#02 GOOTSTEEN

[bouquet] -Hey, mooi. Kom boven. -Ja. -Hey, what do you do? -You have food to buy, isn't it? -You don't get any money. -Oh, good. -I'm going to get some ice cream. -Yeah. I'm going to get some ice cream. -Yeah, I don't get any ice cream. -You're going to get some ice cream. -Yeah, both are acceptable. We're doing it. -Good. We're beginning. -Yeah. -Wei stefanie, platen podcast. Platen podcast. Wei stefanie. -Madeer zani. -Met stefan. -Madeer zani. -Yeah, hello. -Trug keren de luisteraar, bij stefanie platen podcast. Avlevering 2, met mei en deef. We find that you'll do it again and that's not for stefanie. And that's not for stefanie. It's not for stefanie. Yes, it's not for stefanie. Op 172 gram is de licht tot nu toe. Dat is goed koop veneel. Zo goed koop mogelijk geperst verwacht ik een bewintst maximaalisatie. Geen zorg voor kwaliteit. We gaan het luisteren. Ik verwacht eigenlijk het eindigste Dave. Zij jij hem op? Ja. Zij verkijken. Hoe was dat? Ja. Dit knopje? Ja! Dan deze. 1, 2, 3, roll af. 2, 3, 4, roll op. 6, 7, 8, roll af. 2, 3, 4, roll op. 6, 7, 8, get down. 2, 3, 4, get up. 1, 2, 3, 4, roll op. 6, 7, 8, roll af. 2, 3, 4, roll af. 6, 7, 8, roll af. 2, 3, 4, roll af. Dit is omhoog. Dit is wel gappig. Dit is niet grappig. Dit is vrouwdeweer luisterdeef. Dit is een linderum. Prizet nummer 1, geen aanpassingen. Cent en DX-7. Ik denk prizet 1, ook een prizet dus. Rondie zingt fals of jas zingen. Niemand koriseerde hem. Niemand gaf er om kwaliteit. Het is gewoon een product, geen muziek. Ja. Nee, ik zei Rob. Oké. Nou. Blijberen is dus niet zo bekend, maar bekend tijd hebben ze gedacht dat verkopen. Kualiteit, niet altijd. Oudeel, voor mij een drie. Slechte hoes met die foto-reducering. Goed kopen voneel en de muziek is gewoon vrouwdeleus. Ja. Oké, ik geef het een vijf. Het is zo slecht dat ik het eigenlijk ook wel leuk vind. Nou, ik vind dat discutabel logica, maar vooruit. Ik gemiddeld een vijf. Ik schrijf het wel op. Ja. Dat was wel schrift, maar terug. Ja. Dankjewel. Nou, daar gaan we dan. Die is dus, dus Rob. Rob had stedig. 172 gram. Rob. Brandstedig. Rob ik 1983. Als de lichste plaat tot nu toe. Goed kopen voneel, foto-reduceringsgadios, pout. Prizetinstrumenten, falsgezongen. Commercie zonder kunst. Oudeel, per vier. Voordelijke eigenaar kocht dit impulsief na tv-kijken. 1 keer, en vergeet het. Oké, jij bent niet blij, hè, maar deze plaat. Nee. Nou, Stefan, ik zit hier hoezelf te bekijken. En jij zegt veel tijd Rob, maar het is rond, rond brandstedig. Oké, voordat per ver gaan. Henk, we bellen Henk. Dave, nummer? Ja. Deze plaats. Deze plaats. Deze plaats. Deze plaats. Hallo, mijn duin van Ork en voorveld over. Bersprek met. Bacht. Bacht. Nekor is raars. Henk, bij jij dat? Met Stefan. Ja, sorry. Ik zit met een nieuwe instelling, Stantvier. Dat is de Stantvier. Ja, dat is uw nummerswerk, Henk. Ja, maar ik wist niet dat er een Stantvier was. Ik dacht dat het alleen 1, 3 en 5 was. Waarom zou dat je een vier zijn? Weet ik veel, misschien wilden ze de mensen verrassen. Henk. Dave, hoe is je vier? Zetig. Nu een ketting. Nu een ruim. Nu een vetting. Of last van vetting. K-A-D-T-I-N-G. Oh, ketting. Ja, goed. En je lamp. Nu steeds kapot. Wat is je kapot? M'n lamp. M'n vol lamp. Ja, die doet het niet. Oh, ja, vervelend. Heb je nu een batterij geprobeerd? Ja, is het vast. Het is een vaste lamp met een kabel. Een kabel? Wat voor kabel? Gewoon een kabel van de dynamo naar de lamp. Oh, een fietskabel. Ja, die ken ik. Mijn buurman heeft hij ook. Hij fiets altijd zavond en dan zie ik hem. Met zijn lamp. Heel fel. En verblint me soms, dan moet ik bij een hoog apparaat uitzetten. Henk, je gehoorapparaat heeft niks te maken met je ogen. Wat? Je gehoorapparaat heeft niks te maken met je ogen. Oh, ja, dat is waard. Maar als ik hem uitzet, voel ik me rustiger. En dan maak ik het ligbehoek middelsenigwaardig. Henk, we willen je wat vragen. Ja. We hebben hier een plaat van Rob Brandsteder. Ron Jeremy. Nee, Rob Brandsteder. Rob ik. Oh, die ken ik. Truis en ik kijk er altijd naar een televisie. Hij is prong rond in een glimment pak. Truis dit na in de bronkamer. Ze schloeg een keer van vas op. Die blauwe van haar moeder. Die brak. Truis heelde. Ik vond het eigenlijk wel grappig, maar dat zijn het niet. Mooi Henk. Maar we wilden je net iets vragen over bewegingen en grip mee. Als je naar muziek luistert met je gehoorapparaat, voel je het grip mee dan anders. Anders dan wat? Anders dan mensen zonder gehoorapparaat. Weet ik niet. Ik ben de enige met de gehoorapparaat. Nee wacht, mijn buurman heeft er ook een, maar die brak niet meer tegenbezit de keer met die heeg. Wat gebeurde en met die heeg? Ik schloed hem. Maar ik schloed hem proegelijk aan zijn kant. Hij werkt boos. Hij riept dingen. Ik hoorde het niet, dus ik bleef vast loeie. En toen kwam hij naar buiten. Heel goed. Hij swaide met zijn arm en ik zette mijn gehoorapparaat. Op stand vijf. En toen hoorde ik een pas. Hij schloedde. Dat is mijn heeg. En ik zei, sorry. Ik dacht dat het mijn heeg was. En hij zei, de heeg staat er aan mijn kant. En toen? Ja, toen werd het heeg erwinkelt. Henk, hoe eindigt dit verhaal? We praten niet meer. Sinds 2022. 3 jaar nu. Of 2 jaar of 1-1-2-2-2-2-gijkelijk. Dat is zoveel. 3 jaar Henk. 4. Oh, dan klopt het. Daar is die pip weer. Welke pip. Die pip Henk uit je gehoorapparaat. Hoi ja, jullie zijn ervoor geweest dat het de batterij was. Dus ik heb het nu gekost. En nu pip het nog steeds. Heb je misschien de instructies gelezen? Nee, wie leest er nou instructies? Henk, je weet niet hoe het werkt. Daarom moet je de instructies lezen. Hoi ja, dat is loge eigenlijk. Henk, misschien moet je het uitzetten en we aanzetten. Oh, goed idee, wacht. Henk? Hey. Het werkt, de pip is weg. Goed bedacht, Dave. Rage dan. Oké, ik bel je voor de week meer. Wanneer openen? Hoi, ja. Daar openen. Die is er niet, Henk. Grootsteen. Grootsteen. Grootsteen. Grootsteen. Wat is er met haar grootsteen? Kapot. Overwillend. Ik had ook een keer een kapotte grootsteen. Dus ik vond wel. Hij wilde over zijn chiffon praten. Ja, ik ook niet. Nee. Rond Jeremy, wie is dat eigenlijk? Ja, dat is een Amerikaanse pornoakteur uit de jaren 1980 en 1990. Ja. En hij blonk uit in zijn nauwkeurige ejaculaties. Hij had echt heel veel uitoringsvermogel. Ja, voor hem, hij is elke vrouw mooi, onafhankelijk van haar leeftijd, raskleur, geloof of onvang. Dus totaal andere tak van sport om grondbrandsteder met zijn errobic pak. Ja. Sorry, ik dacht ernaar vroeg. Volgende plaat. Beste van de plaat. Potkost. De tweede plaat. Beste van de plaat. Potkost. MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. Stapolistie, koffie. Ja, Jeremy. Oké. MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. Ja, de tweede plaat, Dave. Komplette tegenstelling. De Beatles. Magical Mystery Tour uit 1967. Volgens mij is het Swaveniel. Het is een goede productie, maar. Maar wat? Het is de Beatles. Ja, precies. Het is de Beatles. En dat is het productie. Maar hoe is dat een probleem? - Dat leg ik uit. Eerst de hoes. - Oh ja. Tudruk, te veel kleuren, te rummerleg, geen focus. Oké, maar dat is toch de bedoeling, denk ik. Psychedelisch, jaren 60, alles deed. Ja, maar het is geen excuses voor slechte kunst. Kijk hier, die walrus. Waarom is hier een walrus, Dave? Wat heeft een walrus met een mistertuur te maken, Dave? Niks. Hij staat er omdat iemand dacht, walrus is erg grappig. Het is niet uitstikt als lui. Waar in het nummer 'I am the walrus'. - Ja. En waarom staat er ook nog een Nellparten, Kunein? Wat is dat? Een Kip op, Dave? Het is Magical Mystery Tour, niet 'I am the walrus' Tour, het is een Kip en een Nellparten en een H-as. Die walrus, die hoort er niet, het is inconsistent wegen die hup. Ja, 194 gram. Het is de zwaars, tot nu toe, Dave. Het is Dick Van Neel, het is goed geperst, jaren 60 kwaliteit. Het is het enige positieve. - Ja, en de muziek, die is toch gewoon goed. Nou, we gaan luisteren, daarna praten ik. Stop! Wat, waarom? - Ik heb genoeg hoort, Dave. Maar, dit is mooi. - Nee, het is vrouw die leus. Luister, hoeveel instrumenten horen? 10, 12, de Beatles zijn vier mensen, Dave, vier. Wies speelt er de rest, 6e musici, huurlingen, niet de Beatles. En die handmoneer, double track gedubbeld, John Zinkt. En dan zingt ie nog een keer en daar plakken ze het op elkaar. Dat is fall spelen, dat is artificieel, dat is liggen. Ja, maar het klinkt wel goed. - Nee, het klinkt duur. En dat is niet hetzelfde goed. De Beatles waren in 1967 luigen worden. Ze hadden geld, studios, mensen die alles voor een deden, ze verloren hun honger, hun edge. En het is opgeblasen poeier. Dit is de Beatles, iedereen houdt van de Beatles. Dat is een argumenten met popelum, Dave. Populariteit bewijst geen kwaliteit, veel mensen eten bij McDonald's. Dat maakt het nog geen goed eten. Nu vergelijken de Beatles met McDonald's. En trouwens, ik eet uit Graagha bij McDonald's. En dan vraag ik altijd bestek en dan krijg ik. Dat is fijn voor je, Dave, maar het vergelijk blijft een stand. Massa-productie, commercial, de kwaliteit is secondaire. Oké, ik ben het niet met je eentje. Ik vind het gewoon mooi. Ik geef het een acht. Nou, dat is jouw recht. Ik geef het een vijf, alleen voor de vernieuwl kwaliteit. Dat is gemiddeld een zes en een half. Ik schrijf het weer op, schreef het. Ben, nou, de Gameland. 194 gram. De Beatles Magic Co. Mystery, door 1967. Zwaarste plaat, enige positieve muziek. Terveel, zes'n muziekkante, double tracking is. Het grouw, duusleus, Beatles waren luid in 1967, vijt. Dave vind het mooi, Dave heeft. Ongelijk eerste meningsverschil. Verschijnlijke eerste eigenaar blinde Beatles aan bidder zonder kritisch vermogen. Ordeel, zes en een half. Ja, hard de Beatles, echt, er. Nee, Dave, ik had na laten gijt de Beatles waren luid in 1967. Dat is een feit, nou, er is geen feit, er is een mening. Het is een informeerde mening, gebaseerd op sofatie, Dave. Nee, dat is het niet, nou, laatste plaat. MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. Oké. Nou, laatste plaat. Deze vond Dave, een witte hoes, geen label weer een handschrift, strik kwartet, opname 12 of 3 1979. Ja, ik vond hem achteraan in die kast, helemaal daar verscholen, maar Stefan, wat is een strik kwartet? Mijn heelve bijkom, Dave. -Dee. Nou, ga je uitleggen. -Ja. Dat zijn vier strijkinstrumenten. Meestal twee violen, een altviol en een cello, klassieke muziek, vaak, kamermusieke, het is in team, het is klein. En dit is waarschijnlijk een huis opname, want iemand die de thuis repeteer aan het opnam. Dus ik vond het amateur muziek, of studenten, of conservatorium misschien. Oké, hoe weet je dat het amateur zijn? Omdat professionele opnames op echte labels zitten, met logisch, katalogisch nummers. En dit zie je ook, het is handjeschreven, de handjeschreven niet hands. Dit is persoonlijk, iemand die wilde dit bewaren van zichzelf, want dit is puur, vond ik. Het is wel schijnlijk het enige echte wat we vandaag gaan horen. Laten we een wegen. -Oké. Kijk, 101 gram. Het is gemiddeld, maar goed, zelfge pers wel schijnlijk een privé opname. Misschien 10 exemplaren, misschien 1, dit is een niet veel uniek. En het is waardevol. -Ja. En denk je dat Stephanie weet waar dit vandaan komt? -Ja, weet ik niet. Maar als ze ooit terugkond heeft, dan kunnen we het vragen. En ik hoop dat ze het weten, want dit verdient context. Oké, ik zet hem aan, hè? -Ja, graag. MUZIEK. MUZIEK. MUZIEK. Dat was dat. Dat was iemand die 1979 dacht. Wat als ik strijkijs als gebruikers instrumenten. En toen deed hij dat of zij. En hij nam het op of zij. En hij persted op vannieuw of zij. Maar voor niemand, alleen omdat het kon. Dat is mooiste wat ik ooit heb gehoord. Ja, omdat het pur is, toch. Geen commerciën, geen publiek, geen verwachtingen alleen. Ik heb een idee en ik voer het uit. Dat is kunst. Dit is één persoon. Dit is nieuwschierigheid, exploratie, puurheid. Dit is wat muziek moet zijn. Niet Rob Brandsteder, met zijn prissetons, drums. Niet de Beatles, met een tinsessie muzikanten. Dit één persoondeef, vier strijkijs als een idee. En gewoon de moed om het op te nemen. Wie heeft het gemaakt? Ja, dat weten we niet. Maar iemand een van met van te zien, iemand die verder kijkt aan guitaren en drums. iemand die zacht op muziek overal is in apparaten, in objecten, in de dagelijks leven. Dat is geen idealiteit. Ja, dit is wel beter dan de Beatles. Ja, dit is autentiek. Ja, kunnen we het nog een keer oor? Nee. Sommige dingen het heeft, moet je maar één keer oorgen. Anders verliezen het magie. We weten wat we doen, we wagen dit. En we onthouden het ook. En we zijn gewoon dankbaar voor het resultaat. Ja. Oké, dan geven we het dan ook een cijfers. Nee, dit transcendeert cijfers. Het is geen oordeel, alleen respect. Dus ik ga het wel een opschrijf, vind je het goed? Ja. Ik moet schrijven hier. Zeven kijken. 181 gram. Onbekend strijk. Kort uit. Geen strijkers. Vier. Stoom. Strijkijsers. Verschillende temperat. Vier. Verschillende petjes. Experiment. Teel. Moedig. Puur. Geen. Oordeel. Dit is wat muziek kan zijn als je vrij bent van alle verwachtingen. De maakere wist dat waarschijnlijk niemand dit zou horen. Dit toch? Dit is de hoogste vorm van kunst. Dave is ontroerd. Ik ook. Dat was het. Ja, dankjewel. Nou, voor dit weer. Voor het tele van dit allemaal. En ik had het nooit gevonden zonder jou. Oké, ik ook niet zonder jou, Dave. Jij vond hem in die doos achter die kast. Ik had dan ook gekeken. Ja. Dat zijn we eigenlijk wel een goed team. Ja, dat zijn we. All right, drie platen. Rob Brandsteder, dubbitels en vier stoomstrijkijsers. Dave, een samenvatting. Ja, we hebben gehoord hoe je muziek niet moet maken. We hebben gehoord hoe je muziek ook niet bemaken. Ook al dank je iedereen voor wel. En we hebben gehoord wat muziek werkelijk is. Perfect, thanks. Thanks. Oh ja. Ik moet gaan, Stefan. Nou, tot over twee weken, Dave. Ja. Hé, tot over twee weken. Maar, Stefan niet er dan wel? Misschien, we zullen het zien. Ja, oké. Doe je zei van. Doe je, Dave. Doe jij weer voorzichtig? Doe ik. Dit was bij Stephanie de platenpodcast. Stephanie die was er niet. Maar we vonden iets beter. Tot volgende week allemaal. Bedankt weer voor het luisteren. Als jullie willen, laten we een opmerking achter een later in weten wat jullie beoordeling van de platen zijn. Want dan schrijf ik dat ook op. Tot volgende week. Ja. Was dat? Ah, dat schrijf je dat? Ja, heb je dat gehoord? Wat beneden? Het was. Ang. Ja, het was anders. Wil je het nog een keer gehoorden? Mag dan? Ja. Kom maar naar boven. Verzichtig met de ladder die vier de trees los. Ja, ik weet ik. Waarom? Waarom? Waarom niet? Muziek zit overal in alles. Je moet alleen luisteren. Over. Ja, gaan we zitten. *muziek* *muziek*