036 Leer je kind op eigen grond staan

Goedendag? - Ja, haai. Beste luisterhuis. - Ik zou je, jij gaat zo meteen zeggen. Daar zijn we weer. Daar zijn we weer. - Ja, maar dat heb ik niet, jij zegt het nu ik niet. Nee. - Nee, maar een goede dag vond ik passender, omdat ik dag, ik wens iedereen wanneer mogen luisterd, een goede dag. - Goede dag, toch? Ja. - Daar heb je meer aan dan, daar zijn we weer. - Precies. - Want anders had je ons niet aangeklikt. Nee. - Dat heb je zelf voor gekocht. Ja, dat zou grapig zijn, je klikt ons aan, denk ik. Zijn zij weer? Ja, ja. - Waarom zijn wij zij weer? Ja. - Kutte boelstje. Ja. - Jij slelt vorig keer af. Hier moeten we het misschien nog een keer over hebben. Ja. - En we hebben dat even nagelegd in te komen, ik achter dat jij dus altijd met onze podcast die je oor in slaap valt. - Nee, nee, nee, nee. Dus ik snap wel makkelijk aan mijn. - Dat is de heel graag naar mijn huis. Ja, precies. - Nee, ga ik je. Maar vet wel. Nou, we hebben nu de afgelopen twee podcast opgenomen over op eigen grondstaan, he. Waarom is het zo moeilijk? Nou, dan kom je bij ouwe pijn, ouwe ervaringen uit, soms bij trauma. En van ouwe maken we dan een stap naar autonomie en verbonden naar. En de autonomie en dan kom je dus bij de balansvuzorgje voor jezelf en hoe zorg je voor de ambur. De vorige aflevering hebben we het gehad over op eigen grondstaan in een druk gezin. Wat nogal een opgaaf kan zijn en toen zijden we ook. Ja, als je kinderen krijgt, dan vraagt heel vaak verbondenheid, zeker bij moeders, maar ook vaak bij vaders wel. Meer aandacht en dan is het nogal een taak of een opgaaf om goed voor die balans te zorgen en op eigen grond te blijven staan. En toen dacht ik, maar goed als ouder is, wil je je kinderen ook iets leren over op eigen grondstaan. Want iedereen die moeite heeft met op eigen grondstaan, die heeft ergens geleerd dat dat op de ene van de universiteit niet kon, of niet welkom was, of dat je meer voor de grond om het mij zou te zeggen, het matje van de ander zou moeten zorgen. Dat was de eerste podcast over op eigen grondstaan toen de aflevering. Ja, dat is ons meest beluisterd aflevering. Dus dat je een matje hebt en dan moet je voor zorgen, maar dat je door je ouder is, of mensen om je heen soms de uitnodiging krijgt, om meer voor hun matje te zorgen dan voor je eigen matje, dat leer je meestal in je leven. Dus kom je bij de vraag uit als ouder is, hoe ga je nou je kinderen leren? Dat is een deel van opvoeden om op eigen grondstaan. En dat leek me een heel mooi theme om in deze podcast met jou verder uit te werken. Ja, kun je er iets meer, want zijn er speciaal specific voorbeelden waarvan je zegt, dat is waar een kind tegen aan kan lopen of veel veel komen te. Ja, één van de dingen waar een kind tegen aan kan lopen, is dat het kind ergens het gevoel heeft, ik moet voor mijn ouder zorgen. Komen wij in de praktijk heel veel tegen, ik moet denken aan een klient die me vertelde dat ze een zieke moeder had. Volgens mij depressie ook. Dus toen ze heel jong was ja of zes was moeder, werd moeder heel depressief. Vader was druk, kom achter zorg voor het gezin, ook niet aan en na haar waren er wel heel snel twee broedjes en zo. Ik weet niet meer precies hoe het eruit zag geboren. Dus wat zij voelde, mama is ziek, papa is er niet en wat ze is gaan doen is voor moeder gaan zorgen en voor broedjes en zoetjes. En toen ze bij mij kwam was er achter in de twintig en was er nog steeds eigenlijk voor iedereen aan het zorgen en vond ze het heel moeilijk om dus te bedenken. Maar wat wil ik nou eigenlijk, wat heb ik nu nodig en vond ze het ook heel moeilijk om ze zich los te maken van de wensen en de verwachtingen van de ouder. Nou, dat is één voorbeeld. Ik ken een ander voorbeeld van een, ook een vrouw achter in de twintig die opgroeide in een gezin waarbij vader op 1 een ander had, maar die wilde die gezinnen ook bij elkaar brengen. Dus het is een hele interessante omaatie, dus hij wilde meerdere vrouwen. Dat is een volgenswetgeving geen optie van over. Nee, met dat volgens mij vrouw zo zo. Nee, nee, nee, nee, nee, dat is een hef te checken waar ze het mijn toekomst maakt. Voor de wetgeving kan dat ook niet, maar hij wilde het ook niet voor de wetgeving zo, maar hij wilde gewoon, ja, dat zie je wel vaak en natuurlijk dat het opende dingen willen hebben en dit geval wilde hij beide vrouwen aanhouden en dit meisje was zeven. En ja, die zag paniek bij de moeder, die zag een vader op 1 deels vertrekken en de dan weer zijn er weer weg. En wat is die gaan doen? Die is gaan zorgen voor de moeder. Dus die is over haar eigen angst heen gestapt, heeft zichzelf weggezijven. Het is niet moeilijk geweest, maar is gaan zorgen. Tot op de dag van vandaag, als er iets met de ouders is, dan is zij de gene die bemiddeld. En het zijn allemaal uitnodigingen om een zorgtaak op je te nemen die eigenlijk te zwaar is. Nou, dat is één voorbeeld, of het is nog een voorbeeld. Ja, wel tellen. Maar, want als ik zoiets te luisterd, denk ik, je zou kunnen zeggen, iedereen die voorstelt met op eigen grond staan, heeft in het verleden of tuigingen mee gekregen, om dat niet te gaan doen. Ja, dus we nemen natuurlijk allerlei overlevingsstrategie aan, waarom we en wat allemaal goede reden zijn om die te wagen grond staan. Ja, want jij vertelt het over de kant van zorgen, en ik moet denken aan, natuurlijk ook mensen die soorten repeleren tegen hun ouders, omdat ze te veel in een soort keurslijven worden gedrukt. Ik ga daar tegenover allerlei dingen doen om, maar zoiets zich af te zetten, maar die staan natuurlijk ook niet op eigen grond, dus ook niet op een gezonde manier op je eigen plek staan naar voelen, wat wil ik naar zelf. Dat is ook gereageerd op de andere, maar eigenlijk doen we dat natuurlijk allemaal als kinderen, toch? Wat ik mijn hoofd opkom, en ik ben wel benieuwd naar kijkt, maar dat het volgens mij gaat het dus over hoe veilige je gehecht bent, hoe veiliger de situatie thuis is geweest, hoe veiliger het is om op eigen grond staan, of hoe meer je hebt geleerd om connectie te maken met wat wil ik naar zelf eigenlijk. Waar is mijn behoefte? Omdat dat dus ook de ruimte is, om dat te voelen en tegelijkertijd is ook daar niet de afwijzing opkomt of een verwachting komt of dat je dat eigenlijk niet zou mocht doen. Ja, ik denk dat je dat goed zegt. En soms kan het heel veilig lijken, maar krijg je nog steeds een overtuiging mee, dat voor jezelf zorgen, op eigen grond staan, niet gewenst is. Nee, als ik naam mijn eigen ervaring kijk, dus de autonomie de verbondenheid, de zelf zorgen en de zorgen voor de ander, dan zag ik mijn ouders altijd meer zorgen over voor een ander hebben, dat ging altijd al voor. En wat ik zelf heel erg ervaren heb, en ik denk dat dat, ik ben opgegroeid in een geloven gezin, en wat ik wel bij veel geloven gezinnen zie, is. En zeker van mensen van mijn leeftijd en ouders, is dat dat er behoorlijk strak regels waren over wat wel en niet mag. Dat is echt wel de vijftige pluses. Ja, dat ben ik inmiddels, ja. Ja, maar en ik misschien hekkee het zelf ook nog wel, maar ik geluurd op in een kerkgenootschap waarbij ouders het over het ogen mee eens waren over, wat je wel niet deed. Dus bios was verkeerd, dansfeestjes was verkeerd, films kijk, waarin gevloopt werd was verkeerd, dat zijn allemaal dingen waar je wat van kan vinden. En ik heb niet per se een ordeel daarover, maar wat ik wel gemerkt heb, is dat heel veel keuzes mij eigenlijk uit handen zijn genomen. Dus waar je als tiener zou kunnen kiezen, ga ik wel of ga ik niet, was kiezen geen optie? Nou, nee, want ik ken het wel, en ik denk als ik als ik koos, dan krijg ik je als snel gesprek, dus ik denk bedoel dat ik ben niet jongen die jij bent. Maar is het, want jij is echt geloven gezien, ik denk dat het gewoon bereden in algemeen zin van het woord is dat iedereen zorgt van, er is natuurlijk best wel heel lang aan het opvatting geweest, en dat begint volgens mij een beetje te kent er, en ik denk maar goed ook, maar dat ouders altijd op één lijn moeten zitten. En dus heel veel mensen zijn in hun kinderen gaan opvoeden met hoe we moeten het wel met elkaar in zijn. En dan krijg je hele duidelijke regels, want als je het met elkaar als ouders in het moet zijn, dan moet je ook wel hele duidelijke regels, want anders ga je dat dat versnipperen. Dus ik denk dat de heel veel mensen hele duidelijke regels overtuigingen mee gekregen. En ik, als ik kijk naar mijn eigen opvoeding, en dat hebben ze met, hebben zij ook zo meer gekregen, maar dat proef ik ook bij mijn vader, en dat is ook helemaal, ik kan nu de liefde de achterzien, maar het ging heel vaak over norm en waarde, maar waar het eigenlijk de naartuurlijk altijd lag op norm. Zo, ik denk, wil je het eigenlijk. de grond staan en voelen wat is nou voor mij zelf, dan heb je de waarde van de ander te horen en te voelen, maar zijn dit ook mijn waarde of zijn het jouw waarde. En waar het norm is, dan heb je gewoon als kind veilig te zijn door aan de norm te voldoen die je houd is opleggen. Ja. En ik denk dat dat of je nou in een kris ik gezin met opgeruurd of dat je in een secularen en weet ik veel wat voor gezin met opgeruurd. Dat het altijd gaat over, maar dit is onze norm. En hier moet je wel aan voldoen. En ik denk dat wat als mens ongelooflijk moeilijk vinden, dat dat eventueel onze kinderen afwijken van de norm niet bezelf hebben. En het interessant is, als ik, ik zeg dit zo en ik realiseem in eens, ik heb echt waarde hoog in het vanaf staan. Dus ik vind het heel belangrijk dat waarde en dan gaat het voor mij over lief hebben gelieft voelen, vrijheid gezien worden. Dat zijn allemaal dingen zijn super essentieel. En toch merk ik dat ik ook al is misschien een soort bijbel z'n norm of zo, maar wel een soort norm als mijn zoontje te doet. Die kan voldoen in hun klas. En ik word er dat pas andere ouders ook over, dus misschien is het een trend, ander 26 jaar van opnemen. Dat kinderen in de leeftijd van tien, groep 67, zo. Dansjes doen die een soort beweging hebben waar wij meer verwasen ideeën bij hebben. En misschien is het van alle tijd geen ideeën. Dit kun je aan iedereen laten luisteren. Niemand die denkt hoe dat gaat over sexuele beweging. Nee, nee. Ja, ja. Nee, dus mijn soort vanaf gedantjes. Ja, dan merk ik, ik wil eigenlijk mijn waarde zijn. Hij mag zichzelf ontploiën. Dus in het daad waar we het vandaag over hebben, dat zit misschien een beetje voorschot op de conclusie, maar dat ik ergens soort denk, ja, ik wil juist dat hij leert, hij wat vind ik belangrijk hoe leef ik mijn leven. Maar mei, mijn nekaren gaan overeind zijn als ik hem dat ze doen en denk dan gelijk, om maar als je dit over 5 jaar nog doet, ze zullen je uitlaggen of er zo. Ze zit ook mijn angst in. Die angst is voor mij, maar ik ben wel genaagd om hem naar hem uit te spreken met haar, maar dit moet je anders doen. En dat ik het zeg, dit is ook een soort spiegel voor mezelf, dat ik mij ook weer even extra realiseren. Ja, hoe meer ik vertel waar hij aan zou moeten voldoen, hoe minder ik hem de vrijheid geven om te voelen, maar wat wil ik nou zelf eigenlijk waar heb ik boven staan? Ja. Maar mei en die falkel is zo groot om te vertellen aan mijn kinderen wat, hoe ik hoop dat ze. Ja, ik kan natuurlijk, ik denk, misschien heb je dat ook, maar ik kan zo uit teken hoe ik een toekomst vorm zou willen zien waarin ik helemaal blij zou zijn. Toe dat eruit zit, ik sprak van de week ook iemand waarvan haar docht een vriend heeft, waarvan ze ergens nog hoopt dat het niet te vader van haar klein kinderen wordt. Maar dat ik wel denk, ja, dat kan gewoon gebeuren dat je kinderen een partner kiezen waarvan je echt denkt, dit gaat nooit een vriend voor een vriendin voor mij worden, wie ga ik verhoud je hem aan toe, want dat is op als je kind op zijn eigen grond staat, dan heeft hij die keuze te maken. Ja. Ingewikkeld. Ja. Dus ik voel even nu tot in een deep van mijn feels de complexiteit over hem en dat het super simpel is om er iets over te zeggen, maar dat is echt de vertaik zo weebastig is. Ik voel hem ook. En ik ben het met je eens als ouders wil je een kind normen en waarde mee brengen, en dat is breder dan zoals ik ben opgevoerd en dat heel veel gezinnen dit zullen herkennen vanuit hun normen en waarde. Voor mij was het vooral ook, er waren duidelijke normen vanuit mijn ouders, vanuit de kerk, vanuit God. Normaal die ik niet per se hoeveaf te wijze hier, en ik wil ook niet zeggen om er dat hebben ze verkeerd gedaan. Zeker niet als ik kijk naar hoe ik het dan zelf ook weer gedaan heb met mijn eigen kinderen. Maar het effect was dat wij aan de ene kant te leren hebben er zijn normen en waarde. Je hebtjes ook in een heel aangevallen gewoon te voegen, je hebt te luisteren. Heb je aan de andere kant ook te leren om je eigen keuzes te maken, om zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen keuzes. En daarin ben ik tot het bezegd gekomen, een heel veel van die dingen waren geen keuzen voor mij. Dan heb je twee opties of je gaat je aanpassen, dat ik gewoon gedaan heb. Of je gaat je verzetten, zie je ook bij heel veel kinderen gebeuren. Ja, daar zit eigenlijk nog twee keuzes in, dus verzetten bovengrond of ondergrond. Ja, dat is belangrijk om te zeggen, dus of je verzetje, dat zijn vaak de kinderen die echt vechten tegen. Nou ja, de weegels van de ouders niet willen luisteren. Zeker, we schelden. Er zijn ook kinderen die het meer op een stieke manier doen en die gaan ondergrond, en die maken wel hun eigen keuzes, maar niet meer opelijk. Ja, die herken ik ook. Maar met als gevolg dat je dus aangeleert, ik heb te staan op de grond van mijn ouders van mijn geloves overtuiging. Zonder dat dat dan per se je eigen keuze is geworden. Wat ik heel vaak hoor is, dat moet ik aan denken van het zinnetje. Dat is voor de mensen die niet met het geloven zijn omgegroeid. Er zit in een soort te tegengeboden naar die ze dan ongetofft, iedereen wel ooit is van gehoord hebben. En er zit het zinnetje in iedere vader in die moeder. Ja. En ik denk, als ik naar Christen ik denk, dat zit zo heel vaak het zinnetje in iedere vader in die moeder. Maar in iedere vader in die moeder, als ik het zeg, dat moet je te wel doen. Dus bijna een soort magsmiddeltje om iemand op te gerond krijgen van ouders. Maar ik kan me voorstellen dat bij een niet-krische gezinnen het zinnetje wordt gebruikt. Het is leuk dat jij niet doet, maar dan is daar het gat van de deur. Het is natuurlijk net zo goed een magsmiddel. Dus er gaat ergens over je gebruikt iets om iemand op jouw grond te krijgen. Of te meesten ervoor te zorgen dat die doet wat jij wil. Wat ik wel interessant vind, is misschien een klein zijkstraatje. Maar ik wil hem wel benoemen. Jij bent over mensen over het algemeen als veilig ervaren. Dat mensen heel vaak als ze terugkijken naar een jeugd of zo. Dat ze dat ergens wordt als prettig ervaren. In ieder geval je zij een zinnetje te ze door. Waar gaan we niet terug spullen maken? Nee. Nee. Maar hij maakt eigenlijk niet tijd. Wat ik opvallend vind en eigenlijk mischipels schrijgend vindt, is dat heel veel mensen die voostelen met op eigen grond staan. Dat ze terugkijken zeg je. Maar ik heb eigenlijk een hele fijne jeugd gehad. Omdat was als mens ons aanpassen. Dus ook ons brein overtuigd ons van ja maar wacht even dit is veilig. Dit is de kontactie. Je hebt je toe te verhouden. Vrouwt je er maar toe want anders ga je alleen maar een rot jaar hebben. Ja. Terwijl dan dat vind ik het schrijnen. Dat het best wel vaak ook gezegd wordt in kaze waarvan ik denk. Maar dit is gewoon emotionele verwarlozing. Of hier heeft gewoon veel te veel fysieke misshandeling plaatsgevonden. Zonder dat daar excuses bij kwamen. En dus ook emotionele misshandeling. Ja. Dus daar moet ik even denken voor jou. We hebben heel vaak die ideeën. Ja, we staan er niet op eigen grond. We soms ook niet door erbij uit wat we heeft gezien waar het vergekomen. Omdat ons berein dat gewoon niet keedat. Ja, dat denk ik. Ja, ja. En dan luister wij naar die verhalen. En dan denk ik wij zo. Ja. En dat mensen dat niet nog niet zo kunnen voelen. Ik heb ooit een hele mooie uitspraak gelezen. In een boek positief intelligentsie ik ben de schrijven even kwijt. En die zij als kind kun je niet anders dan te denken dat wat je ouders doen. Dat dat goed is, dat dat is hoe het werkt. Ja. Dus als je er dan last van hebt, moet het wel aan jou liggen. Ja. Want als je gaat denken, maar mijn ouders, wat die doen klopt niet, dat is veel te onveilig. Dus een kind schrijft bijna altijd als het onpreting is aan zichzelf toe in plaats van aan de ouders. Ja. Plus dat je opgeleud in een gezin, je zit daar zoveel jaren in. Dus dat is het normaal. Je weet vaak ook niet beter. Dat is ook, denk ik, de waarde van therapy. Zeker. Dat je een ander tegenover je hebt die zijn over haar kijk op de zaak geeft. Maar waardoor je soms de dingen gaat zien die in normaal gesproken niet ziet. Maar dit is ook de waarde van de podcast. En als het voor de luisteren, het is dan nu wel op dit moment voor mij. Ja. Want ook als die is over hebben en ik weet het, en het komt af te terug. Maar dit is zo belangrijk om regelmatig te beseffen dat als ik dus slecht in mijn veld zit of in mijn zagereinig voel. En ik rege dat af op de kinderen wat gebeurt. Ja. Dat ik met de realiseren heb, dat de kinderen de nijging hebben om te zeggen, oh dat dit komt om mij. Ja. Twel ik het met zannen best over heb waarom ik me zo voel. Maar dat te weinig, denk ik, deel met hun door bij hun het beeld ontstaat. O, dat zal mij liggen. Ja. Of al die heb ik het weer verpest. Ja. En ik zegt dit zo niet om. Om mezelf zo te laten voornelen door de andere. Maar vooral omdat we even realiseren, denk ik, maar dit is wat we als ouders ook te doen hebben. Continues wordt reflectiefs zijn op hetzelf, reflectie toepers en voelen. Wat heeft mijn effect, mijn gedrag voor effect op de kinderen? Ja. En durf ik dat te benoemen. Durf ik ook deze, want dit heb ik natuurlijk ook ontdekt mijn kinderen te zeggen als ik wist zo grenig ben. Ja. Dat ik het heel duidelijk maak. Maar dit zegt alles over mij. Dit is niet jouw schuld. Zo, ik zit gewoon even niet lekker in mijn film. Want dat is ook de spiegel die zij nodig hebben om te gaan ervaren. Hoe kan ik zelf wat maken om te staan? Nou ja, dat maak je prachtig prugetje, want. Ik hoorde het me zeggen dat ik dit is een prugetje. Zonder dat ik de intensie had om een brugje te doen. Want de brugje is, hoe leer je kinderen op haar groent staan. Kinderen die kijken zou je kunnen zeggen in de spiegel van hun ouders. En die gaan weer spiegelen wat jij doet. Dus als ouders je eigen gedrag. Als je daar niet op terugkomt, dan weer spiegelt dat op het kind dat de ouders niks verkeert hebben gedaan. Dus dan moet het aan het kind liggen. Dus dat kind dat slikt dat negatieve in. Sommige kinderen slikken dat negatieve niet in. Maar komen daar met boos uit. Uit mij ziet vaak veel jaren later. Dat ze dan als nog hier in Therapie bij ons zeggen. Ik was altijd het moeilijke kind. Eigenlijk was ik bij z'n rotjoog. Zo mijn ouders hebben het moeilijk gehad met mij. Ik hoor ze bijna nooit zeggen. Wat heb ik het moeilijk gehad met mijn ouders? Dus ze weer spiegelen wat ze bij de ouders zien. Maar zo weer spiegelen ze ook. Of zo gaan ze ook spiegelen als moeder zich altijd wegzijft voor iedereen. Dus dan is dat wat ze zien van dat is dus hoe het werkt. Dus ze kijken in de spiegel van de moeder. En ze denken dat is blij. Hoe het in dit leven hoort te functioneren. Als ik kijk naar mij moeder, mijn moeder heeft zich heel veel weggezijft. Nou een deel daarvan denk ik is ook ook gewoon mooi. Ik heb daar veel van geleerd. Maar ik heb ook een heel deel overgenomen. Bij ons thuis was een uitspraak vaak van weesmaar de minsten. Dus dat werd veel gezegd. Dus dat was de spiegel waarin ik kijk. Dus als ik een keer wel vechten, dan werd vaak gezegd weesmaar de minsten. Nou de minsten kunnen zijn in zo'n mooi principe. Maar als dat andere er niet mag zijn, is het de spiegel waarin ik kijk. Dat mag er niet zijn. Dus dat wil ik uit mijn leven weg hebben. Want anders heb ik pijn. Ik denk weesmaar de minsten als dat een bewust te keuzes. Op vanuit eigen grond dan is het een hele welvolge mooie keuz. Maar als weesmaar de minsten bedacht is. Of dat je dat doet. Omdat je denkt dat ik dat niet doe. Dan vaarlijk of dat ben ik niet oké. Zodat je waarde van afhangt. Zeg maar hoe waarde voor je bent. Dan is het natuurlijk helemaal niet op haar grond. En dan is het destructief. Nee. En dat is precies de vraag van hoe leer je een kindtat. Je leert een kindtat door oog te hebben voor bij de behoefte. Dus op het moment dat ik een ruzie had met mijn broertje, dan was ik aan het vechten voor mijn autonomie. Vaak. Of voor een form van verbondenheid. De manier waarop die was niet helemaal hulpend of passend. En daar heb je dan als ouder ook wat in te sturen. Op het moment dat dan de boodschap is weesmaar de minsten, dan wordt de verbondenheid boven de autonomie geplaatst. En daar gaat heel anders gekund, denk ik. Door ook te zien wat de behoefte is. Dus je komt voor jezelf op. En hoe kun je nou voor jezelf opkomen en in contact blijven? Nou, die formde heb ik niet zo geleerd. En als ik dan kijk naar hoe ik nu ben, dan ben ik vaak op de grond van de ander geweest. En als ik op mijn eigen grond kwam, dan was het vaak met iets te sterk. Maar dan moest ik alle kracht bijzetten. En dat komt omdat ik in de spiegel heb gekeken. En dat ben ik aan weer spiegelen. En dat is dan ook weer het pijnlijke. Daar wordt jezelf vader. Dan groeien op dat zei gewoon te geworden. Dus dit ben ik aan weer spiegelen. En eigenlijk heb ik dezelfde fout gemaakt bij mijn kinderen. Dus ik heb zelf in een terpissessie jaren geleden. Dat heb ik wel eens in de podcast verteld. Kon ik op een punt dat ik enorm boos werd en heb uitgeroepen had me mijn eigen keuzes laten maken. De voelde ik zo sterk. En daar achteraan kwam het beseffen, als je me mijn eigen keuzes had laten maken, had ik me waarschijnlijk ook wel laten leiden door de waden. Ja. Maar dat ik het vertrouwen had dat het oké was als ik mijn eigen keuzes maakte. En later hele zeer ik me, en ik denk dat ik het anders gedaan heb dan mijn ouders, maar dat ook ik toch vanuit een bepaalde norm vaak iets neer heb geleegd met tewijnig oog voor de autonomie van mijn kinderen. En die hebben we in die spiegel gekeken. En wat we zeggen is meestal niet eens per se het de hoofdmoot van wat kinderen oppikken, maar hoe we leven is vooral wat ze oppikken. Ja, praktisch wat je praatje. Dus ik denk de reflectiefrag voor elke ouder is kijk zelfs in de spiegel en realiseer je dat jouw kinderen in jouw spiegel kijken en overnemen wat je zegt in denken, nou ja, zo zou het moeten zijn, ook overnemen hoe je leeft, zo zou het moeten zijn. En voor je het weet, zeg je, voor jou ik wil mijn kindleer op eigen grond staan, maar geef je het mee, sta op mijn grond of sta op de grond van een geloofsovertuiging, een norm in plaats van dat het een bewust de keus is? Ik hoel je dat zo zeggen van die reflectiefrag, en ik denk om waar we het volgens mij over gehad hebben in die bewust de aflevering zeeft die nog wel op eigen grond staan. Eigenlijk die vragen over om op je eigen matjes te staan zijn eigenlijk hele zelfreflectieve vragen heel bewust zijn van wat wil ik naar zelf eigenlijk. Zo'n opvoeding hebben we heel vaak de neiging om te zenden om te vertellen wat we ergens van vinden. Wel, ik denk, willen we onze kindreleren om diezelfde vragen aan zichzelf te stellen heeft? Wat vind ik eigenlijk van hoe willen die vragen? Ik weet ze even, jij kan ze beter oplepelen dan ik. Maar de vraag om stil te staan bij wat pikken je nou eigenlijk in nodig? Of wat wil ik hierin? Ja. Is het denk ik veel essentieële niet dat we ze vertellen hoe wij hopen dat zij terecht komen, maar dat we delen ook hoe wij daar mee woostelen? Ja. Dus dat je, dat ik na mijn kinderen toegaan en ook bezijf of benoem, jo, ik zegt het nu zo, maar dat komt omdat ik gewoon echt zo'n bang ben dat het hier goed met je gaat. En dit zoek ik daarmee woostel. Daarmee laat ik ook zien. Zo mag je dus stilstand bij zelf en zoeken. Dus wat we volgens mij kinderen vooral, we hebben ze niet te leren hoe het moet, maar we hebben ze te leren. Hoe sta je eigenlijk stil bij zelf, zodat ze zelf keus kunnen maken? Ja. En dan hebben we te vertragen dat zij op een eigengrond keus maken die misschien afwijken van wat wij het liefst zouden zien. Ja. En daar het gesprek over aangaan en delen zonder dat daar een veroordeling in zit, maar wel over dat je kan zeggen. Dit zijn wel de consequentie. Dit zou de consequentie kunnen zijn van de keus die je maakt. Maar het is wel echt aan jou. Ja. Maar het is nogmaals supermakkelijk gezegd. Ongeloof complex als je denkt dat je kind keus is, maar als je oprecht dat die idee hebt, zit mijn kind maakt keus. Dus toch hou je zoveel van haar, maar ze maken keuze. Ik maak me daar zorgen over. Ja. Om dan ook ergens te keuze nog steeds aan hun te laten. En dat is natuurlijk ook verschillend per leeftijd. Zeker. Dus hoe houd er een kind wordt, hoe meer de te ruimte moet hebben om eigenlijk keuze te maken. En dan is de vraag. kun je het daar over hebben en krijgt het kind voldoende ruimte. Ook als je er niet mee eens bent, of kan dat eigenlijk niet? En ik denk dat in veel gevallen wij zenden en het eigenlijk niet kan. En de boodschap is als je dit doet, dan doe je het niet goed. Ja. Daar zit. Ik moet nog denken aan wat jij een poosje terugzaai over dat op een lijn zit. Daar zit nog een lastigheid ook in. In hun de vorig aflevering erhalden we weer dat principe van autonomie en verbondenheid. Die wij meestal uitleggen aan de hand van een i, die we door midden zetten met een streepje en dan zitten we boven in autonomie en onder in verbondenheid. En dat moet een soort in baland zijn, maar is vaak niet in balands. Dus vaak is het een ene meer ontwikkeld aan het ander. En toen zijn we de vorig keer in je trouwt meestal met iemand die een gespiegeld ei heeft of een spiegel ei. Dus als jij zelf meer in de oud en meer hebt, trouw je bij een altijd een partner die iets meer in de verbondenheid zit en andersom. Dus ook dat is een spiegel naar de kinderen toe. En dan zie je vaak ook dat kinderen zowel naar de moeder of naar de vader in de vader. Of de moeder en de moeder het tegenwoven. Kijken. En dan kijk je ze. punt 1 naar wat zien ze daar. Punt 2, wat krijg je zelf mee? Dus het kan zo zijn dat een van beide best heel goed is om op eigen grond te staan, maar de ander niet. Maar als ze zien hoe die interactie tussen die bij de ouders is, dat ze dan toch een boodschap mee krijgen van op eigen grondstaan is niet geaccepteerd. Ja. Ik zit najaar te kijken. En ondertussen mijn eigen hoofd na te gaan. Is dit dan helder wat ik zeg? Maar bijvoorbeeld. Maar volgens mij klinkt een beetje. Maar ik moet eerlijk zeggen, ik was er even afgeleid door je dat. Nee, ik was niet afgehaakt. Maar ik hoorde ja dat zeggen over moeders, moeders, vaders, vaders. En ik dacht, ja, daar zit zo het, we krijgen die 4-4 backen keer in het teaaten van. en toen zat ik te denken. Er zijn altijd de uitzonderingen, maar de volgens mij is nog steeds. de meest gebruikelijk voor omdat een man een vrouw samen. en een kind krijgt, omdat het biologisch het makkelijkst werkt. Maar uiteraard zijn al die andere varianten er. en goed dat je het genoemd bent. Maar ook. Ja, maar het gaat, want eigenlijk denk ik, dan leggen de naden. dur ik misschien daarop tot, uiteindelijk gaat het over twee mensen die elkaar vinden. die verschillend zijn. en dat we dus ook in de dynamiek daarin. it is misschien juist wel in de dynamiek daarin. it is te laten zien hebben van. heen maar hoe kun je op je eigen grond staan. en de andere ook respecteren en vertragen. accepteren en hoe. ie zeker als je kijkt want daar komt. als het inclusiviteit hebt dan is natuurlijk één ouder gezinnen. zijn er ook aan de oorde van het dag. Maar ook daarin, hoe ben je als oude misschien niet meer. in een liefde relatie met je partner. maar hoe stij je nog wel op je eigen grond. zonder. en heb je ook tevreden dat het anders eigen grond staat. en kun je misschien helemaal niet meer goed vinden. maar hoe doe je dat dan in een liefde volgende relatie met jezelf. en hoe de strouw je dat uit. en hoe laat je bij daarin een verbod naar je kinderen toe. En dus denk ik. uit eindelijk zit op voedem de volgens mij het meest in. dat wij zorgdrag voor onszelf, zodat we voor de kinderen kunnen zijn. maar in het zorgdrag voor onszelf. laat wel heel gdaarlijk zien hoe het zou kunnen. en dat je het waard bent om voorgezorgd te worden. Ja. Dus de. uit eindelijk de cirkel van invloed zit hem erin. hoe doet dat zelf? En is dat natuurlijk ook praktisch wat je pretje kan vertellen. in kind hoe die op zijn grond gaan staan? En uitleggen hoe dat het beste kan. maar dat gaan ze alleen maar doen als ze zien dat je het zelf ook doet. Dus als je tegen je kind zich gewoon mag voor jezelf gaan zorgen. en je mag echt positie nemen op school. als je kindje vervelendertje doen. Maar vervolgens is bij de eerste buurruzie. lopje vooral te klagen of wat er gebeurt. zonder dat je positie neemt en terug gaat naar die buur. en zegt dat je dit vind ik niet oké. Ja. Laat je zien, oké, je mag best over dingen klagen. meeg gaat het uiteindelijk niet. ie zelf positioneeren en daar iets mee doen. Ja. Ja, dan kun je alles wat je gezegd hebt. over je mag best wel de positie nemen tegen. over die kindjes kun je in de broerlapak mieteren. want het is toch? Ja. Ja, je hoorde dat ik een ander moet zeggen. Ja, ja. Maar dat had het net over inclusief tijd gehad. dat ik had gehad kunnen zeggen. En over normen? En over normen. Ja, precies. Nee, dus uiteindelijk denk ik. de kunstblij heeft om op onze eigen grond staan. en vandaar het ook naar ons kinderen mee te geven. en ik denk. ik hoop dat het heel gaat vanuit de waarde. en het onderzoek met elkaar en het zoeken. om dat het als je het een ene dag wel doet. en de andere dag niet dat het ook een soort ruimte is. voor liefde na jezelf doen. dat je mag valen of zo. Toch, dat is de enige manier waarop het. in de realiteit ook kunnen doen. Ja. Heel van, ik merk dat de laatste tijd. dat het best vaak gaat. en ik denk dat ik zelfverzoort in eens woorden heb gevonden. voor iets wat er altijd gebeurt. Maar dat mensen al heel erg de neiging krijgen. om te streven. en dat denk ik ook om een beetje de maatgepij. te streven naar soort perfectie. Ik moet dit doen en dan moet ik het elke dag doen. en op gemmend veel bij mij. de woorden in je hebt gewoon een primaire reactie. en je hebt een seconde reactie. en de primaire reactie gaat gewoon heel vaak dingen fout. Ja. Dus, ook al neem je hem af voor, ga je eigen matjes staan. en je partner komt met iets. Dan is je primaire reactie misschien dat je boos wordt. of verwijt en maakt of juist je terugstrekkt. Maar er is altijd een kans op een seconde reactie. waarin er op terug komt. naar een taarmout van 10 minuten een half uur een dag of twee weken. Maar dat je er op terug komt en zegt. waard even, ik heb hier nog zoveel nage dag. maar, nou, zo'n zo. Maar ik denk waarom ik het noem is. omdat zoveel mensen hebben de neiging om zo. het van zichzelf te eisen dat de primaire reactie altijd klopt. dat de primaire reactie altijd raak is. Ik kom hier bij, omdat ik denk je erg zoveel te vertragen. dat niet altijd lukt. En hebben dus te vertragen dat de primaire reactie. Heb je nog heel veel werk te doen om daar te komen? Ik ben daar in middelse. Primaar is altijd meteen goed. Sorry. Nee. Zat het erop? Ja, ja. Nee, dat is echt gewoon totale ontsen. Ik ben helemaal met je eens. Ja. En juist dat. is ook naar kinderen toe weer prachtig. Ja. Ik wou dat nog zeggen maar één van de dingen die ik bij mijn moeder gezien heb. is dat haar primaire reactie. naar niet altijd de fijnste was. maar ik wanneer we altijd op terug. Ook dat is de spiegel, dat ik geleerd heb. om je mag met een verkeerde reactie komen. en dan neem je daar de verontwoordelijkheid voor. Ja. Dan vond ik als kind ook fijn. Dat dat er ook was. Ja. Waardoor het niet alleen maar bij mij blijven hangen van 'oh ik ben ik doe vervelend'. Nee, wacht even, mijn moeder heeft ook gewoon zo'n vervelende momenten. Ja, dus daar gaat twee kant op. En ik kan het een heel nobel om te streven naar een mooie primaire reactie. en zou het alternatief zijn dat je zegt, joe, ik mag alle fouten. maar ik want ik kan het altijd er repareren in een seconde reactie. zien natuurlijk ook soort niet handig. Maar dat zijn waarschijnlijk niet de mensen die dan deze podcast luisteren. Nee. Ik moet nog beter worden in dat ik het altijd maar het juist is. Ik zou dat wel willen, dat ik daar nog beter in word. Ja. Zin nog even te denken. Toen wij in de vorig podcast vertelden we over onze theatershow. en toen hebben we daar kwam ook dat beeld genispiegel voorbij. en kinderen kijken in de spiegel. En hoe leer je kind op eigen groent staan. waar ik nog aan moest denken en ik denk dat dat simpel is. om nog te vertellen is. Binnen hulpverlening komen wij heel vaak kinderen tegen. die waardens hulp zoek om dat het kind opstandig is. niet luisterd, overgrenzen gaat, niet in een school. wiel, alle zinjalen dat er iets met het kind is. Veilangst heeft. En in die theatershow zeiden wij. dat kind dat geeft een zinjaar af. Daar willen we vaak een oplossing voor hebben. maar het zijn jouw weist eigenlijk ook altijd terug. naar de balans tussen autonomie en verbondenheid. Ja, dat er iets mis gaat in het systeem waar. Meestal gaat er iets mis in het systeem waarbij. een van die behoefte onder druk komt. En het systeem is in dit geval het gezin? Het gezin, ja. De omgeving. De omgeving. En nou hulpverlening gebruiken wij vaak de meter voor. of in ieder geval gebruik ik vaak de meter voor van. een ouders komen met een kind bij hulpverlening. en dat kind dat heeft wat. En voor het weten gaan we dan kijken naar het kind. Maar ik vind de meter voor van de plantscanner heel mooi. Dus mijn. Moet ik verder weg? Nou, ik heb de idee dat je nu zo dicht op zit. dat het minder prettig als jouw stem klinkt. Oké, nou. Maar ik probeer dat heel subtil te doen. Dat is niet geleid, nee. Ik dacht, waar heb je dat? Nee, ik heb die idee dat er nog geen klappers op de hard praten. Maar niet als. Toen hoor je, dat hoor je. Nou, ik zit nu wat verder vanaf. Dus ik gebruik vaak de meter voor van de plantscanner. Ik had ooit een plant waar steeds wat mee was. En toen dacht ik, er is iets met die plant. En toen zag ik op Instagram zo'n scanner staan. Dus ik heb die gedaan lood in een scanje de plant. En dan zegt het wat er moet gebeuren. En toen filmen op dat die plantscanner eigenlijk altijd. at een oplossing geeft of een oorzaak vindt. niet in de plant zelf maar in de omgeving. En nou, daar hebben we wat overgevielen suffezo. in die in die theaters show. En toen zeiden we van, ja, wat kan er de hand zijn nou? Dan zeggen mensen, of te licht, of te weinig licht. of te veel licht, of te veel water, te weinig water. voedingstof of niet. En we kwamen er ook bij de potkant te krap zijn. Daar had jij een mooie, want ik zei een potkant krap zijn. Mijn dochter, die is echt goed met planten. en die veel potsen elk jaar. En ik dacht waarom voortjes zijn nou ook juim. Toen zei ze, ja, het wordt ons die groeien ook. en die hebben meer ruimte nodig. En dat vond ik een prachtige meter voor ook als het gaat over opvoeden. Dus als je een kind hebt waarvan je denkt. heet maar die vertoont lastig gedrag. Dan zou je jezelf altijd de vraag kunnen stellen. Is de pot wel groot genoeg? Ja. Want soms is je pot te klein. en dan doe je een te groot beroep op pass binnen het kader. Maar zegt het kind, ik wil op eigen groen staan. en ik heb meer ruimte nodig. En toen zei jij iets over een te grote pot? Nou, wat ik wel mooi vind, was dat wij een koffieplantje. ooit gekregen via de post. Een koffieplantje. Ja, er gaat nooit behoorning geven volgens mij. En als hij dat doet, gaat hij volgens mij ook. Dus dat is een kopje om te gaan. Ja, precies drukken we knopten. Uit te voortels komt dan een zwarte drap. Maar met de keger, dat is heel klein. En die hadden we van de zomer of van de winter. dat ik een grotere pot geef. En die knalt erin is nog veel grotere. Dus het is het leuk om te zien. Dus het is helemaal waard dat je een grotemt geeft. Maar het interessant is natuurlijk. als je zo'n klein plantje krijgt. en je zet hem gelijk in die grotere potte gaat het helemaal niet doen. Nee, want dan heeft die te weinig druk. waar die ze wordt als tegenuit kan zetten. En dan gaat de volgens mij ook volgd verloren in het manier uit. Het kan ook de grotere. En dat is eigenlijk met de kinderen natuurlijk net goed zo. dat je je hebt steeds zoeken naar je kinderen. en hebben ergens wat grenzen nodig. waar ze tegenaan zich mogen afzetten. Zo dat ze kunnen groeien. En tegelijk, dat hebben ze ook een padden vrijheid nodig. zodat ze zichzelf kunnen ontwikkelen kunnen groeien. Ja, dus die inbezing klopt die meten voor met die plant helemaal. Dus het gaat dan niet op eigen grond staan. Want als een plant op zijn grond staat, gaat er ook het er mis. En met in de grond staan? In eigen grond. In eigen grond staan. Ja, mooi. Dus dan blot de meten voor helemaal. En dat is eigenlijk wat je wilt. Dat een kind zowel raakt. Rekening leert houden met dat ook begrenzingen zijn, maar ook de ruimte kan krijgen om zo'n voortelse tegenaan te zetten en ook meer ruimte te krijgen. Heb je een kind dat dat symptomatisch gedrag vertoont? Zou je jezelf kunnen afvragen, is de pot waar ruim genoeg, of is de pot te groot? Dat is belangrijk om je te realiseer. En wat wij ook vaccinen, zoals één kind, dus zeg maar uit die pot connapt, omdat die grensen zijn te krap, ik heb meer ruimte nodig, dan zie je vaak dat andere kinderen in het gezin genuigt zijn om zich meer aan te gaan passen, om niet lastig te zijn. Die zouden, hebben eigenlijk ook meer ruimte nodig, dus vergeet ook op het moment dat je één kind hebt dat heel veel aanigvraagd, die andere kinderen niet, want juist het feit dat die geen aanigvraagd komt ook wel eens betekenen, dat zij meer aanigte en ruimte nodig hebben om ook op hun eigen grond te mochten staan en die mensen zien wij ook veel in therapy, of die zien wij in opleiding, die zo geleerd hebben om voor een ander te zorgen om maar niet lastig te zijn, omdat ze gezien hebben wat de consequenties waarde van iemand die lastig is. Ik heb, nou is het de luister, ik hoogte het luister ook, maar ik zat om tussen, moet ik heel eerlijk zeggen, was ik klein met je het aardwalen in het beeld, ik ben nog een beeld denken. We over die wortelingen en een indier grond staan en ik dacht waarom hebben we het over op eigen grond staan, is omdat het dus supermoeilijk is als je in een hele jeugd, echt soort gewoorteld wordt op een plek, waarin het eigenlijk kan niet de vruchtbaar grond is van je zelf maar in van een ander en daar wordt je ziek van dat niet de voedingsboden die je zelf nodig hebt. En het mooi is denk ik dat je als je op eigen grond staat, hoe meer dat gaat doen, hoe meer daar ook gaat wortelen en stevigheid gaat voelen, want ik merk in ieder geval bij mijn leven dat hoe meer ik op eigen grond sta, hoe stevige dat ik wort en hoe minder ik weer genijging ben aan de oude betron om dat ik steeds diepe gewoodeld zit in dit stuk, maar dit is voor mij, waardoor het stabilen wordt en stevige wordt en ik daardoor ook veel makkelijke oog kan hebben voor de andere ook als het stormt omdat ik gewoon vasta. Dus ik dacht we hebben het ook over op eigen grond, maar eigenlijk is het mooi dat je veel op eigen grond staat, dat je ook steeds meer gewoodeld raakt in die grond, maar dat betekent dus ook, dit beeld heb ik er ooit een keer gebruikt met de klient die dus voelde, mijn woordig zijn helemaal niet, die zijn allemaal soort weg, weggeruien naar de buur toen omdat ik dacht dat ik daar moest halen, maar ik heb nieuwe woordig aan te maken in mijn eigen stuk, niet omdat we alleen maar willen naval staren, maar wel omdat je de enige de echte voor je zelf kon zorgen dat ben je zelf en dus heb je als je niet meer het kind bent wat van onze ouders de liefde krijgt of de leeftijd ontgroeid bent dat het bijhoort heb je dat een liefde volledig milde ouder naar jezelf te zijn, dan zeg ik ben ik ben oké en dat is verdrietig gevoel maar dat ik hier tegen aan loopt of ja, mooi gezegd ja dus van op eigen grond staan woordtelen in je eigen grond, de volgens mij is wat je je kind wil leren, is dat het woord tot schiet is eigen grond en daar heb je het kind ruimte voor te geven, maar je hebt het ook voor te doen, dus ook moet voor nodig als oude, om te verdragen dat de eigen grond van het kind misschien wel net anders bedraat is dan je eigen eigen grond en dan moet je het kind ook ruimte geven om te vallen fouten te maken, vaak heel veel houden, dus ook willen voorkomen, dat is niet makkelijk, nee, volgens mij gaat hij, ik heb het over een plant en die staat meestal binnen, volgens mij is het namelijk ook gewoon zo dat een boom na maten de wees in vloeden van buiten af, maar als je boom expat bij een verteld massa het niet klopt, maar het lijkt me erg zo kloos, maar dat dat op moment dat je dus een boom hebt die geplant staat in een omgeving die windreg is, kan me voorstellen dat die veel meer ook de focus ligt op, ik moet woordtels aanmaken om stevig te staan, dus jij zegt de invloeden van buiten af, die doen niet met je, maar ik denk dat dus je moet dan ook wel nog stevig op je eigen grond gestaan, zeker als het stormt in leven of die meter voor kunnen heel verdorten, ja dat gaan we gezien, de lengte van deze aflevering niet meer doen, ik denk dat het goed is om af te gaan ronde, bedankt voor het luisteren, ja sorry, ik weet wat er in mijn hoofd heb ik geen nog door, ik heb soms ook in de winten van je leven soms dat je van die periodus hebt dat je even niet meer aan de buit kan straal, maar dat je dan dus juist in je eigen grond even nog de woordels zappen gaan wel door, maar die zit je ook echt na erg goed daarin, dat het leven is als een boom of het menee, een geantje, mijn hoofd gaat door, maar ik ga aan een afrunding. Maar daarmee zeg je, voor mij nog een heel belangrijk ding afrundend, hoe zorg je dat een kind, hoe leer je een kind op eigen grond staan, misschien is de snelste weg wel dat je goed voor jezelf zorgt als ouder dat je het voor doet, en dat is ook in de in de spiegeling van je partner dat je oog hebt voor de ander, maar ook oog hebt voor jezelf dat het verschil door mag zijn, dat als het moeilijk met je gaat in je winten van je leven zit, dat je het kind ook laat zien en daar zorg ik voor, en het kind ook het vertrouwen geeft dat worstelingen bij het leven horen en dat je er wel bent, maar dat je het kind ook de ruimte geeft. Ja. Nou valt veel meer over te zeggen, wie weet doen we dat nog een keer? Ja, gaan we doen. Of ga je hebben je nog een associatie, want dan wordt deze heuwen gewoon? Ja, nee, de laatste is dat, dat het kan voelen als het hebben over die bomen, of over planten, weken dat dat soort een afstand in zit, maar het mooi is en dat het een detail wat in deze mijn hoofd schiet, onder de grond zijn, ongeloof veel schimmondraden, die bomen onderling met elkaar verbinden, dat het bomen leeft gigantisch. En daar wordt heel veel uitgewezen, dus als een kind op zijn eigen grond is gewoord op te staan betekent niet dat je soort dan je invloed is, dus kwijt is of zo, nee, daar mag je nog steeds dingen uitwisselen en dus ik dacht die meten vormt die bomen gaat maar door, dat is mijn hoofd, maar en dus nu ook in de aflevering, maar we stoppen er mee, bedankt voor het luisteren en ik zou zeggen als het zomer is, zet de vuurkorvaar met een lekker stukje houdt, en anders ik kan gewoon binnen, maar nee, bedankt voor het luisteren en heb je vragen stuuse ons, vind je de podcasten moeten waard om te delen, wijstellen deel op prijs, laten we weten wat je ervan voelt? Abonneer je op een Spotify de ding en mogen je nou boven te hebben om hier is verder over dood te praten, dan kun je ze altijd vinden via www.relatiestrepieheistel.nl en meld je aan of neem contact op vietkontakt formulieren dan kunnen we met elkaar gesprekken, yes? -Ja, ciao!