu een jaar uit te halen, te komen er wel coach trajecten boven die ik uit dagend vond. Ik kan er wel een keer noemen. Dat is misschien wel wel een mooie. Ik weet nog dat ik kort na die burn houdt. In het staartje had ik dus de mindfulness treing zelf gevolgd. Nou ja, daar moet je met een app, maar je hebt er nog de jaren verdimmen. Nou wil ik daar ook trainen in worden. Dus ik had de trainer ook gevolgd. En ik was begonnen met een mindfulness oefengroep in het buurthuis. Dat waren ook mijn eerste zelfstandige ondernemingsdingetjes die ik leeg. En dat was helemaal niet zo'n officiële mindfulness treing van acht weken die die 305 euro kost. Nee jo, ik liet mensen gewoon in het buurthuis, zei ik kom maar gaan meint van de oefenen. Het kost 5 euro per les en kom maar uit de zinnet, weet je zo. En in het buurthuis in Rotterdamzee verkampen. Dat is niet verijks te buurt. Ja, zo ben ik rond. Maar daar was dus een man op leeftijd, daar was zeker 20 jaar ouder dan ik. Hij was hoger vijf werkte op een hoge school. En die zat heel zomber erbij. En hij had dan ook wel een beetje een vertrouw. Of toen aan het einde van de les. En daar wist ik wel wat er speelde. En op een gegeven moment had ik maar ook verdiept in act. En toen dacht ik, ja, dit is graaf. Hier wil ik goed in moeder. Maar hoe ga ik dat doen? Hoe kom ik aan klienten? Ik had helemaal nog geen eigen coachparktijk. Nou in het werk kom ik het nog niet erg kwijt. Dat was een beetje brug te ver. Ik dacht, ik ga gewoon, ik zeg gewoon in mijn. Ik had een heel klameeling luister van die mindfulness klienten. Ik heb eens nieuws geleerd, hij heeft te maken met mindfulness. Ik wilde dat oefenen in een bepaalde zomer. Ik had veel tijd. Ik zou het kost 20 euro per les. Of per coachzessie. Wie wil dit doen? Fantastisch. Vijf mensen melden zich aan. Vijf. Ja, dat was prima. En de gappels ook dat ik met. Ik schame bij had ik het zeg. Met elke van die vijf had ik ook van de voren zeggen. Ja, het wordt er zes bij inkomsten. En ik had hem achterhoofd dus letterlijk. De hekstaflux. Dat is hier weten. Pets, Sessie eens. Ik had hem van waarden. Sessie twee. Toen kwijt de actie. Sessie drie. De fuzida. Hij zei naar. Ja, zo heb ik het wel geleerd. Het was tisch. Maar hij was dus een daarvan. En het was uit dagen, dat was aan de hand. Het was een man van 60. Die had een relatie gehad met een vrouw van 30. Dezelf van zijn leeftijd. Hij was smoor verliefd op haar. Zalde een dochter van zeven. Oh, zelfs een dochter. Ja, ik weet niet zeker of de leeftijd helemaal goed kloppen. Misschien was ze ook inmiddeld 37. Dat zou kunnen, maar zo was veel jonger dan hij. Zalde het is een jong dochterje. En wat was er gebeurd? Die vrouw, waar die dus zo enorm verliefd op was. En heel erg van jeerd. Was ze van doorgegaan met haar werkgever. En die man was nog zo in de ontkening. Hij zei letterlijk. Mijn vrouw is mij ontstolen. Het was nog steeds zijn vrouw te wel te gelaten. Er was echt wel uit. Ze woonden niet meer bij hun werkgever. Dus niet meer vriend, niet meer man. De meisje van zeven was de ene week bij mijn client. En de andere week, dus bij zijn ex vrouw. En hij zei helemaal gescheid. Ik weet niet eens of ze getrouwd waren geweest. Voor milgescheid, dat weet ik niet. Het laatste was echt uit, ze woonden niet meer en er zijn nog steeds mijn vrouw. En hij was voeden nog steeds. En voeden en van hopig en intens verdrietig. En ik kom niet erin. Ook al had ik ooit ervaring bij de regelsering. Dat ik ook een ooghaar gestaan had met zulke diepe voeden. En zoke rauwe voeden en verdriet. En dat kwam met hoort en stoten naar buiten. En ik ging dus acten doen met hem. Waar ik nog helemaal niet klaar voor was voor m'n gevoel. Ik ben eerst acten nog maar nauwelijks. Ik was wel onderdeïndelijk van zijn emoties. Dat was ook 20 jaar ouder. Het was ook een beetje een dominant op persoonlijkheid. Die achter wel voordat kon nemen. Leer haar en 20 jaar ouder dan nemen. Ik vond zichzelf eigenlijk ook wel heel wat. Ik vond het best wel uitdagen. Maar ik twijfel kan ik dit. En ben ik voor hem de juiste persoon. Om hem te coachen kan ik deze man aan. En kan ik iets betekenen voor hem. Maar hij bleef wel zeggen, ja, dit is fijn. Ik wil nog een session, nog een session. En als in de loopt tijd ging je begrijp, ja, ik ben heel veilig voor hem. Misschien wel juist omdat ik eigenlijk misschien niet eens stevig genoeg ben voor hem. En hij mij ook kan overroelen als het waren omdat hij verbaal sterk was. Dat was ik wel veilig voor hem. En kon hij mij toch stukje bij beetje met een andere man. Het was misschien ook wel zo gelijk waardig het contact in een bepaalde manier. Kun hij bij een andere mans een verdriet kwijt. En ja, als je dit nou een heel goed voorbeeld van. Oh, daar was ik echt de kootes. De beste kootes die ik kan zijn, nee. Maar het was het is me wel heel erg bijgebleven omdat ik toch. Ja, het een holdingsspeedscombieden voor zijn heftige emoties en wel mijn best deed. met van een opstand om daarbij te blijven. Maar je was wel aan deze. Ik was wel aan deze. Ik deed mijn best. Ja, ja. Ik hoor dat ja, ik hoor gewoon dat je aan deze gewozen. Ja, ja. Ja, dat klopt wel. En ik weet ook nog dat er op een moment kwam echt dat intensen verdriet naar buiten. Ja. En ik weet nog steeds eigenlijk niet of het nou heel goed was of niet. Maar ik zoeg een arm om meijn. En ik zat gewoon met hem in stilte. En ik wist ook niks beters op dat moment. Het klinkt heel warm. Ja, het was ook wel. Ik had ook wat gevoel. Ja, ik ben hem ook een beetje antroosten nu. Maar ik had ook geen woorden. Maar ja, wij zaten er samen met zijn verdriet. Ja. Ik wist even niks beters. En in ieder geval. Ik probeer er daar wel aanwezig te zijn, zeker. Ja. Ja. Het klinkt mooi. Ja, dank je. Ja, het ontroert maar ook wel. Nu ik over vertel. En wat ja, en het bijzonder. Dat was wel een hele bijzondere uitkomst. Hij had die x-werk geven van zijn vrouw. Die zijn. Die de helft van de tijd zijn dochtertje. Ja. Dat was het ook. Hij zei de man die ik het meest hath voet mijn dochter op. Oh ja. En hij deed ook allemaal onwerkbaar gedrag in actaal. Want wat hij deed was een hele lange milsturen aan zijn x. Die zijn niet las. En waar ze ook niet op antwoord gaf. En. En toch een beetje via zijn dochter communiceren. Nou, dat is ja schadelijk weten. Dus dat begon die ook in te zien. Hij begon wat meer voor zichzelf te zorgen. Wat die jong niet deed. Hij vervarlozen zichzelf. Hij begon maar geen z'n huis schilderen. Hij had nog niet. Hij had een sauna in het tuin, waar die nooit in het gezeten. Sinds het uit was. En hij zat daar altijd met zijn vriendin. Ja, maar daar wilden die niet meer zijn. Maar er ging niet toch weer. Een goede vriend dan toch weer zijn zitten. Maar hij heb nooit sterk om nog. Hij had die man die die zou haten. Die had hij nog nooit gezien. Dus hij was ook doos op een onbekende monster. Ja. En toen met haar voorzicht over ging een praten in sesie vier of vijf. Ja, maar ik ben bang dat ik die man iets aan doe. Ik weet niet of ik mezelf kan beheerzen. Het uiteindelijk is hij dat aangegaan. Wow. Ja, ik krijg kippen voor hem. Ja. Dus hij is die man gaan ontmoeten. Wow. En het mooie was dat op de ene van een manier. waar hij altijd die man zorg als een monster. En z'n ex als een willow slachtoffer die die was weggekaapd als het waren. kwam het inperspectief. Hij ging zien die man is ook maar een mens. Hij houdt ook zwied van als het moed slaak hem zo in elkaar. Maar dat is helemaal niet nodig. En gelukkig. Ja, gelukkig. En mijn ex was geen willow slachtoffer. Ja. Zij heeft hier ook voor gekozen. En toen kon hij langzaam maar zeker gaan rauwen. En het loslaat in een plek geven. En hij was een leven weer gaan opbouw. Ja. Ja. Dus dat was wel een indrukwekkende traject. Ja. En waar ik dus heel erg heb getwijfeld aan mezelf. Zeker in het begin. Maar waar ook mooie dingen zijn gebeurt. En waardoor ik ook dan groot. Ik kan ik eigenlijk toch iets betekenen. En dat gaf me ook of het trouwen, uiteindelijk. Ja, ja, want ik had nog vier trajecten lopen. Die waren bewijzen, spreken, walk in de park. Vergelijken bij dit. Ja, ja. Dus dat valt ook een traject. Ik ben van iemand die de happiness trap van Ross Harris te wel. Oh, ja, ja. Dus dat was vrienden op een elkaar bijna, ze vallen, oh, leuker. En daar zijn we vandaag een divisie doen, ja, leuker. Dat was ook een enorme contrast. Maar ja, dat was er wel erbij. Ik vind het een paar dingen opmerkelijk hier. Ja, ja. Namelijk een dat je dit gewoon doet, dat je gewoon denkt. Ja, ik kan het nog niet. Maar Pipi-lan-koustel. Zeker. Ik ga ervoor. Wat ik vind het cool. Zie ik die avontorie weer terugkomen. Ja, dank je. En het feit dat je. Het was misschien niet de beste coach. Zes die voor je leven. Nee. Tijjakt. Ja, ja. Ja. En toch. Zeg maar heeft jou aan bezigheid. Een best wel groot effect gewoon op deze man. Ja, ja, ik denk het wel. Ik weet niet of die anders die man was gaan opzoeken. Dat weten we nooit. Het klinkt wel zoiets. Ja, dat is zo voelt het wel. Ja. Gaf. Ja. Heel mooi. Ja. Mooi. Ze hebben kijken. O, die wil ik heel graag aan jou stelen. Je bedrijft dat het bewezen effectief. Ja. Wat is voor jou zo belangrijk aan dat het bewezen is? Nou, heel eerlijk. Ja. Het is ook een beetje toevall. Oké. Of vertel. Ik vertel je net over die dat mijn fundus oefen groepje. Ja. In Rotterdamse even kan. Oké, dat was het eerst wat ik deed als ondernemer. Niet lang daarna. Kijk in het regressieingsveld. Als ik op dat moment al. Wat is het vijf jaar bezig. met motiverende gespreksvoering? Nou, zo lang bezig met motiverende gespreksvoering. Ja. Ja, dat leerde kennis in het regressieingsveld. Een leerde kennis in 2004-05. Dit was 2009. Dat is die eerste boek geweest. Ja wel. O, is het je eerste boek geweest? Ja ja. O, het is de titel van je eerste boek. Ja, nou. Kootje 3.0, deel 1 motiverende gespreksvoering. Nou, ja. Nou, dat is wel degelijk. Maar dat heb ik nog helemaal verkeerd. Geef me zo. In 2009 heb ik de internationale trainer van het minst, netwerk, gevolgd in situes bij Barcelona. En daarna mocht ik mezelf trainer motiverende gespreksvoering noemen. Maar ja, dus ik moest een website bouwen. Ja. En ik dacht, oké. Ik doe een mindfulness en ik doe een motivational interview. Ja. Dat heeft eigenlijk niks meer elkaar te maken. Nee. Maar wat is daar overeenkomst, moet toch een gemeenschappelijke noemmer vinden. Nou, wacht eens even. Bij de zijn best goed weetschappen konden bouwen, het is veel onderzoek. Ja. Ze zijn in plaats gezegd allebei bewezen effectief. En ik kende mezelf. Ik dacht, ja, ik heb mezelf. Ik weet voortjaar vind ik weer iets nieuws interessant. Ja. En het jaar erop weer is nieuws. Maar er moet wel onder dezelfde noemmer vallen. Ja, ik heb het. Dus ik dacht, weet je wat, ik noem het bewees effect. Fantastisch. En dus dat is sinds 2010 en zo heet ie nog steeds. En wat een heimelijk plezier is. Ja. Ik heb altijd iets gehad met zen-meditatie, zen-boedismen nog steeds. Ja. En ook een beetje met op z'n daus. Maar dat is toch een terugkijnd. Ja, mijn inspiratie begon in mijn leven ook het werk van tegen nadhan. Zen-boedisties leren uit Vietnam. Ja. Superfeine man. Zeker. En midden in de naam van mijn bedrijf zit het woordje zen. Bijwee zen. Ah! Dat is vet. Ja, dat is leuk. Dus voorlopen ga ik hem. Oh, wat leuk. En vind ik onderzoek belangrijk natuurlijk. Natuurlijk. Anders zou het ook niet kloppen. Want ik zoek wel dingen op. Waarvan ik weet. Oké, dat zit goed in elkaar. Dat is goed overnage dat het is niet. Een coach met een hele goede marketing zeg. Ja, mijn method werkt, want ik heb het zelf vervaren. Ja. Of met al die die kleuren testen. Met prachtige personenkeitstesten. Weet je wel waarvan elke psycholoog zegt, oké. Neem dat niet altijd serieus. Ja. De Big Five. Ja, zeker. De hexaco. Ja, goed onderboud. Weet je wel, valiede testen. Ja. Maar dingen met kleurtjes. Nee. Nou, hele goede marketing ziet er leuk uit. Maar niet altijd serieus nemen. Dat ik bedoel, dan citeer ik psycholoog zoals. Hamburger, wat hier onder Hamburger van Centervowerkelijk bijvoorbeeld. Ja. Ja, dus ik vind dat fijn. Ik mijn hoofd wil tevreden zijn dat ik weet ik weet. Dit is goed onderboud, mijn hart wil tevreden zijn. Als in dat ik voel van, he, deze benadien, deze visie heeft hart voor mensen. Ja. En mijn handen wil ook tevreden zijn. Als in dat ik denk, ja, dit is een praktisch uitvoerbare metode. Dat kan metode. Dit is te leren, dit kun je overdragen op andere mensen. Ja. Dus zo. Ja. Oh, vet. Oh, grappig dat het begonnen was als een. Ja. Wat komt er overheen? Ja, meer geluk dan wij zijn. Ja, nou leuk. Deze wil ik je ook heel graag vragen. Ik ben zo blij met mijn vragen certior. Ja. Als je al jou met totes even van tafel veegt. Ja. Wat blijft het dan over van certior als coach? Ja. Loopt. Ja, een hele lange rotte dammer het. Met. nou, pijn en plezier in zijn geschiedenis. En dat hebben we al even aangegaat zo. Ja. Volgens mij ben ik ook persoon lieve gozer. Ik ben ook persoon hart voor mensen. Misschien zelfs een beetje te lief, als ik niet op was. Maar gelukkig ook een beetje graag, graag door het leven wel. Ik heb wel een beetje gevoel voor je moe. Ja. Dus dat vind ik ook heel fijn. Een beetje spilzheid. Oh ja. Ik heb ook in mijn jeugd dat. Door dat boek, wat ik niet schrijf, kom ik daar ook steeds maar achter. Want dan reflecteer je natuurlijk op jezelf. Ik heb een heel veel spilzheid gehad in mijn jeugd. En heel veel niet spilzheid. Een beetje die ruzies van mijn ouders. Ja. Was het niet zo spilz? Mijn lage sport, sportchool was super spilz. Als er daadmouw weer was, gingen we weer in het parrenkoek ballen. Oh fantastisch. Mijn leraar was een hippie en de leraar de naast. Ook een vent, ook bij de mannen, ook bij zonder en in een basischool. Ook een hippie, twee hippies die dan ook elkaar goed komen vinden. En heel veel met muziek, ook deden. Nou, het zou maar niks aan basis af en toe ook ligt stond voor de klassie. Maar goed, het geeft een beeld, hè. We hebben het ook over de jaren 70, hè. En hoeveel land ook, hè? Nee, en heel te dan. En Rotterdam, maar het heeft er 27 tot 80, heel vaak naar de diengetaan geweest. Het is heel spilz. Maar het middelmaarschool, waar jij het aan was ook op een verzeten. Waar ik niet heel gelukkig was. En ik kom schijft die school vaak als een soort hok wordt. Ja, de potterschool, maar dan zonder de magie. Ja, als een heel stoffig, heel veel oud boeken. Ja. Ook wel heel serieus docenten. Ja. Of je niet heel veel te lachen, vond ik. In mijn vaker. Nee, niet bij iedereen. En jij zat er ook weer later, misschien was het ook wel beter. Maar nu verzo heb ik het ervaardisch. Dus ik heb grote contrasten in spilsheid. Daar heb ik echt wel ook spilsheid enorm weten. Leren waarderen. Ja. En dat zit ook wel in mij. Ik probeer ook wel een beetje te spelen met mensen. Ja. We samen. Welk ook reacties. Samen bouwen. Ja. Wat zie je ook wel een beetje prikken? Ja, ja. Ja, ja. Ja, ja. Ja, natuurlijk. Dat mensen daar wel sterker van worden. Dat denk ik ook. Ja. Ik bedoel als coaching alleen maar een warmbod van empathie is. Dat is wel heel fijne, veilig, maar dat gebeurt er niet zoveel. Mijn hoog. Ik vind het ook gewoon niet zo leuk. Nee. Nee, je mag het ook zelf een beetje. Ja. Dat is ook waar, zeker. Ja. Dan moet er spanningsveld zijn. Ja. Dan ben ik naar mijn idee. Dat kan ik wel. Ja, zeker. Ja. Ehm, is heukijk hoor. Ehm. Oeh. Welke ga ik als volgestellen? To, to, to, to, to. Welke kwaliteit van jezelf heeft misschien een langste nodig had voor dat je haar durfde te vertrouwen. Oeh. Ja, die weet ik meteen. Ja. Dat is heel apart. Ik heb heel lang gedacht, he. Maar iedereen heeft toch zo'n hoofd die voor duwend ideeën podium. Maar toen, ik begint al dat ik een baan waarbij ook een beetje gepioneerd moest worden. Was wel bij de rexing, maar een padproject, iets nieuws moest worden ontwikkeld. De kochotieve vaargeetstrening voor mensen met een lichtstandelijke beperking. De kova plus. En ook een keer als er een naam moest worden bedacht of een nieuwe werkvormen. Vies schex kwamen ze naar mij toe. En zij zei ze, eh, van de plaan, denk ze, voor mij moet je een beetje een ketief brainstormen. En dat is het één keer gebeurd, denk je. Oeh, leuk. Ja. Als je tegen het keer denkt je ook nog nog steeds leuk. Maar op het begin, denk je hem. Waarom komen ze deze naar mij toe? Ja. Heb ik een toch wel bovengemoedelijk creatief bereid? Maar dat heeft dus. Dat heb ik moeten. Ohne, snap ik het bedoel. Ja, dan snap ik helemaal na je tijd op het Engelsmjaans. Ja, op de school. Ja, zonder magie. Sonder magie. Ja. Daar staat misschien ook een beetje eruit geramd. En ik vond dat ook. Ik was zeker niet één van de slimsten. En daar zit er wel de slimstenkinder van Rotterdam. Ja. Dus dan moet je ook bij zowel van goede huizen komen. Maar goed, ik heb het gehaald met hark over de slot. Maar dus daar komen. Misschien even. Nee, nee, het is een beetje teaater en een beetje tekenes aan het doen. Nou, het is op het eind. Als ik de stripteek naar vanaf de school kwam. Ja, dat heeft het ook even geduurd. Nee, dus creatief tijd. En daar ben ik nu enorm blijing mee. Want als ondernemer. Ja, kun je dat uitleven. Ja, blokkos maken werk voor me, bedenken. Ja. Poppeltjes tekenen. Poppeltjes tekenen. Ja, ja, fantastisch. Oh, wat leuk. En je bent een creatief ergeest, want je maakt ook nog een muziek. Ja. Dus ja, het is wel erin. Ja, je wel. Ja. Ja, maar dat heeft dus echt wel een tijdje geduurd. Omdat daar een waarde van te zien. En kijk, de keerzijd is dat ik ook een persoon. een associatief snel afgeleid prijn heb. Ja. Het is dat even 2 kanten. Ja. En ik heb moeten ontdekken van aaroidsse pekketje duw. Laat ik dan vooral genieten van de vrucht her van. Ja. En de andere kant gewoon goed. Ja, of uitbesteden. Ja. Boekhouding besteden lekker uit. Ja. Dat moet ik zochtens doen, want dan ben ik op mijn scherms. Ja. Of dan moet ik doen met muziek op. Ja. Ja, ja. Het is een beetje een mannetje. Ja. En ook een kontactie. Ik moet creëren omdat. Ja. Om het door te komen. Ja, het zegt je goed. Ja. Ja. Oh, gaf. Het gaat serzien. Oh, deze wil ik ook heel graag nog even stellen. Waar ben je trots op als je naar de afgelopen 100 afleveringen. kijk ik van deze podcast. Oh! Nou, dat het 100 zijn. Ja. Dat had ik nooit bedacht. Ik begonnen in de pandemie in 2020. En je mocht niks. Ja. Maar ik dacht ja, je mocht wel via Zoom gesprek voor. Ja. Ik begin een podcast. Ja, iedereen begonnen een podcast? Ja. Ja, ja. Ja, waarschijnlijk, hebben we meer mensen dat gaan. Het schijnt ook dat de meest mensen komen niet verder dan zeven episode. Oh ja. Heb ik me laten vertellen. In podcastland. Nou, dan is honderd. Het is honderd, een mochtal. Honderd is echt een heel respectaal bochtel. Ja. Dat ik ontzettend veel plezier in heb nog steeds. Ben ik trots op? Of is gewoon fijn? Ja, dat is fijn. En dan zou het ook niet vond, natuurlijk. Dat daar paaltjes tussen zitten. Paaltjes? Paaltjes. Paaltjes. Ja, paaltjes. Paaltjes. En ik bleu elke spek is mooi. En elke klant was fijn. Maar we voelt het gesprek met Jan Ruyghoek. We springten echt wel uit, dan speeltje met die me van 70 met zoveel. Of in de 70 ook. Met zoveel levenswijsheid. En zoveel humor. En ook een mooi voor wat hij zegt zelf ook. Ja, in het leven heb je twee opties verbitteren of verbeteren. En nou, hij is duidelijk om bijvoorbeeld van verbeteren. Iemand die nog midden in het leven staat die nog steeds op scholen herstelrecht toepast. Er wordt een schoolwaren, een messen. Ja, noem je dat? Ja. Een leerling heeft iemand in zijn been gestoken met messen. En de hele school wilde die jongen van school hebben. Maar ja, welke andere school gaat een messen trekken aan nemen? Ja. En dat hij met herstelrecht het voor elkaar krijgt, dat die jongen weer wordt opgenomen in de community. Oh, dat was toch prachtig? Tot het is Gaf. Ja. En dat vertelt hij over nu dat dan zodat ik met kippen veel te luisteren denk, "Oh wat fijn dat dit een podium krijgt?" Ja. Ja. Voor jou. Gaf voor. Ja. Heel gaaf. Oké, ik wil het nu nog even. Ik hoop dat we er nog even tijd voor hebben voor dat de wekker over gaat, want ik zie hem niet meer. Maar. Ik kan het op het panneel zien hoeveel minuten we zijn. Oh, oh. Oké, ja. We zitten op een 54 al. Ik ben nog even nieuwsgierig, maar ga je naar het toes herstel. Oh, ja. Ja, ja, ja. Nou, dat is natuurlijk het verleden voor mij. Toekomst is een mysterie. Of het historie is. Hij gaat wel de kreer. Hij heeft z'n mooien heet. Ja, ja. De post. Bla bla bla. En de present is de present. Ja, ja. De historie is een mysterie. Nee, nou ja. Zoek het op. Doeg het. Ja. Maar ja. Doe je werk? Ja. Maar. Toekomst, we weten het niet, maar ik heb natuurlijk wel een hoop. Ja. Ja, weet je, ik heb geen hele grote ambities als in. Oh, ik wil nog iets heel anders of iets groters of ik wil groeien of een bad omzet. Nee. Ja. Ik vind het heerlijk wat ik doe. Ik wil het nog heel lang blijven doen. Ik wil heel lang gezond blijven. En deze mooie dingen blijven doen met dezelfde fijne mensen. Ja. Dus dat. Ja, ik vind het leuk om nog een paar boeken te schrijven. Dus zit er misschien nog een paar boeken in mij? Een paar. Ja. Ik verwacht nog. Met dit neus de boeken wacht ik nog een hoop. Ja, nou ja. In ieder geval over een productief coach, maar dan echt een beetje. laagdrempelig gebracht. Oh ja. Toegangelijk gemaakt. De vrouwde spilsheid benadrukend. Daar ben ik niet meer bezig. En er blijkt ook wel veel onderzoek te zijn naar spilsheid. Bij dieren, bij mensen, zelfs in coaching. Dus de. Ik ben ook helemaal in aan duiken nu. Ik vind het ook heerlijk omdat. dat exploriëren, wat dan bij zo'n boek. Ik wil ook alleen maar over dingen schrijven, waar ik zelf nog iets in kan leren of ontdekken. Ah, dat stond ik dat voor jezelf ook een ontwikkeld proces is. Exact. Ja, zit ik nu midden in de genieten koken om van. Ja, het. kijk, ik ben zinste 2001. Mag ik mezelf trainer noemen. Dus dat is ook een kwart eeuw. Dus ergens zou ik het best wel leuk vinden om nog een boek over het trainersvak te schrijven. Ja. Dus dat. Wie weet? Wie weet. Maar er zijn ook al hele goede boeken overheid. Dus, maar goed. Ah, het is niet zo, ik kan nog niet. Ja, precies. De beste boek is nog niet. Ja, precies. Ja, misschien nog wel. Nou, man, ik weet het niet. Nou, oh, man, dat is een kinderboek. Kinderboek. Zo leuk. Ja. Ja, wie weet. Voor de kleine serie zo. Ja. Een zelf heel boek. Oh, ja. Zo'n boek waarvan je zegt dat ik zelf gehad wil hebben of zo'n boek 20 was. Of een boek waarvan in mijn kinderen dan kunnen lezen. Stel, ik ben niet bereikbaar of ik ben omgevallen. Dat is dat mijn kinderen dan nog kunnen lezen. En dus ook heel veel andere mensen. Ja, wat ik heb geleerd over het leven. Maar dat vind ik ook een beetje pretensieus ofzo. Ja, waar Nederlanders vinden onszelf wel vrij snel pretensieus. Ja. Als we dat doen, dan zitten we vaak op het goede sport. Oké, die ga ik dynamic mee. Ik had het altijd te vallen om een collega voor je lijnverlaas te over. Ja. Dat je als Nederlander kan je zoiets van niet echt zeggen dat je ergens heel goed in bent. Oh ja. Ja, en als iemand anders dat dan zegt. Ja. Ja, dat ben je echt heel goed in. En als je dan dan zegt, ja, dat ben ik ook eigenlijk best wel goed in. Ja, dat is eigenlijk een gesprek gewoon dood. Om Nederland. Ja. Ja. We zagen bijna die eerste keer zegt nou, nou. Een beetje normaal, hè? Ja. Niet over de rijven. Ja. Ja. Jij moet het weer even vragen. Wat hoop je dat de coach is over 10 jaar van zelfs spreken vinden? Wat nu nog niet helemaal van zelfs spreken is? Ja, dat je mag spelen. Ja. Dat je mag spelen en dat je dat je het volzame te doen hebt. Dat het gaat om co-creatie. Deze ga je leuk vinden, is dat je zelf ook plezier mag hebben? Ja. Die vind ik heel leuk. Ja, boodschap. Dat weet ik. Dat weet ik. En dat als je dat doet, dat geen chatbot dat ooit zo kunt. Nee. En dat dat je ook jezelf in mag brengen dus. Oh ja. Met een ene natuurlijk. Dit gaat niet de bedoeling dat je het over neemt of dat het alweer helemaal over jou gaat. Nee. Maar dat gepastte zelf rondhulling op op zijn tijd. Gedeelde menselijkheid. Ja. Dat dat echt een plaats heeft in co-creatie. Ja. Dat is wel verkoord. Ik ben helemaal met je. Ja. Maar ja. En moet wel het proces van de co-creatie dienen vindt? Ja. Ja, zeker. Dan moeten we dat als meter voor dienen voor waar de coachie op aan kan haken. Ja. Dus dat we vooral menselijk gaan coachen. En op zo'n manier dat geen chatbot het al zou kunnen. Want het gebeurt al vol op, hè. Dus weeldwijd zijn wel heel veel jongeren. Die zijn steeds meer. Ja. Jet-yptie en cold. En nummer op zijn ze. Omhulp. M'n advies aan het vragen. Ja. Nou, ja. Zo lang je snapt. Ja, dit is ook maar een soort robot die. tekst generëert. Ja. En het kan me op ideeën brengen. Nou, is dat misschien het overzien? Maar ja, het is. We hebben ook al mensen suïsieden gepleegd op wat vis van een chatbot. Dus we zitten echt wel risico's aan. Ja, en het is toch anders dan menselijk contact. Tuurlijk. Het is echt anders. Ja. Dus er zal altijd een plaat zijn voor menselijke coaching in therapy, denk ik. Ja. Maar dan moeten we ook wel zorgen dat we die menselijkheid voor openen. Ja. En niet dat we vanaf het protocollen, we hebben een protocolle kan je ook aan een robot neer. Ja, dat begreken we een beetje een Sergio. Ja, gaan we voor, oma. Mandaast te vragen, ik zit echt op de goed op de tijd, wat niet helemaal is ergens de kant is. Dat ben ik best wel zo, want ik doe dit niet zo vaak als jij een Sergio. Oké, ik vind het netjes. Als je het terug zou kunnen gaan naar Sergio, vloek voor dat hij dit hele afgelopen gaat. Wat zou je hem dan willen vertellen? Heleks jongen, het komt goed. Heb je vertrouwen? Ja. Doe gewoon lekker je ding, en geniet van de reis. Ach, geniet van de reis. Ja. Ja. En Sergio, wat zou die Sergio van toen dan tegen jou zeggen als hij je nu zag? Even wacht dat, nu raak ik in de war. Wat die op dat moment zou zeggen als hij dit zou horen, laat ik het daar begreken. Oké, wat niet? Ja, dus op een van hier hoort hij dat van een reis argument. Ja, het er lucht. Ja. Een stem? Ja. Oh, echt. Ah, wat fijn. Ah, dit is heel gerestellend. Oh ja. Dat doet me goed. Dank je wel. Ja, wie jou ook bent. Ah. Ja, dit was ik net even nodig. Ja, dat is een neem ik mee. Ja. Ik zou hem wel echt binnen laten komen denk ik. Ja. Denk dat die Sergio van toen daar echt wel boven staan had. Ah, ja. Ja. Dat is slecht. Ja. En stel die Sergio van toen die kunnen we op een of andere manier even door een deur naar jou laten kijken van wat jij nu doet. Ja. Wat zou hij dan tegen jou zeggen als hij hier zou zitten? En hij weet dat ik het zijn ouders zelf ben? Ja. Dat weet hij. Lekkerwezen, gozer. Maar heel eerlijk het eerste beeld wat opkwam was een knuffel. Ja. En dat is leuk. Ja, wij knuffelen. We geven ook ook wel een goede huk, toen ik ben binnenkomen ook weer. Dus het gaat ook voorbij worden gewoon een goede knuffel. Ja. Dit ontroerde het maar ook wel een beetje. Ja. Ja. Nou, fijn zo even deze ommoeting, dus een jonge en oudiver zelf, dankjewel dan voor. We kunnen zelf nog even uit de toekomst. Ouh. Ja. Wat? Stel. Je bent met mijn show. Ja. Misschien klein kinderen misschien niet weet ik niet. Dat is niet aan jou natuurlijk. Nee. In principe kan het. Ja. Ja. Je zit ergens in een redacte stoel en ineens verschijnt daar de huidige jij. Wat heeft die oudere search in jou te vertellen? Er gaan allemaal fluurden door mijn hoofd. Maar de grappige is dat die eigenlijk ook gewoon stil is of zo. Ja. Want als ik geen vraag heb, dan knikt die mij goed kunnen toe als het waard, dus dat is een soort beeld krijg ik. Dus ik moet er meer iets vragen. Nee. Nee, dat was een man. Ja, dat hoop ik. Dat is wel. Zo zie ik het voor, als je niks vraagt dat er gewoon iemand zo heel goed kunt knikt. Ja. Ik heb nog een goede vriend, de aarexpecksnijner. Ja. En wel een goed gesprek waarin we zo dat het bij elkaar verkende van hoe wil jij eindigen. Ja. Het waard werd heel erg eens van ja, gewoon een oude liefdevolle wijse man. Ja. Het leven heeft geleefd, die France heeft meegemaakt, die denkt het is goed zo. Het is mooi geweest, je kunt gerust sterven, zo iets ook wel. En ja, ik hoop nog wel een paar dingen te leren tot die tijd. Maar ik moet ook eerlijk zeggen, ik zei tot de ging een paar fluurden door meen, dus wat ook wat door meen ging was van goal, je hebt een mooi leven gehad, je hebt toch dingen, je hebt gegeven, je hebt echt wel wat betekent, maar je hebt ook wel veel gewerkt. Je had ook wel, jij bent je speelzijd, je had wel nog wat meer mogen spelen. Nog meer mogen spelen? Ja. Dus dat is ook wel iets wat ik me voornemen om eigenlijk vanaf nu, er ben ik al een beetje mee bezig. Elke dag terug te blikken van heb ik vandaag gespeeld. Oh ja. Dat je dat kan ook, je ziet uit drie konga's staan, dat kan ook even lekker op de konga's met de muziekje erbij uitleven. Kijk. Dat is de wedstrijd. Dat is de wedstrijd. Ja. Ja. Maar dat kan ook even lachen met mijn kinderen of met een fijne coachklient, een mooi gesprek waarin we gelachen hebben. De kleine dingen in het leven. Ja. Ja. En dat? Ja, mooi. Ik word het helemaal blij van zeggen. Ik vond het een hartstikke leuk gesprek. Ik ook. Ik ben hartstikke dankbaar dat ik dit voor jou mocht doen. Ja, ik ben dan waar dat je dat hebt willen doen. Ja. Dat is weer win. Ja, zeker weer win. Wat ik vond, ik vind het heerlijk om jou in dit zometje te zetten, dat ik vind je een fantastische vent. Ja. Een hele lieve man. Dus ja, ik vind het fantastisch dat ik dit heb mogen doen. Dat doe ik me echt goed Richard en voor dat te luisteren, nu echt een spewpakkie. Ik hoop dat ze Rotterdam, zein sergeant. We gaan lekker uit eten, zometeen, ik ga jou lekker tot teren dat ik hier voorzien in. En best de luisteraar. Nee, nee, nee, nee. Ja, helemaal. Ja. Best de luisteraar. Volgende keer zit sergeant hier weer. Ik hoop dat je er van een knoot hebt en tot de volgende keer weer. Dag. ♫